0113-KDIPT2-3.4011.642.2026.2.MS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 października 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, która w momencie planowanej sprzedaży nieruchomości będzie posiadała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i będzie podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawczyni pozostaje w związku małżeńskim. W małżeństwie obowiązywał ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Małżonkowie nie zawierali umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową przed nabyciem opisanej poniżej nieruchomości. W dniu … 2018 r., w trakcie trwania małżeństwa oraz wspólności majątkowej małżeńskiej, małżonek Wnioskodawczyni zawarł umowę kupna - sprzedaży praw majątkowych do lokalu mieszkalnego znajdującego się we … na Ukrainie. Nabycie praw majątkowych oraz finansowanie nabycia nastąpiło w czasie trwania małżeństwa. Nieruchomość została nabyta w ramach stosunków majątkowych istniejących pomiędzy małżonkami zgodnie z prawem ukraińskim.

W dniu … 2021 r. podpisany został akt przyjęcia-przekazania nieruchomości oraz wydane zostało potwierdzenie pełnej zapłaty ceny wynikającej z umowy dotyczącej praw majątkowych. W dniu … 2021 r. prawo własności lokalu mieszkalnego zostało zarejestrowane w ukraińskim Państwowym Rejestrze Praw Rzeczowych do Nieruchomości na nazwisko małżonka Wnioskodawczyni. Przedmiotem prawa własności jest lokal mieszkalny położony we … na Ukrainie, o powierzchni całkowitej …, składający się z dwóch pokoi oraz pozostałych pomieszczeń. W dniu … 2023 r. małżonek Wnioskodawczyni zawarł z Wnioskodawczynią przed notariuszem na Ukrainie umowę darowizny przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W umowie darowizny wskazano, że Darczyńca i Obdarowana są małżonkami oraz że zgodnie z art. 64 Kodeksu Rodzinnego Ukrainy umowa zbycia przez jednego z małżonków na rzecz drugiego jego udziału może zostać zawarta bez uprzedniego wyodrębnienia tego udziału. Na podstawie umowy darowizny z dnia … 2023 r. prawo własności całego lokalu zostało zarejestrowane na Wnioskodawczynię. Wnioskodawczyni planuje sprzedaż przedmiotowego lokalu mieszkalnego w 2027 r. Sprzedaż będzie miała charakter prywatny, jednorazowy i nie będzie następowała w ramach działalności gospodarczej. Nieruchomość znajduje się na terytorium Ukrainy.

Uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Nabycie lokalu do majątku wspólnego małżonków

Prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte do majątku wspólnego Pani i Pani małżonka, objętego wspólnością majątkową małżeńską, a nie do majątku osobistego Pani małżonka.

Okoliczność ta została wyraźnie potwierdzona w punkcie 8 umowy darowizny mieszkania z dnia … 2023 r. .., sporządzonej przez notariusza … we … i zarejestrowanej pod numerem …. Wskazano w nim, że mieszkanie zostało nabyte przez darczyńcę i obdarowaną w czasie trwania ich małżeństwa do wspólnej własności małżeńskiej.

W tym samym punkcie umowy określono, że po zarejestrowaniu prawa własności na podstawie darowizny mieszkanie będzie w całości należało do Pani jako Jej majątek osobisty, a wspólna własność ustanie.

Przed darowizną w rejestrze jako właściciel figurował wyłącznie Pani małżonek, jednak lokal stanowił majątek wspólny małżonków.

Prawa nabyte na podstawie umowy z 2018 r.

W dniu … 2018 r. Pani małżonek zawarł z … umowę kupna-sprzedaży praw majątkowych do obiektu nieruchomości ….

Przedmiotem tej umowy były prawa majątkowe dotyczące przyszłego lokalu mieszkalnego, a nie prawo własności istniejącego, wyodrębnionego lokalu. Na jej podstawie Pani małżonek nabył prawo do uzyskania własności lokalu w przyszłości. Pani małżonek nie nabył wówczas jeszcze prawa własności mieszkania.

Doprecyzowuje Pani zatem, że użyte we wniosku określenie „umowa kupna-sprzedaży zawarta w 2018 r.” odnosi się do umowy kupna-sprzedaży praw majątkowych z dnia … 2018 r.

Data nabycia prawa własności i dokumenty potwierdzające nabycie

Prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte w 2021 r. Data państwowej rejestracji prawa własności wskazana w rejestrze to … 2021 r.

Podstawę rejestracji stanowiły następujące dokumenty:

1. Umowa kupna-sprzedaży praw majątkowych do obiektu nieruchomości… z dnia … 2018 r., zawarta pomiędzy … a Pani małżonkiem;

2. Akt przyjęcia-przekazania nieruchomości („…”) z dnia … 2021 r., podpisany przez …oraz Pani małżonka;

3. Zaświadczenie o pełnej zapłacie wartości praw majątkowych do obiektu nieruchomości („…”) z dnia … 2021 r., wydane przez ….

Nabycie prawa własności potwierdza wyciąg z Państwowego Rejestru Praw Rzeczowych do Nieruchomości o rejestracji prawa własności („…”), numer indeksowy …, sporządzony dnia … 2021 r.

Wyciąg wskazuje:

- datę państwowej rejestracji prawa własności: … 2021 r.;

- numer wpisu o prawie własności: …;

- numer rejestracyjny nieruchomości: …;

- Pani małżonka, …, jako właściciela ujawnionego w rejestrze.

Wskazana w wyciągu decyzja o państwowej rejestracji praw i ich obciążeń ma numer … i została wydana … 2021 r. Data sporządzenia wyciągu i wydania tej decyzji jest zatem odrębna od wskazanej w rejestrze daty rejestracji prawa własności, tj. … 2021 r.

Pytanie

Czy planowane przez Panią odpłatne zbycie w 2027 r. opisanego lokalu mieszkalnego położonego na Ukrainie będzie stanowiło źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności czy pięcioletni okres wskazany w tym przepisie należy liczyć od końca roku, w którym nieruchomość została pierwotnie nabyta w czasie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej, a nie od końca 2023 r., w którym zawarta została umowa darowizny pomiędzy małżonkami?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego w 2027 r. nie będzie stanowiła źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

Pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, nie należy liczyć od zawarcia umowy darowizny pomiędzy małżonkami w dniu .. 2023 r. Nieruchomość została nabyta w czasie trwania małżeństwa, w którym pomiędzy małżonkami obowiązywał ustawowy ustrój wspólności majątkowej zgodnie z prawem ukraińskim. Późniejsze przeniesienie prawa własności pomiędzy małżonkami nie powinno być traktowane jako nowe nabycie nieruchomości ani powodować rozpoczęcia nowego pięcioletniego okresu. Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o PIT, w przypadku nieruchomości nabytych do majątku wspólnego małżonków pięcioletni okres należy odnosić do momentu ich pierwotnego nabycia do majątku wspólnego. Prawa majątkowe dotyczące lokalu zostały nabyte w 2018 r., natomiast lokal został przekazany, a prawo własności do nieruchomości zarejestrowane w 2021 r. Nawet przy przyjęciu, że dla celów art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, właściwym momentem nabycia nieruchomości jest 2021 r., pięcioletni okres liczony od końca tego roku upływa z końcem 2026 r. W konsekwencji odpłatne zbycie nieruchomości w 2027 r. nastąpi po upływie pięcioletniego okresu i nie będzie stanowiło źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Na podstawie art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że jest Pani osobą fizyczną, która w momencie planowanej sprzedaży nieruchomości będzie posiadała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i będzie podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Odnosząc się do opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu sprzedaży nieruchomości położonej na terytorium Ukrainy, należy dokonać analizy Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r., Nr 63, poz. 269, z późn. zm.).

Stosownie do art. 13 ww. Konwencji, dotyczącego zysków ze sprzedaży majątku:

Dochody osiągnięte przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z przeniesienia własności majątku nieruchomego, o którym mowa w artykule 6, położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Przy czym sformułowanie „dochód z przeniesienia własności majątku może być opodatkowany w drugim państwie” oznacza, że drugie państwo (w rozpatrywanym przypadku Państwo, w którym położona jest zbywana nieruchomość) ma prawo opodatkować taki dochód, jeżeli na podstawie przepisów tego państwa dochód ze sprzedaży nieruchomości podlega w tym państwie opodatkowaniu. Sformułowanie to oznacza zatem brak wyłączności do opodatkowania tego dochodu przez Państwo, w którym podatnik ma miejsce zamieszkania. W świetle zapisów cytowanej umowy, dochód osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce, z tytułu sprzedaży majątku nieruchomego położonego w Ukrainie, może być opodatkowany zarówno w państwie rezydencji, tj. w Polsce, jak i w Ukrainie, zgodnie z prawem tego państwa.

W myśl natomiast, art. 24 ust. 2 Konwencji:

Zzastrzeżeniem przepisów ustawodawstwa Polski (które nie będą sprzeczne z zasadami tego ustępu), dotyczących zwolnienia od podatku zapłaconego poza granicami Polski, podatek ukraiński będzie zaliczany na poczet podatku polskiego w sposób następujący:

a) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce uzyskuje dochód lub posiada majątek, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Ukrainie, to Polska zwolni taki dochód lub majątek od podatku zgodnie z postanowieniami lit. b) i ustępów 3 i 4,

b) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce uzyskuje dochody, które zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11 i 12 niniejszej konwencji mogą być opodatkowane w Ukrainie, to Polska zezwoli na potrącenie od podatku dochodowego tej osoby kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w Ukrainie.

Jednocześnie, w myśl art. 24 ust. 3 Konwencji:

Takie potrącenie nie może jednak przekroczyć tej części podatku od dochodu lub majątku obliczonego przed dokonaniem potrącenia, która odnosi się do dochodu lub majątku podlegającego opodatkowaniu w tym drugim Państwie.

Ponadto, na podstawie art. 24 ust. 4 Konwencji:

Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami niniejszej konwencji uzyskany dochód lub majątek posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie będzie zwolniony od opodatkowania w tym Państwie, to Państwo może tym niemniej przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku tej osoby wziąć pod uwagę zwolniony od podatku dochód lub majątek.

Powyższe oznacza to, że dochód ze zbycia nieruchomości położonej w Ukrainie, który może być w tym państwie opodatkowany zgodnie z prawem tego państwa - w Polsce będzie zwolniony od opodatkowania.

Dla ustalenia skutków podatkowych planowanej przez Panią sprzedaży w Polsce konieczne jest natomiast uwzględnienie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem dochodów zwolnionych od podatku oraz dochodów, od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 tejże ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

W cytowanym przepisie użyto wyrażenia „zbycie”, zatem aby powstał obowiązek podatkowy z tego tytułu, musi nastąpić sprzedaż przedmiotowej nieruchomości.

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.

Stosownie natomiast do art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

Z przepisu tego wynika, że w przypadku nieruchomości nabytej do majątku wspólnego małżonków pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości do majątku wspólnego małżonków.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego oraz jego uzupełnienia, w 2018 r. Pani małżonek zawarł umowę kupna-sprzedaży praw majątkowych do obiektu nieruchomości.

W uzupełnieniu wniosku jednoznacznie wskazała Pani, że przedmiotem tej umowy były prawa majątkowe dotyczące przyszłego lokalu mieszkalnego, a nie prawo własności istniejącego, wyodrębnionego lokalu. Na podstawie tej umowy Pani małżonek nabył prawo do uzyskania własności lokalu w przyszłości. Nie nabył wówczas prawa własności mieszkania.

Wskazała Pani również, że prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte w 2021 r. Data państwowej rejestracji prawa własności wskazana w rejestrze przypada na … 2021 r.

Podstawę rejestracji stanowiły: umowa kupna-sprzedaży praw majątkowych do obiektu nieruchomości z … 2018 r., akt przyjęcia-przekazania nieruchomości z … 2021 r. oraz zaświadczenie o pełnej zapłacie wartości praw majątkowych do obiektu nieruchomości z … 2021 r.

Nabycie prawa własności potwierdza również wskazany przez Panią wyciąg z Państwowego Rejestru Praw Rzeczowych do Nieruchomości o rejestracji prawa własności.

W świetle przedstawionego przez Panią opisu nie można zatem uznać, że prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte w 2018 r. Umowa zawarta w 2018 r. dotyczyła praw majątkowych do przyszłego lokalu mieszkalnego, natomiast prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte w 2021 r.

Jednocześnie w uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte do majątku wspólnego Pani i Pani małżonka, objętego wspólnością majątkową małżeńską, a nie do majątku osobistego Pani małżonka.

Okoliczności tej nie zmienia fakt, że przed dokonaniem darowizny w rejestrze jako właściciel figurował wyłącznie Pani małżonek. Jak bowiem Pani jednoznacznie wskazała, lokal stanowił majątek wspólny małżonków.

W … 2023 r., na podstawie umowy darowizny mieszkania, lokal został przekazany do Pani majątku osobistego.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, iż z umowy darowizny wynika, że po zarejestrowaniu prawa własności na podstawie darowizny mieszkanie będzie w całości należało do Pani jako Jej majątek osobisty, a wspólna własność ustanie.

W przypadku nieruchomości, która została wcześniej nabyta do majątku wspólnego małżonków, późniejsze przekazanie jej do majątku osobistego jednego z małżonków nie wyznacza nowej daty jej nabycia dla potrzeb art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte w 2021 r. do majątku wspólnego Pani i Pani małżonka, to dokonana w … 2023 r. darowizna tego lokalu z majątku wspólnego do Pani majątku osobistego nie stanowiła dla Pani ponownego nabycia tego lokalu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla ustalenia pięcioletniego okresu, o którym mowa w tym przepisie, znaczenie ma zatem rok, w którym prawo własności lokalu mieszkalnego zostało nabyte do majątku wspólnego małżonków, tj. 2021 r.

Pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy zatem liczyć od końca 2021 r. Okres ten upłynie z końcem 2026 r.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy prawa podatkowego, należy stwierdzić, że planowana przez Panią w 2027 r. sprzedaż lokalu mieszkalnego położonego na Ukrainie nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym prawo własności tego lokalu zostało nabyte do majątku wspólnego Pani i Pani małżonka.

W konsekwencji planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego w 2027 r., która jak Pani wskazała nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej, nie będzie stanowiła dla Pani źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a w związku z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

Darowizna lokalu mieszkalnego dokonana w … 2023 r. z majątku wspólnego do Pani majątku osobistego nie powoduje rozpoczęcia na nowo biegu pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy.

Zatem Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy, zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretację opieramy się wyłącznie na opisie stanu faktycznego podanego we wniosku - nie prowadzimy postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.