0115-KDWT.4011.335.2026.2.JŁ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo pismem z 16 września 2026 r. (data wpływu 28 września 2026 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A.A

ul. (...)

2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B.A

ul. (...)

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2007 r. zawarli Państwo z X (obecnie bank Y spółka akcyjna) umowę kredytu nr (...) indeksowanego kursem CHF na kwotę 182.903 PLN. Kredyt został przeznaczony na sfinansowanie części kosztów zakupu nieruchomości położonej w C przy ul. D1 dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr: (...). Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Państwa do majątku wspólnego na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej w celu zaspokajania Państwa potrzeb mieszkaniowych. Przedmiotowy kredyt został zabezpieczony hipoteką kaucyjną oraz cesją wierzytelności z tytułu umowy ubezpieczenia nieruchomości na rzecz banku.

W dniu 10 sierpnia 2020 r. dokonali Państwo całkowitej spłaty kredytu, spłacając na rzecz banku łącznie kwotę stanowiącą równowartość 372.765,00 zł (138.929,07 zł + 53.381,03 CHF).

Powołując się na abuzywność klauzul umowy kredytowej, wytoczyli Państwo powództwo przeciwko bankowi o unieważnienie umowy, żądając zapłaty kwoty 138.929,07 zł oraz 53.381,03 CHF, ewentualnie o zapłatę kwoty 152.806,08 zł tytułem nienależnie pobranych przez bank rat kapitałowo-odsetkowych.

Strony rozważają zawarcie ugody, w której zawrą oświadczenie, iż strony nie będą dochodzić w przyszłości jakichkolwiek roszczeń związanych z zawarciem i wykonaniem kwestionowanej umowy kredytowej, a także obowiązek zapłaty na Państwa rzecz kwoty 152.000 zł.

Jednymi z punktów ugody są zapisy:

"§ 3 Zrzeczenie się roszczeń przez bank. Zwolnienie klienta z długu i rozliczenie kredytu.

1. W wykonaniu umowy, bank wypłacił na rzecz klienta kwotę 180.000,01 PLN. Na dzień sporządzenia ugody, klient zapłacił na rzecz banku kwotę 138.929,07 PLN i 53.379,87 CHF, a w efekcie spłacił kredyt w całości. Klient potwierdza, że bank wypłacił kwotę, o której mowa w zdaniu pierwszym oraz że kwoty wskazane w zdaniu drugim zostały zapłacone w wykonaniu umowy, uznaje uprawnienie banku do otrzymania tych kwot i nie zgłasza żadnych roszczeń względem tych kwot, bez uszczerbku dla rozliczenia, o którym mowa w [§ 3 ust. 3] poniżej.

2. Zgodnie z informacją zawartą w księgach rachunkowych banku, na dzień sporządzenia ugody kredyt został spłacony w całości, a saldo zadłużenia wynosi 0 PLN.

3. W ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z umowy lub w związku z nią, bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz klienta kwoty 152.000,00 PLN w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia zawarcia ugody na rachunek klienta nr."

Bank poinformował Państwa, iż w związku z zawarciem ugody nie wystawi Państwu PIT-11, a jednocześnie odmawia wskazania w treści ugody, iż kwota wskazana w ww. § 3 ust. 3 nie przekracza sumy wpłat dokonanych przez Państwa na rzecz banku, a kwota 152.000 zł stanowi zwrot nienależnie uiszczonych przez Państwa rat kredytu.

Uzupełnienie opisu sprawy

W uzupełnieniu wyjaśnili Państwo, że kwota 152.000 zł ma zostać wypłacona Państwu z tytułu ugody w związku z odstąpieniem przez Państwa od dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

Kwota 152.000 zł w istocie stanowi zwrot środków, które zostały przez Państwa wpłacone do Banku tytułem spłat rat kapitałowo-odsetkowych ponad udostępniony przez Bank kapitał, jednak Bank w ugodzie nie chce przyznać tego faktu wprost, stąd Państwa pytanie o tak wskazane zapisy ugody - ze względu na konieczność uzyskania interpretacji, jak przez organy podatkowe potraktowany będzie zwrot różnicy pomiędzy równowartością wpłaconych w PLN i CHF rat tytułem spłaty kredytu a wypłaconą kwotą kapitału kredytu.

Potwierdzili Państwo, że kwota 152.000 zł mieści się w kwocie wpłaconej przez Państwa na rzecz Banku w toku wykonywania umowy kredytu. Co do sposobu obliczenia: wyjaśnili Państwo, że w związku ze spłatą rat kredytu zarówno w PLN (138.929,07 zł) oraz w CHF (53.381,03 CHF) na potrzeby prowadzonego postępowania sądowego celem wyliczenia różnicy pomiędzy wypłaconą kwotą kredytu a spłaconymi ratami kwoty spłacone w CHF zostały przeliczone po kursie CHF z dnia spłaty w związku z tym w wyniku odjęcia kwoty wypłaconego kredytu (182.903 zł) od sumy kwot spłaconych w PLN oraz sumy kwot spłaconych w CHF przeliczonych po kursie z dni poszczególnych spłat - uzyskano kwotę 152.806,08 zł - dlatego kwota 152.000 zł mieści się w tej kwocie.

