I FSK 1099/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Maja Chodacka (sprawozdawca), Protokolant Monika Raszewska, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 611/20 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 25 maja 2020 r., nr 2201-IOV-1.4103.1.2020/10/05 w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz C. sp. z o.o. w G. kwotę 5150 (słownie: pięć tysięcy sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 28 października 2020r., sygn. akt I SA/Gd 611/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę C. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 25 maja 2020r. nr 2201-IOV-1.4103.1.2020/10/05 w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2014r. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 1.2. Istotą rozstrzygnięcia organów obu instancji było ustalenie, że spółka uczestnicząc w tzw. transakcjach łańcuchowych, nieprawidłowo zakwalifikowała swoje dostawy zbóż jako wewnątrzwspólnotowe dostawy. Przywołując art. 7 ust. 8, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 2 oraz art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r., o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2011r., poz. 1054 ze zm.; dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług") oraz dokonując ich wykładni organ wskazał, że kluczowe w sprawie było przyporządkowanie wysyłki lub transportu do konkretnego miejsca w "łańcuchu" dostaw. W tym kontekście stwierdził, że w transakcjach zawartych na warunkach CIF i CPT, prawidłowo transport przypisano dostawie dokonanej przez skarżącą na rzecz unijnych kontrahentów. Ocena taka dotyczyła także sytuacji, gdy dostawcą dla skarżącej był rolnik ryczałtowy. Natomiast w przypadku transakcji zawartych według reguł DDP i FRANCO miejsce przeznaczenia, prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na unijnego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu i zatem od prawidłowego przypisania transportu uzależnione było, którą dostawę w kraju (Polsce) uzna się za tzw. ruchomą, decydującą o wewnątrzwspólnotowej dostawie. 1.3. Zdaniem organu w przypadkach, gdzie organizację transportu można było wprost przypisać skarżącej, dostawami ruchomymi, którym przypisano transport były transakcje pomiędzy spółką a kontrahentami z Unii Europejskiej i to one stanowiły dla spółki wewnątrzwspólnotową dostawę. Natomiast w sytuacjach, gdy za organizację transportu odpowiadały inne podmioty, będące zarazem dostawcami towarów na rzecz spółki, transport należy przypisać do dostaw na rzecz spółki. Gdy transport wykonywały inne podmioty, będące zarazem dostawcami towarów na rzecz spółki, tj. [...], należało uznać, że za organizację transportu odpowiadały te podmioty, czyli, że transport należy przypisać do ich dostaw na rzecz spółki i to te transakcje stanowiły wewnątrzwspólnotową dostawę, nie zaś - jak zadeklarowała spółka - jej transakcje z kontrahentami z krajów Unii Europejskiej. W przypadku łańcuchów transakcji, w których skarżąca nabywała zboże od A. B. [...], ustalono, że to właśnie ta firma faktycznie organizowała transport, wobec czego mianem tzw. dostaw ruchomych należało określić transakcje A. B. na rzecz skarżącej. W łańcuchach transakcji to te dostawy stanowiły wewnątrzwspólnotową odstawę, a nie dostawy spółki na rzecz nabywców zagranicznych. W tym kontekście organ uznał, że sporne transakcje zostały błędnie przez spółkę uznane jako wewnątrzwspólnotowe dostawy, gdy tymczasem powinni je rozpoznać jej dostawcy, natomiast spółka winna uznać swoje transakcje, jako te, które nastąpiły po dokonaniu transportu (dostawy transgranicznej), tj. stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, za dokonane w miejscu zakończenia transportu, poza terytorium Polski i tam podlegające opodatkowaniu. Jednocześnie ocena, że transakcje zadeklarowane przez spółkę jako wewnątrzwspólnotowe dostawy, stanowiły dostawy poza terytorium kraju, niepodlegające opodatkowaniu w ramach polskiego systemu VAT, wykluczało to odliczenie podatku VAT z faktur wystawionych przez dostawców spółki, w sytuacji, gdy powinni byli rozpoznać wewnątrzwspólnotowe dostawy, zamiast sprzedaży krajowej. 1.4. Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia i wnioski organów podatkowych uznając zarzuty skargi w zakresie procesowym i materialnoprawnym za nieuzasadnione. Podkreślił, że spór w sprawie dotyczył dwóch kwestii. Pierwszą było uznanie przez organy podatkowe, że w łańcuchu dostaw, w którym dostawcą zboża na rzecz spółki była firma A. B., można było przypisać temu podmiotowi organizację transportu. Takie stwierdzenie rzutowało na uznanie, że dostawa ta powinna zostać rozpoznana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Druga sporna kwestia dotyczyła dopuszczalności pozbawienia spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A. B. Zdaniem organów A. B. wystawiając faktury za dostawy na rzecz skarżącej powinna do dokonywanych dostaw zastosować zerową stawkę VAT, właściwą dla dostawy wewnątrzwspólnotowej, a nie stawkę właściwą dla dostaw krajowych. Taka sytuacja, zdaniem organów implikuje stwierdzenie, że na podstawie tych faktur skarżąca nie miała prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku naliczonego. Sąd stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła dowodów, które zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług pozwalałyby w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że odpowiadała za organizację transportu spornych dostaw w pełnym zakresie, co z jednej strony pozwalałoby jej rozpoznać własne dostawy na rzecz unijnych kontrahentów jako wewnątrzwspólnotowe dostawy, a z drugiej umożliwiło odliczenie podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez A.B. Podkreślił, że pomimo przekonania skarżącej, że zebrany materiał dowodowy potwierdził te okoliczności, to Sąd nie podzielił tego zapatrywania i przychylił się do stanowiska organów podatkowych. 1.5. Mając na uwadze zgromadzone w toku postępowania okoliczności faktyczne sprawy, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") orzekł o oddaleniu skargi. 2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną. 2.1. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019r. poz. 900 ze zm. dalej: "Ordynacja podatkowa"), polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowej oceny stanu faktycznego przyjętego i ocenionego przez organy podatkowe, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż to M. P. należy przyznać miano organizatora transportu, pomimo ponoszenia kosztów transportu przez Spółkę C. Sp. z o.o.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego, selektywną ocenę dowodów i faktów oraz naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości stanu faktycznego na korzyść podatnika; 3) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu polegające na pominięciu i w efekcie nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do kwestii działania M. K. jako przedstawiciela spółki T. Sp. z o.o. oraz sprowadzenia uzasadnienia wyroku de facto do prostej akceptacji stanowiska Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. 2.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną interpretację polegającą na nieprawidłowym przyporządkowaniu transportu towarów do dostaw towarów dokonywanych w łańcuchu transakcji i w efekcie na uznaniu, że w przypadku łańcucha transakcji kończącego się wywozem towarów do krajów członkowskich UE, transport towarów powinien być przyporządkowany do dostaw towarów dokonywanych przez A. B. [...] na rzecz skarżącej, a nie do dostaw towarów dokonywanych przez skarżącą na rzecz ostatecznego nabywcy; 2) art. 13 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie dokonała transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do kontrahentów z krajów członkowskich UE; 3) art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazywanego na fakturach dokumentujących nabycia towarów od A. B. [...] w łańcuchu transakcji kończącym się wywozem towarów do krajów członkowskich UE; 4) art. 168 oraz 169 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. z 2006r. Nr L347, s. 1 ze zm.; dalej: "Dyrektywa 112") oraz zasady neutralności podatku VAT ukształtowanej w orzecznictwie TSUE poprzez zakwestionowanie skarżącej prawa do odliczenia VAT naliczonego wykazywanego na fakturach dokumentujących nabycia towarów od A. B. [...] w łańcuchu transakcji kończącym się wywozem towarów do krajów członkowskich UE. 2.3. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym koszów zastępstwa procesowego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna rozpoznana w granicach zakreślonych art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega uwzględnieniu. Zarzuty kasacyjne oparte zostały na obu podstawach przewidzianych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżąca sformułowała zarzuty podważające prawidłowość postępowania prowadzonego zarówno przez organy podatkowe, jak i postępowania sądowoadministracyjnego. W ramach tej drugiej grupy spółka podniosła m.in. naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony i uczynił podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.2. Na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym spór pomiędzy stronami koncentrował się na ustaleniach faktycznych. Ich przedmiotem była prawidłowość identyfikacji dostaw zbóż, jako wewnątrzwspólnotowych, przez skarżącą. Konsekwencją oceny nieprawidłowości rozpoznania przez spółkę tzw. transakcji ruchomej w niespornym łańcuchu dostaw, było zakwestionowanie skarżącej prawa do odliczenia podatku VAT z faktur nabycia towaru wobec uznania, że nie były to dostawy krajowe. 3.3. Formułując w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca opisała go w petitum jako "polegające na pominięciu i w efekcie nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do kwestii działania M. K. jako przedstawiciela spółki T. Sp. z o.o. oraz sprowadzenia uzasadnienia wyroku de facto do prostej akceptacji stanowiska Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku". Uzasadniając powyższy zarzut spółka podniosła, że powielając stanowisko organu, Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenie, że organizatorem transportu (okoliczność ta zadecydowała o tym, że wskazane transakcje skarżącej zostały przedefiniowane przez organy podatkowe) był M. P. działający pod firmą A. B. Zaakceptowano przy tym, że w organizację transportu w spornym okresie był zaangażowany M. K. Sąd wskazał, że źródłem umocowania do takiego zaangażowania było powiązanie z M. P. albowiem nie znalazł potwierdzenia, że M. K. organizował transporty jako przedstawiciel spółki T. Sp. z o.o. 3.4. Zgodnie z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nakłada na ten sąd obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że ocena zarzutów skargi kasacyjnej (w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia) jest możliwa jedynie w oparciu o konfrontację ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a więc takie, które zawiera konieczne elementy określone w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma pomóc stronie oraz sądowi odwoławczemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także w zapoznaniu się z procesem myślowym, który doprowadził Sąd pierwszej instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie, wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 i z dnia 13 października 2010r., sygn. akt II FSK 1479/09). Oznacza to, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia Sądu (por. wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 986/09 i z dnia 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13). 3.5. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia powyższych wymogów. Pomimo, że rozważania Sądu są stosunkowo obszerne (opisane zostały na 23 stronach uzasadnienia wyroku), to większość wywodów ma charakter ogólny wyjaśniający teoretycznie zasady postępowania podatkowego. W ramach oceny realizacji tych zasad na gruncie stanu faktycznego sprawy przytoczone zostały ustalenia organu z prostą konstatacją, że są one prawidłowe. Brakuje natomiast zupełnie odniesienia się i oceny podniesionych przez skarżącą okoliczności podważających wnioski organów podatkowych. 3.6. W kontekście powyższych uwag należy wskazać na stwierdzenie w zaskarżonym wyroku, że "Przywołując szczegółowe ustalenia organów wskazać należy, że to M. P. należy przyznać miano organizatora transportu, pomimo ponoszenia kosztów transportu przez Spółkę. Wskazuje na to szereg poczynionych przez organy ustaleń dowodzących, że w organizację transportu był zaangażowany M. K., a przy tym materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, że działał on w tym zakresie jako przedstawiciel spółki T." (str. 20 uzasadnienia). Teza, że M. K. z pewnością nie działał jako przedstawiciel spółki T. nie znajduje żadnego rozwinięcia. Pozostaje do tego sprzeczna z okolicznością, że od kwietnia 2014r. osoba ta była formalnie zatrudniona w spółce T. Skarżąca przedstawiła również przyczyny, dla których w początkowym okresie pracy M. K. musiał "kamuflować" swoją działalność z uwagi na "obowiązujący go zakaz konkurencji". Z tego powodu w kontaktach z kontrahentami posługiwał się kontem J. S., która potwierdziła tę okoliczność. Sąd pierwszej instancji nie ocenił tych okoliczności. W uzasadnieniu (str. 20) zeznania J. S. wymienił jako dowód potwierdzający prawidłowość ustaleń organów podatkowych wraz z innymi dowodami osobowymi, nie analizując w sposób pogłębiony, czy z zeznań tych z pewnością wynika wiedza, co do organizacji transportu w sposób przyjęty przez organy podatkowe. 3.7. Skarżąca w skardze kasacyjnej zarzuciła, że przy ocenie organizacji transportu pominięto podnoszoną okoliczność, że M. P., któremu taką rolę przypisano, był wspólnikiem w spółce T., ale wraz z A. N. – Prezesem Zarządu C. Sp. z o.o. – spółka ta została powołana do organizowania transportu przy realizacji dostaw przez skarżącą z wykorzystaniem pojazdów, których właścicielem był M. P. Posiadała licencję na prowadzenie działalności spedycyjnej. Sąd pierwszej instancji, akceptując ustalenie organu, że transport organizował M. P., powołanych okoliczności w ogóle nie analizował ani nie oceniał. Nie wyjaśnił również w żaden sposób, dlaczego zaakceptował stanowisko, że M. K. działał w imieniu A. B., w sytuacji gdy nie powołał się na żaden tytuł uprawniający do takiego wniosku. Nie było sporne, że nie był pracownikiem tej firmy, a był pracownikiem spółki T. 3.8. Sąd kasacyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji odnotował zarzuty skarżącej wskazujące na okoliczności podważające stanowisko organu w zakresie tego, kogo reprezentował M. K. stwierdzając, że M. K. korzystał z komunikatora na platformie [...] z profilu J. S. i jakkolwiek uznał, że okoliczność taka znajduje potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w sprawie - to stwierdził, że "M. K. zajmując się organizowaniem transportu zboża sprzedawanego przez A. – B. do skarżącej, działał z umocowania M. P.[...] Wśród przekazanych przez skarżącą dokumentów źródłowych dotyczących działalności gospodarczej z okresu objętego postępowaniem brak jest pisemnych umów o współpracy ze spółką T. " (str. 20 uzasadnienia). Nie przedstawiono jednak żadnego uzasadnienia dla takiego wniosku, co budzi wątpliwość, czy w ogóle poddano to stanowisko kontroli. 3.9. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować Sądu pierwszej instancji w dokonywaniu oceny istotnych okoliczności, które nie zostały poddane ocenie w zaskarżonym wyroku. Dla rozstrzygnięcia w sprawie istotne pozostają okoliczności dotyczące organizacji transportu przy dostawach, które zostały zakwestionowane. W efekcie uzasadnienie zaskarżonego wyroku powinno zawierać ocenę wszystkich okoliczności z tym związanych, a nie jedynie powtórzenie stanowiska z zaskarżonej decyzji z podsumowaniem, że jest prawidłowe. 3.10. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji winien poddać kontroli prawidłowość ustaleń organów podatkowych z uwzględnieniem argumentacji skarżącej i przedstawić je w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Odnotować przy tym powinien, że ze stanowiska skarżącej zdaje się wynikać, że dokonywane dostawy zbóż w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw przez Spółkę były objęte wspólną organizacją kilku podmiotów (w tym również M. P., u którego organy podatkowe nie zakwestionowały rozliczeń) i w tym kontekście zawrzeć swoją ocenę w uzasadnieniu wyroku. 3.11. Brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni niemożliwym dalsze odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej tak w zakresie materialnoprawnym, jak i procesowym. Mając na uwadze powyższą argumentację Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji będzie ponowne rozpoznanie sprawy i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3.12. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 5.150 zł, obejmującą wpis od skargi kasacyjnej, opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz 75 % stawki minimalnej należnej pełnomocnikowi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji. Maja Chodacka Izabela Najda-Ossowska Artur Mudrecki Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA