I FSK 1128/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 3/20 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 18 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 3/20 oddalił skargę G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 października 2019 r. w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynikało, że postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego sprostował oczywiste omyłki w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużającym termin zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016. Naczelnik US wyjaśnił, że przedmiotowe omyłki mają charakter omyłki pisarskiej polegającej na tym, iż w sentencji postanowienia na stronie pierwszej (dwudziesty trzeci wers od dołu) wskazano, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte "postanowieniem z dnia 26.04.2019 r." a winno być: "postanowieniem z dnia 21.05.2019 r." oraz na tym, iż w uzasadnieniu na stronie pierwszej (trzynasty wers od dołu) wskazano na postępowanie: "kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - grudzień 2014 r." a powinno być: "kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za 01.01.2015 r. - 31.12.2016 r.". Skarżąca złożyła zażalenie na wskazane postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wskazanie, które z wydanych dotychczas przez Naczelnika US postanowień dotyczących wszczęcia postępowania podatkowego wobec Skarżącej jest prawidłowe, a tym samym o ustalenie, czy dokonano skutecznego wszczęcia postępowań podatkowych wobec Spółki w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku od osób prawnych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że w sentencji postanowienia zakres prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego został podany prawidłowo. W ocenie organu Spółka została zatem w sposób jasny, czytelny i zrozumiały poinformowana o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika US w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. W ocenie organu Spółka niewątpliwie miała świadomość, za jaki okres było prowadzone wobec niej postępowanie kontrolne w zakresie podatku VAT. W aktach sprawy znajduje się bowiem protokół kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za okres za 01.01.2015 r. - 31.12.2016 r., odebrany w dniu 28 listopada 2018r. przez pełnomocnika Spółki. Okres objęty postępowaniem podatkowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji został również prawidłowo wskazany w odebranych przez Spółkę postanowieniach Naczelnika US z dnia 21 maja 2019 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. oraz z dnia 19 czerwca 2019 r. o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym dowodów zawierających informacje pozostające w ścisłym związku z prawidłowością rozliczeń podatku VAT za wskazany okres. Z analizy sprostowanego postanowienia, w tym z zestawienia jego sentencji z uzasadnieniem, a także z analizy całokształtu okoliczności sprawy, w ocenie organu, wynika wprost, iż przedmiotowa omyłka ma charakter nieistotny. Podobnie organ odwoławczy odniósł się do drugiej ze sprostowanych nieprawidłowości polegającej na błędnym wskazaniu daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT. Dyrektor IAS wskazał, że pozostałe elementy sprostowanego postanowienia, a także dodatkowe okoliczności towarzyszące przedmiotowej sprawie pozwalają na identyfikację postanowienia o wszczęciu wobec Spółki postępowania podatkowego. W sentencji sprostowanego postanowienia wskazano bowiem prawidłowo numer postanowienia, podatnika, wobec którego wszczęto postępowanie, tytuł podatkowy oraz okres objęty postępowaniem. Organ wskazał, że tego samego dnia - 19 czerwca 2019 r. Naczelnik US wydał postanowienie o dopuszczeniu dowodów do prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego. W postanowieniu wskazano, iż wymienione w piśmie dowody włączane są do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r. oraz I-IV kwartał 2016 r. wszczętego postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. Porównanie tych dwóch dokumentów wydanych przez ten sam organ, o tym samym numerze, dotyczących tego samego podatnika, tytułu i zakresu postępowania, w ocenie organu dowodzi, iż błędne wskazanie daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy stanowi oczywistą omyłkę pisarską. W ocenie organu, przedstawione powyżej uchybienia organu pierwszej instancji, a następnie rektyfikacja w trybie art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.; dalej: "O.p.") nie miała żadnego wpływu na treść i znaczenie sprostowanego postanowienia z dnia 19 czerwca 2019 r., a także w żaden sposób nie naruszała praw Spółki. Spółka złożyła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji stara nie była zasadna. Odnosząc się do nieprawidłowości polegającej na wskazaniu w uzasadnieniu postanowienia z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużającego termin zakończenia postępowania podatkowego niewłaściwego okresu objętego postępowaniem kontrolnym Sąd uznał, że w sentencji przedmiotowego postanowienia zakres prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego został podany prawidłowo. Spółka została, w ocenie Sądu, w sposób czytelny i zrozumiały poinformowana o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika US w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. W ocenie WSA, Skarżąca niewątpliwie miała świadomość, za jaki okres było prowadzone wobec niej postępowanie kontrolne w zakresie podatku VAT. W aktach sprawy znajduje się protokół kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za okres za 01.01.2015 r. - 31.12.2016 r., odebrany w dniu 28 listopada 2018 r. przez pełnomocnika Spółki. Okres objęty postępowaniem podatkowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji został również prawidłowo wskazany w odebranych przez Spółkę postanowieniach Naczelnika US z dnia 21 maja 2019 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. oraz z dnia 19 czerwca 2019 r. o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym dowodów zawierających informacje pozostające w ścisłym związku z prawidłowością rozliczeń podatku VAT za podany okres. W ocenie Sądu, z analizy sprostowanego postanowienia, w tym z zestawienia jego sentencji, w której prawidłowo wskazano okres objęty postępowaniem podatkowym z uzasadnieniem, gdzie wkradł się błąd, a także z analizy całokształtu okoliczności sprawy wynika wprost, że przedmiotowa omyłka ma charakter nieistotny. Sąd podobnie odniósł się do drugiej ze sprostowanych nieprawidłowości, polegającej na błędnym wskazaniu daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Pomimo uchybienia w tym zakresie pozostałe elementy sprostowanego postanowienia, a także dodatkowe okoliczności towarzyszące sprawie pozwalają, w ocenie Sądu, na identyfikację postanowienia o wszczęciu wobec Spółki postępowania podatkowego. W sentencji sprostowanego postanowienia wskazano prawidłowo numer postanowienia, podatnika wobec którego wszczęto postępowanie, tytuł podatkowy oraz okres objęty postępowaniem. W ocenie Sądu sprostowane zaskarżonym postanowieniem błędy zawarte w postanowieniu Naczelnika US mieszczą się w zakresie pojęcia "oczywista omyłka" i nie prowadzą do zmiany merytorycznej wydanego aktu administracyjnego oraz nie wpływają na prawa Skarżącej, co uprawniało organ do wydania w oparciu o art. 215 § 1 O.p. postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła mu na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1) istotne naruszenie przepisów prawa w postaci naruszenia art. 216 § 1 O.p. poprzez uznanie, że skuteczność wszczęcia postępowania pozostaje poza zakresem oceny prowadzonym, w trybie art. 215 § 1 O.p. (Spółka pozostaje bowiem w uzasadnionym przekonaniu, że wobec Spółki nie wszczęto dotychczas skutecznie postępowania podatkowego). 2) Istotne naruszenie przepisów prawa w postaci naruszenia art. 215 § 1 O.p. poprzez uznanie korekty dotyczącej kluczowej kwestii (tj. daty rzekomego wszczęcia postępowania podatkowego oraz zakresu rzekomo prowadzonego wobec Spółki postępowania) za "oczywistą omyłkę pisarską", w sytuacji gdy między Spółką, a Naczelnikiem trwa spór o tę kwestię. 3) Istotne naruszenie ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 O.p. przejawiające się m.in. tym, że Sąd I Instancji nie zbadał czy wobec Spółki toczy się skutecznie wszczęte postępowanie podatkowe (mimo podnoszenia przez Spółkę tego argumentu w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku oraz w skardze kierowanej do Sądu I Instancji). Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że z art. 183 § 1 P.p.s.a. wynika, że kontrola kasacyjna jest dokonywana wyłącznie w obszarze zakreślonym przez zarzuty postawione w ramach podstaw kasacyjnych tj. naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) czy prawa procesowego (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Zaznaczyć też należy, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość warunkom formalnym określonym w art. 176 P.p.s.a. w tym m.in. powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zarzucając naruszenie określonych przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, strona winna wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany i na czym polegał błąd sądu przy jego interpretacji. Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu polega na wykazaniu, że rzeczywisty, ustalony w sposób niewątpliwy stan faktyczny nie odpowiada stanowi hipotetycznemu, wskazanemu w zastosowanym przepisie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 335/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, nie może również domyślać się i uzupełniać argumentacji autora skargi kasacyjnej. Powyższe uwagi były konieczne, gdyż rozpoznawana skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyżej przedstawionym wymaganiom. W skardze wskazano, że zarzuca się wyrokowi istotne naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania przy czym nie powiązano tych zarzutów z żadnym przepisem ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, które stosował Sąd I instancji oraz który z trzech zarzutów dotyczy jakiego rodzaju naruszenia prawa. Tym niemniej mając na uwadze okoliczność, że przedmiotem skargi do Sądu I instancji było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 października 2019 r. w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek w postanowieniu o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. za kluczowy uznać należy zarzut naruszenia art. 215 § 1 O.p. "poprzez uznanie korekty dotyczącej kluczowej kwestii (tj. daty rzekomego wszczęcia postępowania podatkowego oraz zakresu rzekomo prowadzonego wobec spółki postępowania) za "oczywistą omyłkę pisarską" w sytuacji, gdy między Stroną a Naczelnikiem trwa spór o tę kwestię". Zgodnie z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Powołany przepis przewiduje możliwość sprostowania błędów rachunkowych oraz oczywistych omyłek w wydanej decyzji. Należy podkreślić, że przepis ten odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p. Należy jednak wskazać, że powołany przepis, podobnie jak inne przepisy O.p. nie definiuje pojęcia "oczywista omyłka". W literaturze przedmiotu wskazuje się, że pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości czy różne błędy pisarskie, komputerowe itp. (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 215 ustawy - Ordynacja podatkowa, [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, opubl. LEX 2020). Słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Mowa tutaj o oczywistym przeoczeniu, czy zastosowaniu niewłaściwego słowa lub omyłce pisarskiej o charakterze elementarnym. Zatem, sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (por. m.in. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10, z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1653/16, z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 2223/19 wszystkie opubl. CBOSA). Akceptując przytoczone wyżej poglądy, które co do zasady zbieżne są ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd I instancji, należy całkowicie zaaprobować pogląd, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uprawnione jest twierdzenie, iż sprostowane zaskarżonym postanowieniem błędy organu pierwszej instancji stanowiły oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 215 § 1 O.p. Słusznie bowiem Sąd I instancji ustosunkowując się do nieprawidłowości polegającej na wskazaniu w uzasadnieniu postanowienia z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużającego termin zakończenia postępowania podatkowego niewłaściwego okresu objętego postępowaniem kontrolnym uznał, że w sentencji przedmiotowego postanowienia zakres prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego został podany prawidłowo. Strona została zatem precyzyjnie w sposób czytelny i zrozumiały poinformowana o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika US w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. Z analizy całokształtu okoliczności towarzyszących niniejszej sprawie wynika ponadto, iż Skarżąca niewątpliwie miała świadomość, za jaki okres było prowadzone wobec niej postępowanie kontrolne w zakresie podatku VAT. W aktach sprawy, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, znajduje się protokół kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za okres za 01.01.2015 r. - 31.12.2016 r., odebrany w dniu 28 listopada 2018 r. przez pełnomocnika Strony. Okres objęty postępowaniem podatkowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji został również prawidłowo wskazany w odebranych przez Stronę postanowieniach Naczelnika US z dnia 21 maja 2019 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. oraz z dnia 19 czerwca 2019 r. o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym dowodów zawierających informacje pozostające w ścisłym związku z prawidłowością rozliczeń podatku VAT za podany okres. W konsekwencji - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie budzi żadnych zastrzeżeń konstatacja Sądu I instancji, że analizy sprostowanego postanowienia, w tym z zestawienia jego sentencji, w której prawidłowo wskazano okres objęty postępowaniem podatkowym z uzasadnieniem, gdzie wkradł się błąd, a także z analizy całokształtu okoliczności sprawy wynika zatem wprost, że przedmiotowa omyłka ma charakter nieistotny. Za prawidłowe należy również uznać stanowisko Sądu I instancji odnośnie drugiej ze sprostowanych nieprawidłowości, polegającej na błędnym wskazaniu daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Pomimo uchybienia w tym zakresie pozostałe elementy sprostowanego postanowienia, a także dodatkowe okoliczności towarzyszące sprawie pozwalają na identyfikację postanowienia o wszczęciu wobec Strony postępowania podatkowego. W sentencji sprostowanego postanowienia wskazano bowiem prawidłowo numer postanowienia, podatnika wobec którego wszczęto postępowanie, tytuł podatkowy oraz okres objęty postępowaniem. Słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę na okoliczność, że z akt administracyjnych wynika, że tego samego dnia, tj. 19 czerwca 2019 r. Naczelnik US wydał postanowienie o dopuszczeniu dowodów do prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego. W postanowieniu tym wskazano, że wymienione w piśmie dowody włączane są do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r. oraz I-IV kwartał 2016 r. wszczętego postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. Porównanie tych dwóch dokumentów wydanych przez ten sam organ, o tym samym numerze, dotyczących tego samego podatnika, tytułu i zakresu postępowania prowadzi do wniosku, że błędne wskazanie daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. W aktach sprawy znajduje się ponadto postanowienie o wszczęciu postępowania w tym zakresie z dnia 21 maja 2019 r., odebrane tego samego dnia pod wskazanym przez Stronę adresem korespondencyjnym. Z analizy akt sprawy wynika zatem bezspornie, iż organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy wszczętej postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., a błędu polegającego na wskazaniu niewłaściwej daty wydania postanowienia – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego- nie można zaliczyć do wad kwalifikowanych wyłączających możliwość zastosowania trybu określonego w art. 215 § 1 O.p. W tych okolicznościach omawiany zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 215 § 1 O.p. okazał się za całkowicie pozbawiony podstaw. Uwzględniony nie mogły być również dwa pozostałe zarzuty: - naruszenia art. 216 § 1 O.p. "poprzez uznanie, że skuteczność wszczęcia postępowania pozostaje poza zakresem oceny prowadzonym w trybie art. 215 § 1O.p.", - "naruszenia ogólnych zasad wyrażonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 O.p. przejawiających się m. in. tym, że Sąd I instancji nie zbadał czy wobec Spółki toczy się skutecznie wszczęte postępowanie podatkowe (mimo podnoszenia przez Spółkę tego argumentu w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku oraz w skardze do Sądu I instancji)". Z konstrukcji i uzasadnienia tych zarzutów wynika, że w ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd I. instancji badając zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 października 2019 r. w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek w postanowieniu o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. obowiązany był zbadać, czy wobec Spółki toczy się skutecznie wszczęte postępowanie podatkowe. Odnosząc się do tych zarzutów odnotować należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano jako naruszonego art. 134 § 1 P.p.s.a. omawiane zarzuty muszą pozostać poza zakresem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika wprost z przytoczonego na wstępie art. 183 § 1 P.p.s.a. Marginalnie jedynie wskazać trzeba, że również w tym zakresie nie popełnił żadnego błędu Sąd I instancji stwierdzając, że zarzuty Skarżącej w przedmiocie prawidłowości prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego, w tym zarzuty naruszenia art. 216 § 1 O.p., wykraczają poza zakres oceny w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 215 § 1 O.p., w którym organ odwoławczy jest uprawniony jedynie do weryfikacji prawidłowości wydanego przez organ pierwszej instancji postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek. Z przytoczonych wyżej względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.