0112-KDIL1-3.4012.861.2025.1.KK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wskazania czy:

- wywóz towarów z Polski do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w celu dokonania dostawy tych towarów na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do tych magazynów, po ich uprzednim zaimportowaniu przez Wnioskodawcę na terytorium Norwegii, będzie podlegał opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

- w związku z dokonywaniem dostaw towarów na rzecz norweskich nabywców Wnioskodawca będzie miał obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu E-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką kapitałową z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarejestrowaną w kraju zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o VAT, jako podatnik VAT czynny. Zgodnie z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest: PKD 17.12.Z Produkcja papieru i tektury.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka dokonuje dostaw towarów zarówno na rynku krajowym, jak i na rynki zagraniczne. Przedmiotem wniosku jest potwierdzenie skutków VAT jednego z kanałów sprzedaży towarów przez Spółkę do państwa trzeciego, tj. Norwegii, w stanie prawnym, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. (zdarzenie przyszłe).

W ramach rozpatrywanego zdarzenia przyszłego dostawy towarów będą realizowane przez Spółkę zgodnie z opisanymi poniżej założeniami:

· Na podstawie zawartych umów/złożonych zamówień, Spółka dokonuje dostaw towarów na rzecz klientów (podmiotów prowadzących działalność gospodarczą) z siedzibą na terytorium Norwegii, nieposiadających stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce;

· Towary są transportowane z magazynu Wnioskodawcy na terytorium Polski bezpośrednio do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w szczególności:

o Wnioskodawca nie dysponuje magazynem na terytorium Norwegii (ani własnym, ani wynajmowanym itp.), w którym towary mogłyby być przechowywane przed ich dostawą na rzecz nabywcy norweskiego,

o Transport towarów ma zasadniczo nieprzerwany charakter (brak przerw w transporcie innych niż ew. krótkotrwałe postoje bezpośrednio związane z organizacją transportu z magazynu Spółki w Polsce do magazynów w Norwegii wskazanych przez nabywców),

o Towary w trakcie transportu nie będą poddawane żadnym pracom mającym na celu zmianę ich właściwości (tj. przerób, procesy uszlachetniające itp.).

· Dostawy są realizowane na warunkach Incoterms DDP (Delivered Duty Paid), w związku z czym:

o Spółka odpowiada za transport towarów na całej trasie z magazynu w Polsce do magazynu na terytorium Norwegii, wskazanego przez nabywcę, przy czym organizację transportu Wnioskodawca zleca innej polskiej spółce należącej do tej samej grupy kapitałowej (która organizuje transport z wykorzystaniem podwykonawców, a następnie obciąża Spółkę kosztami transportu),

o W związku z wywozem towarów poza terytorium Unii Europejskiej, Spółka dokonuje odprawy eksportowej towarów (zgłoszenie do procedury wywozu) na terytorium Polski,

o Spółka jest odpowiedzialna za dokonanie odprawy importowej towarów na terytorium Norwegii, przy pomocy upoważnionej przez nią norweskiej agencji celnej (Wnioskodawca ponosi koszty odprawy importowej),

o Prawo do dysponowania towarami jak właściciel jest przenoszone przez Spółkę na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do wskazanych magazynów na terytorium Norwegii, tj. już po dokonaniu odprawy importowej towarów w tym państwie (w tym samym momencie przenoszone jest również prawo własności, a także ryzyka związane z towarami).

· Wnioskodawca jest zarejestrowany dla celów podatku o charakterze podatku od wartości dodanej (VAT) obowiązującego na terytorium Norwegii, nie posiada jednak w tym państwie tzw. stałego miejsca prowadzenia działalności.

· Dla celów odprawy eksportowej w Polsce Spółka będzie posługiwała się w szczególności tzw. dokumentem nietransakcyjnym (proforma) wystawianym wyłącznie dla celów odprawy celnej i zawierającym m.in. dane Spółki ze wskazaniem jej numeru VAT nadanego w Polsce (jako eksportera) i danych Spółki ze wskazaniem jej numeru VAT nadanego w Norwegii (jako importera), jak również wartości niezbędne dla określenia m.in. wartości celnej towarów.

· Spółka będzie każdorazowo dysponowała dokumentem celnym CC599 stanowiącym potwierdzenie przez właściwy organ celny wywozu towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej.

· Zgodnie z przepisami o VAT obowiązującymi w Norwegii, Spółka jako zarejestrowany norweski podatnik VAT jest zobowiązana do rozliczenia (za pośrednictwem norweskiej agencji celnej) podatku importowego VAT, jak również udokumentowania opisanych dostaw towarów na rzecz nabywców norweskich fakturami wystawionymi pod norweskim numerem VAT Spółki i zawierającymi kwoty norweskiego podatku VAT. Kwoty tego podatku są ujmowane w odpowiednich ewidencjach/deklaracjach Spółki działającej w tym zakresie w charakterze norweskiego podatnika VAT oraz rozliczane z tamtejszymi organami podatkowymi.

Dodatkowo Wnioskodawca nadmienia, że jest podatnikiem, który z uwagi na wysokość osiągniętych w 2024 r. przychodów co do zasady będzie objęty obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych już od 1 lutego 2026 r. (zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, wchodzącym w życie w tym samym dniu).

Pytania

1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, wywóz towarów z Polski do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w celu dokonania dostawy tych towarów na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do tych magazynów, po ich uprzednim zaimportowaniu przez Wnioskodawcę na terytorium Norwegii, będzie podlegał opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów?

2. Czy w związku z dokonywaniem wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego dostaw towarów na rzecz norweskich nabywców Wnioskodawca będzie miał obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu E-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem:

1. Opisany w zdarzeniu przyszłym wywóz towarów z Polski do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w celu dokonania dostawy tych towarów na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do tych magazynów, po ich uprzednim zaimportowaniu przez Wnioskodawcę na terytorium Norwegii, nie będzie podlegał opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów. Przedmiotowe dostawy towarów dokonywane przez Spółkę z perspektywy VAT powinny być uznawane za dokonane poza terytorium kraju (na terytorium państwa trzeciego, tj. Norwegii).

2. W związku z dokonywaniem wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego dostaw towarów na rzecz norweskich nabywców Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu E-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Pojęcie dostawy towarów art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, definiuje jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Należy przy tym mieć na uwadze, że kluczowym elementem dostawy towarów w rozumieniu przepisów o VAT jest nie tyle przeniesienie prawa własności towarów na gruncie prawa cywilnego, lecz przeniesienie faktycznego, ekonomicznego władztwa nad towarami – w taki, sposób, że nabywca ma możliwość dysponowania nimi tak, jak właściciel.

Zgodnie z art. 2 pkt 22) ustawy o VAT, pod pojęciem sprzedaży rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Ustawa o VAT zawiera również przepisy określające miejsce dostawy towarów, kluczowe dla określenia zakresu obowiązków podatnika z perspektywy podatku VAT, z uwagi na terytorialny charakter tego podatku. W kontekście opisanego zdarzenia przyszłego należy w szczególności wskazać, że miejscem dostawy towarów jest, w szczególności, w przypadku:

· towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy (art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT);

· towarów niewysyłanych ani nietransportowanych miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy (art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT).

Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 8) ustawy o VAT, pod pojęciem eksportu towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a) dostawcę lub na jego rzecz, lub

b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz (...)

‒ jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Przedmiotem pytania nr 1 Wnioskodawcy jest ustalenie, czy transakcje przedstawione w opisie zdarzenia prawnego stanowią dla celów VAT eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, opodatkowany na terytorium Polski (co do zasady, wg stawki 0% VAT), czy też dostawy towarów dokonywane poza terytorium kraju.

W świetle przytoczonych przepisów ustawy o VAT, aby wywóz towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej mógł być uznany za eksport towarów, w ramach danej transakcji muszą zostać łącznie spełnione następujące warunki:

· musi nastąpić odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

· w wyniku dokonanej dostawy musi nastąpić wywóz towarów z kraju poza terytorium Unii Europejskiej,

· wywóz poza terytorium Unii Europejskiej zostanie potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Brak zaistnienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek, wynikających wprost z art. 2 pkt 8) ustawy o VAT, powoduje, że dana transakcja nie może być uznana dla celów podatku VAT za eksport towarów z terytorium kraju.

W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazał, że dostawy towarów na rzecz norweskich nabywców, realizowane na warunkach Incoterms DDP, charakteryzują się tym, że prawo do dysponowania towarami jak właściciel jest przenoszone na tych nabywców dopiero w momencie dostarczenia ich do magazynów na terytorium Norwegii, wskazanych przez nabywców. Do tego momentu, Spółka zachowuje również wszelkie ryzyka związane z towarami (utraty, zniszczenia itp.), jak również prawo własności towarów. Co więcej, dokonywanie dostaw na wskazanych warunkach obliguje również Wnioskodawcę do uprzedniej odprawy importowej towarów przy ich wprowadzeniu na terytorium Norwegii (Spółka działa w tym zakresie przy pomocy upoważnionej norweskiej agencji celnej), jak również – zgodnie z norweskimi przepisami o VAT – opodatkowania późniejszej dostawy na rzecz norweskich nabywców tamtejszym podatkiem VAT. Konsekwentnie, Wnioskodawca jest również zobowiązany, jako podatnik zarejestrowany dla celów VAT w Norwegii, do wystawiania norweskim nabywcom faktur zawierających kwoty lokalnego podatku.

W ocenie Wnioskodawcy, jakkolwiek w opisanym modelu transakcji towary wysyłane z Polski do Norwegii są przeznaczone dla konkretnego nabywcy, a Spółka z perspektywy prawa celnego jest zobowiązana do dokonania odprawy eksportowej towarów (zgłoszenia do procedury wywozu, który to wywóz poza terytorium UE jest następnie potwierdzany przez właściwy organ celny), w świetle przytoczonych przepisów ustawy o VAT nie można uznać, że dokonuje jednocześnie eksportu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8) tej ustawy, opodatkowanego VAT na terytorium Polski.

Wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej nie następuje w wyniku dostaw towarów (przeniesienia prawa do dysponowania towarami jak właściciel) na rzecz norweskich nabywców, w ramach której następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Nie jest więc spełniona jedna ze wskazanych wyżej przesłanek warunkujących zaistnienie na terytorium Polski czynności opodatkowanej VAT w postaci eksportu towarów.

Dostawa towarów w rozumieniu przepisów o VAT ma miejsce dopiero po dokonaniu przez Spółkę importu ww. towarów na terytorium Norwegii, z chwilą dostarczenia ich do wskazanych przez nabywców magazynów. W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, dostawy te zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT podlegają opodatkowaniu VAT poza terytorium Unii Europejskiej, tj. na terytorium Norwegii jako miejscu, w którym towary znajdują się w momencie ich dostawy.

Należy podkreślić, że przedstawione powyżej stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS, w szczególności w interpretacjach indywidualnych:

· z 26 marca 2025 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.1040.2024.2.MC,

· z 5 listopada 2024 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.674.2024.1.MC,

· z 27 września 2024 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.365.2024.2.KK.

Konsekwentnie, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym opisany w zdarzeniu przyszłym wywóz towarów z Polski do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w celu dokonania dostawy tych towarów na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do tych magazynów, po ich uprzednim zaimportowaniu przez Wnioskodawcę na terytorium Norwegii, nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów.

Przedmiotowe dostawy towarów dokonywane przez Spółkę z perspektywy VAT powinny być uznawane za dokonane poza terytorium kraju (na terytorium państwa trzeciego, tj. Norwegii).

Ad 2.

Zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego dostawy towarów będą opodatkowane VAT na terytorium państwa trzeciego, tj. Norwegii. Spółka jako zarejestrowany podatnik VAT w Norwegii będzie zobowiązana wystawiać norweskim nabywcom faktury zawierające, zgodnie z norweskimi przepisami o VAT, m.in. kwoty norweskiego podatku VAT należnego z tytułu tych dostaw, jak również dane Spółki wraz z jej norweskim numerem VAT.

Celem pytania nr 2 Spółki, jest ustalenie, czy po wejściu w życie obligatoryjnego Krajowego Systemu e-Faktur („KSeF”), w związku z dokonywaniem przedmiotowych dostaw towarów, będzie ona zobowiązana wystawiać na rzecz norweskich nabywców faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r. Tak jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie co do zasady objęty obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych już od 1 lutego 2026 r., z uwagi na wysokość obrotów osiągniętych w 2024 r.

Zgodnie z art. 1 pkt 32a) ustawy o VAT, pod pojęciem faktury ustrukturyzowanej należy rozumieć fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Art. 106a ustawy o VAT określa zakres stosowania polskich przepisów dotyczących fakturowania stwierdzając, że przepisy działu XI Rozdział 1 ustawy stosuje się do:

1. sprzedaży, z wyjątkiem:

a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,

b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;

2. dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

b) państwa trzeciego;

3. dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;

4. sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 106b. ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1. sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2. wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3. wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4. otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Jeśli chodzi o faktury ustrukturyzowane, kluczowym przepisem jest wchodzący w życie z dniem 1 lutego 2026 r. art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, stwierdzający, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT ww. obowiązek nie dotyczy wystawiania faktur:

1. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3. przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4. na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5. w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6. przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

Wnioskodawca zauważa, że przytoczone wyżej przepisy nie odnoszą się wprost do sytuacji, w której podatnik z siedzibą na terytorium kraju dokonuje dostaw towarów uznawanych z perspektywy polskiego (unijnego) podatku VAT za opodatkowane poza terytorium Unii Europejskiej, a jednocześnie zgodnie z przepisami danego państwa trzeciego, podatnik ten jest zobowiązany do zarejestrowania się w związku z tymi dostawami dla celów VAT w tym państwie oraz rozliczania należnego od nich lokalnego podatku VAT, jak również dokumentowania tych dostaw fakturami wystawianymi zgodnie z lokalnymi przepisami.

Taka sytuacja będzie miała natomiast miejsce w przypadku dostaw towarów dokonywanych przez Spółkę na rzecz norweskich nabywców, na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego.

W ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że faktury wystawiane przez Spółkę na rzecz norweskich nabywców, w których zgodnie z norweskimi przepisami o VAT jest zobowiązana uwzględniać swoje dane wraz z numerem VAT nadanym jej m.in. dla celów tych transakcji na terytorium Norwegii, jak również wykazywać kwoty należnego z tytułu tych dostaw norweskiego podatku VAT, są przez nią wystawiane w charakterze norweskiego podatnika o VAT. Nie sposób więc uznać, że to polskie przepisy powinny określać zasady wystawiania tych faktur oraz doręczania ich nabywcom.

Zdaniem Spółki, krajowe przepisy dotyczące wystawiania faktur, w szczególności art. 106e ust. 1 ustawy określający obowiązkowe elementy faktury, nie przewidują możliwości wystawiania faktur, w których sprzedawca z siedzibą w Polsce działa (wskazuje w danych identyfikacyjnych na fakturze) swój numer VAT nadany przez inne państwo, w szczególności państwo trzecie.

Analiza wzoru struktury logicznej FA(3), która będzie obowiązywała od 1 lutego 2026 r., potwierdza ten wniosek. W szczególności, w danych identyfikacyjnych sprzedawcy w treści faktury ustrukturyzowanej niezbędne jest wskazanie krajowego NIP podatnika (sekcja „Podmiot1”). Nie jest zatem możliwe wystawienie przez Spółkę faktury ustrukturyzowanej, w której w danych identyfikacyjnych sprzedawcy zawarłaby swój norweski numer VAT, którym zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie opodatkowania VAT tej dostawy posługuje się dla celów transakcji.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Broszury informacyjnej dotyczącej struktury FA(3), w której (str. 10) stwierdzono, że: „Element Podmiot1 stanowi obligatoryjny element faktury ustrukturyzowanej. Kluczowym polem w elemencie Podmiot1, pozwalającym na autoryzację podatnika w KSeF jest identyfikator podatkowy NIP. Bez wskazania w polu NIP powyższego identyfikatora, wystawienie faktury w ramach KSeF nie będzie możliwe”.

Ponadto, struktura logiczna FA(3), odzwierciedlająca przede wszystkim zakres danych wymaganych dla faktur zgodnie z art. 106e ustawy o VAT, w polach przeznaczonych do wykazywania kwot podatku VAT zasadniczo umożliwia wykazywanie jedynie krajowego podatku VAT. Jedynym wyjątkiem od tej zasady jest opcjonalne pole P_12_XII „Stawka podatku od wartości dodanej w przypadku, o którym mowa w dziale XII w rozdziale 6a ustawy”. Zgodnie z ww. Broszurą informacyjną, w tym polu podaje się stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku wystawienia faktury dokumentującej czynności realizowane przez podatnika zidentyfikowanego na terytorium kraju do procedury unijnej OSS. W oczywisty sposób pole to nie może być zatem wykorzystywane do wskazywania na fakturze kwot podatku VAT należnego z tytułu dostaw towarów dokonywanych przez podatnika na terytorium państwa trzeciego.

Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, niewłaściwym byłoby przyjęcie, że Spółka w okolicznościach opisanego zdarzenia przyszłego powinna wystawiać i doręczać nabywcom norweskim dla każdej dokonywanej dostawy towarów dwie odrębne faktury, tj.:

· na podstawie norweskich przepisów o VAT – fakturę wystawianą jako podatnik VAT zarejestrowany w Norwegii, zgodnie z tamtejszymi przepisami o VAT, zawierającą m.in. w danych identyfikacyjnych Spółki jako sprzedawcy jej numer VAT nadany w Norwegii, jak również kwoty norweskiego podatku VAT należnego z tytułu dokonywanych dostaw (tj. fakturę, która dla nabywcy stanowiłaby rzeczywisty dowód potwierdzający transakcję, m.in. służący rozliczeniu podatku naliczonego na terytorium Norwegii),

· na podstawie polskich przepisów o VAT – fakturę ustrukturyzowaną wystawianą zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, wystawianą w charakterze polskiego podatnika VAT, zawierającą w danych Podmiotu polski numer VAT Spółki, niezawierającą kwoty podatku VAT (dostawa poza terytorium kraju).

W szczególności, trudno znaleźć racjonalne wytłumaczenie dla takiego dualizmu. Jak wskazano, z perspektywy nabywców norweskich jedynym dokumentem mającym rzeczywiste znaczenie zarówno z perspektywy podatkowej (dowód nabycia stanowiący podstawę do rozliczeń podatkowych), jak również biznesowej (dokument wskazujący m.in. rzeczywistą kwotę do zapłaty, tj. uwzględniającą kwoty netto powiększone o norweski podatek VAT) byłaby w tej sytuacji faktura wystawiana przez Spółkę w charakterze norweskiego podatnika VAT. Faktura ustrukturyzowana wystawiana zgodnie z polskimi przepisami o VAT, pod polskim numerem VAT Wnioskodawcy i obejmująca wyłącznie kwoty netto (bez VAT norweskiego), z perspektywy nabywcy byłaby w praktyce dokumentem zbędnym.

Warto w tym kontekście zaznaczyć, że zgodnie z art. 106gb ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku m.in. gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa trzeciego lub nabywca jest podatnikiem nieposiadającym siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest doręczana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2 za nieprawidłowe i stwierdzenia przez Dyrektora KIS, że Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, żaden przepis nie zwalniałby Spółki z obowiązku doręczenia nabywcy wystawionej faktury ustrukturyzowanej. Jednocześnie, nabywcy norwescy, oczekujący faktury wystawionej przez Spółkę w charakterze norweskiego podatnika VAT, zawierającą ww. elementy wymagane norweskimi przepisami, potencjalnie mogliby być niezainteresowani uzgadnianiem z Wnioskodawcą sposobu doręczenia dodatkowego, zbędnego z ich perspektywy dokumentu faktury wystawionej na podstawie polskich przepisów o VAT (jako dublującego prawidłową i wystarczającą z ich perspektywy fakturę norweską, w dodatku wystawionego na inną kwotę brutto, niż kwota faktycznego zobowiązania, gdyż niezawierającą kwoty norweskiego VAT).

Konsekwentnie, jakkolwiek w przepisach art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT, określających wyjątki od obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF sytuacja przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego nie została wprost wymieniona, zdaniem Spółki specyfika wynikająca z faktu dokonywania opisanych dostaw w ramach rejestracji Spółki dokonanej dla celów VAT na terytorium Norwegii powoduje, że brak jest podstaw do odrębnego dokumentowania tych dostaw „krajowymi” fakturami ustrukturyzowanymi (brak podstaw do wystawiania poza fakturami wystawianymi zgodnie z przepisami norweskimi, tj. poza KSeF, odrębnych faktur ustrukturyzowanych zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT).

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z dokonywaniem wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego dostaw towarów na rzecz norweskich nabywców Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu E-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT.

Mając na uwadze powyższe argumenty, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie stanowiska przedstawionego w niniejszym wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Jak stanowi art. 2 pkt 4 ustawy:

Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:

Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:

Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a) dostawcę lub na jego rzecz, lub

b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych

- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).

Zatem, aby dostawę towarów uznać za eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

a) musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

b) towar będący przedmiotem dostawy musi zostać wysłany lub przetransportowany z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej,

c) wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi być potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Zaznaczenia wymaga, że dwie pierwsze przesłanki mają charakter faktyczny i musi je łączyć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, tzn. w wykonaniu jednej ze ściśle sprecyzowanych w ustawie czynności (dostawy), towar opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go do kraju trzeciego. Przy czym, nabywca tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel (zasadniczo warunek ten ziszcza się przez przeniesienie własności towaru). Ostatnia przesłanka ma charakter formalny i wiąże się z udokumentowanym legalnym wywozem towarów poza terytorium kraju.

Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Tylko zatem wywóz towarów, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Unii Europejskiej znajdują się na terytorium kraju, stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegający opodatkowaniu w Polsce.

Z wniosku wynika, że w ramach rozpatrywanego zdarzenia przyszłego dostawy towarów będą realizowane przez Spółkę zgodnie z opisanymi poniżej założeniami:

· Na podstawie zawartych umów/złożonych zamówień, Spółka dokonuje dostaw towarów na rzecz klientów (podmiotów prowadzących działalność gospodarczą) z siedzibą na terytorium Norwegii, nieposiadających stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce;

· Towary są transportowane z magazynu Wnioskodawcy na terytorium Polski bezpośrednio do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w szczególności:

o Wnioskodawca nie dysponuje magazynem na terytorium Norwegii (ani własnym, ani wynajmowanym itp.), w którym towary mogłyby być przechowywane przed ich dostawą na rzecz nabywcy norweskiego,

o Transport towarów ma zasadniczo nieprzerwany charakter (brak przerw w transporcie innych niż ew. krótkotrwałe postoje bezpośrednio związane z organizacją transportu z magazynu Spółki w Polsce do magazynów w Norwegii wskazanych przez nabywców),

o Towary w trakcie transportu nie będą poddawane żadnym pracom mającym na celu zmianę ich właściwości (tj. przerób, procesy uszlachetniające itp.).

· Dostawy są realizowane na warunkach Incoterms DDP (Delivered Duty Paid), w związku z czym:

o Spółka odpowiada za transport towarów na całej trasie z magazynu w Polsce do magazynu na terytorium Norwegii, wskazanego przez nabywcę, przy czym organizację transportu Wnioskodawca zleca innej polskiej spółce należącej do tej samej grupy kapitałowej (która organizuje transport z wykorzystaniem podwykonawców, a następnie obciąża Spółkę kosztami transportu),

o W związku z wywozem towarów poza terytorium Unii Europejskiej, Spółka dokonuje odprawy eksportowej towarów (zgłoszenie do procedury wywozu) na terytorium Polski,

o Spółka jest odpowiedzialna za dokonanie odprawy importowej towarów na terytorium Norwegii, przy pomocy upoważnionej przez nią norweskiej agencji celnej (Wnioskodawca ponosi koszty odprawy importowej),

o Prawo do dysponowania towarami jak właściciel jest przenoszone przez Spółkę na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do wskazanych magazynów na terytorium Norwegii, tj. już po dokonaniu odprawy importowej towarów w tym państwie (w tym samym momencie przenoszone jest również prawo własności, a także ryzyka związane z towarami).

· Wnioskodawca jest zarejestrowany dla celów podatku o charakterze podatku od wartości dodanej (VAT) obowiązującego na terytorium Norwegii, nie posiada jednak w tym państwie tzw. stałego miejsca prowadzenia działalności.

· Dla celów odprawy eksportowej w Polsce Spółka będzie posługiwała się w szczególności tzw. dokumentem nietransakcyjnym (proforma) wystawianym wyłącznie dla celów odprawy celnej i zawierającym m.in. dane Spółki ze wskazaniem jej numeru VAT nadanego w Polsce (jako eksportera) i danych Spółki ze wskazaniem jej numeru VAT nadanego w Norwegii (jako importera), jak również wartości niezbędne dla określenia m.in. wartości celnej towarów.

· Spółka będzie każdorazowo dysponowała dokumentem celnym CC599 stanowiącym potwierdzenie przez właściwy organ celny wywozu towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej.

· Zgodnie z przepisami o VAT obowiązującymi w Norwegii, Spółka jako zarejestrowany norweski podatnik VAT jest zobowiązana do rozliczenia (za pośrednictwem norweskiej agencji celnej) podatku importowego VAT, jak również udokumentowania opisanych dostaw towarów na rzecz nabywców norweskich fakturami wystawionymi pod norweskim numerem VAT Spółki i zawierającymi kwoty norweskiego podatku VAT. Kwoty tego podatku są ujmowane w odpowiednich ewidencjach/deklaracjach Spółki działającej w tym zakresie w charakterze norweskiego podatnika VAT oraz rozliczane z tamtejszymi organami podatkowymi.

Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy wywóz towarów z Polski do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w celu dokonania dostawy tych towarów na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do tych magazynów, po ich uprzednim zaimportowaniu przez Wnioskodawcę na terytorium Norwegii, będzie podlegał opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów.

Z okoliczności sprawy wynika, że w momencie rozpoczęcia transportu znają Państwo nabywców swoich towarów, ponieważ dokonują dostaw towarów na rzecz klientów z siedzibą na terytorium Norwegii na podstawie zawartych umów/złożonych zamówień oraz towary są transportowane z Państwa magazynu na terytorium Polski bezpośrednio do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii. Ponadto w wyniku ww. transakcji przenoszą Państwo prawo do dysponowania towarami jak właściciel na rzecz nabywców, oraz dysponują Państwo dokumentem celnym CC599 stanowiącym potwierdzenie przez właściwy organ celny wywozu towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej.

Zatem towar opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go do konkretnego nabywcy w kraju trzecim. Przy czym, nabywca tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel. Bez znaczenia pozostaje fakt, że decydując się na warunki dostawy w formule DDP przenoszą Państwo to prawo na nabywcę dopiero po dokonaniu importu na terytorium Norwegii. Fakt ten nie może przesądzać o tym, że w opisanej sprawie będziemy mieć do czynienia z przemieszczeniem towarów własnych w ramach przedsiębiorstwa, a następnie ze sprzedażą towarów na terytorium Norwegii.

Należy więc zauważyć, że towar jest wywożony w wyniku dostawy, ponieważ jego wywóz poza UE następuje jako bezpośrednia konsekwencja dokonanej przez Państwa sprzedaży na rzecz klientów z Norwegii na podstawie zawartych umów/złożonych zamówień, a nie jako zdarzenie odrębne.

Biorąc więc pod uwagę art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, miejscem dostawy dla towarów wysyłanych i transportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy, czyli w bieżącej sprawie jest to Polska. Ponadto w opisanej sytuacji mamy do czynienia z eksportem towarów, ponieważ w wyniku dostawy towarów, czyli przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, towar zostanie przetransportowany do Norwegii, co będzie potwierdzone dokumentem celnym.

Tym samym, w opisanym zdarzeniu przyszłym wywóz towarów z Polski do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w celu dokonania dostawy tych towarów na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do tych magazynów, po ich uprzednim zaimportowaniu przez Państwa na terytorium Norwegii, będzie podlegało opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów.

W związku z powyższym, stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy w związku z dokonywaniem wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego dostaw towarów na rzecz norweskich nabywców będą mieli Państwo obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu E-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy.

Zasady wystawiania faktur zostały zawarte w rozdziale 1 Działu XI ustawy.

Według art. 106a ust. 1 ustawy:

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do sprzedaży, z wyjątkiem:

a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a , w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,

b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska.

Jak stanowi art. 106b ust. 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Faktura jest dokumentem wystawianym dla potrzeb dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W myśl art. 2 pkt 32a ustawy, w brzmieniu obowiązujący od 1 lutego 2026 r.:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Stosownie do art. 106ga ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązujący od 1 lutego 2026 r.:

Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że polskie przepisy określające zasady wystawiania faktur stosuje się – co do zasady – do sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, czyli w celu dokumentowania odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, eksportu towarów oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Jak wskazano powyżej, w opisanym zdarzeniu przyszłym wywóz towarów z Polski do wskazanych przez nabywców magazynów na terytorium Norwegii, w celu dokonania dostawy tych towarów na rzecz nabywców w momencie dostarczenia towarów do tych magazynów, po ich uprzednim zaimportowaniu przez Państwa na terytorium Norwegii, będzie podlegało opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów.

W związku z faktem, że na terytorium Polski będzie dochodziło do eksportu towarów (sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność w Norwegii) zastosowanie znajdą przepisy art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, z których wynika, że będą Państwo zobowiązani do wystawiania na rzecz podmiotu z Norwegii faktur w rozumieniu ustawy (przyjmując, że nabywca norweski jest podatnikiem podatku o podobnym charakterze do podatku od wartości dodanej).

Ponadto z uwagi na wysokość osiągniętych w 2024 r. przychodów będą Państwo objęci obowiązkiem wystawiania tych faktur w postaci ustrukturyzowanej już od 1 lutego 2026 r. – zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy.

Bez znaczenia pozostaje fakt, że będą Państwo także zobowiązani na podstawie przepisów Norweskich do wystawienia innego dokumentu (faktura wystawiona pod norweskim numerem VAT Spółki i zawierająca kwoty norweskiego podatku VAT).

Podsumowując, w związku z dokonywaniem dostaw towarów na rzecz norweskich nabywców będą mieli Państwo obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu E-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja została wydana w oparciu o przepisy w brzmieniu aktualnym na dzień jej wydania i traci ważność w przypadku ich zmiany/uchylenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA” ).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.