I FSK 1126/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia del. WSA Dominik Mączyński, , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 904/17 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu I instancji. Wyrokiem z 20 lutego 2018 r., w sprawie I SA/Lu 904/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. (dalej: DIAS) z 30 sierpnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. WSA w Lublinie podzielił przy tym stanowisko DIAS wyrażone w kwestionowanej decyzji co do tego, że Skarżący w poszczególnych miesiącach 2012 r. prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą (polegającą na handlu pojazdami samochodowymi) w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1053 ze zm., dalej: u.p.t.u.), a w konsekwencji, był podatnikiem tego podatku, zobowiązanym do jego rozliczenia. Sąd za prawidłowe uznał przy tym sposób i wartość zobowiązania podatkowego określonego Skarżącemu z tego tytułu w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (DUKS) z 3 lutego 2017 r., która została przez DIAS utrzymana w mocy ww. decyzją z 30 sierpnia 2017 r. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając WSA w Lublinie w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty i nieuwzględnienie całości akt sprawy, tj. części zarzutu skargi do WSA, wskazującej na brak odniesienia się przez organ I instancji do okoliczności związanej z wartością pojazdów, w zakresie istotnych różnic wartości pomiędzy pojazdami posiadającymi kolumnę kierowniczą po lewej stronie, a pojazdami, których sprowadzanie i zbycie zostało przypisane Skarżącemu, pochodzącymi z Wielkiej Brytanii, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodujący utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji determinującej konieczność uiszczenia przez Skarżącego kwoty stanowiącej równowartość podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r., w sytuacji, gdy konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania przez organ i weryfikacja wymienionej kwoty. Skarżący wniósł przy tym o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Przede wszystkim, jak trafnie stwierdził NSA w wyroku z 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1381/04 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBOIS), zarzut pominięcia przez sąd części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (np. przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 P.p.s.a. oparcie się tylko na części akt sprawy. 3.2. Ponadto, wbrew sformułowanemu w skardze kasacyjnej zarzutowi, Sąd I instancji odniósł się do podniesionej w tymże zarzucie kwestii, dotyczącej ustalenia wartości przedmiotowych samochodów, która – w ramach określenia podstawy opodatkowania – została w tej sprawie oszacowana przez organ podatkowy. Sąd w tym zakresie stwierdził, co następuje: "Dokonując oszacowania wielkości obrotu jako podstawy opodatkowania w zakresie sprzedaży samochodów uwzględniono czynniki korygujące przyjęte wartości bazowe, działając z korzyścią dla podatnika: zwyczajowo niższą od bazowej wartość pojazdów sprowadzanych do Polski; korektę ze względu na masowy napływ używanych pojazdów w danym regionie; korektę z tytułu nadmiernego zużycia pojazdu. Przyjęte wskaźniki korygujące są w ocenie Sądu racjonalne. Podatnik ograniczył się do ogólnego negowania ocen organu, nie podnosząc ani w toku postępowania podatkowego, ani w skardze do sądu żadnych konkretnych argumentów, które wprost dyskwalifikowałyby przyjętą wartość wskaźnika. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które pozwalałyby bardziej szczegółowo ustalić stan pojazdów. Biorąc pod uwagę bierną postawę podatnika oraz fakt, że określenie kosztów ewentualnego remontu pojazdów jest kwestią oceny indywidualnej, korektę ze względu na stan techniczny uwzględniono w takim zakresie, w jakim pozwalały na to okoliczności sprawy.". Sąd I instancji odniósł się zatem do zagadnienia wartości sprzedawanych przez Skarżącego pojazdów w aspekcie ewentualnej konieczności ich remontów, co uwzględnia także m.in. ewentualną potrzebę przełożenia kolumny kierowniczej, uznając, że - w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego - zasadnie przyjęto z tego tytułu pomniejszenie wartości bazowej pojazdów o 5%. Nadmienić przy tym należy, że z akt sprawy wynika, iż Skarżący w żaden sposób nie udokumentował i nie uprawdopodobnił w postępowaniu, że zakupione w Wielkiej Brytanii pojazdy posiadały kolumnę kierowniczą po prawej stronie. 3.3. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.