0112-KDIL2-2.4011.524.2026.2.AA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 4 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 17 czerwca 2026 r. (wpływ 17 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 1 lipca 2009 roku pod firmą (…).

Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., dalej zwana ustawa o PIT).

Wnioskodawca na dzień składania wniosku jest czynnym podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej jako: ustawa o VAT). Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której wykorzystuje samochód osobowy z napędem spalinowym jako podstawowe narzędzie pracy. Obecnie w działalności wykorzystywany jest jeden pojazd, tj. (...), służący do realizacji bieżących czynności gospodarczych, w szczególności do dojazdów do klientów, wykonywania usług oraz obsługi operacyjnej przedsiębiorstwa.

Eksploatacja wskazanego pojazdu wiąże się jednak z wysokimi kosztami użytkowania, zwłaszcza w warunkach miejskich, gdzie średnie zużycie paliwa kształtuje się na poziomie około (...) litrów na 100 km. W połączeniu z utrzymującymi się wysokimi cenami paliw powodujeto istotne obciążenie finansowe dla prowadzonej działalność gospodarczej.

W związku z powyższym Wnioskodawca planuje zakup drugiego samochodu osobowego (w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT), który będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej równolegle z obecnym pojazdem. Planowany do nabycia pojazd będzie samochodem elektrycznym.

Na moment sporządzenia niniejszego opisu Wnioskodawca nie dokonał jeszcze wyboru konkretnego modelu, jednak decyzja o zakupie pojazdu elektrycznego wynika z przesłanek ekonomicznych oraz długoterminowej strategii rozwoju przedsiębiorstwa. Wnioskodawca również nie wie, czy samochód ten będzie nabyty w ramach leasingu operacyjnego, finansowego lub bezpośrednio zakupiony do jego działalności gospodarczej bez zewnętrznego finansowania – zależy to od oferty i dostępności dla poszczególnych rozwiązań w drugiej połowie roku oraz jego aktualnej sytuacji finansowej.

Jednocześnie Wnioskodawca realizuje inwestycję polegającą na termomodernizacji nieruchomości. W ramach tej inwestycji planowane jest wykonanie instalacji fotowoltaicznej oraz montaż magazynu energii. Celem przedsięwzięcia jest zwiększenie efektywności energetycznej, ograniczenie kosztów energii elektrycznej oraz częściowe uniezależnienie się od zewnętrznych dostawców energii.

W ramach powyższej inwestycji przewidziano również przygotowanie infrastruktury umożliwiającej instalację stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Docelowo pozwoli to na ładowanie planowanego samochodu elektrycznego przy wykorzystaniu energii pochodzącej z własnej instalacji fotowoltaicznej, co znacząco obniży koszty jego eksploatacji i znacząco obniży koszty prowadzenia działalności gospodarczej, co przełoży się na wyższy dochód Wnioskodawcy.

Zakup samochodu elektrycznego stanowi element szerszych działań optymalizacyjnych podejmowanych przez Wnioskodawcę, mających na celu ograniczenie kosztów związanych z zakupem paliwa, wykorzystanie energii wytwarzanej we własnym zakresie, zmniejszenie kosztów eksploatacyjnych pojazdów, wdrażanie nowoczesnych i bardziej efektywnych rozwiązań w prowadzonej działalności gospodarczej.

W konsekwencji planowany zakup pojazdu elektrycznego pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz jest uzasadniony zarówno ekonomicznie, jak i organizacyjnie.

Wnioskodawca kieruje się również względami środowiskowymi. Prowadząc działalność gospodarczą, Wnioskodawca ma świadomość wpływu transportu na środowisko naturalne, w szczególności w zakresie emisji spalin oraz jakości powietrza w obszarach miejskich. W związku z tym podejmuje działania zmierzające do ograniczenia negatywnego oddziaływania swojej działalności na środowisko, w tym poprzez wybór bardziej ekologicznych rozwiązań transportowych.

Planowany zakup samochodu elektrycznego stanowi wyraz dbałości Wnioskodawcy o ochronę środowiska oraz wpisuje się w działania na rzecz redukcji emisji CO i innych zanieczyszczeń. W połączeniu z inwestycją w instalację fotowoltaiczną oraz magazyn energii pozwoli to na wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych, co dodatkowo zmniejszy ślad węglowy i umocni ekologiczny, prośrodowiskowy charakter prowadzonej działalności, co pośrednio również może wpłynąć na większą liczbę potencjalnych kontrahentów.

Wnioskodawca przy tym nie planuje na ten moment zbycia aktualnego pojazdu – będzie posiadał, przynajmniej tymczasowo, oba samochody równolegle. Wnioskodawca nie posiada pracowników ani zleceniobiorców – z obu samochodów będzie korzystał równolegle. W przypadku bliższych tras albo gdy podróż umożliwia ładowanie samochodu elektrycznego w sposób niekolidujący z realizacją obowiązków Wnioskodawca zamierza korzystać z samochodu elektrycznego. W przypadku potrzeby dużej mobilności i sprawnego przekraczania dużych odległości, Wnioskodawca zamierza korzystać z dotychczasowego samochodu spalinowego.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na awaryjność samochodu jako rzeczy nieożywionej. Zdaniem Wnioskodawcy zabezpieczenie w postaci posiadania dwóch samochodów do dyspozycji znacząco wpłynie na bezpieczeństwo jego biznesu w sytuacji, gdy jeden z nich ulegnie uszkodzeniu, będzie w naprawie albo pojawią się problemy z dostawą określonych surowców – co może skutkować ograniczoną dostępnością lub skokowymi wzrostami cen paliw kopalnych.

Uzupełnienie wniosku

1) Jaka jest forma opodatkowania prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (np. zasadyogólne, podatek liniowy)?

Wybrana przez Wnioskodawcę forma opodatkowania to podatek liniowy.

2) W jaki konkretnie sposób nabędzie Pan wskazany we wniosku samochód elektryczny, tj. czy nabycie nastąpi: − w drodze zakupu na podstawie umowy kupna-sprzedaży, czy − na podstawie umowy leasingu. Proszę o jednoznaczną odpowiedź.

Nabycie nastąpi na podstawie umowy leasingu operacyjnego.

3) Jeżeli nabycie samochodu nastąpi na podstawie umowy leasingu, proszę wskazać:

a) czy umowa leasingu zostanie zawarta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej;

Tak, umowa leasingu operacyjnego zostanie zawarta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

b) jakiego rodzaju umowę leasingu Pan zawrze, tj.: − czy będzie to umowa leasingu spełniająca warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. leasing operacyjny), czy − czy będzie to umowa leasingu spełniająca warunki określone w art. 23f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. leasing finansowy);

Nabycie nastąpi na podstawie umowy leasingu operacyjnego.

4) Czy samochód elektryczny będzie przez Pana wykorzystywany tylko i wyłącznie do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej?

Tak, samochód elektryczny będzie wykorzystywany tylko i wyłącznie do prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że posiada równolegle w gospodarstwie domowym inny samochód osobowy, który wykorzystuje wyłącznie do celów prywatnych.

5) Czy samochód, który zamierza Pan nabyć, będzie środkiem trwałym w Pana działalności gospodarczej?

Nie, będzie on nabyty na podstawie leasingu operacyjnego, co oznacza, że dopiero po ostatniej racie (wykup) będzie on mógł zostać wprowadzony do ewidencji środków trwałych.

6) Czy samochód ten będzie pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) lub pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy?

Tak, samochód ten będzie pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

7) Czy wartość tego samochodu będzie przewyższać kwotę 225 000 zł?

Nie, wartość samochodu nie będzie przewyższać kwoty 225 000 złotych.

Pytanie

Czy planowane poniesienie wydatków na opłaty z tytułu rat leasingu operacyjnego mogą stanowić koszt Wnioskodawcy zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT do limitu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a w zw. z art. 23 ust. 5e ustawy o PIT?

Pytanie wynika z uzupełnienia wniosku

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, planowane poniesienie wydatków na opłaty z tytułu leasingu operacyjnego mogą stanowić koszt Wnioskodawcy zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT do limitu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a w zw. z art. 23 ust. 5e ustawy o PIT.

Dodatkowo wskazuje Pan, że planowane poniesienie wydatków na nabycie samochodu elektrycznego – jego zakup lub zawarcie umowy leasingu – może stanowić koszt zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT do limitu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o PIT, w przypadku użytkowania na podstawie umowy leasingu zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 47a w zw. z art. 21 ust. 5e ustawy o PIT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W kontekście powyższego decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych oraz ilości zakupionych środków transportu. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 9 maja 2025 roku o sygn.: 0115-KDIT3.4011.245.2025.3.RS:

Brak jest przeszkód prawnych, aby w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał Pan więcej niż jeden samochód osobowy, o ile jest to uzasadnione rodzajem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Jeżeli zatem charakter prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (np. jej rozmiar, sposób wykonywania usług) uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków transportu (samochodów), to (co do zasady) wydatki związane z tymi pojazdami w ustawowych granicach mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Również w interpretacji z dnia 13 listopada 2024 roku o sygn.: 0115-KDIT3.4011.725.2024.2.DP, Organ wskazał: W kontekście tych wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych oraz ilości zakupionych środków transportu. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Tożsame stanowisko możemy znaleźć w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 1 października o sygn.: 0113- KDIPT2-1.4011.521.2024.2.MZ.

Jak już zostało wskazane, planowany zakup samochodu elektrycznego pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą i jest podyktowany zarówno względami ekonomicznymi, jak i organizacyjnymi.

Wykorzystanie pojazdu elektrycznego w działalności gospodarczej przyczyni się do istotnego obniżenia kosztów jej prowadzenia. W porównaniu do obecnie użytkowanego samochodu spalinowego, którego eksploatacja generuje wysokie wydatki na paliwo (w szczególności przy zużyciu na poziomie (...) 1/100 km w ruchu miejskim), pojazd elektryczny pozwala na znaczące ograniczenie kosztów paliwa, zwłaszcza przy wykorzystaniu energii pochodzącej z własnej instalacji fotowoltaicznej. Dodatkowo samochody elektryczne charakteryzują się niższymi kosztami serwisowania oraz mniejszą awaryjnością, co również przekłada się na zmniejszenie wydatków eksploatacyjnych.

W konsekwencji powyższego, ograniczenie kosztów uzyskania przychodów prowadzi bezpośrednio do zwiększenia dochodu osiąganego z działalności gospodarczej. Tym samym wydatek na nabycie samochodu elektrycznego spełnia przesłankę celowości, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Zakup pojazdu elektrycznego stanowi bowiem działanie zmierzające do zwiększenia rentowności działalności poprzez redukcję kosztów bieżących, zabezpieczenia źródła przychodów poprzez uniezależnienie się od wahań cen paliw, zapewnienia ciągłości i efektywności realizowanych usług.

Jednocześnie należy podkreślić, że decyzja o zakupie samochodu elektrycznego ma również istotny wymiar wizerunkowy.

Wnioskodawca prowadzi działalność w realiach rynkowych, w których coraz większe znaczenie mają kwestie związane z ochroną środowiska, zrównoważonym rozwojem oraz odpowiedzialnością społeczną przedsiębiorstw. Wdrażanie rozwiązań proekologicznych, takich jak wykorzystanie pojazdu elektrycznego zasilanego energią z instalacji fotowoltaicznej, wpływa pozytywnie na postrzeganie Wnioskodawcy jako nowoczesnego i odpowiedzialnego przedsiębiorcy.

Dbałość o środowisko naturalne oraz ograniczanie emisji zanieczyszczeń stanowią obecnie istotny czynnik konkurencyjności na rynku, co przekłada się na zwiększenie atrakcyjności oferty Wnioskodawcy w oczach klientów i kontrahentów. W praktyce może to prowadzić do pozyskania większej liczby zleceń, utrzymania dotychczasowych relacji biznesowych oraz budowania przewagi konkurencyjnej.

W konsekwencji działania proekologiczne podejmowane przez Wnioskodawcę, w tym zakup samochodu elektrycznego, mają nie tylko charakter wizerunkowy, ale również realnie wpływają na osiąganie przychodów oraz rozwój działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe literalne brzmienie przepisu oraz przytoczone indywidualne interpretacje podatkowe, należy uznać, że wydatek na nabycie samochodu elektrycznego spełnia przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, pozostając w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z osiąganiem przychodów oraz zachowaniem i zabezpieczeniem ich źródła.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte w tym przepisie oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie stwierdzić, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychody).

Dlatego kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z tego źródła bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien – w myśl powołanego przepisu – spełniać łącznie następujące warunki:

- pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

- nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

- być właściwie udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym, w ramach której wykorzystuje Pan samochód osobowy z napędem spalinowym jako podstawowe narzędzie pracy. Planuje Pan zakup drugiego samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej równolegle z obecnym pojazdem. Samochód ten będzie pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, a jego wartość nie będzie przewyższać kwoty 225 000 zł. Nabycie nastąpi na podstawie umowy leasingu operacyjnego zawartej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Samochód ten będzie wykorzystywany tylko i wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie występują ograniczenia co do liczby lub rodzajów posiadanych w przedsiębiorstwie pojazdów, z wyjątkiem ograniczeń wynikających z ogólnych warunków, jakie musi spełniać dany wydatek, by mógł zostać uznany za koszt działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów;

Jak stanowi art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

1. umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

2. umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;

3. suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że – co do zasady – jeżeli umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki, to wówczas ponoszone przez leasingobiorcę (korzystającego – prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą) w związku z tą umową wydatki w podstawowym okresie, z tytułu używania przedmiotu leasingu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 , umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Przy czym zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do którego odnosi się ww. przepis:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o , w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289 , 1853 i 1881 ) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b) 150 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

c) 100 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

W myśl art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.

Ponadto w myśl art. 23 ust. 5e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy kwota limitu, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, wynosi 225 000 zł.

Z przepisów tych wynika zatem, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umów leasingu w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 225 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.

Wobec tego, jeżeli wartość samochodu będącego przedmiotem leasingu nie przekroczy 225 000 zł (jak wskazano we wniosku), to wydatki te będą kosztem w pełnej wysokości. Przy czym w odniesieniu do części odsetkowej raty leasingu operacyjnego podkreślam, że jest to koszt ponoszony w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Odsetki nie mają związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją. Oznacza to, że część odsetkowa będzie stanowić w całości koszt uzyskania przychodów.

Zatem w sytuacji gdy wartość samochodu nie przekracza równowartości 225 000 zł, ma Pan możliwość zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w 100%.

Podsumowanie: opłaty z tytułu rat leasingowych samochodu elektrycznego, którego wartość nie przekroczy 225 000 zł, może Pan w 100% zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.