0112-KDIL2-1.4011.1047.2025.2.JK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanów faktycznych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 grudnia 2025 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

AA

2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:

· CC;

· BA;

· DD.

Opis stanów faktycznych

AA, BA oraz Powiernik są obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej oraz polskimi rezydentami podatkowymi, podlegającymi w Polsce opodatkowaniu od całości osiąganych dochodów, bez względu na miejsce ich uzyskania. CC jest obywatelem Kanady oraz kanadyjskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Kanadzie opodatkowaniu od całości swoich dochodów. Powierzający 1, Powierzający 2, Powierzający 3 w dalszej części wniosku zwani będą łącznie „Powierzającymi”.

Powierzający utworzyli w Polsce spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością („Spółka”), której głównym przedmiotem działalności będzie produkcja i sprzedaż środków czystości skierowanych do odbiorców indywidualnych (rynek konsumencki).

Intencją Powierzających było objęcie udziałów w Spółce w sposób umożliwiający zachowanie anonimowości ich tożsamości wobec osób trzecich. W tym celu zawarli umowę powiernictwa („Umowa powiernictwa”) z Powiernikiem. Na mocy tej umowy Powiernik objął udziały w Spółce we własnym imieniu, lecz na rzecz i rachunek Powierzających (tzw. powiernicze objecie udziałów). Powiernikiem jest osoba fizyczna, która w stosunku do Powierzających nie wykonuje czynności stanowiących odpłatną dostawę towarów ani odpłatne świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy VAT, a więc nie prowadzi działalności podlegającej opodatkowaniu VAT.

Za wykonywane czynności Powiernik nie otrzyma wynagrodzenia.

Powiernik, co do zasady nie będzie ujawniał faktu zawarcia Umowy powiernictwa i faktu bycia Powiernikiem, wobec osób trzecich i podmiotów, w których własność lub współwłasność mu powierzono. Celem działania Powiernika będzie zapewnienie anonimowości Powierzających wobec osób trzecich oraz wspólnego reprezentowania Powierzających i dbania o ich interesy. Wspólne reprezentowanie Powierzających zapewni lepszy stopień dbania o ich interesy w związku z wykorzystaniem synergii przy kilku Powierzających posiadających to samo aktywo majątkowe. Ponadto, Powiernik będzie dysponował większym udziałem niż każdy z tych Powierzających osobno.

Na mocy Umowy powiernictwa Powiernik uprawniony będzie do objęcia udziałów w Spółce we własnym imieniu, ale na rzecz Powierzających. Każdy z Powierzających zlecił Powiernikowi, aby objął na jego rzecz określoną liczbę udziałów w Spółce i w tym celu przekaże Powiernikowi ustaloną kwotę środków pieniężnych lub zwróci Powiernikowi wydatki jakie ten poniesie w celu objęcia udziałów na rzecz konkretnego Powierzającego.

W toku działalności Spółki dochodzić będzie do dystrybucji zysku ze Spółki na rzecz jej udziałowców w formie dywidendy. Dystrybucja zysku ze Spółki w części przypadającej na udziały Powierzających odbywać się będzie na rachunek bankowy Powiernika. Następnie, zgodnie z Umową powiernictwa. Powiernik będzie przekazywał Powierzającym należne im kwoty odpowiadające przypadającej im części dywidendy.

Powierzający zgodnie z postanowieniami Umowy powiernictwa mogą zażądać od Powiernika, aby ten przeniósł na nich własność udziałów, które Powiernik objął we własnym imieniu, ale na rzecz Powierzających. Na dzień złożenia niniejszego wniosku Wnioskodawca nie jest w stanie określić terminu przeniesienia udziałów.

W ramach Umowy powiernictwa Powierzający rozważają również możliwość przekazania Powiernikowi środków pieniężnych, które następnie, za jego pośrednictwem zostaną przekazane Spółce w formie pożyczki. Na dzień złożenia niniejszego wniosku warunki planowanej umowy pożyczki, która miałaby zostać udzielona Spółce za pośrednictwem Powiernika, nie zostały jeszcze określone.

