I FSK 1032/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Chrzanowie z dnia 14 czerwca 2021 r, nr 1204-SPV.4103.26.2020.33 w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz I i II kwartał 2015 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 88/24 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 20 listopada 2023 r. nr 1201-IOP2-3.4103.28.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz I i II kwartał 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

1. Wyrokiem z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 88/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: "Organ podatkowy") z 20 listopada 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz I i II kwartał 2015 r. 2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Chrzanowie (dalej: "NUS") z 14 czerwca 2021 r, nr 1204-SPV.4103.26.2020.33 w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz I i II kwartał 2015 r. Wskazać należy, że decyzją z 20 listopada 2023 r. Organ podatkowy uchylił decyzję NUS nr 1204-SPV.4103.26.2020.33 z 14 czerwca 2021 r. w części dotyczącej określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II kwartał 2015 r. i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 1.612,00 zł, utrzymał natomiast w mocy decyzję NUS nr 1204- SPV.4103.26.2020.33 z 14 czerwca 2021 r. w pozostałym zakresie. 2. W skardze kasacyjnej Strona podniosła, że wnosi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji NUS z 14 czerwca 2021 r. w zakresie w jakim nie została ona uchylona przez decyzję DIAS z 20 listopada 2023 r. Skarżący podniósł, że wykonanie ww. decyzji grozi poniesieniem przez niego znacznej szkody oraz możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona podniosła, że: "wykonanie decyzji, na mocy której podatnik zobowiązany jest do świadczenia tak dużej kwoty, w sytuacji wszczęcia przez organ podatkowy postępowania egzekucyjnego i wezwania dłużnika do wyjawienia majątku, doprowadzi do sprzedaży wszelkich składników majątku podatnika, a w konsekwencji zmusi go do ogłoszenia upadłości. Ponieważ podatnik jest współwłaścicielem nieruchomości ewentualne zbycie jego udziałów spowoduje nie możliwe do odwrócenia skutki w sytuacji uchylenia wyroku". Na dowód swoich twierdzeń Skarżący przedstawił odpis z księgi wieczystej [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Na wstępie należy podkreślić, że wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu – ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, będące formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, jest wyjątkiem od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), według którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten stosuje się odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Z uwagi na przytoczone wyżej brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Niezbędna przesłanką uwzględnienia wniosku jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Brak uzasadnienia wniosku lub jego nieodpowiednie uzasadnienie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę i tym samym wniosek taki – jako nieuzasadniony – podlega oddaleniu (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). 3.2. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że Skarżący, poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji NUS i DIAS nie przedstawił w istocie rzeczy prawidłowego uzasadnienia wniosku. Nie podał jaka jest jego sytuacja finansowa, jakimi środkami finansowymi dysponuje, jakie są jego przychody i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego. Skarżący nie przedstawił więc konkretnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji, tj., że mógłby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Warunku takiego nie spełnia załączony do skargi kasacyjnej zawierającej wniosek wypis z księgi wieczystej. Świadczy on bowiem jedynie o ustanowieniu na nieruchomości hipoteki przymusowej. W kontekście powyższego zauważyć również należy, że na poparcie wniosku Skarżący nie przedstawił w istocie żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. 4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.