0111-KDIB1-1.4010.626.2025.2.BS

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 12 stycznia 2026 r. (wpływ tego samego dnia).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A SPÓŁKA KOMANDYTOWA z siedzibą w (…) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką osobową, będącą polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami.

W dniu (…) Spółka przystąpiła do umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży, zaprotokołowanej przez notariusza. Przedmiotem umowy było ustanowienie odrębnej własności lokalu niemieszkalnego wraz z związanym z tym lokalem udziałem w nieruchomości wspólnej stanowiącej udział w działkach i jego sprzedaż na rzecz Spółki.

Umowa zawiera postanowienie, w którym sprzedający - deweloper oświadczył, że właściciele lokali znajdujących się w budynku i udziałów w nieruchomości wspólnej zawarli porozumienie, na mocy którego określono sposób korzystania z nieruchomości wspólnej w zakresie miejsc postojowych na parkingu oraz miejsc cumowniczych. Na mocy tego porozumienia Spółka uzyskała wyłączne prawo do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz z jednego miejsca cumowniczego. W ramach ceny nabycia zapłaciła cenę za lokal niemieszkalny i udział w nieruchomości wspólnej oraz osobno za prawo do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego na podstawie wystawionej faktury obciążającej Spółkę ceną za prawo do indywidualnego miejsca cumowniczego.

Spółka powzięła wątpliwości, w kontekście przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, jaką należy przyjąć wartość początkową środka trwałego oraz czy przysługuje jej prawo do amortyzacji.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 12 stycznia 2026 r. udzielając odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo:

1. Kiedy został nabyty przez Państwa lokal niemieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego?

Lokal niemieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego został nabyty w dniu (…) roku.

2. Czy lokal niemieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego będzie przez Państwa wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej? Jeżeli tak to w jakim celu? Proszę dokładnie opisać. Ponadto w odniesieniu do miejsca cumowniczego proszę wyjaśnić w jakim celu będą go Państwo wykorzystywać w ramach prowadzonej działalności - do czego będzie służył i czy będzie to zgodne z prowadzoną przez Państwa działalnością (proszę szczegółowo opisać).

Lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego został nabyty w celu wykorzystywania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami własnymi. Nabyty lokal wraz z prawami został nabyty w celu świadczenia usług najmu. Nieruchomość położona jest (…). Budynek, w którym znajduje się lokal został wybudowany (…), gdzie przy budynku znajduje się marina, do której Wnioskodawca posiada prawo do korzystania z miejsca cumownicznego. Budynek, w którym znajduje się lokal, ze względu na swoje atrakcyjne położenie, miejsca parkingowe i dostęp do miejsca cumowniczego będzie zapewniał Wnioskodawcy przychód z najmu. Potencjalny najemca będzie mógł bezpiecznie pozostawić samochód na wynajętych miejscach parkingowych od Wnioskodawcy oraz żeglować i cumować, np. jacht, bezpiecznie na wynajętym od Wnioskodawcy miejscu cumowniczym na marinie.

3. Kiedy i do jakiej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych zostały/zostaną zakwalifikowane ww. składniki majątku?

Środek trwały został przyjęty do ewidencji (…) roku do grupy 1, podgrupy 10 Klasyfikacji Środków Trwałych - Budynki niemieszkalne.

4. Czy ww. lokal niemieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego są/będą kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia ich do używania?

Tak, lokal niemieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego, w dniu przyjęcia ich do używania były i są kompletne i zdatne do użytku.

5. Jaki będzie przewidywany okres używania lokalu niemieszkalnego wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego?

Inwestycja w przedmiotowy lokal jest wieloletnia. Wnioskodawca nie planuje zaprzestania użytkowania lokalu wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego. Przewidywany okres użytkowania przekroczy jeden rok.

6. Jaki tytuł prawy posiadacie Państwo do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz do indywidualnego miejsca cumowniczego?

Wnioskodawca jest współwłaścicielem gruntu, na podstawie zawartej w dniu (…) roku umowy, Wnioskodawca wraz z lokalem nabył udział w gruncie, na którym zostały wydzielone przysługujące Wnioskodawcy prawa. A prawo do korzystania z konkretnych miejsc parkingowych i z miejsca cumowniczego wynika z zawartego porozumienia pomiędzy współwłaścicielami gruntu, tzw. umowa quoad usum.

7. Czy miejsca parkingowe oraz miejsce cumownicze stanowią odrębną od lokalu niemieszkalnego Państwa własność?

Pomimo przysługującego Wnioskodawcy prawa własności udziału w gruncie, to udział w prawie własności gruntu jest prawem związanym z własnością lokalu i nie może być osobnym przedmiotem obrotu (udział w gruncie, na którym są te miejsca parkingowe oraz miejsce cumownicze musi za każdym razem zostać zbyte wraz z lokalem). Miejsca parkingowe oraz miejsce cumownicze nie stanowi odrębnej od lokalu niemieszkalnego własności.