Kwota 152.000 zł w istocie stanowi zwrot środków wpłaconych przez Państwa do Banku, jednak Bank w żadnym miejscu ugody nie przyznaje wprost, iż środki te były mu nienależne - jedynie w początkowych oświadczeniach znajduje się następujące postanowienie:

Klient jest w pełni świadomy tego, że: Umowa zawiera postanowienia, które są podobne lub identyczne z postanowieniami uznawanymi przez sądy powszechne za postanowienia abuzywne (niedozwolone) (na podstawie art. 3851 i następnych Kodeksu cywilnego) albo nieważne (na podstawie ogólnych przepisów prawa polskiego), lub w odniesieniu do których kierowane są takie zarzuty, w tym przez organy administracji publicznej (w szczególności Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów). Obejmuje to postanowienia dotyczące indeksacji/denominacji kredytu w walucie obcej, sposobu ustalania przez bank kursów walut, stosowania spreadu walutowego, zabezpieczeń kredytu, oprocentowania kredytu lub dotyczące ubezpieczeń (w tym opłaty z tytułu udzielenia kredytu z niskim wkładem własnym). Lista takich przykładowych postanowień została przedstawiona w Załączniku A do Ugody.

Kwota 152 000 zł nie będzie stanowiła ani odszkodowania, ani zadośćuczynienia. Zamierzają Państwo zawrzeć ugodę w formie sądowej.

Wskazali Państwo, że kwota 152.000 zł jest zwrotem równowartości wpłaconych przez Państwa na rzecz Banku kwot.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

Czy w przedstawionym dotychczas stanie faktycznym, kwota 152.000 zł wypłacona przez Bank na podstawie przywołanych postanowień ugody sądowej, stanowi dla Państwa przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie kwota, która ma być zwrócona przez bank, tj. 152.000 zł w wyniku zawarcia ugody nie będzie Państwa dochodem, a jedynie zwrotem niesłusznie pobranych przez bank kwot z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych, co za tym idzie, zapłata przez bank tej kwoty nie będzie wiązała się z koniecznością zapłaty przez Państwa podatku dochodowego.

Powyższe potwierdza definicja przychodu zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z której wynika, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

W opisanym stanie faktycznym, w istocie dojdzie jedynie do zwrotu kwot wpłaconych przez Państwa na rzecz banku, gdyż kwota jaką zapłaci Państwu bank w związku z zawarciem ugody (152.000 zł) nie przekracza całkowitej kwoty wpłat dokonanych przez Państwa na rzecz banku (równowartość kwoty 372.765 zł tj. spłacone 138.929,07 zł i 53.381,03 CHF), a co za tym idzie nie może stanowić Państwa dochodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

· dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

· dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

· pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

· pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).

Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną wartość finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Natomiast ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Z treści wniosku wynika, że w 2007 r. zawarli Państwo umowę kredytu indeksowanego kursem CHF. W 2020 r. dokonali Państwo całkowitej spłaty tego kredytu. Powołując się na abuzywność klauzul umowy kredytowej, wytoczyli Państwo powództwo przeciwko bankowi o unieważnienie umowy, żądając zapłaty kwoty 138.929,07 zł oraz 53.381,03 CHF, ewentualnie o zapłatę kwoty 152.806,08 zł tytułem nienależnie pobranych przez bank rat kapitałowo-odsetkowych.

W związku ze sporem, który zawisł przed sądem rozważają Państwo możliwość zawarcia ugody sądowej. Zgodnie z jej treścią bank zobowiąże się do zapłaty na Państwa rzecz kwoty 152.000 zł. W uzupełnieniu wniosku wyjaśnili Państwo, że kwota 152.000 zł jest zwrotem równowartości wpłaconych przez Państwa na rzecz Banku kwot.

Wskazali Państwo, że kwota ta mieści się w różnicy pomiędzy świadczeniami spełnionymi przez Państwa, a kwotą kapitału kredytu wypłaconego przez Bank. Wskazana w ugodzie kwota 152.000 zł nie będzie stanowiła ani odszkodowania, ani zadośćuczynienia, natomiast ma zostać wypłacona w związku z odstąpieniem przez Państwa od dochodzenia roszczeń na drodze sądowej. Wskazali Państwo, że kwota 152.000 zł w istocie stanowi zwrot środków, które zostały przez Państwa wpłacone do Banku tytułem spłat rat kapitałowo-odsetkowych ponad udostępniony przez Bank kapitał.

Mając na uwadze zacytowane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie stwierdzić należy, że w związku z zawarciem Ugody i dokonaniem zwrotu uprzednio nadpłaconego Kredytu, po Państwa stronie nie powstanie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika bowiem, że wskazana w ugodzie kwota 152.000 zł stanowi zwrot środków wpłaconych wcześniej przez Państwa do Banku. Operacja taka nie spełnia więc celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.

Zatem po Państwa stronie nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymują Państwo zwrot nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacili Państwo tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc neutralna podatkowo – po Państwa stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na opisie sprawy przedstawionej we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.