Przychody z tytułu odsetek od udzielonej pożyczki, które Spółka będzie wypłacała Powiernikowi, Powiernik będzie zobowiązany przekazywać na rachunek bankowy wskazany przez Powierzających w Umowie powiernictwa. W okresie obowiązywania Umowy powiernictwa, działania Powiernika będą ograniczały się do wykonywania praw i obowiązków związanych z udziałami, w szczególności do oddawania głosu na zgromadzeniach wspólników zgodnie z dyspozycjami Powierzających, przekazywania im wszelkich korzyści uzyskanych w związku z wykonywaniem Umowy powiernictwa oraz dokonania przeniesienia udziałów na ich rzecz.

Powiernik nie będzie uprawniony do samodzielnego podejmowania decyzji dotyczących udziałów ani do wykonywania praw z nimi związanych w sposób niezależny od woli Powierzających.

Pytania dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych

1. Czy przekazanie przez Powierzających środków pieniężnych Powiernikowi w celu objęcia przez niego udziałów w Spółce we własnym imieniu, lecz na rzecz Powierzających, będzie skutkowało powstaniem po stronie Powiernika przysporzenia majątkowego stanowiącego przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem PIT?

2. Czy objęcie przez Powiernika udziałów w Spółce we własnym imieniu, lecz na rzecz Powierzających, będzie powodowało powstanie po stronie Powiernika przysporzenia majątkowego stanowiącego przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem PIT?

3. Czy przeniesienie przez Powiernika, w wykonaniu Umowy powiernictwa, nieodpłatnie na rzecz Powierzających udziałów nabytych przez Powiernika powierniczo będzie czynnością neutralną podatkowo na gruncie ustawy PIT – zarówno po stronie Powiernika, jak i po stronie Powierzających?

4. Czy w przypadku wypłaty dywidendy przez Spółkę, która w pierwszej kolejności zostanie przekazana na rachunek bankowy Powiernika, a następnie, w ramach wykonania Umowy powiernictwa, na rachunek bankowy Powierzających, po stronie Powiernika powstanie obowiązek podatkowy w podatku PIT w związku z wypłatą dywidendy?

5. Czy przekazanie przez Powierzających środków pieniężnych Powiernikowi w celu udzielenia pożyczki Spółce będzie stanowiło przychód podatkowy dla Powierzających w rozumieniu przepisów ustawy PIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie:

Ad.1.

Przekazanie przez Powierzających środków pieniężnych Powiernikowi w celu objęcia przez niego udziałów w Spółce we własnym imieniu, lecz na rzecz Powierzających, nie będzie skutkowało powstaniem po stronie Powiernika przysporzenia majątkowego stanowiącego przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem PIT w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy PIT.

Ad.2.

Realizacja postanowień Umowy powiernictwa nie będzie powodowała po stronie Powiernika powstania przysporzenia majątkowego skutkującego powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji objęcie udziałów w Spółce przez Powiernika działającego we własnym imieniu, lecz na rachunek Powierzających, również nie będzie generowało po jego stronie przychodu podatkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy o PIT.

Ad.3.

Przeniesienie przez Powiernika na rzecz Powierzających, w wykonaniu postanowień Umowy powiernictwa, udziałów objętych przez niego we własnym imieniu, lecz na rachunek Powierzających, nie będzie powodowało powstania przychodu podatkowego ani po stronie Powiernika, ani po stronie Powierzających w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy PIT.

Ad.4.

W sytuacji, gdy dywidenda zostanie wypłacona przez Spółkę na rachunek bankowy Powiernika, a następnie w ramach wykonania Umowy powiernictwa przekazana Powierzającym, przychód podatkowy po stronie Powierzających powstanie wyłącznie w zakresie dywidend otrzymanych od Spółki, zgodnie z przepisem art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy PIT. Podmiotem zobowiązanym do pobrania zryczałtowanego podatku PIT od wypłaconych dywidend będzie Spółka. Po stronie Powiernika transakcja będzie neutralna podatkowo.

Ad.5.

Przekazanie przez Powierzających środków pieniężnych Powiernikowi w celu udzielenia pożyczki Spółce nie będzie stanowiło przychodu podatkowego po stronie Powierzających. Przychód podatkowy po stronie Powierzających powstanie wyłącznie w zakresie odsetek otrzymanych od Spółki z tytułu udzielonej pożyczki, zgodnie z przepisem art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy PIT. Podmiotem zobowiązanym do pobrania zryczałtowanego podatku PIT od wypłaconych odsetek będzie Spółka. Po stronie Powiernika transakcja będzie neutralna podatkowo.

Uzasadnienie stanowiska.

Część wspólna Ad.1. do Ad.3.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl przepisu art. 11 ust. 1 ustawy PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia, w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono majątek podatnika.

Katalog źródeł przychodów został określony w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy PIT. Zgodnie z jego treścią, źródłami przychodów są m.in. kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Stosownie do treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy PIT, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym również:

1. dywidendy z akcji złożonych przez członków pracowniczych funduszy emerytalnych na rachunkach ilościowych,

2. oprocentowanie udziałów członkowskich z nadwyżki bilansowej (dochodu ogólnego) w spółdzielniach,

3. podział majątku likwidowanej osoby prawnej lub spółki,

4. wartość dokonanych na rzecz wspólników spółek, nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, określoną według zasad wynikających z art. 11 ust. 2-2b.

Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze – w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego: jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, za przychód uważa się wartość rynkową takiego wkładu określoną na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego; przepis art. 19 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

W obrocie gospodarczym zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne nie muszą działać osobiście, dopuszczalne jest wykonywanie czynności również za pośrednictwem innych podmiotów, w tym powiernika. Powiernik działa na zewnątrz jako samodzielny podmiot prawa, jednak na podstawie wewnętrznego porozumienia zawartego z inną osobą, na rzecz której działa, nie występuje we własnym interesie, lecz realizuje czynności w interesie powierzającego.

Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawę dla konstruowania czynności powierniczych stanowi wyrażona w przepisie art. 3531 Kodeksu cywilnego zasada swobody umów. Najczęściej podstawą do skonstruowania umowy powierniczej jest umowa zlecenie.

Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który nabywa określone rzeczy lub prawa we własnym imieniu, lecz na rachunek zleceniodawcy. Zgodnie z przepisem art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego, umowa zlecenia polega na odpłatnym (np. w formie prowizji) lub nieodpłatnym dokonaniu określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie, bądź jeśli tak stanowi umowa, we własnym imieniu, ale na rachunek zlecającego.

Ad.1.

Jak wskazano powyżej, przychodem podatkowym jest każde przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, uzyskane w formie świadczenia pieniężnego, rzeczowego lub w postaci świadczenia nieodpłatnego bądź częściowo odpłatnego. Dla ustalenia, czy w danej sytuacji powstaje przychód podatkowy, kluczowe jest zidentyfikowanie stosunku prawnego stanowiącego podstawę uzyskania określonej kwoty przez podatnika. Ma to istotne znaczenie, gdyż w niektórych przypadkach otrzymane kwoty nie stanowią kwot należnych w rozumieniu przepisów podatkowych, co dotyczy w szczególności umów powierniczych.

W sytuacji, gdy podatnik działa na rzecz innego podmiotu, kwotami należnymi po jego stronie nie są środki otrzymane od kontrahenta będącego drugą stroną umowy zawartej przez powiernika, lecz wyłącznie wynagrodzenie wypłacane mu przez osobę, na rzecz której działa.

Z uwagi na specyfikę stosunku prawnego wynikającego z Umowy powiernictwa, realizacja przez Powiernika jej postanowień będzie dla niego neutralna podatkowo na gruncie podatku PIT.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy przekazanie Powiernikowi przez Powierzających środków pieniężnych na objęcie udziałów w Spółce, we własnym imieniu, lecz na rzecz Powierzających, nie będzie skutkowało powstaniem po stronie Powiernika przysporzenia majątkowego powodującego powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem PIT. Środki te zostaną przez Powiernika w całości przeznaczone na objęcie udziałów w Spółce na rzecz Powierzających, a zatem po stronie Powiernika nie dojdzie do powstania definitywnego przysporzenia majątkowego.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w:

· interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2019 r. nr 0112-KDIL3-2.4011.129.2019.1.JK:

· interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 grudnia 2024 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.828.2024.2.AK.

Ad.2.

Powszechnie przyjmuje się, iż przychodem podatkowym może być wyłącznie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, bezwarunkowym oraz definitywnym. Innymi słowy, przez przychód podatkowy w rozumieniu przepisów ustawy PIT należy rozumieć takie przysporzenie majątkowe, które jest ostateczne, nieodwołalne, nie podlega zwrotowi oraz którym podatnik może swobodnie rozporządzać jak właściciel, czyli które faktycznie powiększa majątek podatnika. Koncepcja ta wyklucza zatem wszystkie sytuacje, w których przysporzenie majątkowe ma charakter jedynie tymczasowy, warunkowy bądź powiązany z obowiązkiem zwrotu lub obowiązkiem dalszego przekazania.

W ocenie Wnioskodawcy, uwzględniając specyfikę prawno-ekonomiczną łączącego strony Umowy powiernictwa stosunku, realizacja postanowień Umowy powiernictwa nie będzie skutkowała powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu na gruncie ustawy PIT po stronie Powiernika. Pomimo formalnego objęcia udziałów przez Powiernika we własnym imieniu, faktycznym właścicielem tych udziałów pozostaną Powierzający, zaś Powiernik będzie działał wyłącznie na ich rzecz i w ich interesie, na podstawie Umowy powiernictwa, która będzie nakładała na niego obowiązki nieodbiegające od tradycyjnego stosunku agencyjnego. W konsekwencji żadne przysporzenie majątkowe, które potencjalnie mogłoby powstać po stronie Powiernika w toku realizacji postanowień Umowy powiernictwa, nie będzie miało charakteru definitywnego i trwałego, a co za tym idzie nie będzie spełniało cech przychodu podatkowego w rozumieniu przepisów ustawy PIT.

W szczególności, samo objęcie udziałów w imieniu własnym Powiernika, lecz na rzecz Powierzających nie będzie generowało po stronie Powiernika przychodu podatkowego. Powiernik nabędzie udziały nie ze swojego majątku, lecz ze środków powierzonych mu przez Powierzających, co oznacza brak faktycznego przyrostu majątku Powiernika. Nabyte udziały pozostaną pod kontrolą i w dyspozycji Powierzających, którzy będą uprawnionym do rozporządzania udziałami jak właściciel. Ponadto, Powiernik zobowiązany będzie na żądanie Powierzających do niezwłocznego zwrotu lub przeniesienia tych udziałów na Powierzających, co jednoznacznie potwierdza neutralny charakter tej czynności z punktu widzenia opodatkowania podatkiem PIT.

W związku z powyższym, należy w sposób jednoznaczny uznać, że formalne objęcie udziałów przez Powiernika, działającego na podstawie Umowy powiernictwa, nie będzie stanowić dla niego źródła przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy PIT. Realizacja postanowień Umowy powiernictwa pozostaje neutralna podatkowo, a ewentualne przysporzenia majątkowe po stronie Powiernika nie mają charakteru trwałego, definitywnego i bezwarunkowego, co potwierdza brak podstaw do ich opodatkowania po stronie Powiernika podatkiem PIT.

Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych organów podatkowych, m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.78.2018.1.AC.

Ad.3.

Zniesienie stosunku powiernictwa poprzez przeniesienie udziałów objętych przez Powiernika we własnym imieniu, lecz na rzecz Powierzających, w drodze nieodpłatnej czynności będzie stanowiło czynność neutralną podatkowo, zarówno dla Powiernika, jak i dla Powierzających na gruncie ustawy PIT.

Z perspektywy ekonomicznej Powierzający będą posiadali status właścicieli ekonomicznych udziałów w Spółce, natomiast Powiernik pozostanie ich formalnym właścicielem, zobowiązanym do przeniesienia udziałów na rzecz Powierzających na ich żądanie. Tym samym Powiernik nie nabędzie trwałego, definitywnego prawa własności, lecz jedynie prawa powiernicze o charakterze przejściowym.