8. Czy grunt, na którym zlokalizowane są miejsca parkingowe przynależy do wskazanego we wniosku lokalu?

Grunt, na którym zlokalizowane są miejsca parkingowe przynależy do wskazanego we wniosku lokalu.

9. Czego dokładnie dotyczy prawo do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego?

Budynek, w którym znajduje się lokal został wzniesiony (…), na którym przed budynkiem została wybudowana marina, podzielona na wiele odrębnych miejsc przystosowanych do cumowania, np. jachtów. Z zawartego ze współwłaścicielami gruntu porozumienia, przydzielono Wnioskodawcy prawo do korzystania z konkretnego miejsca cumowniczego, za które to prawo Wnioskodawca zapłacił cenę określoną na fakturze. Prawo to jest nierozłącznie powiązane z prawem własności do lokalu.

Pytanie

Czy Spółce przysługuje prawo do amortyzacji lokalu niemieszkalnego wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego od wartości początkowej równej sumie zapłaconej cenie nabycia za lokal niemieszkalny, za prawo do korzystania z dwóch miejsc parkingowych powiększonej o cenę nabycia prawa do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego Spółce przysługuje prawo do amortyzacji lokalu niemieszkalnego wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego od wartości początkowej równej sumie zapłaconej cenie nabycia za lokal niemieszkalny, prawo do korzystania z dwóch miejsc parkingowych powiększonej o cenę nabycia prawa do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16 m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT, amortyzacji nie podlegają:

1. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2. budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,

2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

3. dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4. wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 i 2a,

5. składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się: w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

W ocenie Spółki, prawo do korzystania z miejsc postojowych oraz z miejsca cumownicznego powinno podlegać amortyzacji wliczając wartość tych praw do wartości początkowej lokalu.

Powyższe wynika z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT, który stanowi, że za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Z uwagi na otwarty charakter katalogu wydatków stanowiących cenę nabycia środka trwałego i z uwagi na utrwalone prawo do korzystania z tych praw poprzez zawarcie umowy o korzystanie z ww. praw, wydatek poniesiony na nabycie tych praw powinien zwiększać cenę nabycia.

Powyższe stanowisko było wzmocnione poniższą treścią komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS poz. 11).

Oprócz powyższych przesłanek określonych przez ustawodawcę w ustawie podatkowej przy rozstrzyganiu problemu, czy dany podmiot może być uznany za środek trwały należy posiłkować się Klasyfikacją Środków Trwałych zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864) - gdzie poszczególne środki trwałe, zakwalifikowane są do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju. Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.

Przez środki trwałe rozumie się według ww. Klasyfikacji Środków Trwałych rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki lub oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się w Klasyfikacji Środków Trwałych pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim np. budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy osiedla, zespoły komputerowe itp.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz.Urz. GUS Nr 1, poz. 11), zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Natomiast w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania m.in. środka trwałego według Klasyfikacji Środków Trwałych, zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji w zakresie stosowania takiej klasyfikacji.

Zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych w skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. „obiekty pomocnicze” obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Obiekty pomocnicze, obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem.

Spółka zdaje sobie sprawę, że komunikat ten stracił na ważności z dniem 18 grudnia 2023 r., jednakże treść tego komunikatu pozostaje aktualna w kontekście otwartego katalogu wydatków związanych z zakupem, o którym mowa w art. 16g ust. 3 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:

Amortyzacji nie podlegają:

1. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2. budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,

2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

3. dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4. wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 i 2a,

5. składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Z powyższego wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

- zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

- stanowią własność lub współwłasność podatnika,

- są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

- przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

- są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

- nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Stosownie do art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:

Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy przysługuje Państwu prawo do amortyzacji lokalu niemieszkalnego wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego od wartości początkowej równej sumie zapłaconej cenie nabycia za lokal niemieszkalny, za prawo do korzystania z dwóch miejsc parkingowych powiększonej o cenę nabycia prawa do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego.

Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że z opisu sprawy i jego uzupełnienia wynika m.in., że w dniu (…) nabyli Państwo lokal niemieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego.

Na podstawie ww. umowy, wraz z lokalem nabyli Państwo udział w gruncie, na którym zostały wydzielone przysługujące Państwu prawa. A prawo do korzystania z konkretnych miejsc parkingowych i z miejsca cumowniczego wynika z zawartego porozumienia pomiędzy współwłaścicielami gruntu, tzw. umowa quoad usum.

Lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego został nabyty w celu wykorzystywania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość położona jest w (…). Budynek, w którym znajduje się lokal został wybudowany (…), gdzie przy budynku znajduje się marina, do której Wnioskodawca posiada prawo do korzystania z miejsca cumownicznego. Budynek, w którym znajduje się lokal, ze względu na swoje atrakcyjne położenie, miejsca parkingowe i dostęp do miejsca cumowniczego będzie zapewniał Wnioskodawcy przychód z najmu. Potencjalny najemca będzie mógł bezpiecznie pozostawić samochód na wynajętych miejscach parkingowych od Wnioskodawcy oraz żeglować i cumować, np. jacht, bezpiecznie na wynajętym od Wnioskodawcy miejscu cumowniczym na marinie.

Z zawartego ze współwłaścicielami gruntu porozumienia, przydzielono Państwu prawo do korzystania z konkretnego miejsca cumowniczego, za które to prawo zapłacili Państwo cenę określoną na fakturze. Prawo to jest nierozłącznie powiązane z prawem własności do lokalu. Grunt, na którym zlokalizowane są miejsca parkingowe przynależy do wskazanego we wniosku lokalu.

Ww. składniki majątku zostały zakwalifikowane przez Państwa jako środek trwały, który został przyjęty do ewidencji (…) roku do grupy 1, podgrupy 10 Klasyfikacji Środków Trwałych - Budynki niemieszkalne. Lokal niemieszkalny wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego, w dniu przyjęcia ich do używania były i są kompletne i zdatne do użytku. Przewidywany okres użytkowania przekroczy jeden rok.

Mając na uwadze powyższe, odnosząc się do możliwości amortyzacji nabytego przez Państwa lokalu niemieszkalnego, stwierdzić należy, że skoro opisany we wniosku lokal niemieszkalny:

- został nabyty przez Spółkę,

- stanowi własność Spółki,

- jest kompletny i zdatny do użytku w momencie przyjęcia do używania,

- przewidywany okres jego używania przez Spółkę będzie dłuższy niż rok,

- będzie wykorzystywany przez Spółkę na potrzeby związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą w zakresie świadczenia usług najmu,

- został wprowadzony przez Spółkę do ewidencji środków trwałych wg KŚT do grupy 1, podgrupy 10 Klasyfikacji Środków Trwałych - Budynki niemieszkalne,

to tym samym, Spółka uprawniona będzie do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wskazanego we wniosku lokalu i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem zgodzić się należy z Państwa twierdzeniem, że przysługuje Państwu prawo do amortyzacji lokalu niemieszkalnego. Jednakże nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, iż przysługuje Państwu również prawo do amortyzacji praw do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego.

Odnosząc się do możliwości amortyzacji nabytych prawa do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, że prawo do korzystania z miejsca cumowniczego nabyli Państwo osobno od lokalu niemieszkalnego na podstawie odrębnej faktury, to oznacza, że nie jest ono związane z nabyciem tego lokalu - nie powiększa ceny nabycia, a tym samym nie będzie zwiększało wartości początkowej tego lokalu.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że samo prawo do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego nie może zostać zakwalifikowane jako środek trwały podlegający amortyzacji, bowiem nie spełnia definicji środka trwałego. Nabyte prawo nie będzie się również zaliczało do wartości niematerialnych i prawnych. Ponadto prawo to nie będzie zwiększało wartości początkowej lokalu niemieszkalnego, o którym mowa we wniosku.

Tym samym wydatek poniesiony na nabicie prawa do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego nie może zwiększać wartości początkowej lokalu niemieszkalnego, niemniej jednak jako wydatek związany z prowadzoną przez Państwa działalnością w zakresie świadczenia usług najmu, może stanowić dla Państwa koszt uzyskania przychodu jednorazowo w dacie jego poniesienia na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Natomiast w odniesieniu do możliwości amortyzacji prawa do korzystania z dwóch miejsc parkingowych, wskazać należy, że wraz z lokalem nabyli Państwo udział w gruncie, na którym wydzielone zostały Państwu prawa do korzystania z dwóch miejsc parkingowych. W ramach ceny nabycia zapłacili Państwo cenę za lokal niemieszkalny i udział w nieruchomości wspólnej oraz osobno za prawo do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego na podstawie wystawionej faktury obciążającej Spółkę ceną za prawo do indywidualnego miejsca cumowniczego. Zatem z wniosku wynika, że nie ponieśli Państwo osobnej opłaty za prawo do korzystania z miejsc parkingowych (tak jak w stosunku do prawa do miejsca cumowniczego). Zapłacili Państwo jedną cenę za lokal niemieszkalny wraz z udziałem w gruncie, na którym znajdują się te miejsca parkingowe. Skoro w istocie, w odniesieniu do miejsc parkingowych nabyli Państwo udział w gruncie, to zgodnie z art. 16c ust. 1 ustawy o CIT, grunty nie podlegają amortyzacji. Powyższe oznacza, że nie będą Państwo mogli amortyzować udziału w gruncie, na którym wydzielone zostały miejsca parkingowe.

Tym samym Państwa stanowisko zgodnie z którym, w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego, Spółce przysługuje prawo do amortyzacji lokalu niemieszkalnego wraz z prawem do korzystania z dwóch miejsc parkingowych oraz indywidualnego miejsca cumowniczego od wartości początkowej równej sumie zapłaconej cenie nabycia za lokal niemieszkalny, prawo do korzystania z dwóch miejsc parkingowych powiększonej o cenę nabycia prawa do korzystania z indywidualnego miejsca cumowniczego uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.