0112-KDIL1-3.4012.441.2026.3.KK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 6 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie:

- wskazania, czy dostawa na rzecz Podmiotu X, który następnie odsprzedaje towar ostatecznemu odbiorcy w Turcji jest opodatkowana stawką 0% jako eksport pośredni w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. b ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

- stwierdzenia, czy posiadanie komunikatu CC599C wystawionego na Podmiot X oraz dokumentów celnych wystawionych na Podmiot X jako eksportera zawierających w polu informacje dodatkowe nr faktury oraz nr VAT Wnioskodawcy daje prawo do zastosowania stawki 0% w eksporcie (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Uzupełnił go Pan pismem z 3 sierpnia 2026 r. (wpływ 5 sierpnia 2026 r.) i pismem z 21 września 2026 r. (wpływ 22 września 2026 r.) – w odpowiedzi na dwa wezwania oraz dwoma pismami z 1 października 2026 r. (wpływ 1 października 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A (dalej jako: „Wnioskodawca”) jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie produkcji (…), zarejestrowanym na terenie kraju jako czynny podatnik VAT. W zakresie prowadzonej działalności Wnioskodawca dokonuje dostaw towarów zarówno na rzecz polskich i zagranicznych kontrahentów.

Wnioskodawca realizuje dostawy zgodnie z następującym stanem faktycznym (schematem):

- Wnioskodawca występuje jako pierwszy podmiot w łańcuchu, dokonując dostawy na rzecz firmy z siedzibą w Luxemburgu (dalej określanej jako: „Podmiot X”), która ten sam towar będzie dostarczać podmiotowi mającemu siedzibę w Turcji (ostatecznemu nabywcy). Dla dostawy Wnioskodawcy na rzecz Podmiotu X ustalone są warunki EXW. Reguła ta zakłada, że towar jest udostępniony nabywcy lub wynajętemu przez niego przewoźnikowi w określonym terminie w wyznaczonym miejscu. W zakresie dostaw od Wnioskodawcy do Podmiotu X Wnioskodawca nie jest odpowiedzialny za organizację transportu towarów z terytorium Polski poza Unię Europejską. Obowiązkiem Wnioskodawcy jest przygotowanie towarów do odbioru i pozostawienie go do odbioru w swoim zakładzie lub wyznaczonym miejscu gdzie odbierze je nabywca lub jego przewoźnik.

- Dla dostawy Podmiotu X na rzecz ostatecznego nabywcy ustalone będą warunki Incoterms z grupy D. Transport organizowany będzie przez Podmiot X, który dokonuje odprawy celnej towarów z terytorium Polski, posługując się własnymi dokumentami (rachunkami, packinglistami). Na Podmiot X, jako na eksportera w rozumieniu regulacji celnych wystawiane są w związku z tym dokumenty potwierdzające, że towary opuściły terytorium Unii Europejskiej (dalej również: „UE”).

Zgodnie z dyspozycją art. 41 ust. 11 Ustawy o VAT, Wnioskodawca otrzymuje przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokument potwierdzający fakt wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej, z którego wynika tożsamość towarów wywiezionych i towarów dostarczonych Podmiotowi X przez Wnioskodawcę.

Wyżej wymieniony dokument jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Wyżej wymieniony dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej spełnia warunki wskazane w art. 41 ust. 6, 6a i 6b ustawy o VAT.

Ponieważ Wnioskodawca nie jest eksporterem – jest nim Podmiot X – na dokumencie nie ma nr faktury, tylko numer faktury Podmiotu X.

Od momentu odbioru towaru przez Podmiot X do momentu rozpoczęcia transportu drogowego upływa dzień lub dwa, może to wynikać m.in. ze względu na czas oczekiwania na przeładunek i odprawę celną.

W przypadku dostawy realizowanej przez Podmiot X na rzecz ostatecznego nabywcy ustalone są warunki Incoterms z grupy D. Zgodnie z warunkami z grupy D sprzedający (Podmiot X) jest zobowiązany do dostarczenia towaru do określonego miejsca lub portu przeznaczenia.

W przypadku dostaw realizowanych przez Podmiot X do nabywcy końcowego na warunkach Incoterms z grupy D podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu towarów z terytorium Polski, poza UE nie jest Wnioskodawca.

Podmiot X jest odpowiedzialny za ustalenie z przewoźnikiem terminu i miejsca odbioru towarów od Wnioskodawcy i ich dostawy do nabywcy końcowego. Podmiot X ponosi odpowiedzialność za ustalenie z przewoźnikiem ilości dostarczanych towarów, nazw towarów, rodzaju towarów, uzgodnienie sposobu załadunku towarów i wymogów, jakie muszą spełniać środki transportu.

Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku dostaw realizowanych przez Podmiot X na rzecz ostatecznego nabywcy na warunkach Incoterms z grupy D – Reguła DAP, zdaniem Wnioskodawcy, prawo do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi z Podmiotu X na ostatecznego odbiorcę w momencie dostarczenia towaru do określonego miejsca lub portu przeznaczenia. Do grupowania Incoterms D zalicza się regułę DAP.

Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z regułą: Reguła DAP – „dostarczone do określonego miejsca” – sprzedający jest odpowiedzialny za dostarczenie towaru do określonego miejsca, natomiast rozładunek towaru należy do gestii kupującego.

Wnioskodawca wyjaśnia, że nie ma wiedzy na temat tego w jakim momencie (miejscu) dostawy realizowanej przez Podmiot X na rzecz nabywcy końcowego dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Podmiot X przedstawia Wnioskodawcy komunikat IE599, z którego wynika, że towary objęte fakturą przeszły procedurę celną. Wnioskodawca zgodnie z dyspozycją art. 41 ust. 11 ustawy, otrzymuje przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokument potwierdzający fakt wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej, z którego wynika tożsamość towarów wywiezionych i towarów dostarczonych Podmiotowi X. Dokument ten jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Przedmiotowy dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej spełnia warunki wskazane w art. 41 ust. 6, 6a i 6b ustawy.

Doprecyzowanie opisu sprawy pismem z 3 sierpnia 2026 r.

1. Transakcja sprzedaży wyrobów z A dla B miała miejsce w dniu 24 czerwca 2026 r. zgodnie z fakturą z dnia 24 czerwca 2026 r. Wyroby zostały załadowane w dniu 24 czerwca 2026 r. i dostarczone za pośrednictwem firmy spedycyjnej C działającej na zlecenie Wnioskodawcy do odbiorcy firmy E Sp. z o.o. działającej na zlecenie B. Firma E działająca na zlecenie B zgłosiła towar do odprawy w dniu 26 czerwca 2026 r. zgodnie z otrzymanym komunikatem CC599C, który to komunikat powołuje się w informacjach dodatkowych na fakturę firmy A. A w procedurze eksportu pośredniego EXP13. A nie posiada informacji o dacie dostawy do Turcji.

Wnioskodawca nie ma wiedzy na temat tego, w jakim momencie (miejscu) dostawy realizowanej przez Podmiot X na rzecz nabywcy końcowego dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku dostaw realizowanych przez Podmiot X na rzecz ostatecznego nabywcy na warunkach (…)F, zdaniem Wnioskodawcy, prawo do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi z Podmiotu X na ostatecznego odbiorcę w momencie dostarczenia towaru do określonego miejsca w tym przypadku jest to F.

2. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z A na B nastąpiło na terenie Polski na warunkach EXW G w dniu 24 czerwca 2026 r.

3. Dokument CC599C potwierdza, że towary będące przedmiotem dostawy A na rzecz Podmiotu X opuściły terytorium Unii Europejskiej w dniu 29 czerwca 2026 r. data wyprowadzenia.

4. Komunikat CC599C Wnioskodawca otrzymał przed złożeniem deklaracji JPK-VAT7 za czerwiec 2026 r.

5. Towary były transportowane bezpośrednio od A do pośrednika działającego na zlecenie firmy B firmy E, która w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze dostarczyła je do F i dokonała odprawy celnej eksportowej.

Wnioskodawca nie posiada informacji co działo się z towarem po jego odprawie i dostawie do F, brak informacji czy towar dotarł do Turcji. Brak informacji kto był odpowiedzialny za transport od F do Turcji.

Doprecyzowanie opisu sprawy pismem z 21 września 2026 r.

