0115-KDIT2-2.4011.218.2017.1.IL

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 lipca 2017 r. (data wpływu 14 lipca 2017 r.), uzupełnionym pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. (data wpływu 4 września 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dokonywania odliczeń w ramach tzw. ulgi prorodzinnej – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 14 lipca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. (data wpływu 4 września 2017 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dokonywania odliczeń w ramach tzw. ulgi prorodzinnej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest rodzicem dziecka niepełnoletniego, które posiada orzeczenie o niepełnosprawności, związanej z zespołem genetycznym Nicolaides-Baraitser. Jest to bardzo rzadka choroba, która objawia się upośledzeniem umysłowym i ruchowym. Dziecko urodziło się niepełnosprawne, obecnie ma 9 lat. Jest to jedyne dziecko Wnioskodawcy, które wymaga stałej opieki, zajęć rehabilitacyjnych oraz logopedycznych, któremu trzeba poświęcać bardzo dużo czasu. Wnioskodawca chce, żeby jego dziecko w jak największym stopniu było sprawne. W związku z tym, a także z uwagi na postępującą chorobę, syn uczestniczy w zajęciach rehabilitacyjnych oraz wykonuje ćwiczenia w domu, które wymagają systematyczności i poświęcenia. Każde uzyskane przez Wnioskodawcę pieniądze są przeznaczane na leczenie syna. Co roku w rozliczeniu rocznym Wnioskodawca wraz z żoną korzystał z ulgi na dziecko. Wnioskodawca i jego żona są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę. W 2016 r. Wnioskodawca osiągnął dochód do opodatkowania w wysokości 60.581,46 zł, a małżonka 52.074,23 zł, łącznie – 112.655,69 zł. Wnioskodawca wraz z żoną złożył rozliczenie roczne, w którym odliczono ulgę na dziecko w wys. 1112,04 zł. Kwota ta została wypłacona. Po pewnym czasie organ podatkowy wystąpił o zwrot wypłaconej Wnioskodawcy i jego żonie kwoty.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku przekroczenia przez Wnioskodawcę i jego żonę kwoty dochodu w wysokości 112.000 zł, w sytuacji wychowywania jednego małoletniego, niepełnosprawnego dziecka przysługuje ulga prorodzinna?

Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji przekroczenia przez niego i żonę kwoty dochodu w wysokości 112.000 zł, gdy wychowuje jedno małoletnie, niepełnosprawne dziecko przysługuje mu ulga prorodzinna.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

W myśl art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

1. wykonywał władzę rodzicielską;
2. pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3. sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Zgodnie z art. 27f ust. 2 ustawy, odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:

1. jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:

2. pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł,

3. niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56.000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a;

4. dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;

5. trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:

6. 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,

7. 166,67 zł na trzecie dziecko,

8. 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

Stosownie do art. 27f ust. 2a ww. ustawy, za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a.

W świetle art. 27f ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko:

1. na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych;
2. wstąpiło w związek małżeński.

W przypadku gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem (art. 27f ust. 3 ustawy).

Jednocześnie jak stanowi art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

Według art. 27f ust. 5 ww. ustawy – w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. – odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1. odpis aktu urodzenia dziecka;
2. zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
3. odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;
4. zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest rodzicem dziecka niepełnoletniego, które posiada orzeczenie o niepełnosprawności, związanej z zespołem genetycznym Nicolaides-Baraitser. Jest to bardzo rzadka choroba, która objawia się upośledzeniem umysłowym i ruchowym. Dziecko urodziło się niepełnosprawne, obecnie ma 9 lat. Jest to jedyne dziecko Wnioskodawcy, które wymaga stałej opieki, zajęć rehabilitacyjnych oraz logopedycznych, któremu trzeba poświęcać bardzo dużo czasu. Wnioskodawca chce, żeby jego dziecko w jak największym stopniu było sprawne. W związku z tym, a także z uwagi na postępującą chorobę, syn uczestniczy w zajęciach rehabilitacyjnych oraz wykonuje ćwiczenia w domu, które wymagają systematyczności i poświęcenia. Każde uzyskane przez Wnioskodawcę pieniądze są przeznaczane na leczenie syna. Co roku w rozliczeniu rocznym Wnioskodawca wraz z żoną korzystał z ulgi na dziecko. Wnioskodawca i jego żona są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę. W 2016 r. Wnioskodawca osiągnął dochód do opodatkowania w wysokości 60.581,46 zł, a małżonka 52.074,23 zł, łącznie – 112.655,69 zł. Wnioskodawca wraz z żoną złożył rozliczenie roczne, w którym odliczono ulgę na dziecko w wys. 1112,04 zł. Kwota ta została wypłacona. Po pewnym czasie organ podatkowy wystąpił o zwrot wypłaconej Wnioskodawcy i jego żonie kwoty.

Przystępując do analizy przedstawionego we wniosku stanu faktycznego podkreślić należy, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek wymaganych do jej zastosowania.

Jak wynika z powyższych uregulowań prawnych, zgodnie z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnikom wykonującym władzę rodzicielską przysługuje ulga na dzieci małoletnie. Jednak w przypadku rodziców posiadających jedno dziecko istnieje ograniczenie zastosowania tej ulgi, polegające na wprowadzeniu przez ustawodawcę limitu dochodów, stosownie do art. 27f ust. 2 pkt 1) ustawy o podatku dochodowym od osób.

Wysokość tych dochodów ustalić należy w sposób określony w powołanym art. 27f ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, należy pomniejszyć o kwotę składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a.

Przy czym wskazać należy, że stosownie do treści art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Biorąc pod uwagę fakt, że Wnioskodawca posiada jedno dziecko, a w roku podatkowym 2016 dochód jego oraz małżonki – ustalony według zasad powyżej wskazanych – przekroczył kwotę 112.000 zł uznać należy, że wystąpiła negatywna przesłanka uniemożliwiająca zastosowanie odliczenia od podatku w ramach tzw. ulgi prorodzinnej na podstawie art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem ze względu na przekroczenie wysokości określonego w art. 27f ust. 2 pkt 1 ww. ustawy łącznego limitu dochodu warunkującego prawo do odliczenia w sytuacji posiadania jednego małoletniego, niepełnosprawnego dziecka – Wnioskodawcy nie przysługuje ulga prorodzinna za 2016 r.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.