Sygnatura: ILPP2/443-1034/10/11-S1/SJ
ID Eureka: 120702
ILPP2/443-1034/10/11-S1/SJ
- Kategoria
- Interpretacja indywidualna
- Autorzy
- Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
- Status źródła
- Aktualna
- Data publikacji
- 1 września 2011
- Data wydania
- 1 września 2011
Podsumowanie
Na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 marca 2011 r. stwierdzono, że sprzedaż lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej do 150 m² wraz z prawem do wyłącznego korzystania z określonego miejsca parkingowego w tym samym budynku stanowi jednolitą dostawę towaru. Organ podatkowy początkowo uznał, że samo miejsce parkingowe (jako pomieszczenie o funkcji niezamieszkalnej) podlega stawce VAT 7%, natomiast prawo do jego korzystania – stawce 22%. Sąd uchylił to stanowisko, uznając, że w opisanym przypadku miejsce parkingowe jest integralną częścią sprzedawanego lokalu mieszkalnego, stanowiąc część nieruchomości wspólnej. Nie ma możliwości odrębnego nabycia miejsca parkingowego bez zakupu lokalu, gdyż nie jest ono wydzielonym, samodzielnym lokalem użytkowym. W związku z powyższym, całość transakcji – lokal mieszkalny z przypisanym prawem do miejsca parkingowego – podlega obniżonej stawce VAT 7% na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Decydujące znaczenie ma fakt, że miejsce parkingowe znajduje się w budynku mieszkalno-usługowym i stanowi jego nieodłączny element, a nie odrębny przedmiot handlu. Stawka 7% dotyczy zatem całej podstawy opodatkowania, pod warunkiem że powierzchnia lokalu mieszkalnego nie przekracza 150 m². Interpretacja indywidualna została uznana za prawidłową, co zobowiązuje dewelopera do stosowania stawki 7% VAT w takich transakcjach, a nie odrębnego rozliczania miejsca parkingowego. Stanowisko to obowiązuje na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu pierwotnej interpretacji (2010 r.). Strona może zaskarżyć niniejszą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Praktycznym skutkiem jest konieczność korekty wcześniejszych rozliczeń VAT i stosowania obniżonej stawki przy sprzedaży lokali z miejscami parkingowymi spełniającymi opisane kryteria.
Asystent AnyLawyer
Czy ta interpretacja pasuje do Twojego stanu faktycznego?
Zapytaj, na jakich przepisach organ oparł stanowisko i czym Twoja sytuacja różni się od opisanej we wniosku. Sygnatura i temat są już dodane do pytania.
Teza
Czy w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 150 m2 – z prawem do korzystania z określonego miejsca parkingowego, znajdującego się w tym samym budynku – Spółka ma prawo stosować obniżoną stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 7%?
Powiązane interpretacje
IPPP3/443-776/11-2/JK · 1 września 2011
opodatkowanie przekazywanych w ramach usługi reklamowej rzeczy (sprzęt medyczny, komputery, gadżety) oraz poczęstunków spożytych przez lekarzy podczas konferencji i szkoleń a także prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z ich zakupem
ILPP4/443-410/11-3/EWW · 1 września 2011
Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynagrodzenia z tytułu pełnienia w Spółce Cypryjskiej funkcji dyrektora.
ILPB1/415-745/11-2/TW · 1 września 2011
Czy sporządzanie w spółce spisu z natury raz w roku i korygowanie kosztów o wartość nie zużytych materiałów, niesprzedanych towarów i wyrobów gotowych na koniec roku podatkowego (kalendarzowego) jest wystarczające dla prawidłowego ustalania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych wspólnika spółki jawnej?
Treść
INTERPRETACJA INDYWIDUALNA
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 165/11 – stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 23 czerwca 2010 r. (data wpływu 5 lipca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku przy dostawie lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z określonego miejsca parkingowego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 5 lipca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku przy dostawie lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z określonego miejsca parkingowego.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.
Wnioskodawca (dalej Spółka) zajmuje się działalnością deweloperską. Na prowadzonych obecnie budowach kamienic mieszkalno-usługowych budowane są miejsca parkingowe (garaż wielostanowiskowy) na poziomie piwnic. Warunkiem koniecznym zakupu miejsca parkingowego – a w istocie prawa wyłącznego korzystania z tego miejsca – jest zakup lokalu mieszkalnego lub usługowego w danej kamienicy. Dla kilku lokali nie są przewidziane miejsca parkingowe, ponieważ zdarzają się klienci niezainteresowani nimi.
W obrębie pomieszczenia – garażu wielostanowiskowego zamontowane będą wodomierze, zapewniony będzie zjazd windą oraz przejście dla wszystkich mieszkańców. Tego rodzaju miejsca parkingowe nie mogą być przedmiotem odrębnych umów sprzedaży, o czym poinformował notariusz obsługujący Spółkę.
Przedmiotem umów sprzedaży będą zatem lokale mieszkalne, usługowe oraz lokale mieszkalne z prawem do korzystania z konkretnego miejsca parkingowego i lokale użytkowe z prawem do korzystania z konkretnego miejsca parkingowego.
Obecne Spółka pobiera przedpłaty na budowane lokale i miejsca parkingowe, przy czym dla miejsc parkingowych nalicza podatek od towarów i usług – 22%, tak jak robiła to w przeszłości dla – indywidualnych, oddzielonych ścianami – garaży. Krajowa Informacja Podatkowa potwierdziła Zainteresowanemu telefonicznie, że Spółka postępuje prawidłowo.
Jednak jedna z firm działających w okolicy – jak dowiedział się ostatnio Zainteresowany – stosuje do miejsc parkingowych sprzedawanych łącznie z lokalami mieszkalnymi – stawkę VAT 7%. Wnioskodawca dowiedział się ponadto, że jest szereg wyroków sądowych, potwierdzających stawkę obniżoną dla miejsc parkingowych. W tej sytuacji Spółka uważa, że sprawa wymaga pilnego wyjaśnienia.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 150 m2 – z prawem do korzystania z określonego miejsca parkingowego, znajdującego się w tym samym budynku – Spółka będzie miała prawo stosować obniżoną stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 7%?
Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli przedmiotem sprzedaży jest lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 150 m2 – z prawem do korzystania z określonego miejsca postojowego, znajdującego się w tym samym budynku – to Spółka powinna stosować obniżoną stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 7%, co wiąże się z koniecznością wystawienia korekt stawek podatku na odpowiednią część przedpłat dotyczących przedmiotowych miejsc parkingowych. Nie można bowiem sztucznie dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie ze względu na przepisy podatkowe, skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Przedmiotem sprzedaży, w sprawie Zainteresowanego, obok własności lokalu mieszkalnego – nie jest garaż, czy samo miejsce parkingowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego o konkretnej powierzchni, integralnie związanego z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego. Nie ma możliwości nabycia miejsca parkingowego bez lokalu, a więc nie może być ono przedmiotem odrębnej sprzedaży. Spółka uważa, że jeżeli dokonywane przez nią czynności są tak ściśle ze sobą związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, a ich rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to te czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od towarów i usług.
Na tle przedstawionego opisu sprawy oraz własnego stanowiska Zainteresowanego, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu 28 września 2010 r. interpretację indywidualną nr ILPP2/443-1034/10-3/SJ, w której stanowisko Wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe.
W ocenie tut. Organu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zbycie przez Spółkę lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej nieprzekraczjącej 150 m2 będzie podlegać opodatkowaniu 7% stawką podatku VAT. Natomiast, sprzedaż prawa do korzystania z określonego miejsca parkingowego (postojowego) usytuowanego w podpiwniczeniu budynku – w związku z faktem, że miejsce parkingowe stanowi pomieszczenie przynależne, służące funkcji innej niż mieszkaniowa – podlegać będzie opodatkowaniu 22% stawką VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy.
Bez znaczenia przy tym jest fakt, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z miejscem parkingowym, będzie zawarta na podstawie jednej umowy sprzedaży, gdyż możliwe jest zastosowanie odrębnego opodatkowania określonych składników dostawy, jeżeli z przepisów wyraźnie wynika taka konieczność.
Pismem z dnia 12 października 2010 r. (data wpływu 18 października 2010 r.) Spółka z o.o., wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji indywidualnej z dnia 28 września 2010 r. nr ILPP2/443-1034/10-3/SJ.
W wyniku ponownej analizy sprawy, w piśmie z dnia 17 listopada 2010 r. nr ILPP2/443/W -132/10-2/SJ Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji w przedmiotowej sprawie.
W związku z powyższym, Spółka z o.o. reprezentowana przez Radcę Prawnego Pana K, wniosła w dniu 13 grudnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Po rozpoznaniu sprawy Sąd wydał wyrok w dniu 25 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 165/11, w którym uchylił zaskarżoną interpretację.
W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt l SA/Wr 165/11 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy.
Natomiast, art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Art. 2 pkt 6 ustawy określa, iż przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
Jednakże zarówno w treści ustawy jak i w przepisach wykonawczych do ustawy, przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, tj. 7%, 3% i 0%.
I tak, w myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.
Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym – zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy – rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.
Art. 41 ust. 12b ustawy stanowi, iż do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:
- budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,
- lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.
Zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.
Ponadto, § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.), obowiązującego od dnia 1 stycznia 2010 r., stanowi, iż w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r. stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do:
- robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych,
- obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12
– w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.
Z treści art. 2 pkt 12 ustawy wynika, iż przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.
W celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędnym jest zatem określenie, czy dany obiekt (lokal) jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy i jakie spełnia funkcje – mieszkalne, czy też użytkowe. Z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niej nie wskazują definicji lokalu mieszkalnego, ani użytkowego, dlatego też należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).
Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.
Ponadto, art. 2 ust. 4 ww. ustawy stanowi, iż do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”.
Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa warunki, jakimi obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału.
Według art. 3 ust. 1 powyższej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Jednakże stosownie do art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli.
Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), za część składową nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością. Z kolei art. 47 § 1 k.c. stanowi, że część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca zajmuje się działalnością deweloperską i buduje kamienice mieszkalno-usługowe z miejscami parkingowymi (garaż wielostanowiskowy) na poziomie piwnic. Warunkiem koniecznym do nabycia miejsca parkingowego (prawa wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego) jest zakup lokalu mieszkalnego lub usługowego w danej kamienicy. Dla kilku lokali nie są przewidziane miejsca parkingowe, ponieważ zdarzają się klienci niezainteresowani nimi.
Obecnie Zainteresowany pobiera przedpłaty na budowane lokale i miejsca parkingowe, przy czym dla miejsc parkingowych naliczany jest podatek od towarów i usług w wysokości 22%.
Spółka ma jednak wątpliwości, czy jej postępowanie w przedmiotowej sprawie jest prawidłowe.
Z powyższego wynika więc, iż miejsce parkingowe znajdujące się w podziemnej części budynku mieszkalno-usługowego jest częścią nieruchomości wspólnej. Nie ma możliwości nabycia prawa do korzystania z miejsca parkingowego w oderwaniu do nabycia samego lokalu mieszkalnego, jako że miejsca parkingowe nie są w opisanym przypadku samodzielnymi lokalami użytkowymi, nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie jednego budynku. Faktem jest, że pomieszczenia garażowe, czy miejsca parkingowe nie pełnią funkcji mieszkaniowych, stanowią jednak integralną część samodzielnego lokalu mieszkalnego. Miejsca parkingowe usytuowane w pomieszczeniu garażowym nie są wyodrębniane jako oddzielna nieruchomość, nie można ich zatem nabyć w oderwaniu od lokalu mieszkalnego.
W konsekwencji powyższego, jeżeli w ramach jednej nieruchomości następuje sprzedaż na odrębną własność lokalu mieszkalnego wraz ze stosownym udziałem w jej częściach wspólnych, w ramach którego określono sposób korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do wyłącznego korzystania z określonego miejsca parkingowego, znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego, to sprzedaż ta ma charakter jednej transakcji i na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy, podlega opodatkowaniu 7% stawką podatku VAT, z uwzględnieniem art. 41 ust. 12b ustawy.
Reasumując, w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej nieprzekraczajacej 150 m2, z prawem do korzystania z określonego miejsca parkingowego, znajdującego się w tym samym budynku, Spółka będzie miała prawo stosować obniżoną stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 7%, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. w dniu 28 września 2010 r.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.