0114-KDIP2-2.4010.614.2025.1.ASK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości powiększenia wartości początkowej finansowanych przez Spółkę samochodów (będących przedmiotem leasingu), o koszt dodatkowego kompletu kół, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką akcyjną, polskim rezydentem podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych). Spółka prowadzi działalność przede wszystkim w zakresie leasingu oraz udzielania pożyczek. Zgodnie z informacjami zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, przedmiotem działalności Spółki jest przede wszystkim leasing finansowy (PKD 64.91.Z).

Od 2019 r. Wnioskodawca należy do Podatkowej Grupy Kapitałowej A., w której skład, oprócz Wnioskodawcy (jako spółki zależnej), wchodzą także B. Spółka Akcyjna (jako spółka dominująca) oraz C. Spółka Akcyjna (jako spółka zależna). Na podstawie umowy z (…) listopada 2024 roku funkcjonowanie podatkowej grupy kapitałowe zostało przedłużone na kolejne 3 lata podatkowe, czyli na lata 2025-2027. Niniejszym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych od początku 2019 r. jest podatkowa grupa kapitałowa, której członkiem jest Spółka (zgodnie z art. 1a ust. 1 ustawy o CIT).

Spółka w ramach prowadzanej działalności gospodarczej zawiera z klientami umowy leasingu operacyjnego, o których mowa w art. 17b ustawy o CIT, których przedmiotem są m.in. samochody osobowe. W przypadku umów określonych w art. 17b ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych od przedmioty leasingu dokonuje finansujący (leasingodawca). Zgodnie z ogólnymi warunkami umowy leasingu to korzystający ponosi odpowiedzialność za wybór przedmiotu leasingu oraz jego dostawcy. Oznacza to, że gdy przedmiotem leasingu jest nowy samochód osobowy, to korzystający decyduje o jego szczegółowej konfiguracji, w tym o jego wyposażeniu dodatkowym. Częstą praktyką, zwłaszcza w przypadku samochodów osobowych z segmentu premium, jest wyposażenie samochodów w dwa komplety kół, z których jeden komplet służy do jazdy w ziemie, a drugi komplet używany jest do jazdy w lecie. W przypadku samochodów wyposażonych w dwa komplety kół, sezonowej zmianie podlegają całe koła, tj. felgi wraz z oponami, a nie tylko same opony. W przypadku zużycia się opon w trakcie użytkowania pojazdu, wymianie na nowe podlegają same opony, natomiast felgi, czyli zasadnicza i najbardziej wartościowa część koła, użytkowane są, co do zasady, przez cały okres użytkowania pojazdu, ponieważ felgi nie podlegają takiemu szybkiemu zużyciu jak opony. Sezonowa wymiana kół zapewnia szereg korzyści, wpływających na zwiększenie wartości użytkowej pojazdu. Wynika to m.in. z różnej konstrukcji felgi w zależności od jej przeznaczenia. Przykładowo, felgi przeznaczone do jazdy w zimie są zazwyczaj mniejsze niż felgi do jazdy w lecie. Dzięki temu pojazd zapewnia większe bezpieczeństwo, niezawodność oraz uzyskuje lepsze parametry jazdy w każdych warunkach atmosferycznych. W przypadku niektórych samochodów osobowych, np. tzw. sportowych, wręcz zalecane jest posiadanie dwóch kompletów kół, aby bezpiecznie i efektywnie jeździć nimi przez cały rok. Wymiana kół umożliwia też łatwiejszą, szybszą, bezpieczniejszą i tańszą sezonową wymianę opon z letnich na zimowe i odwrotnie, ponieważ nie wymaga zdejmowania i zakładania opony z felgi.

W praktyce działalności Spółki zdarzają się umowy leasingu, w których w momencie konfigurowania samochodu przy jego zamówieniu korzystający nie zamówił dodatkowego zestawu kół zimowych, mimo iż taki zestaw jest potrzebny lub zalecany przez producenta do jazdy danym modelem samochodu przez cały rok. W takich przypadkach konieczne jest dokupienie dodatkowego zestawu kół. Jeżeli korzystający zwróci się do Spółki z wnioskiem o zakup dodatkowego wyposażenia pojazdu, już po jego przekazaniu do używania w ramach umowy leasingu, Spółka uwzględniając taki wniosek, nabywa komplet kół bezpośrednio od dostawcy samochodu lub od podmiotów trzecich. Cena nabycia dodatkowego zestawu kół przekracza kwotę 10 tys. zł netto i często stanowi wydatek rzędu od ok. 20 tys. zł do ok. 50 tys. zł.

W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwości, czy wartość opisanego, dodatkowego zestawu kół powinna zostać uwzględniona w wartości początkowej pojazdów oddanych do używania na podstawie umowy leasingu operacyjnego, ustalanej na potrzeby amortyzacji w rozumieniu ustawy o CIT.

Właściwe ustalenia wartości początkowej przedmiotu leasingu jest istotne, nie tylko ze względu na prawidłowe dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przez Spółkę, ale też ze względu na spełnienie warunków, pozwalających na uznanie zawartych umów za umowę leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 17b ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem, suma ustalonych opłat w umowie leasingu, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, powinna odpowiadać co najmniej wartości początkowej środków trwałych.

Ponadto, w art. 17c ustawy o CIT przewidziany jest warunek, zgodnie z którym cena, po której finansujący może przenieść własność przedmiotu leasingu na korzystającego po upływie podstawowego okresu umowy leasingu operacyjnego, może być niższa od wartości rynkowej przedmiotu leasingu i wynikać z postanowień umowy leasingu, ale pod warunkiem, że cena ta nie będzie niższa od hipotetycznej wartości netto przedmiotu leasingu. Do ustalenia hipotetycznej wartości netto (zdefiniowanej w art. 17a pkt 6 ustawy o CIT) niezbędne jest prawidłowe ustalenie wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 16g ustawy o CIT.

Pytanie

Czy Spółka, zawierająca jako finansujący umowy leasingu, o których mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, powinna powiększyć wartość początkową samochodów, będących przedmiotami leasingu, o koszt nabycia dodatkowego kompletu kół, o wartości przekraczającej 10 tys. zł netto w sytuacji, gdy taki koszt ponoszony jest przez Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, koszt nabycia dodatkowego kompletu kół do samochodu osobowego, o wartości przekraczającej 10 tys. zł netto, ponoszony po oddaniu samochodu osobowego korzystającemu do używania, stanowi wydatek na ulepszenie środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, zatem wydatek taki powinien zwiększać wartość początkową środka trwałego.

Spółka stoi na stanowisku, że powinna powiększyć wartość początkową finansowanych przez siebie samochodów, będących przedmiotami leasingu, o kwotę wydatku na nabycie dodatkowego zestawu kół w sytuacji, gdy koszt taki ponoszony jest przez Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania, a jednostkowy koszt nabycia takiego zestawu kół przekracza 10 tys. zł. W tym przypadku zastosowanie znajdzie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, dotyczący ulepszenia środka trwałego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 tys. zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 tys. zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Jak wynika z powyższego, warunkiem uznania środka trwałego za ulepszony, co skutkuje obowiązkiem podwyższenia jego wartości początkowej, jest łączne spełnienie następujących warunków:

poniesione wydatki związane są m.in. z modernizacją środka trwałego,
ich wartość przekracza 10 tys. zł.

Dodatkowy komplet kół, w ocenie Wnioskodawcy, zwiększa wartość użytkową pojazdu oraz zmniejsza koszty jego użytkowania. Samochód wyposażony w zestaw kół do jazdy w warunkach zimowych będzie mógł bezpiecznie poruszać się po zaśnieżonych drogach. Z kolei po zamontowaniu zestawu kół do jazdy w lecie, samochód będzie spalać mniej paliwa, tym samym koszty jego eksploatacji będą niższe. Zatem wyposażenie samochodu w dodatkowy komplet kół stanowi modernizację, zwiększającą jego wartość użytkową.

Jednocześnie wydatek na nabycie kompletu kół nie może być uznany za wydatek eksploatacyjny, tj. związany z użytkowaniem pojazdu. Wydatkiem eksploatacyjnym są wydatki związane z bieżącym użytkowaniem pojazdu, takie jak zakup paliwa, przeglądy, ubezpieczenie, serwisy, koszty myjni, wymiany opon, wymiany wycieraczek, kupno części zamiennych, opłaty za przejazd autostradą, bilety parkingowe, opłaty za garaż lub miejsce postojowe, zakup płynu do spryskiwaczy, płynu hamulcowego i chłodniczego itp. Cechą wspólną tych wydatków jest to, że nie podnoszą one trwale wartości użytkowej pojazdu, związane są bowiem albo z wymianą szybko zużywających się elementów pojazdu, tj. odtworzeniem wartości użytkowej tego pojazdu, albo z zakupem usług związanych z użytkowaniem pojazdu. W tym miejscu należy wskazać na istotną różnicę pomiędzy zakupem nowych opon, będących elementem samochodu, który podlega szybkiemu zużyciu, a zakupem felg wraz z oponami, które posiadają określone parametry techniczne, inne niż drugi zestaw felg, dzięki czemu mogą być stosowane w innych warunkach atmosferycznych. Opony ulegają bowiem szybkiemu zużyciu i muszą być systematycznie wymieniane na nowe, w związku z tym stanowią typowy koszt eksploatacji pojazdu. Natomiast w przypadku zakupu kół to wartość felg stanowi zasadniczą i najbardziej wartościową część wydatku. Felgi nie podlegają zużyciu i mogą być użytkowane przez cały okres użyteczności pojazdu. Wydatki na ich nabycie nie będą zatem stanowić wydatku eksploatacyjnego.

Wydatek na nabycie dodatkowego kompletu kół nie może być też uznany za wydatek na nabycie części zamiennych, ponieważ nie dochodzi do zamiany części zużytej lub uszkodzonej na nową i sprawną w celu odtworzenia użyteczności środka trwałego, którą posiadał przed wymianą uszkodzonej lub zużytej części. W przypadku dodatkowego kompletu kół samochód posiada na wyposażeniu dwa równorzędne komplety kół, używane wymiennie, w zależności od okoliczności i warunków atmosferycznych. Przy czym pojazd posiadający dwa komplety kół zapewnia użyteczność w każdych warunkach, natomiast samochód z jednym kompletem kół użyteczności na takim samym poziomie nie zapewnia. Samochód wyposażony w dodatkowy komplet kół nie posiada takiej samej wartości użytkowej dla korzystającego jak pojazd bez dodatkowego kompletu kół, lecz jego wartość jest znacznie większa. Koła, które posiadają parametry techniczne, pozwalające na efektywne korzystanie z pojazdu niezależnie od aktualnych warunków atmosferycznych, niewątpliwie zwiększają wartość użytkową pojazdu dla jego użytkownika.

Komplet kół nie może stanowić odrębnego środka trwałego, ponieważ same koła nie są zdatne do użytku. Bez pojazdu, w którym są zamontowane, koła nie mogą być użytkowane. Koła stanowią niewątpliwie część składową samochodu osobowego. Choć koła mogą być odłączone od samochodu, to samochód, po odłączeniu od niego kół, nie będzie zdatny do użytku. Fakt, iż samochód posiada jeden komplet kół, nie oznacza, że drugi komplet nie jest potrzebny do jego użytkowania. Drugi komplet kół zapewnia bowiem możliwość użytkowania pojazdu w przypadku wystąpienia warunków atmosferycznych, w których pierwszy komplet kół nie pozwala na właściwe użytkowanie. Oba komplety kół uzupełniają się wzajemnie, dopiero łącznie zapewniając pojazdowi pełną użyteczność.

Pojazdy, będące przedmiotem leasingu, których dotyczy niniejszy wniosek, nie mogą się bezpiecznie i efektywnie poruszać bez zamontowania w nich kół, które są odpowiednie do danej sytuacji na drodze. W zimie, podczas opadów śniegu, nie jest możliwe odłączenie kół zimowych i zamontowanie w tym samochodzie kół letnich, bez istotnego uszczerbku dla jego funkcjonalności oraz użyteczności. Każdy z kompletów kół będących na wyposażeniu samochodu ma inne cechy i przeznaczony jest do użytku w innych okolicznościach. W szczególności nie można uznać, że komplet kół, który został dokupiony po oddaniu samochodu do użytkowania, jest mniej potrzebny czy mniej użyteczny niż komplet kół zamontowanych fabrycznie w pojeździe. Innymi słowy, jeden komplet nie jest podstawowy, a drugi dodatkowy, oba są potrzebne i mają równorzędne znaczenie. Po zamianie kół to komplet dodatkowy staje się podstawowym, a komplet, który był wcześniej podstawowym, staje się dodatkowym.

Podsumowując, w ocenie Spółki, nabywany komplet kół nie stanowi części zamiennej (nie odtwarza istniejącej funkcjonalności tylko zwiększa wartość użytkową pojazdu), nie stanowi koszu eksploatacji (ponieważ nie jest kosztem użytkowania pojazdu), nie stanowi też odrębnego środka trwałego. Komplet kół stanowi natomiast część składową samochodu osobowego, ponieważ koła są trwale połączone z pojazdem i bez nich samochód nie może być użytkowany. Ponadto, zakup dodatkowego kompletu kół zwiększa wartość użytkową pojazdu. Jeśli opisane wydatki są ponoszone przez Spółkę już po oddaniu pojazdu korzystającemu do korzystania w ramach umowy leasingu, powinny one zwiększać wartość początkową leasingowanego pojazdu zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, jeżeli ich wartość przekracza 10 tys. zł.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) nie określają dla finansującego szczególnych zasad ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, będących przedmiotem podatkowej umowy leasingu. Regulacje w tym zakresie (art. 17a pkt 7 ww. ustawy) odsyłają do zasad ogólnych wyrażonych w art. 16g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który określa sposób ustalania przez podatników wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – w zależności od sposobu ich nabycia, rodzaju składnika majątkowego oraz okoliczności modyfikujących wielkość wartości początkowej.

Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

W myśl art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Stosownie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT:

Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT – jest więc:

· przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,

· rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały,

· rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,

· adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany,

· modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Zatem, wydatki na ulepszenie środków trwałych, w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.

Modernizacją jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż pierwotne jego przeznaczenie lub nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych, wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego, ewentualnie obniżce kosztów eksploatacji.

Przy czym efektem ulepszenia środka trwałego w rozumieniu omawianego przepisu ma być ponadto zwiększenie jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, wyrażające się przykładowo wydłużeniem okresu jego używania.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka w ramach prowadzanej działalności gospodarczej zawiera z klientami umowy leasingu operacyjnego, o których mowa w art. 17b ustawy o CIT, których przedmiotem są m.in. samochody osobowe. W przypadku umów określonych w art. 17b ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych od przedmioty leasingu dokonuje finansujący (leasingodawca). Zgodnie z ogólnymi warunkami umowy leasingu to korzystający ponosi odpowiedzialność za wybór przedmiotu leasingu oraz jego dostawcy. Oznacza to, że gdy przedmiotem leasingu jest nowy samochód osobowy, to korzystający decyduje o jego szczegółowej konfiguracji, w tym o jego wyposażeniu dodatkowym. Częstą praktyką, zwłaszcza w przypadku samochodów osobowych z segmentu premium, jest wyposażenie samochodów w dwa komplety kół, z których jeden komplet służy do jazdy w ziemie, a drugi komplet używany jest do jazdy w lecie. W przypadku samochodów wyposażonych w dwa komplety kół, sezonowej zmianie podlegają całe koła, tj. felgi wraz z oponami, a nie tylko same opony. W przypadku zużycia się opon w trakcie użytkowania pojazdu, wymianie na nowe podlegają same opony, natomiast felgi, czyli zasadnicza i najbardziej wartościowa część koła, użytkowane są, co do zasady, przez cały okres użytkowania pojazdu, ponieważ felgi nie podlegają takiemu szybkiemu zużyciu jak opony. Sezonowa wymiana kół zapewnia szereg korzyści, wpływających na zwiększenie wartości użytkowej pojazdu. Wynika to m.in. z różnej konstrukcji felgi w zależności od jej przeznaczenia. Przykładowo, felgi przeznaczone do jazdy w zimie są zazwyczaj mniejsze niż felgi do jazdy w lecie. Dzięki temu pojazd zapewnia większe bezpieczeństwo, niezawodność oraz uzyskuje lepsze parametry jazdy w każdych warunkach atmosferycznych. W przypadku niektórych samochodów osobowych, np. tzw. sportowych, wręcz zalecane jest posiadanie dwóch kompletów kół, aby bezpiecznie i efektywnie jeździć nimi przez cały rok. Wymiana kół umożliwia też łatwiejszą, szybszą, bezpieczniejszą i tańszą sezonową wymianę opon z letnich na zimowe i odwrotnie, ponieważ nie wymaga zdejmowania i zakładania opony z felgi.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Spółka zawierająca jako finansujący umowy leasingu, o których mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, powinna powiększyć wartość początkową samochodów, będących przedmiotami leasingu, o koszt nabycia dodatkowego kompletu kół, o wartości przekraczającej 10 tys. zł netto w sytuacji, gdy taki koszt ponoszony jest przez Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania.

Ponownie wskazać należy, że za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Nakłady na modernizację środków trwałych zmierzają do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech użytkowych danego składnika majątkowego. Nakłady o charakterze modernizacyjnym powiększają wartość początkową środka trwałego (przy zachowaniu przesłanek z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT) i podlegają amortyzacji.

Sposób zaliczania przedmiotowych wydatków na ulepszenie środka trwałego uzależniony jest od ich wartości. Zatem, jako wydatki na ulepszenie w kwocie przekraczającej 10.000,00 zł podwyższają wartość środka trwałego stosownie do art. 16g ust. 13 ustawy o CIT i podlegają amortyzacji podatkowej.

W odniesieniu do wydatków poniesionych na zakup dodatkowego kompletu kół, wskazać należy, że wydatki te traktuje się jak inne koszty związane z bieżącą eksploatacją samochodu, tj. związane z użytkowaniem pojazdu. Tego rodzaju kosztu nie można rozpatrywać w kontekście ulepszenia środka trwałego. Ponieważ zakup dodatkowego kompletu kół stanowi wydatek poniesiony po dniu przekazania środka trwałego do używania korzystającemu, wydatek ten nie może powiększyć wartości początkowej samochodu. Wynika to z literalnego brzmienia art. 16g ust. 3 ustawy o CIT , zgodnie z którym ceną nabycia jest kwota należna zbywcy, powiększona o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Ponadto, dodatkowego kompletu kół w samochodzie nie można zakwalifikować jako przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację, czy też modernizację samochodu. Nie wpływają one także na zmianę funkcji użytkowych pojazdu. Zmiana kół na zimowe jest niezbędna, żeby samochód mógł w zimowych warunkach spełniać takie same funkcje, jakie pełni w pozostałą część roku. W związku z tym, wydatki na zakup dodatkowego kompletu kół ponoszone po oddaniu samochodu osobowego korzystającemu do używania nie zwiększają wartości początkowej finansowanych przez Państwa samochodów.

Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

· stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

· zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

z zastosowaniem art. 119a;
w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podsumowanie

Odblokuj pelna analize tej interpretacji

Teza

Tresc

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej