I FSK 1129/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Hieronim Sęk, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 136/13 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 4 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 13 marca 2014r., sygn. akt I SA/Ol 136/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 4 stycznia 2013 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją z dnia 4 stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17 lipca 2012 r. w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej A.K., jako byłego członka zarządu Spółki z o.o. "P." z siedzibą w S., wraz ze Spółką oraz z obecnym członkiem zarządu Spółki M.K. i byłym członkiem zarządu Spółki B.B., za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. Powołując w uzasadnieniu decyzji podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) (dalej: O.p.), organ odwoławczy wskazał, że do pozytywnych przesłanek warunkujących powstanie odpowiedzialności podatkowej zalicza się bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowej oraz powstanie zobowiązania podatkowego w czasie pełnienia funkcji członka zarządu. Natomiast wykazanie przez członka zarządu, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie, oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b O.p.), bądź też wskazanie przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja jest możliwa (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.), traktuje się jako przesłanki wyłączające odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej. Odnosząc powyższe uregulowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że skarżący pełnił obowiązki Prezesa Zarządu Spółki w okresie od dnia 16 lutego 2007 r. (data powołania w chwili zawiązania Spółki na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 16 lutego 2007 r., Rep. A nr x) do dnia 18 listopada 2011 r. (data wykreślenia z urzędu z KRS). W sprawie ani strona, ani też pozostali członkowie zarządu Spółki, nie złożyli wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki bądź też wniosku o wszczęcie postępowania układowego. Dane finansowe spółki wskazywały, że sytuacja finansowa Spółki była zła już w 2008 r.; zaistniała przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki, o której mowa w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego, tj. Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań. Strona była zatem zobowiązana w terminie 14 dni liczonego od dnia 30 marca 2009 r., zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości, czego jednak nie uczyniła. W niniejszej sprawie nie zachodziła możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku Spółki. Komornik Sądu Rejonowego w M. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Sąd Rejonowy w O. Wydział V Gospodarczy oddalił zaś wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, który został złożony przez jej wierzyciela. 2.2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, podniosła zarzuty naruszenia: - art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i mylne uznanie, że spełnione zostały przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe Spółki, w sytuacji gdy w toku postępowania strona wskazała konkretne mienie Spółki w postaci ruchomości, tj. maszyn tartacznych; - art. 121, art. 122 w zw. z art. 180 O.p., poprzez stwierdzenie, że organ nie zajął stanowiska w kwestii ww. mienia Spółki w postaci maszyn tartacznych. Do skargi dołączono kopie odpisu wyroku Sądu Rejonowego w M. II Wydział Karny z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II K 152/12, którym skazano Z.P. za przestępstwo z art. 282 § 2 k.k. polegające na przywłaszczeniu i sprzedaży w dniu 16 lutego 2010 r. w S. powierzonej mu cudzej rzeczy ruchomej w postaci linii tartacznej, czym działał na szkodę Spółki "P." oraz E. S.A. z siedzibą w W. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. 2.4. W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2014 r. skarżący podniósł, że E. S.A. przeniósł własność maszyn tartacznych na Spółkę "P.", co potwierdzały faktury VAT z dnia 14 grudnia 2011 r. Skarżący wyjaśnił przy tym, że Z.P. w końcu grudnia 2009 r. zdemontował wszystkie linie produkcyjne Spółki, jednakże nie spowodowało to przejścia na niego prawa własności maszyn. Ponadto wskazano, że w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w M. II Wydział Karny z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II K 152/12, skarżący wniósł powództwo o odszkodowanie dla Spółki. Skarżący podniósł również, że pomimo złożonych do E. S.A. wniosków o dokonanie cesji przedmiotu leasingu na rzecz firmy D., nigdy nie doszło do zawarcia umowy cesji. Zaś w ww. wyroku karnym Sąd Rejonowy w M. odniósł ustalenia do E. S.A., bowiem w dacie przywłaszczenia rzeczy przez Z.P. nie nastąpiło jeszcze przeniesienie własności linii na rzecz Spółki. Strona podniosła dodatkowo, że maszyny nie stanowią już przedmiotu zabezpieczenia, a zatem spełniają przesłanki wymienione w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Ponadto ww. maszyny tartaczne nie były własnością Spółki na dzień umorzenia egzekucji, gdyż ich własność została przeniesiona na Spółkę w dacie 14 grudnia 2011 r., dlatego też skarżący dopiero w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. wskazał je organom celem podjęcia stosowych działań egzekucyjnych. 