0111-KDIB2-3.4014.373.2026.3.MD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 21 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki. Uzupełnił go Pan samoistnie w piśmie z 10 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą fizyczną, obywatelem polskim i polskim rezydentem podatkowym, który prowadził działalność gospodarczą pod numerem NIP: (…) w okresie od (…) 2021 do (…) 2025 r. (…) 2026 r. działalność gospodarcza została wykreślona z rejestru CEIDG.

(…) 2022 r. zawarł Pan związek małżeński w Danii z małżonkiem tej samej płci (dalej: „Małżonek”). Dysponuje Pan aktem małżeństwa wydanym przez organy właściwe dla miasta (…) w Danii. Dokonał Pan transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego, co potwierdza odpis zupełny aktu małżeństwa o numerze (…) sporządzony przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego (…) 2026 r.

Pana działalność gospodarcza opodatkowana była na zasadach ogólnych. Zarówno Pan, jak i Pana Małżonek nie podlegał i nie podlega opodatkowaniu na zasadach wskazanych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czy na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Ponadto żaden z Małżonków nie podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. z 2015 r., poz. 1792 ze zm.; dalej: „PPM”), prawo właściwe dla majątkowych stosunków małżeńskich ustala się na podstawie norm kolizyjnych tej ustawy. Zgodnie z art. 52 ust. 1 PPM, małżonkowie mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla swoich stosunków majątkowych. W tym przypadku Pan i Pana małżonek nie dokonali takiego wyboru. W konsekwencji zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 PPM, który stanowi, że w braku wyboru prawa: w pierwszej kolejności właściwe jest wspólne każdoczesne prawo ojczyste małżonków. Dopiero w razie braku, stosowane jest prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie – prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu. Pan i Pana Małżonek są obywatelami polskimi, a zatem Panów wspólnym prawem ojczystym jest prawo polskie, które znajduje zastosowanie do ich majątkowych stosunków małżeńskich. Oznacza to, że bez znaczenia pozostaje fakt zawarcia małżeństwa w Danii i treść tamtejszego prawa. Prawo duńskie nie znajduje w tym przypadku zastosowania jako prawo właściwe dla ustroju majątkowego małżeństwa. W konsekwencji do stosunków majątkowych Pana oraz Pana Małżonka zastosowanie znajduje prawo polskie, a tym samym – w braku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej – zastosowanie ma ustawowy ustrój wspólności majątkowej.

Zamierza Pan w przyszłości skorzystać z możliwości złożenia wspólnego zeznania podatkowego wraz z Małżonkiem, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie, w kontekście potencjalnych przyszłych darowizn lub zdarzeń związanych z nabyciem spadku, dąży Pan do potwierdzenia, że Pana Małżonek – w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn – należy do tzw. „grupy zerowej”, o której mowa w art. 4a tej ustawy, ewentualnie do I grupy podatkowej, o której mowa w art. 14 ust. 1-3 tej ustawy.

Ponadto, w przypadku ewentualnego zawarcia w przyszłości umowy pożyczki pomiędzy Panem a Pana Małżonkiem, zamierza Pan skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

W uzupełnieniu wniosku z 10 września 2026 r. doprecyzował Pan, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym to Pan zamierza być osobą biorącą pożyczkę od swojego Małżonka. W konsekwencji dąży Pan do potwierdzenia, zgodnie z zadanym pytaniem we wniosku, czy jako biorący pożyczkę od Małżonka będzie Pan mógł korzystać ze zwolnienia przewidzianego dla czynności zawieranych pomiędzy najbliższymi członkami rodziny, gdyż umowa pożyczki dokonana jest pomiędzy małżonkami.

Pytanie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych

Czy pożyczka udzielana pomiędzy Panem a Pana Małżonkiem może korzystać ze zwolnienia przewidzianego dla czynności zawieranych pomiędzy najbliższymi członkami rodziny jako czynność dokonana pomiędzy małżonkami, na podstawie art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych?

Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych

Pana zdaniem, z uwagi na fakt, że w Pana opinii, Pana relacja małżeńska mieści się w zakresie pojęcia „małżonek” na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn, ma Pan prawo do zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych pożyczki, którą udzieliłby Pan swojemu Małżonkowi (winno być: której udzieliłby Panu jego Małżonek).

Artykuł 4 ust. 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wskazuje, że obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, przy umowie pożyczki, ciąży na biorącym pożyczkę.

Przywołując treść art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wskazał Pan, że relacja małżeńska pomiędzy Panem a Pana Małżonkiem powinna zostać uznana również na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w zakresie, w jakim przepisy tej ustawy odwołują się do kategorii podmiotowych określonych w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Skoro bowiem art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wprost odsyła do kręgu osób wskazanych w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, to przyjęte na gruncie tej ustawy rozumienie pojęcia „małżonka” determinuje zakres zastosowania zwolnienia również w podatku od czynności cywilnoprawnych. Odmienne podejście prowadziłoby do niespójności systemowej oraz niedopuszczalnej fragmentaryzacji statusu małżeńskiego w obrębie prawa podatkowego.

W konsekwencji – Pana zdaniem – należy uznać, że udzielenie w przyszłości przez Pana pożyczki na rzecz Pana Małżonka (w uzupełnieniu wskazano, że jest to omyłka pisarska więc winno być: udzielenie pożyczki przez Pana Małżonka na Pana rzecz) stanowić będzie czynność dokonywaną pomiędzy osobami, o których mowa w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, a zatem – przy spełnieniu warunków formalnych określonych w art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych – korzystać ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Odmowa zastosowania tego zwolnienia prowadziłaby w istocie do zakwestionowania Pana statusu małżeńskiego wyłącznie na gruncie jednego podatku, co pozostaje sprzeczne zarówno z zasadą spójności systemu prawa, jak i standardem wynikającym z prawa Unii Europejskiej oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Z uwagi na zakres tej interpretacji, przywołałem powyżej tylko tę część Pana stanowiska, która odnosi się do zagadnienia dotyczącego podatku od czynności cywilnoprawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191):

Podatkowi podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Jako że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia umowa pożyczki należy odwołać się do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którym:

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z powyższym przepisem, elementami przedmiotowo istotnymi umowy pożyczki są: obowiązek pożyczkodawcy przeniesienia na własność pożyczkobiorcy określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz obowiązek pożyczkobiorcy zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Umowa pożyczki ma charakter zobowiązujący, a zatem do jej skutecznego zawarcia wystarczające jest zgodne oświadczenie woli pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy. Strony umowy mogą dowolnie określić moment przekazania przedmiotu pożyczki.

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Podstawę opodatkowania przy umowie pożyczki – stanowi kwota lub wartość pożyczki, a w przypadku umowy określającej, że wypłata środków pieniężnych nastąpi niejednokrotnie i ich suma nie jest znana w chwili zawarcia umowy – kwota każdorazowej wypłaty środków pieniężnych.

Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Stawka podatku od umowy pożyczki wynosi – 0,5%, z zastrzeżeniem ust. 5.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ww. ustawy:

Podatnicy są obowiązani, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, według ustalonego wzoru, oraz obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z wyłączeniem przypadków, gdy podatek jest pobierany przez płatnika, oraz przypadków, o których mowa w ust. 1a.

W związku z powyższymi regulacjami prawnymi należy stwierdzić, że umowa pożyczki podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na biorącym pożyczkę.

Z opisu sprawy wynika, że (…) 2022 r. zawarł Pan związek małżeński w Danii z małżonkiem tej samej płci. Dysponuje Pan aktem małżeństwa wydanym przez organy właściwe dla miasta (…) w Danii. Dokonał Pan transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego, co potwierdza odpis zupełny aktu małżeństwa sporządzony przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego (…) 2026 r. Jak wynika ze złożonego wniosku, planuje Pan zawrzeć umowę pożyczki ze swoim partnerem.

