I FSK 1125/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 99/20 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 5 grudnia 2019 r. nr UNP: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. oraz I i II kwartał 2015 r. wraz z orzeczeniem obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 99/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. S. (dalej: "skarżąca" lub "strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "Dyrektor IAS") z dnia 5 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 roku oraz za I i II kwartał 2015 r. oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u."), na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późń. zm., dalej – "p.p.s.a.") – oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z dnia 30 listopada 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego za styczeń 2014 r. oraz I-II kwartał 2015 r., a także orzekł o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej – "u.p.t.u.") wynikającego z faktur wystawionych w dniu 10 stycznia 2014 r. o nr 2/14 i 3/14. Organ stwierdził, że wystawione przez stronę faktury (datowane na dzień 10 stycznia 2014 r.) na rzecz powiązanej E. sp. z o.o. na sprzedaż samochodów C. oraz V., nie dotyczyły faktycznie zrealizowanych dostaw, lecz miały jedynie udokumentować dysponowanie przez E. sp. z o.o. prawem do tych pojazdów. Według organu pojazdy te stanowiły własność strony dlatego też ich rzekome nabycie w lutym 2015 r. od E. sp. z o.o. nie uprawniało z kolei do odliczenia podatku naliczonego. Według NUS transakcje powyższe stanowiły nadużycie prawa i uzasadniały zastosowanie – odpowiednio – art. 108 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) u.p.t.u. W dalszej kolejności organ uznał, że strona zawyżyła podatek naliczony z faktury nr 12/15 z dnia 3 czerwca 2015 r. wystawionej przez E.W. sp. z o.o. z siedzibą w P. na wartość netto 673.983,74 zł, VAT (23%) 155.016 zł, dotyczącej wykonania projektu i budowy elektrowni wiatrowej K., albowiem faktura ta nie odzwierciedlała faktycznego wykonania usługi. Organ zakwestionował odliczenie podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. W wyniku rozpatrzenia wniesionego od powyższej decyzji odwołania wskazaną już na początku decyzją z dnia 5 grudnia 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 1 czerwca 2015 r. pomiędzy skarżącą, a E.W. Sp. z o.o. została zawarta umowa, w której wykonawca (E. W. Sp. z o.o.) zobowiązał się do przekazania zamawiającemu (E. S.) kompletnej elektrowni wiatrowej w miejscowości K., na działkach nr 17 i 18/1 w gminie S. Z kolei dnia 2 czerwca 2015 r., została zawarta pomiędzy F. M. K. Sp. Jawna, a E. S. umowa cesji o przeniesieniu na E. S. praw i obowiązków wynikających z dokumentacji projektu farmy elektrowni wiatrowej K. Cesja ta nie została dokonana z powodu niezapłacenia przez skarżącą kwoty zaliczki-opłaty za przyłączenie elektrowni wiatrowej w wysokości 41.666,67 zł (powiększonej o VAT 23%). Powyższa wpłata miała zostać dokonana do dnia 30 czerwca 2015 r., co było warunkiem koniecznym zawarcia cesji. Według organu, niewypełnienie warunku zapłaty z umowy cesji zawartej z firmą F. M. K. sp. jawna, stawia pod znakiem zapytania występowanie E. S. w roli inwestora zlecającego wykonanie projektu i budowę elektrowni wiatrowej w K. Ponadto, odwołując się do ustaleń w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją wobec E. W. sp. z o.o. (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 27 lutego 2018 r., utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 8 października 2018 r.), w zakresie dotyczącym spornej transakcji organ wskazał, że następujące po "niedoszłej" umowie cesji z dnia 2 czerwca 2015 r. czynności związane z realizacją projektu "K." wykonywane były (w latach 2015-2017) przez i na rzecz F. M. K. sp. jawna, która to firma figuruje w decyzjach i innych pismach organów administracyjnych jako inwestor. Stroną w sporze sądowym dotyczącym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia 30 czerwca 2017 r. uchylającej decyzję Burmistrza S. z dnia 28 kwietnia 2017 r. i odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie elektrowni wiatrowej (...) na działkach nr ewid. [...] w miejscowości K., gmina S., powiat p." jest również firma F.M.K. sp. jawna. Zdaniem organu, strona dokonała zapłaty kwoty do faktury nr 12/15 z dnia 3 czerwca 2015 r. wystawionej przez E. W. sp. z o.o. mimo, iż na moment wystawienia tej faktury, ani nigdy potem, nie była w posiadaniu praw do umowy dzierżawy, decyzji środowiskowej, decyzji o warunkach zabudowy czy umowy przyłączeniowej. Zatem faktura ta, rozliczająca usługę polegającą na wykonaniu projektu oraz wybudowaniu farmy wiatrowej w K., która nie została rzeczywiście wykonana, jest fakturą niedokumentującą faktycznych zdarzeń gospodarczych. Na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora IAS z dnia 5 grudnia 2019 r., skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi strona zakwestionowała decyzję jedynie w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za II kwartał 2015 r. w zakresie ustaleń organów związanych z odliczeniem podatku naliczonego, na postawie faktury nr 12/15 z dnia 3 czerwca 2015 r. wystawionej przez E. W. sp. z o.o. tytułem wykonania projektu i budowy elektrowni wiatrowej K. Skarżąca zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego dotyczących dokonywania ustaleń faktycznych przez organ podatkowy w sposób nie spełniający wymogu wszechstronności i sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także naruszenie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. b) i art. 86 ust. 10c, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) u.p.t.u. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2020 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów na okoliczność realizacji inwestycji w postaci budowy farmy fotowoltaicznej w Z., na podstawie umowy z dnia 1 czerwca 2015 r. zmienionej aneksem z dnia 30 września 2020 r. i zaliczenia dokonanej przedpłaty potwierdzonej fakturą VAT nr 12/15 na poczet realizacji wymienionej inwestycji, a także o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej wykonawcy inwestycji E. W. sp. z o.o. z siedzibą w P. W piśmie uzupełniającym z dnia 5 lutego 2021 r., skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci: - decyzji Starosty S. nr [...] z 11.12.2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę; - decyzji Starosty S. nr [...] z 17.11.2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę; - oferty o nr ID [...]; - decyzji Zarządu Powiatu w S. nr [...] z 11.01.2021 r. wyrażającej zgodę na dwa zjazdy do elektrowni fotowoltaicznej; - zaświadczenia Prezesa URE nr [...] z 30.11.2020 r. o dopuszczeniu do aukcji - na okoliczność zaliczenia zaliczki potwierdzonej fakturą zaliczkową VAT nr 12/15 na poczet realizacji inwestycji w postaci budowy elektrowni fotowoltaicznej w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wymienionym na początku wyrokiem uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Ustalenia bazowały na dowodach które ocenione zostały w ramach ich swobodnej oceny. W decyzji wzięto pod uwagę: warunki zawarcia umowy pomiędzy skarżącą, a E. W. sp. z o.o. o budowę elektrowni wiatrowej w K., okoliczności związane z wystawieniem spornej faktury nr 12/15 i następnie korekty do tej faktury z dnia 18 lipca 2017 r., warunki umowy zawartej przez skarżącą z firmą F. M. K., okoliczności świadczące o braku wykonania powyższych umów. W kwestii braku możliwości skutecznego skorygowania spornej faktury w sposób, w jaki uczyniła to spółka E. W., Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów, że korekta dokonana w dniu 18 lipca 2017 r. fakturą korygująca nr 1/17 nie dotyczyła żadnej z sytuacji opisanych w art. 106j u.p.t.u. Zdaniem Sądu, obok zapisu, że kwota wskazana w fakturze pierwotnej jest zaliczką, wystawca dokonał zmiany zamierzenia inwestycyjnego, to jest przedmiotu rozliczenia. A zatem, korekta ta nie była skuteczna. Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ów w całości i wniosła o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - 133 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na podstawie dowodów z dokumentów załączonych do akt sprawy pismem procesowym z dnia 5 lutego 2021 r., co miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało bezkrytycznym zaaprobowaniem ustaleń organów podatkowych odnoszących się do tego, że faktura zaliczkowa VAT nr 12/15 z dnia 1 czerwca 2015 r. jest fakturą, która nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego; - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., dalej – "O.p."), poprzez jego nieuprawnione zastosowanie spowodowane niedostrzeżeniem przez Sąd pierwszej instancji wad postępowania podatkowego polegających na dowolnym przyjęciu przez organy podatkowe, że faktura zaliczkowa VAT nr 12/15 z dnia 1 czerwca 2015 r. nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego w sytuacji gdy wykonawca inwestycji E. W. sp. z o.o. do dnia 30 czerwca 2017 r. realizował pierwotną umowę zawartą ze skarżącą kasacyjnie, a następnie realizował zmienione zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy elektrowni fotowoltaicznej w M. i Z.; 2) przepisów prawa materialnego: - art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. b) i art. 86 ust. 10c w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w zw. z art. 495 § 1 K.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do istniejącego w sprawie stanu faktycznego i bezpodstawne pozbawienie skarżącej kasacyjnie prawa do obniżenia podatku należnego w oparciu o fakturę zaliczkową VAT nr 12/15 w sytuacji, gdy wykonawca inwestycji budowy elektrowni wiatrowej w K. E. W. sp. z o.o. dążył do jej wykonania, jednakże spełnienie świadczenia wzajemnego przez niego stało się niemożliwe wskutek okoliczności za które żadna ze stron odpowiedzialności nie ponosi; - art. 106k ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie i wadliwe uznanie, że ustawa o podatku od towarów i usług nie przewiduje możliwości skorygowania faktury w zakresie zmiany opisu przedmiotu dostawy; W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie była zasadna. Wstępnie trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w § 2 art. 183 p.p.s.a. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09). W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi za prawidłowe uznał stanowisko organu podatkowego, że faktura VAT nr 12/15 z dnia 30 czerwca 2015 r. wystawiona na rzecz skarżącej przez E. W. sp. z o.o. za wykonanie projektu i budowę elektrowni K., nie dokumentuje rzeczywistego nabycia towarów i usług. Z tego powodu, organ podatkowy zasadnie pozbawił stronę prawa do odliczenia podatku naliczonego, jaki wynikał z przedmiotowej faktury oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Ponieważ w skardze kasacyjnej strona postawiła zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty procesowe. Przede wszystkim nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 tej ustawy. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (np. przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy). Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. oparcie się tylko na części akt sprawy. Zarzut pominięcia przez sąd części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. (wyroki NSA: z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1126/18 oraz z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 343/17). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie wyszedł poza materiał zgromadzony aktach sprawy. Nie można było także stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Według treści tego przepisu, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W skardze kasacyjnej strona podnosi, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził dowodów z dokumentów na okoliczność budowy elektrowni w Żarowie, co było zmienionym zamierzeniem inwestycyjnym, mającym swe źródło w umowie do której wystawiona została podważona faktura. Na tle powyższego unormowania podnosi się w orzecznictwie, że uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., będzie dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zaoferowany przez stronę (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania uzupełniającego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przypomnieć trzeba, że wskazane przez skarżącą dowody dotyczyły budowy elektrowni wiatrowej w Z., a przy tym wymienione w piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2021 r., złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzje i zaświadczenia pochodzić miały z lat 2020-2021, a więc z okresu następującego po wydaniu zaskarżonej decyzji (z dnia 5 grudnia 2019 r.). Dowody te nie mogły więc służyć ocenie legalności decyzji, skoro odnosiły się do zdarzeń zaistniałych po zakończeniu postępowania podatkowego (podjęcie określonych aktów administracyjnych). Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., w ramach których strona wywodzi, że na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego wyprowadzone zostały nieprawidłowe wnioski, a mianowicie, że faktura VAT z dnia 1 czerwca 2015 r. nr 12/15 nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego w sytuacji, gdy wykonawca inwestycji E. W. sp. z o.o. do dnia 30 czerwca 2017 r. realizował pierwotną umowę zawartą ze skarżącą, a następnie realizował zmienione zamierzenie inwestycyjne. Odnosząc się do powyższego, to trzeba przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie kwestionował zaliczkowego charakteru świadczenia (przedpłaty) będącego podstawą wystawienia spornej faktury. Przedpłata przekazana została na poczet wykonania projektu i budowy elektrowni wiatrowej K., jednakże zgromadzone dowody nie potwierdzały, ze skarżąca mogła występować w charakterze inwestora zlecającego wykonanie projektu i budowy elektrowni wiatrowej. Z dokonanych ustaleń wynikało, że skarżąca zawarła z E. W. sp. z o.o. w dniu 1 czerwca 2015 r. umowę dotyczącą realizacji projektu K. w postaci budowy kompletnej elektrowni wiatrowej o mocy 1,75 MW. W umowie przewidziano m.in., że w przypadku nie otrzymania pozwolenia na budowę wykonawca zwróci otrzymaną zapłatę, a zamawiający zwróci wszystkie przekazane jemu rzeczy materialne i prawne na rzecz E.W. sp. z o.o. w terminie 7 dni od zaistnienia tego faktu, a umowa ulegnie rozwiązaniu, chyba że strony postanowią inaczej (§ 1 ust. 9 umowy). Jednakże z poczynionych ustaleń wynikało, że realizacja rzeczonej inwestycji przez spółkę E. W. na rzecz strony nie mogła dojść do skutku, gdyż była ona realizowana w całości przez firmę F. M. K. sp. j. M.K., jak wynikało z jego zeznań, chciał w K. wybudować elektrownie wiatrową. Zawarł ustną umowę z E. W. na doprowadzenie dokumentacji do prawomocnego pozwolenia na budowę. Spółka miała zająć się stroną formalną inwestycji na jego rzecz, a do rozliczenia miało dojść po załatwieniu wszystkich dokumentów. Współpraca pomiędzy spółką F. M. K. a spółką E.W. zaczęła się w 2011 r. po podpisaniu umowy na dzierżawę ziemi z J. F. Wprawdzie w dniu 2 czerwca 2015 r. została zwarta pomiędzy F. M. K. a skarżącą umowa cesji o przeniesieniu na stronę praw i obowiązków wynikających z dokumentacji projektu farmy elektrowni wiatrowych K., a w tym: a) umowy dzierżawy działek nr [...] i [...] z dnia 10 sierpnia 2011 r. (zawartej z J. F.), b) decyzji o warunkach zabudowy, K.; c) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 21 maja 2915 r., d) umowy przyłączeniowej oraz warunków przyłączenia, e) audytu wietrzności na podstawie pomiarów wiatrów w miejscowości K. z dnia 26 stycznia 2012 r. – to jednak umowa ta nie doszła do skutku z powodu niedokonania przez skarżącą wpłaty kwoty zaliczki – opłaty za przyłączenie elektrowni wiatrowych w wysokości 41.666,67 zł, która miała zostać dokonana do dnia 30 czerwca 2015 r., co było warunkiem koniecznym dojścia do skutku umowy cesji. Fakt braku zapłaty przewidzianej w umowie cesji nie był w sprawie sporny. W sumie więc trafne było stanowisko organu podatkowego, zaaprobowane w zaskarżonym wyroku, że w przypadku elektrowni K. skarżąca nie brała udziału w realizacji tego projektu. Na żadnym etapie planowanej inwestycji nie powstał nawet projekt elektrowni wiatrowej, a dokumentacja pozwalająca uzyskać pozwolenie na budowę była gromadzona w ramach umowy zawartej pomiędzy E. W. a spółką jawną F., gdyż pracownik E. W. sp. z o.o. M. R. działał w imieniu firmy F., nie zaś skarżącej. Ponadto z zeznań L. S. wynikało, że spółka E. W. nie dostarczyła skarżącej kompletnej elektrowni wiatrowej w K., jak również projektu budowlanego, pozwolenia na budowę oraz kompletnej dokumentacji technicznej związanej z tą inwestycją. Spółka nie wykonała fundamentów pod elektrownię, nie zamontowano elektrowni, ani tym samym jej nie uruchomiono. Skoro zatem w następstwie braku zapłaty z umowy cesji, skarżąca nie dysponowała prawem do gruntu, nie dysponowała prawami z decyzji o warunkach zabudowy, o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, nie miała zgody na przyłączenie przyszłej farmy wiatrowej do sieci energetycznej, to niemożliwa była realizacja umowy z E. W., a wystawiona faktura nie dotyczyła realnych czynności gospodarczych. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt I FSK 901/19 oddalił skargę kasacyjną E. W. sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 775/18, oddalającego skargę E. W. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r. oraz określenia kwoty do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. W przywołanym wyroku Naczelny Sad Administracyjny uznał, że sporna także w przedmiotowej sprawie faktura nr 12/15 wystawiona przez E. W. sp. z o.o. na rzecz E. S. w dniu 3 czerwca 2015 r. nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za prawidłowością stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku. Dla oceny nieprawidłowości faktury nr 12/15 nie miała znaczenia okoliczność wystawienia przez E. W. faktury korygującej w dniu 18 lipca 2017 r. nr KOR 1/17 w wyniku czego faktura miała dotyczyć przedpłaty za wykonanie projektu i budowy elektrowni fotowoltaicznej w M. Nie ulega wątpliwości, że takie określenie przedmiotu faktury wskazuje na zupełnie inny przedmiot dostawy i usług. Wystawienie przedmiotowej korekty nie sanowało tego, że faktura nr 12/15 z dnia 3 czerwca 2015 r. dotycząca projektu K., nie odnosiła się do faktycznie wykonanych czynności opodatkowanych. Na żadnym etapie inwestycji nie powstał nawet projekt elektrowni wiatrowej w K., a dokumentacja umożliwiająca uzyskanie pozwolenia na budowę nie była gromadzona w ramach umowy z dnia 1 czerwca 2015 r. zawartej pomiędzy skarżącą a E. W. sp. z o.o. Skoro skrząca nie podważyła skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy i zaaprobowanego w zaskarżonym wyroku, to jako niezasadne należało ocenić również powyżej wymienione zarzuty naruszenia prawa materialnego na skutek jego niewłaściwego zastosowania. Przy tym argumentacja skargi nawiązująca do możliwości skorygowania notą korygującą faktury zawierającej pomyłki, nie poważa stanowiska organu podatkowego i Sądu pierwszej instancji, albowiem sytuacja taka nie miała miejsca. Określenie przedmiotu faktury nr 12/15 nie miało charakteru pomyłki co do przedmiotu transakcji, lecz było efektem zawartej umowy z dnia 1 czerwca 2015 r. która nie była wykonywana. Mając na uwadze przedstawione powyżej powody Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego miało umocowanie w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Sylwester Golec Artur Mudrecki Zbigniew Łoboda Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA