I FSK 1050/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Po 474/19 w zakresie sprostowania błędu rachunkowego w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2019 r. nr 3001-IOV2.4103.23.2019 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. postanawia: sprostować błąd rachunkowy zawarty w punkcie drugim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt I FSK 1050/20, przez zastąpienie frazy "11.250 (jedenaście tysięcy pięćset) złotych" frazą "8.100 (osiem tysięcy sto) złotych".

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt I FSK 1050/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (pkt 1) S. sp. z o.o. w P. (dalej: spółka) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Po 474/19 w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. oraz zasądził od spółki na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę "11.250 (jedenaście tysięcy pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego" (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub też inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Sąd z urzędu zauważył, że zapis słowny zasądzonej kwoty nie odpowiadał zasądzonej kwocie kosztów postępowania kasacyjnego wyrażonej w formie cyfrowej, a ponadto doszło do błędu rachunkowego, ponieważ powinna była zostać zasądzona na rzecz organu kwota 8.100 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Jak przyjmuje się w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 16 września 2024 r., sygn. akt III FSK 634/24, CBOSA), oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego czy omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy. Bez wątpienia zaś wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 1.088.425 zł, zatem stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego powinna być liczona z uwzględnieniem § 2 pkt 7, a nie § 2 pkt 8 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA