0111-KDIB1-2.4010.377.2026.3.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismami z 26 sierpnia 2026 r. i z 23 września 2026 r. (wpływ 24 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1. Wnioskodawca i jego status prawno-podatkowy.

A Sp. z o.o. (dalej również „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…), polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT oraz zarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (dalej „Prawo przedsiębiorców”) i w jej ramach nabywa od polskich kontrahentów towary i usługi związane z osiągnięciem przychodów oraz z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów.

2. Transakcja będąca przedmiotem wniosku.

W trakcie 2024 r. Spółka nabyła od kontrahenta będącego polskim, zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT (dalej „Kontrahent”) towary/usługi związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Transakcja została udokumentowana fakturą wystawioną przez Kontrahenta, a jej jednorazowa wartość brutto przekroczyła 15.000 zł, o których mowa w art. 19 Prawa przedsiębiorców. Transakcja nie była objęta obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności (MPP) wynikającym z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT.

Spółka dokonała zapłaty na rzecz Kontrahenta przelewem bankowym. W chwili zlecania przelewu rachunek bankowy wskazany przez Kontrahenta nie figurował w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o VAT (Biała Lista). Spółka nie złożyła w terminie 7 dni od dnia zlecenia przelewu zawiadomienia (ZAW-NR), o którym mowa w art. 117ba § 3 Ordynacji podatkowej.

Wydatek został udokumentowany fakturą oraz potwierdzeniem przelewu i ujęty w księgach rachunkowych Spółki w 2024 r. Spółka rozliczyła ten wydatek jako koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia kosztu, tj. w 2024 r., zgodnie z art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Po zidentyfikowaniu okoliczności wynikającej z weryfikacji rachunku Kontrahenta w wykazie podatników VAT (Biała Lista) Spółka, w celu doprowadzenia rozliczenia do stanu zgodnego z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wystąpiła do Kontrahenta z żądaniem zwrotu zapłaconej kwoty. Kontrahent zwrócił Spółce pełną kwotę pierwotnej zapłaty na rachunek bankowy Spółki. Następnie Spółka ponownie uregulowała tę samą należność wynikającą z tej samej faktury, dokonując przelewu bankowego na rachunek Kontrahenta zgłoszony i widniejący na dzień zlecenia tego przelewu w wykazie podatników VAT (Biała Lista).

W konsekwencji dokonanej operacji zwrotu i ponownej zapłaty pierwotna płatność została w sensie ekonomicznym anulowana zarówno po stronie Spółki, jak i po stronie Kontrahenta, a finalna zapłata za fakturę nastąpiła na rachunek figurujący w wykazie podatników VAT. Spółka jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających przebieg operacji: faktury, potwierdzenia pierwotnego przelewu, potwierdzenia zwrotu kwoty przez Kontrahenta, potwierdzenia ponownej zapłaty oraz wydruku z wykazu podatników VAT na dzień zlecenia ponownej zapłaty.

Działania Spółki polegające na żądaniu zwrotu należności i dokonaniu ponownej zapłaty na rachunek z Białej Listy miały na celu wyeliminowanie skutków pierwotnego naruszenia obowiązku z art. 96b ust. 1 ustawy o VAT i doprowadzenie rozliczenia transakcji do stanu w pełni zgodnego z celem regulacji, tj. zapewnienia transparentności obrotu i przeciwdziałania wyłudzeniom VAT. Operacja zwrotu i ponownej zapłaty została w całości zrealizowana z udziałem rachunków bankowych obu stron, a wartość świadczenia oraz świadczenie wzajemne pozostały niezmienione.

W uzupełnieniu wniosku z 23 września 2026 r. (wpływ 24 września 2026 r.) wskazali Państwo ponadto, że Spółka ponownie uregulowała tę samą należność wynikającą z tej samej faktury, dokonując przelewu bankowego na rachunek Kontrahenta widniejący na dzień zlecenia tego przelewu w wykazie podatników VAT (Biała Lista), w 2026 r. Zwrot pierwotnej zapłaty przez Kontrahenta na rachunek bankowy Spółki również nastąpił w 2026 r., przed dokonaniem przez Spółkę ponownej zapłaty.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w którym Spółka dokonała pierwotnej zapłaty należności wynikającej z faktury wystawionej przez czynnego podatnika VAT, dotyczącej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł, na rachunek bankowy niewidniejący na dzień zlecenia przelewu w wykazie podatników VAT (Biała Lista) i nie złożyła zawiadomienia ZAW-NR, a następnie otrzymała od Kontrahenta zwrot zapłaconej kwoty i dokonała ponownej zapłaty na rachunek Kontrahenta widniejący w dniu zlecenia ponownej zapłaty w wykazie podatników VAT (Biała Lista) – wydatek wynikający z tej faktury stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie znajduje wobec niego zastosowania wyłączenie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, a w konsekwencji czy Spółka nie jest zobowiązana do dokonania korekty (zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo zwiększenia przychodów) na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, ani do korekty zeznania CIT-8 za rok podatkowy 2024, w którym koszt został rozpoznany?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym wydatek wynikający z faktury wystawionej przez Kontrahenta stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie znajduje wobec niego zastosowania ograniczenie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ponieważ na skutek otrzymania zwrotu pierwotnej zapłaty i dokonania ponownej zapłaty na rachunek widniejący na dzień zlecenia tego przelewu w wykazie podatników VAT płatność dotycząca transakcji ostatecznie została zrealizowana na rachunek z Białej Listy. W konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana do dokonania korekty (zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo zwiększenia przychodów) na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, a w szczególności nie jest zobowiązana do skorygowania zeznania CIT-8 za rok podatkowy 2024, w którym pierwotnie rozpoznano koszt, bowiem ten wydatek spełnia wszystkie wymogi, aby pozostać ujęty w rozliczeniu za 2024 r. jako koszt poniesiony w dacie określonej w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Z utrwalonej wykładni wynika, że wydatek może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli łącznie:

- został poniesiony przez podatnika z jego zasobów majątkowych,

- ma charakter definitywny (rzeczywisty, niezwracalny),

- pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- poniesiono go w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie został wymieniony w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W odniesieniu do wydatku objętego niniejszym wnioskiem wszystkie powyższe przesłanki ogólne są spełnione, gdyż wydatek został on poniesiony z majątku Spółki, ma charakter definitywny (został udokumentowany fakturą, a po dokonaniu zwrotu i ponownej zapłaty pozostał trwałym uszczupleniem majątku Spółki), służy działalności gospodarczej Spółki, został właściwie udokumentowany i nie jest objęty żadnym z wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Z kolei zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 Prawa przedsiębiorców została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podatników VAT, w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę zarejestrowanego jako czynny podatnik VAT. Przepis ten, jako wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 15 ust. 1, musi być wykładany ściśle (exceptiones non sunt extendendae).

Wprowadzenie obowiązku zapłaty na rachunek z Białej Listy oraz sankcji w postaci wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów stanowiło element pakietu uszczelniającego system VAT. Celem regulacji, jednoznacznie wskazanym w uzasadnieniu projektu ustawy oraz w objaśnieniach podatkowych Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2019 r. „Wykaz podatników VAT” jest:

- zapewnienie transparentności transakcji gospodarczych poprzez kierowanie płatności na rachunki bankowe zgłoszone przez podatników VAT,

- zapobieganie wyłudzeniom VAT, w tym tzw. karuzelom podatkowym,

- zwiększenie pewności obrotu poprzez weryfikację statusu kontrahenta.

Sankcja z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ma charakter wyłącznie prewencyjny, bowiem jej celem jest skłonienie podatników do takiego sposobu uregulowania należności, który realizuje wymienione wyżej cele. Skoro końcowa płatność dokonana przez Spółkę nastąpiła na rachunek znajdujący się w wykazie podatników VAT, to cel regulacji został w pełni osiągnięty, a stosowanie sankcji w takiej sytuacji byłoby sprzeczne z jej ratio legis. Wykładnia celowościowa art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wymaga uwzględnienia rzeczywistego stanu rozliczeń pomiędzy stronami, a nie wyłącznie formalnej oceny pierwotnego przelewu w oderwaniu od jego dalszych skutków prawnych i ekonomicznych.

Operacja zwrotu pierwotnej zapłaty przez Kontrahenta i dokonania ponownej zapłaty przez Spółkę na rachunek z Białej Listy powoduje, że w sensie cywilnoprawnym i ekonomicznym pierwotna płatność została anulowana, a obie strony powróciły do stanu sprzed jej dokonania. Należność z tytułu faktury została następnie uregulowana w sposób w pełni odpowiadający wymogom art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, tj. przelewem na rachunek widniejący na dzień zlecenia ponownej zapłaty w wykazie podatników VAT. W konsekwencji „płatnością dotyczącą transakcji” w rozumieniu art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest w sensie końcowym wyłącznie ponowna zapłata, dokonana zgodnie z wymogami ustawy.

Powyższą interpretację potwierdza wprost odpowiedź Ministra Finansów na interpelację poselską nr 2109 z dnia 6 marca 2020 r. (sygn. DD6.054.2.2020). Minister Finansów odpowiadając na pytanie, czy podatnik, który po dokonaniu wpłaty bez dochowania zasad z art. 15d ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o CIT otrzyma zwrot wpłaconych kwot, a następnie ponowi wpłatę z dochowaniem wymogów wynikających z tych przepisów, zachowa prawo do ujęcia wydatków w kosztach podatkowych, wyjaśnił, że pierwotne transakcje zapłaty zostają wówczas anulowane zarówno po stronie kupującego, jak i sprzedającego, a ponowna prawidłowa zapłata pozwala na zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 Prawa przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy:

- zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo

- w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów – zwiększają przychody

- w miesiącu, w którym odpowiednio został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Obowiązek korekty z art. 15d ust. 2 ustawy o CIT aktualizuje się wyłącznie w sytuacji, w której zaliczono do kosztów uzyskania przychodów koszt, „w jakiej płatność (...) została dokonana z naruszeniem ust. 1”. Przepis ten zakłada zatem trwałe i nieusunięte naruszenie warunków z art. 15d ust. 1 ustawy o CIT. Tymczasem w opisanym stanie faktycznym naruszenie to zostało wyeliminowane w drodze zwrotu pierwotnej zapłaty i dokonania ponownej zapłaty na rachunek z Białej Listy, w wyniku czego płatność dotycząca transakcji nie pozostaje już „dokonaną z naruszeniem ust. 1”. W konsekwencji hipoteza art. 15d ust. 2 ustawy o CIT nie jest spełniona, a Spółka nie jest zobowiązana do dokonania korekty na podstawie tego przepisu.

Skoro z przyczyn wskazanych w punktach 1-5 powyżej w odniesieniu do wydatku Spółki nie znajduje zastosowania ograniczenie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ani obowiązek korekty z art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, to koszt uzyskania przychodu z tytułu nabycia towarów/usług od Kontrahenta powinien zostać rozpoznany w dacie poniesienia, ustalonej zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, tj. w 2024 r. Wydatek ten, jako koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami, jest potrącalny w dacie poniesienia, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych Spółki na podstawie otrzymanej faktury.

W szczególności, w stanie faktycznym opisanym przez Spółkę zwrot pierwotnej zapłaty i ponowna zapłata stanowią czynności, które w świetle przywołanej wykładni Ministra Finansów usuwają ze skutkiem ex tunc skutki pierwotnego uchybienia warunkom z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Tym samym pierwotne rozpoznanie kosztu w 2024 r. pozostaje prawidłowe i nie wymaga korekty wstecznej (korekty zeznania CIT-8 za 2024 r.), w szczególności nie powstaje obowiązek zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów ani zwiększenia przychodów na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT.

Stanowisko Wnioskodawcy zachowuje pełną spójność z systemową konstrukcją ustawy o CIT i celem art. 15d ustawy o CIT, gdyż:

- po pierwsze, wydatek spełnia ogólne przesłanki art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;

- po drugie, art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT nie znajduje zastosowania, ponieważ ostateczna płatność za transakcję została dokonana na rachunek widniejący w wykazie podatników VAT (Biała Lista);

- po trzecie, art. 15d ust. 2 ustawy o CIT nie znajduje zastosowania, ponieważ naruszenie z ust. 1 zostało wyeliminowane przez zwrot i ponowną zapłatę;

- po czwarte, cel regulacji – zapobieganie nieuczciwym praktykom w obrocie i wymuszanie kierowania płatności na rachunki zgłoszone w wykazie podatników VAT – został w pełni osiągnięty;

- po piąte, koszt jako koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami jest potrącalny w dacie poniesienia w rozumieniu art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, tj. w 2024 r.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że w opisanym stanie faktycznym wydatek wynikający z faktury wystawionej przez Kontrahenta stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, niewyłączony z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, oraz że Spółka nie jest zobowiązana do dokonania korekty na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT ani do korekty zeznania CIT-8 za rok 2024, w którym pierwotnie rozpoznano koszt.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 . Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że koszt:

- musi być poniesiony przez podatnika,

- musi być definitywny,

- musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- musi pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT lub służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów,

- nie może być wymieniony w negatywnym katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,

- musi być właściwie udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

W myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców:

1. została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub

2. została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub

3. pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

Natomiast stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT:

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części:

1. zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo

2. w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody

– w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Z kolei w myśl art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.):

Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy:

1. stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2. jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Dodatkowo, art. 15d ust. 4 ustawy o CIT stanowi, że:

Przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy płatności dokonanej z naruszeniem ust. 1 pkt 2, nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez podatnika:

1. została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a podatnik złożył przy pierwszej zapłacie należności przelewem na ten rachunek zawiadomienie, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika, który dokonał zapłaty należności, w terminie 7 dni od dnia zlecenia przelewu lub

2. została dokonana przelewem na rachunek banku lub rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej:

a) służący do dokonywania rozliczeń z tytułu nabywanych przez ten bank lub tę kasę wierzytelności pieniężnych lub

b) wykorzystywany przez ten bank lub tę kasę do pobrania należności od nabywcy towarów lub usługobiorcy za dostawę towarów lub świadczenie usług, potwierdzone fakturą, i przekazania jej w całości albo części dostawcy towarów lub usługodawcy, lub

c) prowadzony przez ten bank lub tę kasę w ramach gospodarki własnej, niebędący rachunkiem rozliczeniowym

- jeżeli odpowiednio bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub podmiot będący wystawcą faktury, wraz z informacją o numerze rachunku do zapłaty, przekazali podatnikowi informację, że rachunek wskazany do zapłaty jest rachunkiem, o którym mowa w lit. a, b lub c, lub

3. została dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług, lub

4. wynika z faktury dokumentującej czynności z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów, importu usług lub dostawy towarów rozliczanej przez nabywcę.

Zgodnie z art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”):

Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz podmiotów:

1. w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;

2. zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona.

Na podstawie art. 96b ust. 2 ustawy o VAT:

Wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych w sposób umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego podmiotu są udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, które są udostępniane według stanu na dzień sprawdzenia.

Stosownie do wyżej powołanych przepisów stwierdzić należy, że przy transakcjach, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15.000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej wskazanej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego jeżeli podatnik chce uniknąć konsekwencji w postaci utraty możliwości zaliczenia w podatku dochodowym od osób prawnych wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast, przepisy art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, dotyczą sankcji w postaci utraty możliwości zaliczenia do kosztów wydatków przez podatników, którzy dokonają zapłaty (powyżej 15.000 zł) na rachunek spoza wykazu w sytuacji, gdy dostawa towarów lub świadczenie usług są potwierdzone fakturą i zostały dokonane przez podatników VAT czynnych.

Zatem sytuacja wymieniona w art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, stanowi odrębną kategorię niż te wymienione w pkt 2 tych przepisów. Jak wskazano powyżej sytuacja wymieniona w pkt 2 skierowana jest do płatności dokonywanych na rzecz dostawcy lub usługodawcy będącym podatnikiem VAT czynnym. W takim przypadku płatność powinna być zawsze dokonana na rachunek zawarty w wykazie. Dokonanie płatności w tej sytuacji na rachunek płatniczy, który nie jest zawarty w wykazie będzie traktowane jako działanie niezgodne z wprowadzonymi przepisami i oznaczać będzie zastosowanie przewidzianych sankcji. Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że przepis art. 15d ustawy o CIT od 1 stycznia 2020 r. został rozszerzony i zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie każda płatność przekraczająca kwotę 15.000 zł dokonana przelewem na rachunek bankowy będzie stanowić koszt uzyskania przychodów.

W ramach transakcji, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15 000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej tej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego. Od dnia 1 stycznia 2020 r. przy transakcjach powyżej 15 000 zł podatnicy chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji podatkowych przewidzianych w art. 15d ustawy o CIT w przypadku, gdy dokonują płatności przelewem dostawcy towarów lub usługodawcy, będącemu podatnikiem VAT czynnym, za zakupy potwierdzone fakturą powinni dokonywać tej płatności na ich rachunki rozliczeniowe prowadzone przez banki lub imienne rachunki w SKOK zamieszczone w Wykazie podatników VAT. Powyższe nie wyłącza możliwości, aby przedsiębiorca dokonywał zapłaty przelewem na rachunek zamieszczony w tym Wykazie również w sytuacji dokonywania płatności przelewem poniżej limitu transakcji dla płatności gotówkowych określonego w ustawie.

Dokonanie płatności należności wynikającej z otrzymanej faktury wystawionej przez podatnika VAT czynnego dotyczącej transakcji na kwotę powyżej 15 000 zł na inny rachunek niż zamieszczony w Wykazie podatników VAT naraża podatnika na negatywne konsekwencje podatkowe w postaci:

- braku możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu lub konieczność zwiększenia przychodów w podatkach PIT i CIT,

- odpowiedzialności solidarnej w podatku VAT.

Możliwość uniknięcia negatywnych konsekwencji podatkowych w przypadku dokonania zapłaty na rachunek spoza Wykazu podatników VAT przewiduje przepis art. art. 117ba § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez podatnika została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a podatnik złożył przy pierwszej zapłacie należności przelewem na ten rachunek zawiadomienie o zapłacie należności na ten rachunek do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika, który dokonał zapłaty należności, w terminie 7 dni od dnia zlecenia przelewu.

Aby uniknąć negatywnych skutków podatkach wystarczy, że podatnik w ustawowym terminie zawiadomi o zapłacie należności na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w Wykazie podatników VAT właściwego naczelnika urzędu skarbowego w formie określonego przepisami ustawy Ordynacja podatkowa zawiadomienia (ZAW-NR).

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

- bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód – potrącane na podstawie art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy o CIT),

- inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – potrącane na podstawie art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT).

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

W myśl art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1. sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2. złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

- są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Z kolei w myśl art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Z kolei w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Państwa wątpliwość w pierwszej kolejności dotyczy ustalenia, czy opisanym stanie faktycznym wydatek wynikający z faktury wystawionej przez Kontrahenta stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, niewyłączony z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

W tym miejscu należy zauważyć, że w sytuacji opisanej we wniosku po zidentyfikowaniu nieprawidłowości wdrożyli Państwo rozwiązania mające na celu ich naprawienie i podjęli Państwo z Kontrahentem następujące działania:

1. Kontrahent dokonał zwrotu na Państwa rachunek bankowy płatności dokonanych przez Państwa tytułem zapłaty za Faktury – tj. płatności, które pierwotnie zostały przez Państwa zapłacone na rachunek bankowy Kontrahenta spoza Wykazu podatników VAT,

2. po zwróceniu środków pieniężnych przez Kontrahenta dokonali Państwo w 2026 r. ponownej zapłaty za Faktury na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący na dzień przelewu w Wykazie podatników VAT (za faktury wystawione w 2024 r.).

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić należy, że nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wydatków na rzecz Kontrahenta, które pierwotnie zostały opłacone przelewem na rachunek bankowy niezamieszczony w Wykazie podatników VAT, a następnie doszło do zwrotu płatności przez Kontrahenta i ponownego uregulowania przez Państwa należności, która została dokonywana na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący w Wykazie podatników VAT.

Przedstawiony w opisie sprawy schemat działania wobec Kontrahenta stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej zrealizowanej płatności i przedstawia ponowny przelew płatności na rachunek znajdujący się w Wykazie.

Zatem ponowne uregulowanie należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skutkuje nabyciem prawa do uznania wydatku z tak przeprowadzonej transakcji za koszty uzyskania przychodów. Nie ziszczą się bowiem warunki określone w ww. przepisie, które nie pozwalają na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku objętego fakturą.

W konsekwencji wydatek wynikający z faktury wystawionej przez Kontrahenta może stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki.

Mając powyższe na uwadze, należy się z Państwem zgodzić, że wydatek wynikający z faktury wystawionej przez Kontrahenta stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie znajduje wobec niego zastosowania ograniczenie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ponieważ na skutek otrzymania zwrotu pierwotnej zapłaty i dokonania ponownej zapłaty na rachunek widniejący na dzień zlecenia tego przelewu w wykazie podatników VAT płatność dotycząca transakcji ostatecznie została zrealizowana na rachunek z Białej Listy.

Wobec powyższego, w opisanej we wniosku sytuacji, nie są Państwo zobowiązani do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na rzecz Kontrahenta, które pierwotnie zostały opłacone przelewem na rachunek bankowy niezamieszczony w Wykazie podatników VAT, a następnie zwrócone Państwu przez Kontrahenta i ponownie zapłacone w 2026 r. na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący na dzień przelewu w Wykazie podatników VAT (za faktury wystawione w 2024 r.).

Tym samym Państwa stanowisko, w części dotyczącej uznania, że wydatek wynikający z faktury wystawionej przez Kontrahenta stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie znajduje wobec niego zastosowania ograniczenie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT – należało uznać zaprawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy kwestii ustalenia czy Spółka nie jest zobowiązana do dokonania korekty na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, ani do korekty zeznania CIT-8 za rok 2024, w którym pierwotnie rozpoznano koszt.

Jak wynika z opisu sprawy, po zwróceniu środków pieniężnych przez Kontrahenta dokonali Państwo w 2026 r. ponownej zapłaty za Faktury na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący na dzień przelewu w Wykazie podatników VAT (za faktury wystawione w 2024 r.). Ponownie uregulowali Państwo tę samą należność wynikającą z tej samej faktury, dokonując przelewu bankowego na rachunek Kontrahenta widniejący na dzień zlecenia tego przelewu w wykazie podatników VAT (Biała Lista), w 2026 r. Zwrot pierwotnej zapłaty przez Kontrahenta na rachunek bankowy Spółki również nastąpił w 2026 r., przed dokonaniem przez Spółkę ponownej zapłaty.

Zatem ponowne uregulowane należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT skutkuje zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu.

Zaliczenie do kosztów możliwe będzie natomiast w dacie dokonania prawidłowych płatności na właściwy rachunek bankowy, bowiem z przepisu art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika, że opłacenie faktur dokonane przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, uniemożliwia zaliczenie do kosztów wydatków z takich faktur.

Z kolei w przypadku ich wcześniejszego zaliczenia do kosztów, na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem rachunku zamieszczonego w Wykazie.

Wobec powyższego Spółka nie jest uprawniona do „pozostawienia” w kosztach uzyskania przychodów za 2024 r. wydatków związanych z wynagrodzeniem wypłacanym na rzecz Kontrahenta tytułem zapłaty za Faktury w sytuacji, gdy pierwotna płatność miała miejsce w 2024 r., zaś zwrot środków i ponowna zapłata na rzecz Kontrahenta (powodująca, iż wydatki te nie podlegają ograniczeniu w zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów) miała miejsce w 2026 r.

Naprawienie błędu w sposób opisany we wniosku uzasadnia zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów, lecz nie niweluje potrzeby skorygowania momentu tego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zapisami ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko w części dotyczącej uznania, że Spółka nie jest zobowiązana do dokonania korekty (zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów albo zwiększenia przychodów) na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, a w szczególności nie jest zobowiązana do skorygowania zeznania CIT-8 za rok podatkowy 2024, w którym pierwotnie rozpoznano koszt – należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.