0112-KDIL3-2.4011.100.2017.1.MK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 8 maja 2017 r. (data wpływu 9 maja 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń z funduszu emerytalnego z Holandii – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 9 maja 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń z funduszu emerytalnego z Holandii.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Od 2005 r. mąż Wnioskodawczyni był zatrudniony u holenderskiego pracodawcy. W związku z tym odprowadzał składki na pracowniczy branżowy program emerytalny (Holenderski Fundusz Emerytalny Rolnictwa – BPL). Jest to program emerytalny utworzony i działający w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w państwach członkowskich Unii Europejskiej. W maju 2011 r. małżonek Wnioskodawczyni zmarł w Holandii. W związku z tym w grudniu 2012 r. Wnioskodawczyni nabyła prawo do świadczenia pieniężnego z ww. funduszu (renta wdowia). Wskazane świadczenie – jak podaje Wnioskodawczyni – obejmuje wypłatę środków zgromadzonych w branżowym pracowniczym programie emerytalnym na rzecz osób uprawnionych po śmierci uczestnika programu. Wypłata świadczenia za 2012 r. nastąpiła jednorazowo w lutym 2013 r. W następnych latach świadczenie w wysokości 242, 24 euro wypłacane jest raz w miesiącu i jak wynika z decyzji holenderskiego urzędu będzie wypłacane bezterminowo. Jednocześnie na podstawie przepisów holenderskich przedmiotowe świadczenie, z uwagi na jego wysokość, wolne jest od podatku. Jak podaje Wnioskodawczyni przedmiotowe pieniądze jej zmarły mąż zdążył zgromadzić w swoim funduszu przed śmiercią. Otrzymywane z Holandii pieniądze w znacznym stopniu pomogły jej uregulować liczne zobowiązania związane ze sprowadzeniem zwłok oraz pochówkiem, a także zabezpieczają codzienną egzystencję. W związku z nierozliczeniem dochodu uzyskanego z Holandii za 2013 r. Wnioskodawczyni została wezwana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1. Czy wypłata środków zgromadzonych w grupowej formie ubezpieczenia na życie, otrzymana od holenderskiej instytucji jest wolna od podatku dochodowego i czy Wnioskodawczyni ma obowiązek wykazywać je jako przychody w PIT-36?
2. Czy wypłata renty wdowiej z Holandii podlega zwolnieniu z art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, wypłata środków zgromadzonych w grupowej formie ubezpieczenia na życie i wypłacana jako renta wdowia, otrzymana od holenderskiej instytucji wolna jest od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie ma obowiązku wykazywania ich jako przychodów w PIT-36.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska – art. 4a ustawy.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że od 2013 r. Wnioskodawczyni otrzymuje świadczenie po zmarłym w 2011 r. mężu. Wypłaty świadczenia dokonuje holenderski fundusz emerytalny utworzony i działający w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Wysokość świadczenia wynosi 242,24 euro i jest wolne od podatku w Holandii.

W myśl art. 18 ust. 1 konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2003 r., Nr 216, poz. 2120), z uwzględnieniem postanowień artykułu 19 ustęp 2 emerytury i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wcześniejszym zatrudnieniem, jak i renty wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Stosownie do art. 18 ust. 5 konwencji, wszelkie emerytury i inne płatności wypłacane według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Umawiającego się Państwa osobie mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym pierwszym wymienionym Umawiającym się Państwie.

W świetle powyższych wyjaśnień – dochody uzyskane z tytułu świadczeń wypłacanych z systemu ubezpieczeń społecznych Holandii, będące płatnością wypłacaną według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Holandii mogą być opodatkowane zarówno w Polsce, jak i w Holandii.

Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód może podlegać opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) wskazuje bowiem, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności.

W myśl zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Kwestią budzącą wątpliwość Wnioskodawczyni jest ustalenie, czy środki otrzymane z Holandii z Funduszu Emerytalnego Rolnictwa BPL (renta wdowia) podlegają zwolnieniu od opodatkowania, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie, czy na Wnioskodawczyni spoczywa obowiązek wykazania ww. dochodów na formularzu PIT-36. Zmarły mąż Wnioskodawczyni w okresie zatrudnienia był objęty branżowym pracowniczym programem emerytalnym.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika – z zastrzeżeniem ust. 33.

Z kolei przez pracownicze programy emerytalne – stosownie do art. 21 ust. 33 ww. ustawy – należy rozumieć pracownicze programy emerytalne utworzone i działające w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w innych państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Mając na względzie informacje zawarte we wniosku, tzn. że wypłata przyznanego Wnioskodawczyni świadczenia następuje z programu emerytalnego utworzonego i działającego w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujących w państwach członkowskich Unii Europejskiej należy stwierdzić, że przyznana renta wdowia jest wolna od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Wnioskodawczyni nie ma obowiązku wykazywania tego dochodu na formularzu PIT-36.

Należy bowiem wyjaśnić, że stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 1aa, 7 i 8. Jednakże przy stosowaniu tego przepisu nie można tracić z pola widzenia, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym – zgodnie z wyżej przytoczonym art. 9 ust. 1 ustawy – podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem, m.in. dochodów zwolnionych od opodatkowania na podstawie art. 21.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.