I FPP 2/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po przystąpieniu do rozpoznania w dniu 3 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej pisma M. S. z dnia 24 kwietnia 2026 r., któremu nadano nieuprawniony bieg jak dla skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 50/26 ze skargi M.S. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu w przedmiocie zgłoszonych wniosków postanawia: przekazać sprawę w zakresie objętym pismem z dnia 24 kwietnia 2026 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu do jej rozpoznania.

1.1. M.S. (dalej: Skarżący) pismem z dnia 10 marca 2026 r., złożonym w Drugim Urzędzie Skarbowym w Radomiu, a skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł "skargę na bezczynność" Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu "co do próśb jakie wnosiłem oraz dyskryminowania mnie postanowieniami i decyzjami analogicznie jak w najnowszym przykładzie decyzji z [...] 1.2. W dniu 8 kwietnia 2026 r., po udzieleniu przez organ odpowiedzi na skargę i przekazaniu akt sprawy, sprawa zainicjowana wspomnianą skargą została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VIII SAB/Wa 50/26 jako skarga na bezczynność wymienionego organu administracji skarbowej (k. 1 akt sądowych). 1.3. W nawiązaniu do doręczonego w dniu 21 kwietnia 2026 r. pisma sądowego z dnia 13 kwietnia 2026 r. wzywającego - w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2026 r. - do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 50/26, Skarżący w dniu 27 kwietnia 2026 r. przedłożył na biurze podawczym Sądu dwa pisma (pierwsze opatrzone datą 24 kwietnia 2026 r., drugie opatrzone datą 27 kwietnia 2026 r.) w których oprócz podanej sygnatury akt wymienił jeszcze inne sprawy o sygn. akt: VIII SAB/Wa 10/26, VIII SAB/Wa 30/25, VIII SAB/Wa 24/25 i VII SAB/Wa 47/25 (zob. k. 14 oraz k. 27 akt sądowych). 1.4. Przewodniczący Wydziału VIII WSA w Warszawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. zarządził "Skargę Mariana Sagana z 27 kwietnia 2026 r. (data wpływu do Sądu) na przewlekłe prowadzenie postępowania przesłać wraz z aktami sprawy VIII SAB/Wa 50/26 do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. pkt 1 zarządzenia z dnia 28 kwietnia 2026 r., k. 31 akt sądowych). Zarządzenie to zostało wykonane pismem sądowym z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 50/26, podpisanym przez Przewodniczącego Wydziału VIII WSA w Warszawie, w którym to piśmie wskazano, iż "w załączeniu przesłano skargę Pana M.S. z dnia 24 kwietnia 2026 r. na przewlekłość postępowania w sprawie jego skargi na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu w przedmiocie zgłoszonych zarzutów". 1.5. Na podstawie zarządzenia zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Izby Finansowej z dnia 14 maja 2026 r. w taki sposób przekazana sprawa Skarżącego została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt I FPP 2/26 (k. 34 akt sądowych). Pismem sądowym z dnia 19 maja 2026 r., sygn. akt I FPP 2/26, stanowiącym wykonanie wskazanego wyżej zarządzenia, Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł od wniesionej skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (k. 35 akt sądowych). Po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego wezwaniem sądowym, Przewodniczący Wydziału I Izby Finansowej zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2026 r., sygn. akt I FPP 2/26, skierował sprawę na posiedzenie niejawne celem podjęcia dalszych decyzji i wyznaczył w tym celu sędziego sprawozdawcę (k. 44 akt sądowych). 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 2.1. Sprawa w zakresie objętym pismem Skarżącego z dnia 24 kwietnia 2026 r. (z datą wpływu do Sądu 27 kwietnia 2026 r.) podlegała przekazaniu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu do jej rozpoznania. 2.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treści wyrażone w piśmie z dnia 24 kwietnia 2026 r. (przekazanym do NSA pismem sądowym z 7 maja 2026 r.), ale i również treści wyrażone w piśmie z 27 kwietnia 2026 r. (oba z datą wpływu do WSA w Warszawie: 27 kwietnia 2026 r.) nie uprawniały do stwierdzenia, że została złożona skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2023 r. poz.1725; dalej: ustawa z 2004 r.). O możliwości zidentyfikowania tych pism (łącznie lub rozdzielnie) jako skargi w rozumieniu wspomnianej ustawy z 2004 r. złożonej w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 50/26 nie mogły przesądzać ani nagłówkowa część pisma Skarżącego z dnia 24 kwietnia 2026 r. "Naczelny Sąd Administracyjny (...) Ponaglenie do zaprzestania robienia sobie kpin przez WSA w Warszawie w tych i innych sprawach jakie wnosiłem. Proszę Wysoki Sąd o wydanie takiego zalecenia", ani początkowa treść drugiego z pism wniesionego do Sądu w tej samej dacie co pierwsze pismo ("Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (...) Skarga na bezczynność w sprawach o jakie wnosiłem Wysoki Sąd"). Na podstawie całokształtu rzeczonych pism Skarżącego, które wpłynęły do WSA w Warszawie zaledwie 19 dni od daty zarejestrowania pod sygn. akt VIII SAB/Wa 50/26 skargi na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu, nie sposób było obiektywnie wnioskować, że mamy do czynienia z tego rodzaju skargą, jaką wyczytano w szczególności z pisma procesowego z 24 kwietnia 2026 r. w Sądzie pierwszej instancji, co sfinalizowało się przekazaniem tego pisma tut. Sądowi (karta 32, 33 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zatem orzec w tej sprawie w trybie przewidzianym w ustawie z 2004 r., gdyż obiektywnie nie dysponował środkiem zaskarżenia przewidzianym tą ustawą, a tylko wtedy pojawia się jego wyłączna właściwość (art. 4 ust. 3 ustawy z 2004 r.). 2.3. Wystąpienia Skarżącego wyrażone ww. pismami wyrażające przede wszystkim krytykę wobec działań/zaniechań organu administracji skarbowej, a następczo także subiektywne niezadowolenie z zastosowania wobec jego osoby przepisów procedury sądowej, należało potraktować w pierwszej kolejności jako pisma procesowe złożone do sprawy, w tym przypadku dotyczącej skargi na bezczynność prowadzonej pod sygn. akt VIII SAB/Wa 50/26. W przedłożonym kształcie nie wymagały one bowiem szczególnego procedowania właściwego dla ustawy z 2004 r. Nie należało więc nadawać im biegu nieadekwatnego do treści owych pism. 2.4. Jedynie pobocznie wypadało odnotować i to, że ewentualne wyjaśnienia oczekiwane przez Skarżącego, czy zgłaszane zastrzeżenia wykraczające poza ramy prawne możliwe do załatwienia bezpośrednio w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, mogą być realizowane w formie właściwej dla skarg załatwianych przez Wydział Informacji Sądowej, który funkcjonuje w Sądzie pierwszej instancji. 2.5. Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Z kolei § 2 tego przepisu prawnego stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Zważywszy, że pismo Skarżącego z dnia 24 kwietnia 2026 r. (27 kwietnia 2026 r. - data wpływu do WSA w Warszawie) zostało złożone w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej, a tego rodzaju skargi podlegają kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a., sprawę w zakresie objętym tym pismem należało przekazać zatem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.