I FSK 1060/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Czuduk, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1090/16 w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz H. S. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok

1. Zaskarżonym wyrokiem z 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1090/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi H.S., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 9 września 2013 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania. 2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że: a) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. decyzją z 10 stycznia 2013 r. określił skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja 2007 r. do grudnia 2009 r. Decyzję doręczono skarżącemu 15 stycznia 2013 r. Pismem 28 stycznia 2013 r. skarżący zastępowany przez doradcę podatkowego, wniósł od niej odwołanie. Ponieważ odwołanie nie zostało podpisane, Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej "O.p."), wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Przesyłka została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącego 15 kwietnia 2013 r. Termin do dokonania zakreślonej w wezwaniu czynności upłynął zatem 22 kwietnia 2013 r. b) Pismem z 26 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania wymaganej czynności. Powołał się na swoją niezdolność do pracy z powodu choroby od 19 do 26 kwietnia 2013 r. (zwolnienie lekarskie). Do wniosku załączył podpisany egzemplarz odwołania. c) Postanowieniem z 19 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania i postanowieniem z tej samej daty pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia z powodu nieusunięcia w terminie jego braków formalnych. d) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, utrzymał w mocy swoje postanowienie z 19 czerwca 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego brak formalny odwołania został uzupełniony, jednak dopiero po upływie terminu przewidzianego dla tej czynności. 3. Wyrokiem z 19 lutego 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 937/13 WSA w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora z 9 września 2013 r. oraz poprzedzające je postanowienie z 19 czerwca 2013 r. 4. Od wyżej wymienionego wyroku została wywiedziona przez skarżącego skarga kasacyjna, w wyniku rozpoznania której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 września 2016 r. sygn. akt I FSK 996/14 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 5. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Warszawie wyrokiem z 13 kwietnia 2017 r., uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał na związanie oceną prawną zawartą w wyroku NSA z 21 września 2016 r. i stwierdził, że w wyznaczonym terminie brak formalny odwołania nie został nie usunięty. Tym samym merytoryczne rozpoznanie odwołania nie było możliwe. Jednak zaskarżone postanowienie powinno zostać wyeliminowane z obrotu ze względu na uznanie w sprawie o przywrócenie terminu, że strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. 6. Od wskazanego na wstępie orzeczenia organ podatkowy wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 4 O.p. oraz w zw. z art. 162 § 1 i 2 O.p. polegające na błędnym uznaniu, że wobec braku podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania, ocena Dyrektora Izby Skarbowej co do zasadności pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia nie jest prawidłowa i nastąpiła z naruszeniem art. 169 § 4 oraz art. 162 § 1 i 2 O.p. 7. Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej organu i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 8.1. W sprawie tej kwestia związana z tym, czy brak formalny odwołania od decyzji organu pierwszej instancji został w terminie uzupełniony została prawomocnie przesądzona, jak to trafnie zauważył już Sąd pierwszej instancji w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2016 r. w sprawie sygn. akt I FSK 996/14. Dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej istotne jest więc w tej sytuacji to, czy stronie został przywrócony termin do wniesienia odwołania. W razie bowiem przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy powinien nadać bieg odwołaniu. Postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania w takiej sytuacji nie może wywołać dla strony ujemnych skutków prawnych. Dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia istotny wpływ ma więc wynik postępowania w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, na co zresztą już uwagę zwrócił Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający uprzednio tę sprawę. 8.2. Wobec tego wskazać należy, że wyrokiem z 13 kwietnia 2017 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 83/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 9 września 2013 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z 19 czerwca 2013 r. nr [...] odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z 10 stycznia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od maja 2007 r. do grudnia 2009 r., a następnie wyrokiem z 27 maja 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt I FSK 1057/17 oddalił skargę organu od tegoż wyroku. W odrębnej sprawie prawomocnie przesądzone więc zostało, że były podstawy do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania. 8.3. Uwzględniając powyższe nie można zgodzić się z organem, by Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy. 8.4. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184 p.p.s.a orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z § 2 i art. 209 p.p.s.a.