I FSK 1043/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Protokolant Patryk Pogorzelski, po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 3962/17 w sprawie ze skargi J. GmbH z siedzibą w N. następca prawny zmarłego J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz J. GmbH z siedzibą w N. następca prawny zmarłego J. W. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 6 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3962/17, ze skargi J. GmbH z siedzibą w N. następca prawny zmarłego J. W., powoływanego dalej jako "skarżący", w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2015 r. (wyrok ten oraz orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wyrokiem tym nie zgodził się organ, reprezentowany przez radcę prawnego, który wniósł skargę kasacyjną skierowaną przeciwko całości orzeczenia. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa procesowego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe organ wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie złożył wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Podczas rozprawy w przedmiotowej sprawie, reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie z dnia 3 lipca 2024 r. organ wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów: pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, pisma J. W. na okoliczność tego, że J. W. pierwszą czynność opodatkowaną w Polsce dokonał w czerwcu 2016 r. oraz że wykazywał aktywność gospodarczą od czerwca do grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że powodem uchylenia przez sąd pierwszej instancji decyzji organu, był brak podjęcia przez niego jednoznacznych ustaleń czy w okresie, za który skarżący wnioskował o zwrot podatku od towarów i usług tj. w okresie od kwietnia do czerwca 2015 r., skarżący dokonywał na terytorium Polski sprzedaży, o której mowa w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.t.u.". Powyższe z kolei ma znaczenie pod kątem ewentualnego zastosowania §3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. z 2014 r. poz. 1860), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", w którym to określono warunki przysługiwania podmiotowi uprawnionemu z państwa członkowskiego Unii Europejskiej uprawnienia do uzyskania zwrotu podatku. W ocenie sądu pierwszej instancji dokonanie danego ustalenia faktycznego mogłoby następnie zaktualizować lub wykluczyć konieczność oceny zastosowania §3 ust. 1 pkt 2 lit. k rozporządzenia. Poprzez zarzuty powołane w skardze kasacyjnej organ próbował podważyć ocenę sądu pierwszej instancji. Podnosił, że nie dopuścił się naruszenia zasad postępowania określonych w art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p., za pomocą głównie twierdzeń o charakterze polemicznym. Zawarł wszak jedną konkretną argumentację dotyczącą sposobu załatwienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu, konkludując, że rejestracja kontrahenta skarżącego na terytorium Polski jako podatnika podatku od towarów i usług, dwa lata po dokonaniu czynności, w związku z którymi strona wystąpiła o zwrot podatku, nie może mieć znaczenia dla niniejszej sprawy. Z tym, że właściwie to samo wynika z kwestionowanego przez organ wyroku sądu pierwszej instancji, który na stronie 8 wskazał, że "przy czym, o ile zgodzić się można z DIAS, że sama okoliczność rejestracji ostatecznego nabywcy usług (...), jako czynnego podatnika VAT w Polsce, w kwietniu 2017 r., nie ma istotnego znaczenia w sprawie, o tyle organy powinny ustalić jak finalnie transakcja ta została opodatkowana. Na rozprawie podniesiono bowiem, że transakcja ta została jednak opodatkowana na zasadzie odwrotnego obciążenia i nabywca usługi – (...) odprowadził z tego tytułu VAT w Polsce". W dalszej części skargi kasacyjnej organ "przeszedł do meritum sprawy czyli rozstrzygnięcia czy stronie przysługuje zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 55.090, 51 złotych za okres od kwietnia do czerwca 2015 r.", nie odnosząc się do pozostałej argumentacji sądu pierwszej instancji. Mowa tu zwłaszcza o istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy twierdzeniu sądu pierwszej instancji na stronie 7 uzasadnienia wyroku, że na wezwanie organu skarżący przedłożył fakturę wystawioną na rzecz kontrahenta datowaną na 30 czerwca 2016 r. podtrzymując, że usługi dokumentowane tą fakturą świadczone były w 2016 r. przy czym §3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ma brzmienie jednoznaczne, a okoliczność tę organy pozostawiły w ogóle poza swoimi rozważaniami, mimo że skarżący przywoływał daną argumentacje w toku postępowania, w tym w odwołaniu. Wobec powyższe zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p okazały się niezasadne. Organ nie zdołał podważyć stanowiska sądu pierwszej instancji i wykazać, że wbrew twierdzeniu tego sądu, dokonał jednoznacznych ustaleń okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji uzasadnił w sposób wyczerpujący swój wyrok, w tym w zakresie wskazówek dla organu co do dalszego postępowania, co czyni niezasadnym również drugi z powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów tj. naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił dopuścić wnioski dowodowe złożone przez organ, gdyż dotyczyły one istotnej dla niniejszego postępowania kwestii czy w skarżący dokonywał sprzedaży na terytorium Polski w okresie od kwietnia do czerwca 2015 r. Przedstawione dokumenty dotyczą okresu późniejszego, co dodatkowo potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Konsekwencją braku oparcia przez organ skargi kasacyjnej na usprawiedliwionych podstawach, było jej oddalenie w oparciu o art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 2.700 złotych składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego doradcą podatkowym, ustalone zgodnie z §2 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 1018 r. poz. 1687). Sylwester Golec Małgorzata Niezgódka-Medek Mariusz Golecki