Dąży Pan do potwierdzenia, że jako osoba biorąca pożyczkę będzie Pan mógł korzystać ze zwolnienia, a więc, że pożyczka udzielona między Pana Małżonkiem a Panem może korzystać ze zwolnienia przewidzianego dla czynności zawieranych pomiędzy najbliższymi członkami rodziny, jako czynność dokonana pomiędzy małżonkami, na podstawie art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 9 pkt 10 lit. b) ww. ustawy:

Zwalnia się od podatku pożyczki udzielane w formie pieniężnej na podstawie umowy zawartej między osobami, o których mowa w art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769, 1064 i 1854), w wysokości przekraczającej kwotę, określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, pod warunkiem:

- złożenia deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od daty dokonania czynności, z wyłączeniem przypadku, gdy umowa została zawarta w formie aktu notarialnego,

- udokumentowania otrzymania pieniędzy przez biorącego pożyczkę dowodem przekazania na jego rachunek płatniczy lub na jego inny rachunek w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, lub przekazem pocztowym.

Zwolnienie zawarte w art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter warunkowy, co oznacza, że umowa pożyczki pieniężnej jest zwolniona od podatku od czynności cywilnoprawnych, tylko wtedy, gdy:

- umowa została zawarta pomiędzy osobami wymienionymi w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn,

- pożyczkobiorca złoży deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od dnia dokonania czynności,

- pożyczkobiorca udokumentuje otrzymanie pieniędzy dowodem przekazania, na jego rachunek płatniczy lub na jego inny rachunek w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.

Stosownie do art. 4a ust. 1 ww. ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę (…).

Dla oceny przynależności do kręgu osób wskazanych w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn decydujące znaczenie ma treść interpretacji ogólnej Ministra Finansów i Gospodarki z 24 września 2026 r. Nr DTS6.8022.6.2026 (Dz. Urz. Min. Fin. i Gosp. poz. 88). Wynika z niej, że „Wpisanie do polskiego rejestru stanu cywilnego zagranicznego aktu małżeństwa osób tej samej płci, zawartego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim UE, stanowi podstawę uznania, że osoby te powinny być traktowane na gruncie prawa podatkowego tak jak osoby pozostające w związku małżeńskim w rozumieniu art. 1 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nawet jeżeli związku tego nie można – przez wzgląd na różnice modelu małżeństwa pomiędzy państwami członkowskimi – nazwać „małżeństwem” w świetle przepisów tego Kodeksu. (…)

Konsekwentnie, transkrybowany akt małżeństwa osób tej samej płci, zawartego w innym państwie członkowskim UE, stanowi dla organu podatkowego urzędowe potwierdzenie zawarcia związku, który wywołuje skutki takie jak małżeństwo osób odmiennej płci.(…)

W konsekwencji, podatnicy posługujący się transkrybowanym aktem małżeństwa zawartego w innym państwie członkowskim UE przez osoby tej samej płci mają – zgodnie z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa – prawo do korzystania z ulg i preferencji podatkowych na takich samych warunkach, jakie muszą spełnić osoby pozostające w związku małżeńskim w rozumieniu prawa rodzinnego. Dotyczy to zarówno prawa do korzystania z ulgi, jak i ograniczeń w korzystaniu z niej.”

W związku ze stanowiskiem przedstawionym w ww. interpretacji ogólnej, należy zgodzić się z Panem, że na potrzeby zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych spełnione są kryteria uznania Panów za osoby traktowane na gruncie prawa podatkowego tak jak osoby pozostające w związku małżeńskim, czyli zaliczone do tzw. „grupy zerowej”, o której mowa w art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Skoro na gruncie prawa podatkowego są Panowie traktowani tak, jak osoby pozostające w związku małżeńskim, to udzielenie pożyczki pomiędzy Pana Małżonkiem a Panem będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w przypadku spełnienia warunków określonych w tym przepisie.

W przypadku niespełnienia warunków zwolnienia z art. 9 pkt 10 lit. b) ww. ustawy udzielenie pożyczki będzie podlegało opodatkowaniu stawką 0,5 %. Obowiązek podatkowy będzie ciążył na Panu, jako osobie biorącej pożyczkę.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ta interpretacja stanowi ocenę Pana stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostaną/zostały odrębne rozstrzygnięcia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.