I FSK 1148/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości U. sp. z o.o. z siedzibą w T. w upadłości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 623/17 w sprawie ze skarg U. sp. z o.o. z siedzibą w T. w likwidacji na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2017 r. nr 1801-IOC.4103.14.2017, 1801-IOC.4103.15.2017, 1801-IOC4103.16.2017, 1801-IOC.4103.17.2017 w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Syndyka Masy Upadłości U. sp. z o.o. z siedzibą w T. w upadłości na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 7 grudnia 2017 r. w sprawie I SA/Rz 623/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi U. Sp. z o.o. w T. w likwidacji (obecnie Syndyk Masy Upadłości U. Sp. z o. o. w upadłości) na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 19 lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). 1.2. Decyzjami z 4 sierpnia 2016 r. nr 401000-UPCR-6412-28/14/JB i nr 401000-UPCR-6412-29/14/JB oraz 8 sierpnia 2016 r. nr 401000-UPCR-6412-30/14/JB i nr 401000-UPCR-6412-31/14/JB Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu określił prawnie należną kwotę wynikającą z długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru (zagęszczony sok jabłkowy do przetwórstwa spożywczego o liczbie Brix Uwzględniając rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie długu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu - działając na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm.; dalej u.p.t.u.), po przeprowadzeniu postępowania podatkowego - wydał decyzje z 13 lutego 2017 r. nr 401000-UPCR-9000-741/14/JB, 7 lutego 2017 r. nr 401000-UPCR-9000-742/14/JB, nr 401000-UPCR-9000-743/14/JB i nr 401000-UPCR-9000-744/14/JB określające Spółce - prawidłową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego towaru oraz niepobraną kwotę podatku stanowiącą różnicę między kwotą prawnie należną, a kwotą obliczoną i wskazaną w przywozowym zgłoszeniu celnym. 1.3. Rozpoznając odwołania od tych decyzji DIAS utrzymał w mocy ww. decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu. DIAS uwzględniając, że Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzjami z 9 lutego 2017 r. nr 400000-IPCR.6110.32.2016.BL, 28 kwietnia 2017 r. nr 1801-IOC.4310.6.2017 i nr 1801-IOC.4310.7.2017 oraz 28 kwietnia 2017 r. nr 1801-IOC.4310.8.2017, utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokami z dnia 6 lipca 2017 r., I SA/Rz 217/17 oraz 14 września 2017 r. I SA/Rz 413/17 oddalił skargi strony, stwierdził, że organ celny I instancji prawidłowo w tej sytuacji określił kwoty podatku od towarów i usług w imporcie, przyjmując za podstawę opodatkowania ustaloną w postępowaniu celnym wartość celną towaru objętego przywozowym zgłoszeniem celnym, powiększoną o należne cło oraz zastosował prawidłową stawkę podatku 5%. Jednocześnie organ stwierdził, że wprawdzie nieprawidłowo w tym zakresie organ I instancji wskazał art. 29 ust. 13 u.p.t.u. (uchylony 1 stycznia 2014 r.), lecz obecnie obowiązujący art. 30b u.p.t.u. w zakresie podstawy opodatkowania w imporcie, jest w istocie taki sam jak regulacja uchylona. 1.4. Sąd pierwszej instancji po rozpoznaniu skarg na ww. decyzje DIAS uznał, że nie mają ona usprawiedliwionych podstaw. Stwierdził, że kwestionując zgodność z prawem zaskarżonych decyzji DIAS w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżąca podniosła szereg zarzutów, które w większości odnoszą się jednak do rozstrzygnięć zapadłych w sprawach celnych, tj. decyzji w przedmiocie określenia skarżącej wysokości długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru z zastosowaniem procedur uproszczonych. W związku z tym Sąd stwierdził, że tego rodzaju zarzuty, związane z materią uregulowaną szeroko rozumianym prawem celnym, nie dotyczą w istocie niniejszej sprawy, ograniczającej się do kwestii podatkowych. Sprawy dotyczące zagadnień związanych z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów, chociaż powiązane ze sprawami celnymi i będące ich konsekwencją (konsekwencją zapadłych w nich rozstrzygnięć), mają status odrębnych spraw, w których właściwe organy stosują przepisy ustawy o VAT do ustalonych stanów faktycznych, dokonując wcześniej wykładni tych regulacji. Sąd podkreślił, że decyzja wydana w sprawie celnej, której ustalenia były wiążące w niniejszej sprawie, była przedmiotem kontroli Sądu, który oddalił wniesioną na nią skargę. Sąd stwierdził, że "zgodnie art. 32 ust. 2 u.p.t.u.", jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w której w związku z zapadłym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego NUC wydał decyzję stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego, w następstwie długu celnego, słusznie stwierdzając, że oba te zobowiązania powstają z mocy samego prawa. Z przedstawionych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skargach przepisów ustawy o VAT. 1.5. Postanowieniem z dnia 30 października 2017 r., Sąd Rejonowy [...] w K. ogłosił upadłość U. Sp. z o.o. w T. w likwidacji, wyznaczając syndyka masy upadłości w osobie J.P. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Syndyk masy upadłości zakwestionował powyższy wyrok w całości i w skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji: 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, a mianowicie: a) art. 124 § 1 ust. 4 poprzez jego niezastosowanie w wyniku, którego strona pozbawiona była możliwości działania, w tym zapoznania się ze sprawą i przedstawienia swojego stanowiska, b) art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: O.p.) poprzez naruszenie zasady oceny prawidłowości działania administracji publicznej na podstawie akt sprawy i mieszczącej się w niej zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym w wyniku dowolnej oceny części materiału sprawy oraz nieustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez stronę w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, c) art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w związku art. 121 § 1 O.p. i art. 122 O.p. – poprzez błędnie poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne, jak również błędne uznanie, iż organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy - w przedmiocie właściwego zgromadzenia materiału porównawczego w celu ustalenia wartości celnej importowanego towaru za pomocą metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, podczas gdy materiał porównawczy zgromadzony w sprawie stanowił w istocie towar o innych właściwościach (liczbie Brix) oraz sprowadzony w innej liczbie, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia strony negatywnymi skutkami uchybień popełnionych przez same organy celne, d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szeregu przepisów koniecznych do zastosowania w sprawie; stworzenie ogólnej oceny legalności działania organów w zaskarżonych decyzjach, podczas gdy przedmiot sprawy oraz podniesione w skardze zarzuty wymagały zastosowania i dokonania interpretacji szeregu przepisów prawa, które Sąd pominął w swoich rozważaniach. 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów: a) art. 28, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2 i art. 214 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.) (dalej: WKC), w związku z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego niektóre przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r. ze zm.) (dalej: RWKC) poprzez niewłaściwą ocenę przesłanek w zakresie prawidłowości zastosowania przez organy celne zastępczej metody ustalania wartości celnej w postaci wartości transakcyjnej towarów podobnych, przy błędnym odniesieniu do materiału porównawczego nie mogącego mieć zastosowania dla importowanego towaru, b) art. 30 ust. 2 pkt b) WKC w zw. z art. 151 ust. 1 RWKC poprzez jego błędna interpretację i uznanie, iż wybrana przez organy celne metoda zastępcza ustalania wartości towarów była prawidłowa podczas, gdy brak było wszystkich przesłanek zastosowania metody wartości transakcyjnej towarów podobnych (brak podobnej jakości i ilości), c) art. 151 ust. 1 zd. 2 RWKC poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie poziomu handlu towarem w analizowanej transakcji, który znacznie przekraczał poziom handlu w transakcji towarów podobnych stanowiących podstawę ustalenia wartości celnej, d) art. 31 WKC poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji również pominięcie przepisów Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 oraz przepisów art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT 1994), podczas gdy brak przesłanek zastosowania innych metod zastępczych zobowiązywał organy celne, przy ustaleniu możliwości podważenia wartości transakcyjnej, do zastosowania dla wyliczenia wartości celnej towaru metody "ostatniej szansy", d) naruszenie przepisów: art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2 i ust. 3 , art. 34 ust. 3, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 2a w związku z art. 146a u.p.t.u. poprzez: niewłaściwe określenie kwoty podatku VAT z tytułu importu towaru ze względu na nieprawidłowe rozstrzygniecie w zakresie ustalenia wartości celnej importowanego towaru. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty wniesiono o : 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydal zaskarżone orzeczenie, zgodnie z art. 185 § 1 P.p.s.a., ewentualnie o: 2. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skarg strony, zgodnie z art. 188 P.p.s.a., oraz w każdym przypadku: 3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, 4. rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 124 § 1 ust. 4 P.p.s.a. "poprzez jego niezastosowanie w wyniku, którego strona pozbawiona była możliwości działania, w tym zapoznania się ze sprawą i przedstawienia swojego stanowiska." Z uwagi na rozgraniczenie kompetencji sądów powszechnych i administracyjnych (art. 175 i 177 Konstytucji RP) zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 P.p.s.a. nie ma na celu oczekiwania do czasu zakończenia procedowania w przedmiocie listy wierzytelności na podstawie przepisów ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (por. J. Jaśkiewicz "O kolizji postępowania sądowoadministracyjnego z postępowaniem upadłościowym"; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2 (29)/2010; str. 36 i nast.). Kontrola działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 P.p.s.a.), w tym kontrola legalności decyzji organów podatkowych, należy bowiem do wyłącznej właściwości sądów administracyjnych. Z tych względów zaaprobować należy pogląd, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego – jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości - ma na celu umożliwienie syndykowi masy upadłości wstąpienia do postępowania sądowego i zajęcia stanowiska procesowego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II FZ 190/15). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, pismem z dnia 24 listopada 2017 r. zgłosił się do udziału w przedmiotowej sprawie pełnomocnik Syndyka masy upadłości U. Sp. z o. o. w T. w upadłości, informując jednocześnie o ogłoszeniu upadłości tej spółki. Syndyk zatem miał informację o toczącym się w tej sprawie postępowaniu, przystąpił do niego oraz miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska. W tej sytuacji nie było żadnych przesłanek do zawieszania postępowania przez Sąd na podstawie art. 124 § 1 ust. 4 P.p.s.a., a przez fakt jego niezastosowania nie doszło do naruszenia żadnych uprawnień procesowych Syndyka masy upadłości. 3.2. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. "poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szeregu przepisów koniecznych do zastosowania w sprawie." Strona skarżąca nie określiła w skardze jakie przepisy zostały przez Sąd pominięte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdy Sąd nie wyjaśni, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego albo przepisów procedury w stopniu, który motywowałby określonej treści rozstrzygnięcie (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 299/05, LEX nr 187709). Ponadto zarzut ten jest zasadny, kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wymaganych elementów. Zatem z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy motywy wyroku nie odpowiadają wymogom tego przepisu, przy czym nie każde uchybienie temu przepisowi może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). 3.3. Odnośnie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zawiera ono wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił opis stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe, zarzuty skargi oraz wyjaśnił dlaczego oddalił skargi. Sąd podkreślając, że decyzje wydane w sprawie celnej, której ustalenia były wiążące w niniejszej sprawie wskazał, że były one przedmiotem kontroli Sądu, który oddalił wniesione na nie skargi, co obligowało organ do wydania decyzji określających podatek VAT w prawidłowej wysokości, z uwzględnieniem zatem orzeczenia o zmianie wartości celnej towaru oraz stawki celnej i - co za tym idzie - wysokości należności celnych przywozowych (długu celnego). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zostało zatem sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. 3.4. Nie jest trafny argument skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie ustalenie wartości celnej towaru. Jak trafnie stwierdzono w wyroku NSA z dnia 5 października 2016 r. (sygn. akt I FSK 1325/14), wprawdzie kontrola legalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje w ścisłym związku z kontrolą legalności orzeczenia określającego wysokość długu celnego, a zatem postępowanie podatkowe w zasadniczej części musi uwzględniać wynik postępowania w sprawie dotyczącej należności celnych, nie oznacza to jednak, że organ podatkowy nie ma prawa, aby o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług orzekać zanim decyzja w przedmiocie długu celnego nie stanie się ostateczna. Nie jest tym bardziej konieczne, aby organ z określeniem podatku należnego czekał na wynik ewentualnej sądowej kontroli legalności orzeczenia w sprawie celnej, przy czym organ musi liczyć się z tym, że jeśli decyzja dotycząca długu celnego