0114-KDIP1-3.4012.923.2025.3.PRM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanufaktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy dla dostawy 6 lokali mieszkalnych wyodrębnionych w Budynku. Uzupełnili go Państwo pismem z 23 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie oraz dwoma pismami z 6 lutego 2026 r. – w odpowiedzi na drugie wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (…) (dalej: „Wnioskodawca” albo „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów.

Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w rozumieniu art. 96 ust. 4 Ustawy o VAT.

Przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. W ramach prowadzonej działalności Spółka specjalizuje się w prowadzeniu działalności gospodarczej na rynku nieruchomości, w tym wyszukiwaniu nieruchomości z potencjałem gospodarczym lub inwestycyjnym. Zgodnie z danymi ujawnionymi w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym dla Wnioskodawcy przedmiotem przeważającej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności jest: kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (PKD: 68.10.Z).

Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na dokonywaniu inwestycji bezpośrednio w nieruchomości. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca przeprowadza czynności polegające na modernizacji nieruchomości, przeprowadzaniu prac budowlanych w nabywanych nieruchomościach, odnawianiu nieruchomości czy ich przebudowie.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca nabył na podstawie umowy sprzedaży w sierpniu 2022 r. zabudowaną nieruchomość gruntową położoną w (…) (dalej: „Nieruchomość”).

Nieruchomość w chwili nabycia była zabudowana budynkiem mieszkalnym, posiadającym dwie nadziemne kondygnacje, który został wybudowany około 1930 r. (dalej „Budynek”). Budynek na moment nabycia przez Wnioskodawcę posiadał powierzchnię użytkową około 152 m2.

Wnioskodawca nabył Nieruchomość zabudowaną Budynkiem od dwóch osób fizycznych w równych udziałach po 1/2. Osoby fizyczne nabyły udziały w przedmiotowej Nieruchomości w wyniku rozwiązania przez rozwód ich małżeństwa. Nabycie przez Wnioskodawcę Nieruchomości nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług ze względu na fakt, że sprzedający nie występowali na potrzeby umowy sprzedaży Nieruchomości w charakterze podatników podatku od towarów i usług.

Umowa sprzedaży Nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w związku z czym Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia Nieruchomości. Umowa sprzedaży Nieruchomości z sierpnia 2022 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Z tytułu zawarcia przedmiotowej umowy sprzedaży Wnioskodawca dokonał zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Nieruchomość i posadowiony na niej Budynek zostały nabyte przez Wnioskodawcę z zamiarem przebudowy i rozbudowy istniejącego Budynku w celu późniejszej sprzedaży wyodrębnionych w Budynku lokali mieszkalnych.

Ani Nieruchomość, ani Budynek nie zostały wprowadzone przez Wnioskodawcę do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, gdyż były od początku traktowane przez Wnioskodawcę jako towar handlowy, tj. Wnioskodawca dokonał nabycia z zamiarem późniejszej odsprzedaży.

Po nabyciu Nieruchomości Wnioskodawca wystąpił do Starosty (…) z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na przebudowę oraz rozbudowę istniejącego Budynku. Starosta (…) wydał na rzecz Wnioskodawcy decyzję o udzieleniu pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (dalej: „Decyzja budowlana”). 11 lipca 2025 r. Decyzja budowlana została zmieniona przez Starostę (…) zgodnie z wnioskiem Wnioskodawcy z uwagi na zmiany do projektu architektoniczno-budowlanego.

W okresie pomiędzy zakupem przez Wnioskodawcę Nieruchomości, a chwilą obecną, została przeprowadzona przebudowa i rozbudowa istniejącego Budynku, w ramach której doszło m.in. do remontu klatki schodowej, odremontowania elewacji, naprawy i przywrócenia tynków ścian i sufitów, naprawy podłóg, wymiany instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej, wymiany stolarki drzwiowej i okiennej, naprawy dachu i orynnowania, adaptacji poddasza nieużytkowego na dwa nowe lokale mieszkalne.

W wyniku przebudowy i rozbudowy Budynku wyodrębniono w Nim 6 lokali mieszkalnych, podczas gdy przed przeprowadzeniem w Budynku były 4 lokale mieszkalne.

W wyniku przebudowy i rozbudowy Budynku powierzchnia użytkowa lokali mieszkalnych wynosi 262,24 m2.

W chwili obecnej istnieje jedna księga wieczysta obejmująca całą Nieruchomość, natomiast Wnioskodawca w następstwie przeprowadzenia przebudowy i rozbudowy Budynku dokonał inwentaryzacji stanu Budynku, wystąpił do starostwa o wyodrębnienie i uzyskał stosowne zaświadczenia o samodzielności sześciu lokali mieszkalnych. Wnioskodawca uzyskał stosowne zaświadczenie 30 października 2025 r.

Następnie Wnioskodawca zamierza przystąpić do sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych wyodrębnionych w Budynku. Z chwilą zawarcia umów sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych dojdzie do założenia osobnych ksiąg wieczystych dla wyodrębnionych lokali mieszkalnych.

Budynek oraz wyodrębnione lokale mieszkalne są traktowane przez Wnioskodawcę jako towar przeznaczony do sprzedaży i nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Całkowity koszt przeprowadzonej przebudowy i rozbudowy Budynku przekroczył wartość 30% ceny zakupu Nieruchomości.

Wnioskodawca nie dokonywał odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na przebudowę oraz rozbudowę Budynku.

Wnioskodawca zamierza sprzedać lokale mieszkalne w Budynku.

Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Budynek został oddany do użytkowania przez poprzednich właścicieli przed 2000 r. Budynek był zamieszkiwany już przez poprzednich właścicieli przed 2000 r.

Poddasze było przygotowane do adaptacji na cele mieszkaniowe i od początku pozostawało funkcjonalnie przypisane do części mieszkalnej Budynku. Poprzedni właściciele na poddaszu przechowywali urządzenia/rzeczy dnia codziennego, które przestały być wykorzystywane do użytku.

Spółka nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług z uwagi na okoliczność, że Spółka w toku dotychczasowej działalności wykonywała wyłącznie czynności zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług – art. 43 ustawy o VAT. W konsekwencji Spółka nie przekroczyła limitu zobowiązującego ją do rejestracji jako podatnika VAT czynnego.

W związku z przebudową i rozbudową Budynku Spółka wskazuje, że wszystkie 6 lokali mieszkalnych powstało wyłącznie w obrębie bryły Budynki takiej jak w dniu jego zakupu. Lokal A powstał w bryle Budynku z dnia zakupu, lokal B powstał w bryle Budynku z dnia zakupu, lokal C powstał w bryle Budynku z dnia zakupu, lokal D powstał w bryle Budynku z dnia zakupu, lokal E powstał w bryle Budynku z dnia zakupu oraz lokal F powstał w bryle Budynku z dnia zakupu.

Żaden z lokali nie powstał poza bryłą Budynku z dnia jego zakupu.

Pytanie

Czy zbycie przez Wnioskodawcę lokali mieszkalnych wyodrębnionych w Budynku będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, zbycie lokali mieszkalnych wyodrębnionych w Budynku będzie zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług z uwagi na okoliczność, że zbycie lokali mieszkalnych nie będzie następowało w ramach pierwszego zasiedlenia, a w konsekwencji zastosowanie znajdzie zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT „Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają (…) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;”.

Jednym ze zdarzeń podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: (…)”.

Na gruncie ogólnej definicji „dostawy towarów” ustawodawca wskazał, że dostawę towarów stanowią wszelkie formy przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W konsekwencji ustawodawca zastrzegł, że wskazanym zdarzeniem będą wszelkie czynności, które prowadzą do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o (…) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii”.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o (…) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów”.

W świetle powołanych przepisów, zarówno grunty, jak i budynki i budowle spełniają definicję towaru w rozumieniu przepisów Ustawy o VAT z uwagi na okoliczność, że stanowią one rzeczy w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. W konsekwencji sprzedaż lokalu mieszkalnego stanowi dostawę towarów w rozumieniu przepisów Ustawy o VAT z uwagi na okoliczność, że stanowi ona formę przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, zbycie nieruchomości stanowi dostawę towarów.

Na gruncie Ustawy o VAT brak jest definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego.

Z tego powodu celowym jest sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 dalej: „Ustawą o własności lokali”).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 Ustawy o własności lokali, odrębna własność lokalu może zostać ustanowiona w drodze m.in. umowy zawartej w formie aktu notarialnego. Niezbędnym do powstania odrębnej własności lokalu jest wpis do księgi wieczystej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 Ustawy o własności lokali „Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości”.

W świetle powołanego przepisu samodzielny lokal stanowić może odrębną nieruchomość. O możliwości wyodrębnienia prawnego lokalu decyduje przesłanka samodzielności.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 Ustawy o własności lokali „Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, a więc potwierdzających samodzielność lokalu, stwierdza starosta w formie zaświadczenia”.

Dokumentem kluczowym dla potwierdzenia prawnego wyodrębnienia danego lokalu jest uzyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, wydanego przez odpowiedni organ władzy publicznej. Z powyższych przepisów Ustawy o własności lokali wynika, że odrębna nieruchomość może stanowić samodzielny lokal, a dla powstania odrębnej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej mający charakter konstytutywny. Bez wpisu do księgi wieczystej odrębna własność lokalu (części budynku) nie może skutecznie powstać.

Warunkiem opodatkowania czynności podatkiem od towarów i usług jest okoliczność, aby dana czynność była wykonywana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.

Podatnikami na gruncie Ustawy o VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Tak sformułowana definicja „podatnika” oparta jest na założeniu, że podatnikiem jest każda osoba prowadząca niezależnie - w jakimkolwiek miejscu – jakąkolwiek działalność gospodarczą bez względu na cel i rezultaty tej działalności. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W konsekwencji wszelkie czynności dokonywane przez podatnika podatku od towarów i usług będą podlegały opodatkowaniu na gruncie Ustawy o VAT.

Zdaniem Spółki, na gruncie przedstawionego stanu faktycznego nie może budzić wątpliwości, że Spółka występuje w charakterze podatnika w rozumieniu Ustawy o VAT z uwagi na okoliczność, że podejmuje działania w sposób profesjonalny w ramach działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. W konsekwencji sprzedaż lokali mieszkalnych będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwagi na okoliczność, iż jest ona dokonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT „Zwalnia się od podatku (…) dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata”.

Co do zasady dostawa budynków, budowli lub ich części podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, za wyjątkiem gdy dostawa budynków, budowli lub ich części dokonywana jest w ramach pierwszego zasiedlenia, bądź w terminie 2 lat od pierwszego zasiedlenia.

W przypadku gdy zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT nie znajduje zastosowania ustawodawca przewidział dodatkowe zwolnienie z opodatkowania dla dostawy budynków, budowli lub ich części w art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy o VAT „Zwalnia się od podatku (…) dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów”.

Podstawowym terminem na potrzeby analizy zagadnienia zwolnienia z opodatkowania dostawy budynków, budowli bądź ich części na gruncie podatku od towarów i usług jest pojęcie „pierwszego zasiedlenia”. Aby nastąpiło pierwsze zasiedlenie powinno nastąpić oddanie budynków i budowli do użytkowania.

W praktyce gospodarczej wystąpienie pierwszego zasiedlenia budynku i budowli powodują najczęściej następujące czynności:

dostawa dokonana w wyniku zawarcia umowy sprzedaży,
oddanie w najem lub dzierżawę,
rozpoczęcie użytkowania przez właściciela na potrzeby własnej działalności gospodarczej.

Zarówno zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady, jak i w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pierwsze zasiedlenie należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. W efekcie, aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej.

W kwestii rozumienia definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku z 14 maja 2015 r. o sygn. I FSK 382/14 stwierdzając, że: „Wykładnia językowa, systematyczna i celowościowa dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że ww. pojęcie należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. W konsekwencji art. 2 pkt 14) Ustawy o VAT powinien być interpretowany w sposób uwzględniający stanowisko TSUE oraz orzecznictwo NSA. Zgodnie z art. 2 pkt 14) Ustawy o VAT „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o (…) pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej”.

Na gruncie powołanego przepisu pierwsze zasiedlenie może nastąpić w sytuacji oddania do użytkowania budynku w następstwie jego wybudowania, bądź jego ulepszenia w przypadku gdy poniesione wydatki przekroczyły co najmniej 30% wartości początkowej. W odniesieniu do ponownego pierwszego zasiedlenia, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b) Ustawy o VAT wskazany przepis znajduje wyłącznie zastosowanie w odniesieniu do nieruchomości istniejących, które zostały ulepszone.

Regulacje te prowadzą do realizacji celu opodatkowania VAT budynków, które zostały w znaczący sposób przebudowane bądź zmodernizowane. Użyte na gruncie przedmiotowego przepisu sformułowanie „ulepszone” prowadzi do wniosku, że ponowne pierwsze zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b) Ustawy o VAT znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości, które zostały ujawnione w ewidencji środków trwałych. Do ponownego pierwszego zasiedlenia, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b) Ustawy o VAT nie może dojść w odniesieniu do nieruchomości, które stanowią towary handlowe.

Wskazane stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach podatkowych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej, w których wskazuje on, że pierwsze zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b) Ustawy o VAT znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości będących środkami trwałymi.

Wskazane stanowisko zostało przedstawione m.in. w:

Interpretacji indywidualnej z 30 sierpnia 2023 r., 0111-KDIB3-2.4012.369.2023.2.SR:

„Planują Państwo przeprowadzać remonty w zakupionych mieszkaniach i może się zdarzyć, że poniesione wydatki dotyczące materiałów remontowych i usług dokonanych w lokalach przekroczą 30 % wartości początkowej danego lokalu. Należy jednak podkreślić, że przedmiotowe lokale mieszkalne będące przedmiotem sprzedaży stanowić będą dla Państwa towar handlowy. Tym samym, skoro nie mamy do czynienia ze środkiem trwałym, nakłady ponoszone przez Państwa na remont ww. lokali mieszkalnych nie będą stanowiły ulepszenia w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od fizycznych. (...) W konsekwencji powyższego dla dostawy opisanych lokali mieszkalnych będą spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdyż planowana dostawa lokali mieszkalnych nie zostanie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, jak również pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą ww. lokali nie upłynie okres krótszy niż dwa lata”.

Interpretacji indywidualnej z 31 lipca 2023 r., 0112-KDIL3.4012.295.2023.2.KFK:

„Pierwsze zasiedlenie to zajęcie nieruchomości do używania po jej wybudowaniu lub ulepszeniu, jakie nastąpi w wyniku sprzedaży lub przekazania nieruchomości do prowadzenia własnej działalności. Natomiast ulepszenie - zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. W tym miejscu należy wskazać, że o wydatkach poniesionych przez Państwa Spółkę na remont lokalu mieszkalnego nie można mówić jak o wydatkach na ulepszenie wskazanych w art. 2 pkt 14 ustawy, gdyż ww. lokal mieszkalny nie stanowi środka trwałego Państwa Spółki. (...) Zatem, w odniesieniu do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług”.

Interpretacji indywidualnej z 3 marca 2023 r. 0113-KDIPT1-3.4012.13.2023.1.AG:

„W rozpatrywanej sprawie dostawa przez Panią lokali mieszkalnych - stanowiących towar handlowy - będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Jeśli bowiem będzie traktować Pani lokale jako towary handlowe, to nakłady poniesione przez Panią nie będą stanowiły ulepszenia w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

Zatem, w przypadku budowy Mieszkań w obrębie Kamienicy na podstawie nowego pozwolenia na budowę, gdy nie będą one zaliczane do towarów handlowych przez A., poniesione nakłady nie doprowadzą do tzw. ponownego pierwszego zasiedlenia, a tym samym nie będą miały wpływu na ustalenie momentu pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 VATU. W opinii Wnioskodawcy, budowa/przebudowa Mieszkań polegająca m.in. na łączeniu i dzieleniu niektórych pomieszczeń, stawianiu nowych ścianek działowych, jak również ustanowieniu odrębnej własności lokali znajdujących się w Budynku o innej powierzchni i rozkładzie pomieszczeń niż lokale znajdujące się pierwotnie w tym Budynku i zakładaniu odrębnych ksiąg wieczystych, nie spowoduje ponownego pierwszego zasiedlenia lokali, czy też Kamienicy jako całości.

Podejście takie zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego, m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 maja 2022 r. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.107.2022.2.PM gdzie wskazano: „Spółka zamierza zmodernizować, przebudować i wyremontować Kamienicę, tj. przede wszystkim odremontować jej części wspólne, instalacje, dach i elewację, stropy, wymienić stolarkę okienną i drzwiową oraz częściowo przebudować, wyodrębniając nowe samodzielne lokale mieszkalne i adaptując w tym celu strych. Spółka posiada/pozyska wszelkie niezbędne pozwolenia na budowę i spełni inne wymogi związane z planowanymi pracami (w tym związane z nadzorem budowlanym etc.). Wartość prac przekroczy 30 % wartości ceny nabycia Kamienicy/wartości przypadającej na poszczególne lokale. (...). Wnioskodawca zakupił Kamienicę jako towar handlowy, do dalszej odsprzedaży. Nieruchomość zostanie gruntownie zmodernizowana, przebudowana i wyremontowana. Lokale w Kamienicy będą traktowane i sprzedawane jako towar handlowy. Dlatego też pomimo dokonywania licznych prac remontowo-budowlano-modernizacyjnych w Kamienicy przekraczających 30 % wartości ceny nabycia, nie można mówić o dokonywaniu w niej ulepszeń wskazanych w art. 2 pkt 14 ustawy, gdyż nie stanowi ona u Wnioskodawcy środka trwałego. Tym samym, skoro w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia ze środkiem trwałym, nakłady ponoszone przez Wnioskodawcę na Kamienicę, nie stanowią ulepszenia w rozumieniu cyt. wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym. Jak już zaznaczono powyżej, na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkiem trwałym”.

Interpretacji indywidualnej z 8 lipca 2021 r., 0114-KDIP1-1.4012.337.2021.1.KOM:

„Wnioskodawca zamierza zmodernizować, przebudować i wyremontować Kamienicę, tj. m.in. odremontować elewację, wymienić stolarkę okienną i drzwiową, wymienić instalacje i dach, wymienić lub wzmocnić stropy, zaizolować fundamenty, wyremontować klatkę schodową (...) W analizowanym przypadku - jak wskazano we wniosku - Wnioskodawca zakupił przedwojenną Kamienicę jako towar handlowy, do dalszej odsprzedaży. Nieruchomość zostanie gruntownie zmodernizowana, przebudowana i wyremontowana, a w wyniku przebudowy jej części wyodrębnione zostaną nowe samodzielne Lokale mieszkalne oraz zaadaptowane zostanie w tym celu poddasze. Lokale te będą traktowane i sprzedawane jako towar handlowy. Dlatego też pomimo dokonywania licznych prac remontowo-budowlano-modernizacyjnych w Kamienicy przekraczających 30 % wartości ceny nabycia Kamienicy/wartości przypadającej na poszczególne Lokale, nie można mówić o dokonywaniu w niej ulepszeń wskazanych w art. 2 pkt 14 ustawy, gdyż nie stanowi ona u Wnioskodawcy środka trwałego. Tym samym, skoro w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia ze środkiem trwałym, nakłady ponoszone przez Wnioskodawcę na samą Kamienicę, jak i poszczególne nowo wyodrębnione Lokale nie stanowią ulepszenia w rozumieniu cyt. wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym. Jak już zaznaczono powyżej, na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących „środkiem trwałym”. Dlatego też pomimo dokonywania prac budowlanych w obrębie Kamienicy nie będzie można mówić o dokonywaniu w lokalach, czy też samej Kamienicy ulepszeń wskazanych w art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż lokale które zostaną wyodrębnione w Budynku nie będą stanowić u Wnioskodawcy środka trwałego”.

Przechodząc na grunt niniejszego stanu faktycznego, zdaniem Spółki, należy stwierdzić, że w wyniku dokonywania prac budowlanych w Budynku nie będzie można mówić o ulepszeniach wskazanych w art. 2 pkt 14 Ustawy o VAT, gdyż ani Budynek ani lokale mieszkalne, które zostaną wyodrębnione w Budynku, nie będą stanowić u Wnioskodawcy środka trwałego.

W opinii Spółki, skoro Budynek zostały już zasiedlony i od pierwszego zasiedlenia do momentu sprzedaży lokali mieszkalnych upłynęły więcej niż 2 lata, to do sprzedaży nowo powstałych w obrębie Budynku lokali mieszkalnych kwalifikowanych jako towary handlowe znajdzie zastosowanie zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT.

Zdaniem Spółki, sprzedaż Lokali mieszkalnych na rzecz podmiotów trzecich w opisanym zdarzeniu przyszłym będzie podlegać zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT z uwagi na okoliczność, że nie doszło do pierwszego zasiedlenia. Wynika to z faktu, że Budynek oraz lokale mieszkalne stanowią towary handlowe, w konsekwencji w odniesieniu do nich nie mogło dojść do ulepszenia, o którym mowa w art. 2 pkt 14 Ustawy o VAT. Wynika to z faktu, że ponowne pierwsze zasiedlenie może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości stanowiących środki trwałe, nie zaś w odniesieniu do nieruchomości będących towarami handlowymi.

W konsekwencji, Spółka twierdzi, że sprzedaż lokali mieszkalnych wyodrębnionych w Budynku będzie podlegała zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a) określone udziały w nieruchomości;

b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie budynku, budowli lub ich części np. lokalu mieszkalnego, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), zwanej dalej „ustawą o własności lokali”.

Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali:

Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność.

Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali:

Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.

O możliwości wyodrębnienia prawnego lokalu decyduje przesłanka samodzielności.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali:

Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.

Oznacza to, że dokumentem kluczowym dla potwierdzenia prawnego wyodrębnienia danego lokalu jest uzyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, wydanego przez odpowiedni organ władzy publicznej.

Z powyższych przepisów wynika, że odrębną nieruchomość może stanowić samodzielny lokal, a dla powstania odrębnej własności lokali niezbędny jest wpis do księgi wieczystej mający charakter konstytutywny. Bez wpisu do księgi wieczystej odrębna własność lokalu (części budynku) nie może skutecznie powstać. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług lokal ten staje się odrębnym od budynku towarem i stanowi samodzielny przedmiot czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.

Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT może być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części zwolnienie od podatku przysługuje na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Stosownie do treści art. 2 pkt 14 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Ponadto, w myśl art. 2 pkt 14a ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o wytworzeniu nieruchomości - rozumie się przez to wybudowanie budynku, budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm.):

Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem tym należy rozumieć takie czynności, jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu, niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.

Zatem nieruchomości (np. lokale mieszkalne), które nie będą stanowić u podatnika środka trwałego, nie mogą ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy, odsyłając do przepisów o podatku dochodowym, dotyczy ulepszenia środków trwałych.

Pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika, bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z nich.

W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

Aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule.

Przy czym, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów tj. zarówno nieruchomości, jak i ruchomości, przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT oraz wykorzystywanych niezależnie od okresu ich używania przez podatnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

W odniesieniu do dostaw budynków, budowli lub ich części może zatem wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy stanie się bezzasadne.

Stosownie do treści art. 29a ust. 8 ustawy:

W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków lub budowli bądź ich części, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

Z opisu sprawy wynika, że w prowadzonej działalności gospodarczej korzystacie Państwo ze zwolnienia z art. 43 ustawy. Nie jesteście Państwo podatnikiem VAT czynnym. W 2022 r. nabyli Państwo Nieruchomość zabudowaną Budynkiem mieszkalnym, posiadającym dwie nadziemne kondygnacje, wybudowanym ok 1930 r. o powierzchni użytkowej ok 152 m2. Budynek był zamieszkiwany przez właścicieli od 2000 r. Poprzedni właściciele na poddaszu przechowywali urządzenia/rzeczy dnia codziennego, które przestały być wykorzystywane do użytku. Transakcja nabycia ww. Nieruchomości od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Od umowy zakupu zapłacili Państwo podatek od czynności cywilnoprawnych.

Nieruchomość nabyli Państwo, jako towar handlowy, z zamiarem przebudowy i rozbudowy istniejącego Budynku w celu późniejszej sprzedaży wyodrębnionych w nim lokali mieszkalnych.