2.5. W piśmie z dnia 5 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. nie podzielił stanowiska skarżącego. 2.6. W piśmie z dnia 10 marca 2014 r. skarżący podniósł, że złożył wniosek do Sądu Okręgowego w O. o dokonanie konfrontacji zeznań B.B., Z.P. i M.K. oraz o zobowiązanie M.K. i Z.P. do przedłożenia dokumentów potwierdzających przeniesienia własności maszyn na rzecz Z.P. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. 3.2. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji ocenił, że organy wykazały bezskuteczność prowadzonej wobec Spółki egzekucji. Bezsporne było, że wobec Spółki była prowadzona egzekucja, która nie doprowadziła do zaspokojenia długu publicznoprawnego wynikającego z jej obowiązków, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych oraz jako podatnika VAT. 3.3. Sąd przyznał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str.14) odnośnie do przesłanki egzoneracyjnej określonej w art.116 § 1 pkt 2 zawarte jest jedno tylko lakoniczne zdanie, tj., że: "oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że były członek zarządu Spółki nie wskazał mienia, z którego egzekucja byłaby skuteczna i umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.". Nie przedstawiono w decyzji szczegółowej analizy wymienionych w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. składników mienia z punktu widzenia możliwości zaspokojenia w drodze egzekucji z tego mienia zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Z uzasadnienia decyzji wynika jednakże (str.6 i 7), że z protokołów poborcy skarbowego wynikało, że Spółka nie ma żadnego majątku. Organ ustalił ponadto (str.6), że maszyny do obróbki drewna były w leasingu i zostały sprzedane na pokrycie kredytu. 3.4. Analizując treść pisma strony z dnia 6 lutego 2012 r. jak również dołączonych do niego dokumentów, Sąd doszedł do przekonania, że zawarte w nich treści trudno było potraktować jako stanowiące wskazanie mienia, z którego możliwa jest egzekucja. W ocenie Sądu z samego faktu, że skarżący przedstawiając działania Z.P., wskazał między innymi na demontaż linii tartacznej oraz sprzedaż maszyn i urządzeń, nie można było wywodzić, że wskazywał on mienie spółki, do którego można skierować egzekucję. Według Sądu w sprawie z samego faktu relacjonowania poczynań Z.P. w odniesieniu do mienia, którym dysponowała Spółka, w żaden sposób nie wynikało, że strona postępowania wie jaki jest rzeczywisty stan prawny tego mienia i czy możliwe jest uzyskanie z niego środków na zaspokojenie należności publicznoprawnych obciążających Spółkę. O tym, że intencje skarżącego, który wyjaśniał co się stało z maszynami i urządzeniami Spółki nie były nakierowane na wskazywanie mienia w rozumieniu art.116 § 1 pkt 2 O.p., świadczyła także treść odwołania, w którym skarżący w żaden sposób nie podważał ustalenia organu pierwszej instancji, że nie wykazał on wystąpienia przesłanki polegającej na wskazaniu mienia. Dopiero w skardze w sposób wyraźny podaje, że wyjaśnienia dotyczące mienia Spółki zawarte w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. należało traktować jako wskazywanie mienia w znaczeniu wynikającym z art.116 § 1 pkt 2 O.p. W związku z tym Sąd doszedł do przekonania, że w świetle wyjaśnień skarżącego zawartych w pismach składanych w toku postępowania oraz biorąc pod uwagę treść odwołania organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji nie miał podstaw do wnioskowania, że doszło do wskazania mienia w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 2 O.p., co mogłoby dawać asumpt do podejmowania z urzędu dalszych działań w celu wyjaśnienia kto był właścicielem spornych maszyn i urządzeń, a w konsekwencji, czy możliwe jest podjęcie działań egzekucyjnych obejmujących te ruchomości. Czyniło to bezzasadnymi zarzuty strony, że doszło w tym zakresie do naruszenia art.121 i 122 w zw. z art. 180 O.p. 3.5. Sąd na podstawie art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) dopuścił dowód z dokumentów złożonych na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. a dołączonych do pisma pełnomocnika strony z dnia 15 lutego 2014 r. Sąd doszedł do przekonania, że dowody w postaci dokumentów, tj. faktur (k.135 i 136 akt sądowych), z których wynikało, że w dniu 14 grudnia 2011 r. Spółka stała się właścicielem maszyny do obróbki drewna T. oraz maszyny do obróbki drewna oznaczonej jako I. w związku z nabyciem ich po zakończeniu umów leasingu, nie były znane organowi w chwili orzekania. Istotne znaczenie miała w tej sytuacji okoliczność, czy organ powinien był, w związku z informacjami wynikającymi z pisma strony z dnia 6 lutego 2012 r., podjąć działania w kierunku ustalenia kto jest właścicielem tych maszyn. Z treści pism procesowych związanych z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Okręgowy w L., sygn. akt Y, wynika jednoznacznie, że zarówno kwestia własności urządzeń jak i wzajemnych rozliczeń miedzy wspólnikami Spółki "P." nadal pozostaje nierozstrzygnięta i jest przedmiotem skrajnie rozbieżnych stanowisk. Stanowi to tylko dodatkowe potwierdzenie okoliczności, że wymienione w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. mienie w dacie sporządzania tego pisma bynajmniej nie stanowiło własności Spółki. Już choćby zawarte w stanowiącym dowód piśmie procesowym (k.146 akt sądowych) stwierdzenie pełnomocnika strony, że Spółka nie posiada obecnie (tj. na dzień 24 maja 2013 r.) żadnego majątku, który mógłby bezpośrednio zaspokoić wierzycieli podważało tezę o tym, że istniało mienie Spółki z którego można było prowadzić egzekucją. Gdyby Spółka była właścicielem spornych urządzeń w czasie, gdy podejmowano rozstrzygnięcie w przedmiocie dowodów rzeczowych zabezpieczonych w związku postępowaniem karnym prowadzonym przeciwko Z.P., wówczas urządzenia te powinny były być zwrócone Spółce. Tymczasem Sąd Rejonowy w M. zdecydował o zwróceniu ich Z.P. Sąd uznał, biorąc pod uwagę dowody dopuszczone uzupełniająco, że trafne było stanowisko organu, który odnosząc się do tych dowodów stwierdził, że dowody przedłożone przez pełnomocnika strony na etapie postępowania sądowego potwierdzały to, co wynikało z pisma strony z dnia 6 lutego 2012 r. a mianowicie, że maszyny zostały sprzedane. Trafne było też stwierdzenie organu, że okoliczność wystawienia faktur na Spółkę jako nabywcę maszyn, nie oznacza, że w toku postępowania podatkowego w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania Spółki posiadała ona mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Za zasadne Sąd uznał uwagi organu zawarte w piśmie z dnia 5 marca 2014 r., że ewentualne świadczenia odszkodowawcze należy traktować jako zdarzenia przyszłe i niepewne a mienie, aby chronić od odpowiedzialności członka zarządu musi istnieć w czasie, gdy toczy się postępowanie w kwestii jego odpowiedzialności i musi gwarantować realną a nie jedynie hipotetyczną spłatę zobowiązań. W kontekście powyższych uwag, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że tak ogólna informacja jak zawarta w piśmie strony z dnia 6 lutego 2012 r. nie stanowiła wskazania mienia, z którego możliwa jest egzekucja. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i mylne uznanie, że spełnione zostały przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki, w sytuacji gdy w toku postępowania w przedmiocie orzeczenia tej odpowiedzialności skarżący wskazał konkretne mienie spółki w postaci ruchomości (maszyn tartacznych) o istotnej wartości uwalniając się tym samym od tej odpowiedzialności; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121, art. 122 w zw. z art. 180 O.p. z uwagi na fakt, że organ nie zajął właściwego stanowiska odnośnie mienia spółki w postaci maszyn tartacznych. 4.2. W oparciu o wskazane podstawy wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w O., wniesiono o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Zgodnie z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 u.p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. 6.3. W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji kontrolowana była decyzja wydana w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Wydanie takiej decyzji wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność, tzw. przesłanki egzoneracyjne. Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą natomiast: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bądź brak winy w niezgłoszeniu tych wniosków oraz wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. W zaskarżonej decyzji organ podatkowy wykazał spełnienie przesłanek pozytywnych oraz brak spełnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe. Takie też stanowisko zaaprobował Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej kwestionuje się ocenę co do nie wykazania przez Skarżącego przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 O.p., tj. wskazania mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych. W tym zakresie pełnomocnik strony sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 2 O.p. oraz przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122 w zw. z art. 180 O.p. 6.4. Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i mylne uznanie, że spełnione zostały przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki, w sytuacji gdy w toku postępowania w przedmiocie orzeczenia tej odpowiedzialności skarżący wskazał konkretne mienie spółki w postaci ruchomości (maszyn tartacznych) o istotnej wartości uwalniając się tym samym od tej odpowiedzialności. Błędna wykładnia przepisu prawa materialnego polega na niewłaściwym zrozumieniu treści tego przepisu. Zarzut błędnej wykładni art. 116 § 1 pkt 2 O.p. polegającej na przyjęciu, że Skarżący wskazał konkretne mienie spółki w postaci ruchomości (maszyn tartacznych) o istotnej wartości uwalniając się tym samym od tej odpowiedzialności, nie odnosi się do rozumienia treści tego przepisu, ale do oceny, czy ustalono prawidłowy stan faktyczny sprawy. Nie kwestionuje się bowiem przyjętego przez organ podatkowy i Sąd pierwszej instancji rozumienia art. 116 § 1 pkt 2 O.p., ale polemizuje się ze stanowiskiem organów podatkowych, zaaprobowanym przez Sąd, że przesłanka taka w rozpoznawanej sprawie zaistniała. Czyni się zatem w istocie zarzut błędnych ustaleń faktycznych, który w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a. stawiany być nie może. Prowadzi to do bezskuteczności tak sformułowanego zarzutu, zwłaszcza, że jego uzasadnienie stanowi w istocie powielenie uzasadnienia zarzutów naruszenia art. 121, art. 122, art. 180 O.p. 6.5. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj.: art. 121, art. 122 i art. 180 O.p. również były niezasadne. W zakresie wymienionych zarzutów pełnomocnik strony podnosi, że Skarżący w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. wskazał na mienie Spółki, a organy podatkowe nie zajęły właściwego stanowiska odnośnie mienia Spółki w postaci maszyn tartacznych. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z twierdzeniem pełnomocnika strony, że Skarżący wskazał mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych. Trafnie w tym zakresie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że treść pisma z dnia 6 lutego 2012 r. była nakierowana na wyjaśnienie organowi odwoławczemu celu działań Z.P., który zdaniem Skarżącego winien być obarczony odpowiedzialnością za zobowiązania spółki. Skarżący przedstawiając działania Z.P., (który de facto doprowadził do zaprzestania prowadzenia przez Spółkę P. działalności gospodarczej), wskazał między innymi na demontaż linii tartacznej oraz sprzedaż maszyn i urządzeń. Z piśmie tym stwierdzono, że " w końcu grudnia 2009 r. Z.P. zdemontował wszystkie linie produkcyjne w tartaku w S.: traka poziomego W. i pionowego D. Maszyny te były w leasingu od firmy E. i w znacznym stopniu spłacone przez Spółkę P. Wartość tych maszyn wynosiła ok. 400 tys zł. Z.P. sprzedał te maszyny za gotówkę w nieznanej mi kwocie w obecności p. M.K. Pieniądze te nigdy nie trafiły do kasy Spółki P., a zgodnie z deklaracjami p. P. miały posłużyć do spłaty zobowiązań podatkowych Spółki ". Z przedstawionego twierdzenia wynika, że z linii produkcyjnej korzystano na podstawie umowy leasingu z E. i następnie została ona sprzedana przez Z.P. Nie można zatem uznać aby istniał majątek Spółki, z którego można było przeprowadzić egzekucję. Trudno przy tym uznać, że okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki jest wskazanie na jakiegokolwiek mienie, gdyż przesłanka z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. tak nie stanowi. Mienie wskazane przez członka zarządu lub też byłego członka zarządu, z którego egzekucja może być prowadzona, musi istnieć w czasie prowadzenia postępowania o przeniesienie odpowiedzialności. Wówczas orzekanie o przeniesieniu tej odpowiedzialności jest niecelowe, gdyż możliwa jest egzekucja z mienia wskazanego (por. wyrok NSA z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 477/12, dostępny w bazie internetowej CBOSA). Trafnie również podkreślił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, że o tym, że intencje Skarżącego, który wyjaśniał co się stało z maszynami i urządzeniami Spółki nie są nakierowane na wskazywanie mienia w rozumieniu art.116 § 1 pkt 2 O.p., świadczyła także treść odwołania, w którym Skarżący w żaden sposób nie podważał ustalenia organu pierwszej instancji, że nie wykazał on wystąpienia przesłanki polegającej na wskazaniu mienia. Dopiero w skardze w sposób wyraźny podaje, że wyjaśnienia dotyczące mienia Spółki zawarte w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. należało traktować jako wskazywanie mienia w znaczeniu wynikającym z art.116 § 1 pkt 2 O.p. Nie można przy tym podzielić twierdzeń autora skargi kasacyjnej co do braku stanowiska organu podatkowego w zakresie wskazywanego majątku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do kwestii majątku Spółki. Organ podatkowy stwierdził, że z protokołów poborcy skarbowego wynikało, że Spółka nie ma żadnego majątku (str.6-7). Organ ustalił ponadto (str.6), że maszyny do obróbki drewna były w leasingu i zostały sprzedane na pokrycie kredytu. Brak w tym zakresie stanowiska odpowiadającego oczekiwaniom Skarżącego nie może samo w sobie stanowić naruszenia zarzucanych przepisów postępowania podatkowego. 6.6. W powyższych względów, wobec bezzasadności podniesionych zarzutów, z mocy art. 184 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.