zostanie uchylona, to w sposób analogiczny sąd będzie musiał orzec w stosunku do decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Pogląd ten należy odnieść również do postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie był zobligowany do zawieszenia postępowania w tej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez NSA prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia wobec skarżącej wartości celnej towaru. Oczywiście, ponieważ wynik niniejszego postępowania uzależniony jest od rozstrzygnięcia w sprawie celnej, które stanowi prejudykat dla rozstrzygnięcia w sprawie podatku od towarów i usług od importu towarów, ze względów prakseologicznych uzasadnione byłoby zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy celnej, lecz – jak stwierdzono powyżej – Sąd pierwszej instancji nie był do tego zobligowany w świetle art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a ponadto skarżąca strona nie sformułowała w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu, a tym samym nie wykazała, aby takowe niezawieszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, po myśli art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Ponadto nadmienić należy, że kwestia prawidłowości ustalenia wobec skarżącej wartości celnej towaru została prawomocnie rozstrzygnięta. NSA wyrokiem z dnia z 18 listopada 2020 r., I GSK 920/17, oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie z 6 lipca 2017 r., I SA/Rz 217/17, a wyrok WSA w Rzeszowie z 14 września 2017 r., I SA/Rz 413/17 jest prawomocny, gdyż nie został zaskarżony skargą kasacyjną. 3.5. Mając zatem na uwadze prawomocne zakończenie procesu ustalenia wysokości wartość celnej towaru i cła, za niezasadne należy uznać sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, kwestionujące poczynania organów podważających prawidłowość zgłoszenia celnego i ustalających wartość celną towarów i wysokość należności celnych odmienną od określonej w tym zgłoszeniu. Wskazać należy, że zarzuty te stanowią de facto powtórzenie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w przedmiocie długu celnego, i skoro nie zostały uwzględnione przez NSA w postępowaniu właściwym dla ich oceny, nie ma żadnych przesłanek do ich uwzględnienia w postępowaniu mającym za przedmiot wymiar podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Należy bowiem podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Sprawa ta, chociaż niewątpliwie powiązana ze sprawą celną, ma jednak status odrębnej sprawy, będącej jedynie pochodną ustaleń poczynionych w postępowaniu o wymiar cła. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że w przypadku, gdy wymiar cła został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, klasyfikacja taryfowa czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów (por. np. wyroki NSA z 18 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 1026/19 i z 14 grudnia 2021 r., sygn. akt I FSK 218/21 oraz przywołane w tych wyrokach orzeczenia). 3.6. Skoro zatem wartość celna towarów oraz należne cło nie mogą być przedmiotem weryfikacji w postępowaniu o wymiar podatku od towarów i usług, to wszelkie zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w tym przedmiocie, uznać należy za chybione. W szczególności nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów WKC i RWKC, gdyż w niniejszym postępowaniu przepisów tych nie stosowały ani organy podatkowe, ani też Sąd I instancji. Z tej przyczyny nie mogły też zostać uznane za zasadne postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w związku art. 121 § 1 O.p. i art. 122 O.p., gdyż organy te nie prowadziły w tej sprawie własnych ustaleń faktycznych co do wartości celnej importowanego towaru, mając na uwadze wiążący charakter decyzji w sprawie należności celnych. Odnosi się to także do zarzutu naruszenia "art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2 i ust. 3 , art. 34 ust. 3, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 2a w związku z art. 146a u.p.t.u. "poprzez: niewłaściwe określenie kwoty podatku VAT z tytułu importu towaru ze względu na nieprawidłowe rozstrzygniecie w zakresie ustalenia wartości celnej importowanego towaru". Skoro bowiem zaskarżona do Sądu decyzja w zakresie wymiaru VAT w całości determinowana jest decyzją w zakresie ustalenia prawidłowej wartości celnej towarów, z uwagi na to, że podstawą opodatkowania VAT w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, nie mogło dojść do wadliwego określenia kwoty należnego VAT, w sytuacji niewadliwego ustalenia powyższych danych składających się na podstawę opodatkowania tego wymiaru. 3.7. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Dominik Mączyński Janusz Zubrzycki Danuta Oleś