W okresie pomiędzy zakupem Nieruchomości, a chwilą obecną przeprowadzili Państwo m.in. remont klatki schodowej, odremontowanie elewacji, naprawę i przywrócenie tynków ścian i sufitów, naprawę podłóg, wymianę instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej, wymianę stolarki drzwiowej i okiennej, naprawę dachu i orynnowania, adaptację poddasza nieużytkowego na dwa nowe lokale mieszkalne. Całkowity koszt przeprowadzonej przebudowy i rozbudowy Budynku przekroczył wartość 30% ceny zakupu Nieruchomości. Nie dokonywali Państwo odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na przebudowę oraz rozbudowę Budynku.

W wyniku przebudowy i rozbudowy Budynku wyodrębniono w nim 6 lokali mieszkalnych, podczas gdy przed przeprowadzeniem ww. czynności w Budynku były 4 lokale mieszkalne. Wystąpili Państwo do starostwa o wyodrębnienie i uzyskaliście stosowne zaświadczenia o samodzielności sześciu lokali mieszkalnych. Obecna powierzchnia użytkowa lokali mieszkalnych w Budynku wynosi 262,24 m2. Zamierzają Państwo sprzedać ww. lokale mieszkalne.

Państwa wątpliwości dotyczą możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT lokali mieszkalnych wyodrębnionych z Budynku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W celu ustalenia, czy do ww. lokali mieszkalnych wyodrębnionych z Budynku zastosowanie znajdzie ww. zwolnienie od podatku należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy w odniesieniu do każdego lokalu oddzielnie miało miejsce pierwsze zasiedlenie.

Jak już wskazano powyżej pierwsze zasiedlenie to zajęcie nieruchomości (lokalu) do używania po jego wybudowaniu lub ulepszeniu.

Z opisu sprawy wynika, że Budynek oraz wyodrębnione lokale mieszkalne są traktowane przez Państwa jako towar przeznaczony do sprzedaży i nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Tym samym, skoro w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia ze środkiem trwałym, nakłady ponoszone przez Państwa, które przekroczyły 30% ceny zakupu Nieruchomości na przebudowę i rozbudowę Nieruchomości nie stanowią ulepszenia w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jednakże w uzupełnieniu wniosku, wskazali Państwo, że wszystkie 6 lokali mieszkalnych powstało wyłącznie w obrębie bryły Budynku takiej jak w dniu jego zakupu. Żaden z lokali nie powstał poza bryłą Budynku z dnia jego zakupu. Oznacza to, że po przebudowie opisanych lokali mieszkalnych znajdujących się w nabywanym Budynku, tj. w istniejącej substancji Budynku, nie mamy do czynienia z czynnością spełniającą warunki pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Do pierwszego zasiedlenia Budynku doszło przez poprzednich właścicieli w 2000 r. Ponadto od pierwszego zasiedlenia tych lokali do momentu ich planowanego zbycia upłynie okres dłuższy niż dwa lata. Dodatkowo jak już wyżej wskazano, nakłady ponoszone na Budynek nie stanowią ulepszeń, gdyż stanowi on u Państwa towar handlowy.

W konsekwencji, sprzedaż 6 ww. lokali mieszkalnych nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim. Zostaną zatem spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Tym samym, dostawa udziału w prawie własności działki, na której posadowiony jest Budynek w części odpowiadającej każdemu lokalowi mieszkalnemu A-F oddzielnie - stosownie do art. 29a ust. 8 ustawy - również będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT w myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Badanie przesłanek dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, w przypadku dostawy opisanych 6 lokali mieszkalnych, jest bezzasadne.

Państwa stanowisko dotyczące możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy dla 6 lokali mieszkalnych znajdujących się w istniejącej substancji nabytego przez Państwa Budynku uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.

Wydana interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Państwa. Informuję zatem, że nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jako element stanu faktycznego przyjąłem, że:

Nabycie przez Wnioskodawcę Nieruchomości nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług ze względu na fakt, że sprzedający nie występowali na potrzeby umowy sprzedaży Nieruchomości w charakterze podatników podatku od towarów i usług.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

z zastosowaniem art. 119a;
w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podsumowanie

Odblokuj pelna analize tej interpretacji

Teza

Tresc