1. Podmioty biorące udział w transakcji to :

- A (dalej jako: „Wnioskodawca”) producent (…) – sprzedawca.

- Firma B z siedzibą w Luxemburgu (dalej określana jako: „Podmiot X”) pierwszy nabywca wyrobów wyprodukowanych przez Wnioskodawcę. B poniósł koszty transportu z magazynu Firmy Transportowej do Białoruskiego F i koszty zgłoszenia do urzędu celnego wywozu towaru poza Unię Europejską.

- Firma Transportowa.

Firma B ma podpisaną z Firmą Transportową umowę na dokonywanie przez firmę transportową w imieniu B odpraw celnych oraz transport towarów z magazynu Firmy Transportowej do białoruskiego F (który znajduje się poza terytorium Unii Europejskiej).

- Podmiot mający siedzibę w Turcji (ostateczny nabywca). Ostateczny nabywca, który odbiera towar w białoruskim F i tam następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel z B na ostatecznego nabywcę.

2. Podmiot określany we wniosku jako „Podmiot X”, oraz podmiot określany w uzupełnieniu wniosku jako „B” to ta sama firma.

3. Wnioskodawca nie miał obowiązku dostarczenia towarów do finalnego miejsca przeznaczenia w Turcji. To na B ciążył obowiązek zawarcia umowy z Firmą Transportową celem zorganizowania na własny koszt wywozu towarów z Polski. Ostateczny nabywca odebrał towar w białoruskim F i tam nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Firma Transportowa realizująca dla B zgłoszenie wywozu towaru z Polski do Turcji otrzymała komunikat CC599C – potwierdzenie wywozu. B posiada dokumenty celne (komunikat CC599C) potwierdzające wywóz towarów sprzedanych przez Wnioskodawcę do B. B przekazał wydruki komunikatu CC599C dla dostawy objętej fakturą VAT wystawioną przez Wnioskodawcę na B. Ponieważ ostateczny nabywca odebrał towar w białoruskim F Wnioskodawca nie ma informacji, czy towar został przetransportowany do Turcji i czy w ramach tego transportu nie wystąpiły przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu. Takiej informacji Wnioskodawca nie uzyskał także od nabywcy firmy B. Należy podkreślić iż towar w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze na odcinku od Wnioskodawcy do Firmy Transportowej działającej na zlecenie B, a następnie po konsolidacji i po dokonaniu odprawy celnej, został wysłany w aucie zbiorczym , na którym opuścił kraje Unii Europejskiej.

Pytania

1. Czy opisana dostawa na rzecz Podmiotu X, który następnie odsprzedaje towar ostatecznemu odbiorcy w Turcji jest opodatkowana stawką 0% jako eksport pośredni w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. b ustawy o VAT?

2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy posiadanie komunikatu CC599C wystawionego na Podmiot X oraz dokumentów celnych wystawionych na Podmiot X jako eksportera zawierających w polu informacje dodatkowe nr faktury oraz nr VAT Wnioskodawcy daje prawo do zastosowania stawki 0% w eksporcie?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, opisana dostawa towarów z Polski na terytorium Turcji spełnia przesłanki do uznania jej za eksport pośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b ustawy o VAT.

Wnioskodawca sprzedając towar Podmiotowi X z Luxemburga, który następnie sprzedaje towar Odbiorcy końcowemu w Turcji realizuje eksport pośredni z prawem do zastosowania stawki 0% w eksporcie.

Towar dostarczony do Podmiotu X zostaje transportowany w ramach jednego nieprzerwanego transportu do Odbiorcy końcowego. Podmiot X dokonuje w swoim imieniu zgłoszenia do odprawy celnej eksportowej i przesyła Wnioskodawcy potwierdzenia CC599C.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów.

W myśl art. 2 pkt 8 ustawy VAT, pod pojęciem eksportu rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a) dostawcę lub na jego rzecz, lub

b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz,

- jeżeli wywóz towarów poza terytorium UE jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

W efekcie aby doszło do takiego rozliczenia eksportu, trzeba spełnić łącznie następujące warunki:

I. Wysyłka towaru powinna odbywać się z Polski poza obszar celny UE – Podmiot X wysyła towar z Polski poza obszar celny UE.

II. Towar powinien zmienić właściciela jeszcze na terytorium Polski – Sprzedaż dla Podmiotu X.

III. Za dostawę powinien odpowiadać sprzedawca lub nabywca – Podmiot X odpowiada za organizację transportu i zleca odbiór zamówionych towarów firmom przewozowym.

IV. Wywóz towaru powinien potwierdzić organ – Wnioskodawca posiada dokumenty celne wraz z komunikatem CC599C wystawione na Podmiot X z udokumentowaną tożsamością eksportowanych towarów w rubryce informacje dodatkowe podano nr VAT i numer faktury Wnioskodawcy.

Ad 2. (ostatecznie wyrażone w piśmie z 1 października 2026 r.)

Zdaniem Wnioskodawcy, posiadanie komunikatu CC599C wystawionego na Podmiot X oraz dokumentów celnych wystawionych na Podmiot X jako eksportera zawierających w polu informacje dodatkowe nr faktury oraz nr VAT Wnioskodawcy daje prawo do zastosowania stawki 0% w eksporcie.

Zdaniem Wnioskodawcy, ma On prawo do zastosowania stawki 0% dla Podmiotu X.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).

Na mocy art. 2 pkt 4 ustawy:

Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W tym miejscu należy zdefiniować co należy rozumieć przez eksport towarów.

Według art. 2 pkt 8 ustawy:

Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a) dostawcę lub na jego rzecz, lub

b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych

- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).

Zatem, aby dostawę towarów uznać za eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

a) musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

b) towar będący przedmiotem dostawy musi zostać wysłany lub przetransportowany z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej,

c) wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi być potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Zaznaczenia wymaga, że dwie pierwsze przesłanki mają charakter faktyczny i musi je łączyć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, tzn. w wykonaniu jednej ze ściśle sprecyzowanych w ustawie czynności (dostawy), towar opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go do kraju trzeciego. Przy czym, nabywca tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel (zasadniczo warunek ten ziszcza się przez przeniesienie własności towaru). Ostatnia przesłanka ma charakter formalny i wiąże się z udokumentowanym legalnym wywozem towarów poza terytorium kraju.

Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Tylko zatem wywóz towarów, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Unii Europejskiej znajdują się na terytorium kraju, stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegający opodatkowaniu w Polsce.

Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. Jedną z czynności, która korzysta z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest eksport towarów.

Na mocy art. 41 ust. 4 ustawy:

W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a , stawka podatku wynosi 0%.

Zgodnie z art. 41 ust. 6, 6a, 7, 8, 9 i 11 ustawy:

6. Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.

6a. Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:

1. dokument w postaci elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;

2. dokument w postaci elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;

3. zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

7. Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.

8. Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu.

9. Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.

10. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli podatnik nie posiada wymaganych dokumentów potwierdzających dokonanie eksportu, nie ma prawa do opodatkowania tych transakcji stawką podatku VAT w wysokości 0%. W tej sytuacji jest obowiązany opodatkować tę dostawę przy zastosowaniu stawki właściwej dla dostawy krajowej.

Istotne jest, że w myśl art. 41 ust. 9 ustawy, otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument. A zatem w sytuacji, gdy faktycznie doszło do eksportu towarów z Polski, a podatnik otrzymał dokumenty potwierdzające wywóz towarów w terminie późniejszym niż określony w art. 41 ust. 6 i 7 ustawy, wówczas ma on prawo do korekty podatku VAT i zastosowania ponownie stawki podatku w wysokości 0%, z uwzględnieniem przepisów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie produkcji (…), zarejestrowanym na terenie kraju jako czynny podatnik VAT. W zakresie prowadzonej działalności Wnioskodawca dokonuje dostaw towarów zarówno na rzecz polskich i zagranicznych kontrahentów.

Wnioskodawca realizuje dostawy zgodnie z następującym stanem faktycznym (schematem):

- Wnioskodawca występuje jako pierwszy podmiot w łańcuchu, dokonując dostawy na rzecz firmy z siedzibą w Luxemburgu (dalej określanej jako: „Podmiot X” lub „B”), która ten sam towar będzie dostarczać podmiotowi mającemu siedzibę w Turcji (ostatecznemu nabywcy). Dla dostawy Wnioskodawcy na rzecz Podmiotu X ustalone są warunki EXW. Reguła ta zakłada, że towar jest udostępniony nabywcy lub wynajętemu przez niego przewoźnikowi w określonym terminie w wyznaczonym miejscu. W zakresie dostaw od Wnioskodawcy do Podmiotu X Wnioskodawca nie jest odpowiedzialny za organizację transportu towarów z terytorium Polski poza Unię Europejską. Obowiązkiem Wnioskodawcy jest przygotowanie towarów do odbioru i pozostawienie go do odbioru w swoim zakładzie lub wyznaczonym miejscu gdzie odbierze je nabywca lub jego przewoźnik.

- Dla dostawy Podmiotu X na rzecz ostatecznego nabywcy ustalone będą warunki Incoterms z grupy D. Transport organizowany będzie przez Podmiot X, który dokonuje odprawy celnej towarów z terytorium Polski, posługując się własnymi dokumentami (rachunkami, packinglistami). Na Podmiot X, jako na eksportera w rozumieniu regulacji celnych wystawiane są w związku z tym dokumenty potwierdzające, że towary opuściły terytorium Unii Europejskiej (dalej również: „UE”).

Podmioty biorące udział w transakcji to :

- Wnioskodawca producent (…) – sprzedawca.

- Firma B z siedzibą w Luxemburgu (dalej określana jako: „Podmiot X”) pierwszy nabywca wyrobów wyprodukowanych przez Wnioskodawcę. B poniósł koszty transportu z magazynu Firmy Transportowej do Białoruskiego F i koszty zgłoszenia do urzędu celnego wywozu towaru poza Unię Europejską.

- Firma Transportowa. Firma B ma podpisaną z Firmą Transportową umowę na dokonywanie przez firmę transportową w imieniu B odpraw celnych oraz transport towarów z magazynu Firmy Transportowej do białoruskiego F (który znajduje się poza terytorium Unii Europejskiej).

- Podmiot mający siedzibę w Turcji (ostateczny nabywca). Ostateczny nabywca, który odbiera towar w białoruskim F i tam następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel z B na ostatecznego nabywcę.

Wnioskodawca otrzymuje przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokument potwierdzający fakt wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej, z którego wynika tożsamość towarów wywiezionych i towarów dostarczonych Podmiotowi X przez Wnioskodawcę.

Wyżej wymieniony dokument jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Wyżej wymieniony dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej spełnia warunki wskazane w art. 41 ust. 6, 6a i 6b ustawy.

Ponieważ Wnioskodawca nie jest eksporterem – jest nim Podmiot X – na dokumencie nie ma nr faktury, tylko numer faktury Podmiotu X.

Od momentu odbioru towaru przez Podmiot X do momentu rozpoczęcia transportu drogowego upływa dzień lub dwa, może to wynikać m.in. ze względu na czas oczekiwania na przeładunek i odprawę celną.

W przypadku dostawy realizowanej przez Podmiot X na rzecz ostatecznego nabywcy ustalone są warunki Incoterms z grupy D. Zgodnie z warunkami z grupy D sprzedający (Podmiot X) jest zobowiązany do dostarczenia towaru do określonego miejsca lub portu przeznaczenia.

W przypadku dostaw realizowanych przez Podmiot X do nabywcy końcowego na warunkach Incoterms z grupy D podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu towarów z terytorium Polski, poza UE nie jest Wnioskodawca.

Podmiot X jest odpowiedzialny za ustalenie z przewoźnikiem terminu i miejsca odbioru towarów od Wnioskodawcy i ich dostawy do nabywcy końcowego. Podmiot X ponosi odpowiedzialność za ustalenie z przewoźnikiem ilości dostarczanych towarów, nazw towarów, rodzaju towarów, uzgodnienie sposobu załadunku towarów i wymogów, jakie muszą spełniać środki transportu.

Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku dostaw realizowanych przez Podmiot X na rzecz ostatecznego nabywcy na warunkach Incoterms z grupy D – Reguła DAP, zdaniem Wnioskodawcy, prawo do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi z Podmiotu X na ostatecznego odbiorcę w momencie dostarczenia towaru do określonego miejsca lub portu przeznaczenia. Do grupowania Incoterms D zalicza się regułę DAP.

Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z regułą: Reguła DAP – „dostarczone do określonego miejsca” – sprzedający jest odpowiedzialny za dostarczenie towaru do określonego miejsca, natomiast rozładunek towaru należy do gestii kupującego.

Podmiot X przedstawia Wnioskodawcy komunikat IE599, z którego wynika, że towary objęte fakturą przeszły procedurę celną. Wnioskodawca, otrzymuje przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokument potwierdzający fakt wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej, z którego wynika tożsamość towarów wywiezionych i towarów dostarczonych Podmiotowi X. Dokument ten jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Przedmiotowy dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej spełnia warunki wskazane w art. 41 ust. 6, 6a i 6b ustawy.

Transakcja sprzedaży wyrobów z A dla B. A miała miejsce w dniu 24 czerwca 2026 r. zgodnie z fakturą z dnia 24 czerwca 2026 r. Wyroby zostały załadowane w dniu 24 czerwca 2026 r. i dostarczone za pośrednictwem firmy spedycyjnej C działającej na zlecenie Wnioskodawcy do odbiorcy firmy E Sp. z o.o. działającej na zlecenie B. Firma E działająca na zlecenie B zgłosiła towar do odprawy w dniu 26 czerwca 2026 r. zgodnie z otrzymanym komunikatem CC599C, który to komunikat powołuje się w informacjach dodatkowych na fakturę firmy A w procedurze eksportu pośredniego EXP13. A nie posiada informacji o dacie dostawy do Turcji.

Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku dostaw realizowanych przez Podmiot X na rzecz ostatecznego nabywcy na warunkach (…)F, zdaniem Wnioskodawcy, prawo do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi z Podmiotu X na ostatecznego odbiorcę w momencie dostarczenia towaru do określonego miejsca w tym przypadku jest to F.

Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z A na B nastąpiło na terenie Polski na warunkach EXW G w dniu 24 czerwca 2026 r.

Dokument CC599C potwierdza, że towary będące przedmiotem dostawy P.P.H. IMPULS na rzecz Podmiotu X opuściły terytorium Unii Europejskiej w dniu 29 czerwca 2026 r. data wyprowadzenia.

Komunikat CC599C Wnioskodawca otrzymał przed złożeniem deklaracji JPK-VAT7 za czerwiec 2026 r.

Towary były transportowane bezpośrednio od A do pośrednika działającego na zlecenie firmy B, tj. firmy E, która w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze dostarczyła je do F i dokonała odprawy celnej eksportowej.

Wnioskodawca nie posiada informacji co działo się z towarem po jego odprawie i dostawie do F, brak informacji czy towar dotarł do Turcji. Brak informacji kto był odpowiedzialny za transport od F do Turcji. Wnioskodawca nie miał obowiązku dostarczenia towarów do finalnego miejsca przeznaczenia w Turcji. To na B ciążył obowiązek zawarcia umowy z Firmą Transportową celem zorganizowania na własny koszt wywozu towarów z Polski. Ostateczny nabywca odebrał towar w białoruskim F i tam nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Firma Transportowa realizująca dla B zgłoszenie wywozu towaru z Polski do Turcji otrzymała komunikat CC599C – potwierdzenie wywozu. B posiada dokumenty celne (komunikat CC599C) potwierdzające wywóz towarów sprzedanych przez Wnioskodawcę do B. B przekazał wydruki komunikatu CC599C dla dostawy objętej fakturą VAT wystawioną przez Wnioskodawcę na B Ponieważ ostateczny nabywca odebrał towar w białoruskim F Wnioskodawca nie ma informacji czy towar został przetransportowany do Turcji i czy w ramach tego transportu nie wystąpiły przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu. Takiej informacji Wnioskodawca nie uzyskał także od nabywcy firmy B. Należy podkreślić iż towar w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze na odcinku od Wnioskodawcy do Firmy Transportowej działającej na zlecenie B a następnie po konsolidacji i po dokonaniu odprawy celnej, został wysłany w aucie zbiorczym , na którym opuścił kraje Unii Europejskiej.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy dostawa na rzecz Podmiotu X, który następnie odsprzedaje towar ostatecznemu odbiorcy w Turcji jest opodatkowana stawką 0% jako eksport pośredni w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. b ustawy oraz czy posiadanie komunikatu CC599C wystawionego na Podmiot X oraz dokumentów celnych wystawionych na Podmiot X jako eksportera zawierających w polu informacje dodatkowe Pana nr faktury oraz nr VAT daje Panu prawo do zastosowania stawki 0% dla tej dostawy.

Należy ponownie podkreślić, że dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem w wyniku dokonanej dostawy, towar powinien opuścić terytorium kraju, w celu dostarczenia go do kraju trzeciego, przy czym nabywca tego towaru, w wykonaniu tej czynności dostawy nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy oraz przedstawione okoliczności sprawy, należy zaznaczyć, że dostawa towarów realizowana przez Pana stanowi eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b ustawy, bowiem w konsekwencji dostawy dokonanej przez Pana na rzecz Podmiotu X, który następnie dokonał dostawy towarów do podmiotu z Turcji nastąpił wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej. W analizowanej sprawie, sprzedał Pan towary na rzecz Podmiotu X oraz dostarczał te towary za pośrednictwem firmy spedycyjnej działającej na Pana zlecenie do pośrednika działającego na zlecenie Podmiotu X. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z Pana na Podmiot X nastąpiło na terenie Polski. Następnie, pośrednik działający na zlecenie Podmiotu X dostarczył towary poza terytorium UE i dokonał odprawy eksportowej.

Zatem zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki właściwe dla eksportu towarów w rozumieniu przepisów z zakresu podatku od towarów i usług, tj.:

- miała miejsce dostawa towarów (art. 7 ust. 1 ustawy);

- miejscem tej dostawy było terytorium Polski (art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy);

- w wyniku tej dostawy towar został wysłany przez nabywcę (mającego siedzibę poza terytorium kraju) z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej (art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).

Aby jednak do dostaw eksportowych zastosować stawkę podatku w wysokości 0% eksporter powinien – w stosownych terminach – uzyskać dokument (dokumenty) potwierdzający (potwierdzające) wywóz jego towarów poza terytorium Unii Europejskiej (art. 41 ust. 6 ustawy).

W analizowanej sprawie, Firma Transportowa realizująca dla Podmiotu X zgłoszenie wywozu towarów z Polski do Turcji otrzymała komunikat CC599C – potwierdzenie wywozu. Podmiot X posiada dokumenty celne (komunikat CC599C) potwierdzające wywóz towarów sprzedanych przez Pana do Podmiotu X. Podmiot X przekazał Panu wydruki komunikatu CC599C dla dostawy objętej fakturą VAT wystawioną przez Pana na Podmiot X. Otrzymany przez Pana komunikat CC599C, odnosi się w informacjach dodatkowych do faktury Pana firmy i Pana NIPu. Dokument CC599C potwierdza, że towary będące przedmiotem Pana dostawy na rzecz Podmiotu X opuściły terytorium Unii Europejskiej. Dokument ten jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Przedmiotowy dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej spełnia warunki wskazane w art. 41 ust. 6, 6a i 6b ustawy.Komunikat CC599C otrzymał Pan przed złożeniem deklaracji JPK-VAT7 za dany okres rozliczeniowy.

Zatem, w odniesieniu do przedmiotowej dostawy posiada Pan dokument, z którego wynika, że sprzedany przez Pana towar został wywieziony poza terytorium Unii Europejskiej. W związku z powyższym, komunikat CC599C, który w połączeniu z dokumentem (fakturą), z którego wynika tożsamość towaru, jednoznacznie potwierdzają wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej oraz stanowi podstawę do stosowania w odniesieniu do przedmiotowej transakcji stawki 0% VAT, przewidzianej przepisami ustawy dla eksportu towarów.

W związku z powyższym, opisana dostawa na rzecz Podmiotu X, który następnie odsprzedaje towar ostatecznemu odbiorcy w Turcji, stanowi eksport pośredni w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. b ustawy. Posiadanie przez Pana komunikatu CC599C wystawionego na Podmiot X oraz dokumentów celnych wystawionych na Podmiot X jako eksportera zawierających w polu informacje dodatkowe Pana nr faktury oraz nr VAT, daje Panu prawo do zastosowania stawki 0% dla tej dostawy.

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.