Objęcie udziałów przez Powiernika we własnym imieniu, lecz na rzecz Powierzających, nie będzie miało charakteru definitywnego, gdyż Powiernik będzie zobowiązany do ich zwrotu w określonych sytuacjach, i to w sposób nieodpłatny. Powiernik nie będzie również korzystał z udziałów we własnym interesie, nie będzie pobierał z nich pożytków ani dysponował nimi w sposób samodzielny, a jedynie będzie utrzymywał je w swoim majątku do momentu zwrotu faktycznym właścicielom, tj. Powierzającym.

W konsekwencji, pomimo formalnego objęcia udziałów przez Powiernika, faktycznymi właścicielami pozostaną Powierzający. W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, nieodpłatne przeniesienie udziałów przez Powiernika na rzecz Powierzających nie będzie powodowało powstania przychodu podatkowego po stronie żadnej ze stron tego stosunku.

Z punktu widzenia Powierzających przeniesienie własności udziałów będzie de facto stanowiło jedynie odzyskanie własnych aktywów, które uprzednio zostaną objęte przez Powiernika na ich rzecz. Powiernik natomiast nie uzyska z tego tytułu żadnej korzyści majątkowej ani gratyfikacji, co dodatkowo będzie wykluczało powstanie przychodu podatkowego po jego stronie. Innymi słowy, przeniesienie udziałów z Powiernika na Powierzających będzie stanowiło naturalną i immanentną cechę stosunku powiernictwa, a nie odrębne, niezależne świadczenie, które mogłoby skutkować przysporzeniem majątkowym.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. m.in.:

· interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2019 r., nr 0112-KDIL3-2.4011.129.2019.1.JK:

· interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 grudnia 2024 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.828.2024.2.AK

Ad.4.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści przepisu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT, źródłem przychodu są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy PIT, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału.

Z kolei zgodnie z przepisem art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy PIT od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a, z tytułu dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych.

Natomiast stosownie do treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy PIT, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych.

Przychodem podatnika jest każde przysporzenie majątkowe o określonym wymiarze finansowym, otrzymane w formie świadczenia pieniężnego, rzeczowego lub innego świadczenia nieodpłatnego bądź częściowo odpłatnego. W celu prawidłowej kwalifikacji przychodu konieczne jest ustalenie stosunku prawnego, będącego podstawą jego uzyskania. Szczególne znaczenie ma przy tym rozróżnienie między kwotą faktycznie otrzymaną a kwotą należną podatnikowi, co jest istotne w sytuacjach, gdy podatnik działa jako pośrednik, pełnomocnik lub w innym podobnym charakterze. W takich przypadkach przychodem podatnika nie są środki otrzymane od osoby będącej drugą stroną transakcji, lecz jedynie wynagrodzenie należne podatnikowi za pośrednictwo (np. prowizja).

W odniesieniu do wypłaty dywidendy przez Spółkę, której udziały w danym momencie będzie posiadał Powiernik, istotne jest, że dywidenda ta zostanie przekazana przez Powiernika Powierzającym. Oznacza to, że przysporzenie majątkowe z tytułu dywidendy wystąpi po stronie Powierzających, a nie Powiernika. W konsekwencji skutki podatkowe wypłaty dywidendy powinny być rozpoznawane po stronie Powierzających.

W przypadku wypłaty dywidendy na rachunek bankowy Powiernika, która ostatecznie zostanie przekazana Powierzającym, po stronie Powiernika nie powstanie przychód podatkowy. Dla Powiernika czynność ta pozostanie neutralna podatkowo, a obowiązek rozpoznania przychodu powstanie wyłącznie po stronie Powierzających.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 listopada 2022 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.696.2022.1.SJ, w której wskazano, że:

wypłata dywidendy Wnioskodawcy i przekazanie jej Powierzającemu lub wypłacenie Powierzającemu bezpośrednio przez Spółkę nastąpi w związku z zawartą wcześniej Umową powierniczą, po stronie Wnioskodawcy nie powstanie z tego tytułu przychód. Będzie to dla Wnioskodawcy jako Powiernika czynność neutralna podatkowo, natomiast zobowiązanym do rozpoznania obowiązku podatkowego będzie Powierzający.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy wypłata dywidendy przez Spółkę na rzecz Powiernika nie będzie stanowiła jego dochodu ani podlegała opodatkowaniu jako dochód z udziału w zyskach osób prawnych, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy PIT. Dochód z tytułu dywidendy osiągną natomiast Powierzający i to oni, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy PIT, będą podatnikami podatku PIT z tytułu otrzymanej dywidendy. Stanowisko to pozostanie aktualne również w przypadku bezpośredniej wypłaty dywidendy na rachunek bankowy Powierzających przez Spółkę. Spółka jako płatnik zryczałtowanego podatku PIT, będzie zobowiązana do pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zryczałtowanego podatku PIT od wypłacanej dywidendy.

Ad.5.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powyższy przepis formułuje ogólną zasadę, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem PIT podlegają wszelkie korzyści majątkowe uzyskane przez podatnika w danym roku podatkowym, z wyjątkiem tych, które zostały wprost wyłączone z opodatkowania na podstawie przepisów ustawy, np. poprzez ustanowienie zwolnienia podatkowego lub zaniechanie poboru podatku.

Zatem, przychodem podatkowym mogą być wyłącznie takie zdarzenia, które skutkują powstaniem po stronie podatnika realnego, wymiernego finansowo przysporzenia majątkowego. Innymi słowy, za przychód uznaje się jedynie te korzyści, które mają charakter trwały, definitywny i bezwarunkowy.

Stosownie do treści przepisu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT, źródłem przychodu są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy PIT, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.

Natomiast stosownie do treści przepisu art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy PIT, do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek.

W konsekwencji, sam fakt naliczenia odsetek nie powoduje powstania przychodu podatkowego po stronie wierzyciela, dopóki odsetki te nie zostały faktycznie wpłacone lub przekazane. Dopiero otrzymanie odsetek skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem PIT.

Tym samym, przekazanie środków pieniężnych przez Powierzających Powiernikowi w celu udzielenia pożyczki, jak również sam fakt naliczenia odsetek od tej pożyczki przez Spółkę, nie powoduje powstania przychodu podatkowego po stronie Powierzających ani Powiernika, dopóki odsetki nie zostaną faktycznie otrzymane przez Powiernika.

Stosownie do treści przepisu art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy PIT, od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a, z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem, gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej.

Przychodem podatkowym mogą być wyłącznie te przysporzenia majątkowe, które mają charakter definitywny, a zatem nie podlegają zwrotowi. W przypadku Umowy powiernictwa środki przekazywane Powiernikowi nie stanowią jego trwałego przysporzenia, ponieważ umowa przewiduje obowiązek zwrotu powierzonych kwot Powierzającemu. W konsekwencji przekazanie środków pieniężnych na podstawie Umowy powiernictwa, w tym również w celu udzielenia pożyczki innemu podmiotowi pozostaje neutralne podatkowo zarówno w momencie przekazania środków, jak i ich zwrotu. Neutralność ta dotyczy zarówno Powiernika, jak i Powierzającego, ponieważ w żadnym momencie nie dochodzi do powstania trwałego przysporzenia majątkowego po żadnej ze stron.

W konsekwencji, opodatkowaniu podatkiem PIT będą podlegały wyłącznie odsetki wypłacane przez Spółkę na rzecz Powiernika, gdyż zryczałtowany podatek PIT jest pobierany w momencie wypłaty odsetek przez Spółkę. Spółka jako podmiot dokonujący wypłaty odsetek, będzie zobowiązana do pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku PIT w wysokości 19% wartości wypłacanych odsetek.

Tym samym zarówno Powiernik, jak i Powierzający nie będą obciążeni innymi obowiązkami podatkowymi w zakresie rozliczenia podatku PIT związanymi z realizowanym przepływem środków pieniężnych w ramach Umowy powiernictwa.

Zdaniem Wnioskodawcy, samo przekazanie przez Powierzających środków Powiernikowi w celu udzielenia pożyczki, jak również późniejszy zwrot tych środków do Powierzających, pozostają neutralne podatkowo na gruncie ustawy PIT, ponieważ czynności te nie powodują powstania trwałego przysporzenia majątkowego po żadnej ze stron.

W ocenie Wnioskodawcy, jedynym zdarzeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem PIT będzie wypłata odsetek przez Spółkę na rzecz Powiernika, które następnie zostaną przekazane Powierzającym. Spółka jako płatnik zryczałtowanego podatku PIT będzie zobowiązana do pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zryczałtowanego podatku PIT od wypłaconych odsetek.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku – w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z własnego stanowiska wykraczające poza zakres zapytań nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie natomiast do ust. 2a ww. artykułu:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W zgodzie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia, w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono majątek podatnika (takie, którymi może rozporządzać jak właściciel).

Katalog źródeł przychodów został określony w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Po myśli art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.

Stosownie natomiast do treści art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym również:

dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym również:

a) dywidendy z akcji złożonych przez członków pracowniczych funduszy emerytalnych na rachunkach ilościowych,

b) oprocentowanie udziałów członkowskich z nadwyżki bilansowej (dochodu ogólnego) w spółdzielniach,

c) podział majątku likwidowanej osoby prawnej lub spółki,

d) wartość dokonanych na rzecz wspólników spółek, nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, określoną według zasad wynikających z art. 11 ust. 2-2b.

Z treści art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym wynika, że:

Od uzyskanych dochodów (przychodów) z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a.

W obrocie gospodarczym zarówno osoby fizyczne, osoby prawne, jak i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej nie muszą działać osobiście. Jednym ze sposobów działania poprzez inny podmiot jest umowa powiernictwa. Powiernik na zewnątrz działa jako samodzielny podmiot, jednak z mocy wewnętrznego porozumienia z powierzającym, działa na jego rzecz, a nie występuje we własnym interesie.

Powiernictwo nie jest uregulowane w prawie polskim jako odrębna instytucja prawna. Podstawą do konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w przepisie art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) zasada swobody kontraktowej.

Zgodnie z tym przepisem:

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Najczęściej podstawą do skonstruowania umowy powierniczej jest umowa zlecenia. Prawa i obowiązki stron tej umowy należy zatem zasadniczo oceniać według przepisów o zleceniu.

Jak wynika z art. 734 § 1 i 735 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie.

Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.

Istotą umowy zlecenia jest odpłatne lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie, lub – jeżeli tak stanowi umowa – w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego. W tym ostatnim wypadku, wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy (fiducjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym.

Jak wynika bowiem z art. 740 Kodeksu cywilnego:

Przyjmujący zlecenie powinien udzielać dającemu zlecenie potrzebnych wiadomości o przebiegu sprawy, a po wykonaniu zlecenia lub po wcześniejszym rozwiązaniu umowy złożyć mu sprawozdanie. Powinien mu wydać wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym.

Jak każda czynność cywilnoprawna, umowa zlecenia, a w konsekwencji oparta na niej umowa powiernicza, niesie za sobą dla jej stron określone prawa i obowiązki. Jednym z obowiązków dającego zlecenie jest wynikający z art. 742 i 743 Kodeksu cywilnego, obowiązek pokrycia wydatków przyjmującego zlecenie, związanych z należytym wykonaniem zlecenia oraz zwolnienia go z zaciągniętych w tym celu zobowiązań np. przez zapłatę, zwolnienie z długu.

Stosownie do ww. art. 742 i 743 Kodeksu cywilnego:

Dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym.

Jeżeli wykonanie zlecenia wymaga wydatków, dający zlecenie powinien na żądanie przyjmującego udzielić mu odpowiedniej zaliczki.

Z powyższego wynika więc, że z przedmiotową umową wiązać się może przekazanie przyjmującemu zlecenie (powiernikowi) określonej kwoty pieniężnej, w celu wykonania wynikającego z zawartej umowy zobowiązania. Tym samym umowa zlecenia zawiera w sobie elementy kredytowania działania pewnych podmiotów przez inne. Jednakże, z art. 741 Kodeksu cywilnego wynika, że:

Przyjmującemu zlecenie nie wolno używać we własnym interesie rzeczy i pieniędzy dającego zlecenie. Od sum pieniężnych zatrzymanych ponad potrzebę wynikającą z wykonywania zlecenia powinien płacić dającemu zlecenie odsetki ustawowe.

Jak wskazano na wstępie, przychodem jest każde przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Tak więc, aby określić, czy otrzymana albo należna do otrzymania kwota jest przychodem podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw otrzymania albo prawa do otrzymania tej kwoty. W niektórych przypadkach kwoty otrzymane przez podatnika mogą nie być kwotami jemu należnymi. Dotyczyć to może w szczególności tych czynności prawnych, w których podatnik występuje jako szeroko rozumiany pośrednik (przedstawiciel, pełnomocnik, zastępca pośredni itp.). W przypadkach, gdy podatnik działa na rzecz kogoś innego, kwotami jemu należnymi nie są kwoty otrzymywane od osoby, która jest drugą stroną umowy zawieranej i wykonywanej przez pośrednika, lecz wynagrodzenie wypłacane mu przez osobę, na rzecz której działa.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca zawarł z trzema innymi uczestnikami umowę powiernictwa. Na mocy Umowy powiernictwa Powiernik uprawniony będzie do objęcia udziałów w Spółce we własnym imieniu, ale na rzecz Powierzających. Każdy z Powierzających zlecił Powiernikowi, aby objął na jego rzecz określoną liczbę udziałów w Spółce i w tym celu przekaże Powiernikowi ustaloną kwotę środków pieniężnych lub zwróci Powiernikowi wydatki jakie ten poniesie w celu objęcia udziałów na rzecz konkretnego Powierzającego.

Zatem w trakcie obowiązywania umowy powierniczej, z uwagi na charakter tego stosunku prawnego – przekazanie środków przez Powierzających na rzecz Powiernika, jak również objęcie udziałów przez Powiernika działającego w imieniu własnym ale na rzecz Powierzających – nie spowoduje powstania po stronie Powiernika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Także przeniesienie udziałów w spółce przez Powiernika na rzecz Powierzających w wykonaniu umowy powiernictwa będzie neutralne podatkowo dla obu stron.

Z opisu sprawy wynika również, że w toku działalności Spółki dochodzić będzie do dystrybucji zysku ze Spółki na rzecz jej udziałowców w formie dywidendy. Dystrybucja zysku ze Spółki w części przypadającej na udziały Powierzających odbywać się będzie na rachunek bankowy Powiernika. Następnie, zgodnie z Umową powiernictwa. Powiernik będzie przekazywał Powierzającym należne im kwoty odpowiadające przypadającej im części dywidendy.

W przypadku wypłaty dywidendy przez Spółkę, której udziały posiada w danym momencie Powiernik, jest on podmiotem, który uzyskuje formalnie dywidendę od Spółki, ale zgodnie z umową powierniczą dywidenda ta powinna zostać przekazana Powierzającym. Przysporzenie majątkowe z tytułu dywidendy następuje więc po stronie Powierzających, a nie po stronie Powiernika. W konsekwencji skutki podatkowe wypłaty dywidendy z tytułu udziałów posiadanych przez Powiernika ale na rzecz Powierzających należy rozpoznawać po stronie Powierzających, a nie po stronie Powiernika. Powiernik rozpozna przychód uzyskany z tytułu wypłaty dywidendy tylko i wyłącznie z tytułu udziałów posiadanych we własnym imieniu i na własną rzecz.

Zatem wypłata dywidendy przez Spółkę – Powiernikowi w części przypadającej na udziały posiadane powierniczo, nie będzie stanowiła dochodu Powiernika, ponieważ nie będzie opodatkowana u niego jako jego dochód z udziału w zyskach osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do skutków podatkowych przekazania przez Powierzających Powiernikowi środków pieniężnych, które następnie, za jego pośrednictwem zostaną przekazane Spółce w formie pożyczki wskazać należy, że czynność ta jest neutralna podatkowo. Jak wskazano powyżej stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podlegają odsetki od pożyczki zatem czynność przekazania środków w ramach umowy powiernictwa celem udzielenia pożyczki nie może podlegać opodatkowaniu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Końcowo informuję, że w zakresie podatków:

· od towarów i usług

· od czynności cywilnoprawnych

toczą się odrębne postępowania i wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia w terminie, o którym mowa w art. 14d ustawy – Ordynacja podatkowa.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.