0114-KDIP1-2.4012.386.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Spółka (...) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa angielskiego, posiadającą siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Wielkiej Brytanii i zarejestrowanym na VAT w Wielkiej Brytanii. W Wielkiej Brytanii podejmowane są również wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działalności gospodarczej Spółki oraz tam zawierane są umowy z kontrahentami.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów w postaci (...), w szczególności w modelu B2B. Odbiorcami towarów są podmioty mające siedzibę zarówno na terytorium Polski, jak i w innych państwach Unii Europejskiej oraz w państwach trzecich.

Na terytorium Polski działalność Spółki ogranicza się do przechowywania do celów logistycznych towarów oraz ich dystrybucji do odbiorców, z którymi Spółka kontaktuje się ze swojej siedziby w Wielkiej Brytanii. Towary sprzedawane przez Spółkę są transportowane do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski z różnych kierunków logistycznych. Dostawy do magazynu realizowane są zarówno z Wielkiej Brytanii transportem drogowym, jak również z państw trzecich, w szczególności z Chin, Pakistanu oraz Indii, w tym przy wykorzystaniu transportu morskiego lub lotniczego.

Spółka nie prowadzi na terytorium kraju żadnych innych czynności operacyjnych, w szczególności nie realizuje działań marketingowych, reklamowych, nie świadczy usług posprzedażowych ani nie prowadzi obsługi reklamacji czy zwrotów towarów z terytorium Polski.

Spółka nie posiada również na terytorium Polski biura, sklepu stacjonarnego, punktu sprzedaży ani showroomu, czy innych placówek/miejsc stacjonarnych tutaj zlokalizowanych. System operacyjny Spółki (finansowy, księgowy, zarządczy) obsługiwany jest w Wielkiej Brytanii.

W celu zapewnienia obsługi logistycznej Spółka zawarła umowę w grudniu 2022 r. (dalej: „Umowa”) z niezależnym (brak powiązań kapitałowych/osobowych ze Spółką) operatorem logistycznym mającym siedzibę na terytorium Polski (dalej: „Operator”). Umowa przewiduje możliwość jej rozwiązania z określonym terminem wypowiedzenia. Prawa i obowiązki z Umowy mogą być również przedmiotem cesji. Jednak w ustalonych sytuacjach jest również możliwe rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym.

Na podstawie tej umowy Operator świadczy na rzecz Spółki kompleksowe usługi logistyczne obejmujące przyjmowanie/odbiór, rozładunek, składowanie, kompletowanie oraz przygotowanie towarów do wysyłki (załadunek) i zarządzanie poziomem zapasów materiałów eksploatacyjnych. W ramach współpracy Operator realizuje również usługę obsługi zwrotów, przy czym skala tych zwrotów jest niewielka. Umowa przewiduje również organizację lub dostarczenie usługi transportu towarów (w szczególności na zasadzie podwykonawstwa innych podmiotów) w zależności od konkretnych potrzeb Spółki. Dodatkowo Spółka korzysta również z usług transportowych świadczonych przez niezależne firmy transportowe. Obsługa czynności sprzedażowych Spółki związanych z dostawą realizowaną przez Operatora dokonywana jest w Wielkiej Brytanii (przyjmowanie zamówień od klientów, ustalania warunków sprzedaży, obsługa administracyjna). Spółka nie posiada na terytorium kraju przedstawicieli handlowych/handlowców.

Magazyn, w którym przechowywane są towary Spółki, nie stanowi jej własności. Jest to magazyn, do którego tytuł prawny ma Operator i jest wykorzystywany przez niego do świadczenia na rzecz Spółki kompleksowych usług logistycznych opisanych powyżej. W ramach świadczenia kompleksowych usług logistycznych Spółka ma zapewnione przez Operatora określone minimum powierzchni magazynowej. Niemniej magazyn jest wykorzystywany przez Operatora do świadczenia usług również na rzecz innych podmiotów. Operator samodzielnie decyduje o sposobie wykorzystania powierzchni magazynowej, w tym o rozmieszczeniu towarów należących do Spółki, a Spółka nie posiada wpływu na organizację przestrzeni magazynowej ani na sposób wykonywania czynności magazynowych. Operator jest zobowiązany Umową do świadczenia usług zgodnie z ustalonymi wskaźnikami operacyjnymi (tzw. KPI), prognozami budżetowymi w oparciu o budżet operacyjny. Spółka nie ma swobodnego dostępu do magazynu. Dostęp ten jest bardzo ograniczony i możliwy wyłącznie po uprzednim uzgodnieniu z Operatorem i odbywa się w obecności jego przedstawiciela (chyba, że wystąpi sytuacja nadzwyczajna). Standardowe wizyty (np. w celach inwentaryzacyjnych) oparte są na ustalonych zapowiedziach (powiadomieniach) wykonywane mogą być w celu sprawdzenia przestrzegania zasad zgodności wypełnienia Umowy (Umowa przewiduje, że w ciągu roku mogą mieć miejsce maksymalnie dwie takie wizyty). Spółka nie oddelegowała również żadnego swojego pracownika/innej osoby działającej na jej rzecz do stałej pracy w Polsce, w szczególności do pracy dla niej w magazynie Operatora.

Spółka nie jest uprawniona do samodzielnego przemieszczania towarów znajdujących się w magazynie, a wszelkie czynności w tym zakresie wykonywane są wyłącznie przez Operatora. Operator odpowiada również za przeprowadzanie inwentaryzacji towarów, przy czym Spółka uczestniczy w cyklicznej inwentaryzacji wraz ze swoimi audytorami.

Operator nie ma żadnych praw do towarów znajdujących się na magazynie. Właścicielem towarów jest tylko Spółka. W ograniczonym zakresie Operator wykonuje dodatkowe czynności związane z przygotowaniem towarów do sprzedaży, takie jak przepakowywanie, etykietowanie lub tworzenie zestawów produktów. Czynności te mają charakter incydentalny i są realizowane w zależności od potrzeb operacyjnych. Spółka sporadycznie dostarcza materiały oznaczeniowe, w szczególności etykiety, które mogą być wykorzystywane w toku tych czynności.

Zwroty towarów realizowane są w niewielkim zakresie. Operator przyjmuje zwracane towary, natomiast decyzje dotyczące dalszego postępowania z tymi towarami, w tym ich ponownego wprowadzenia do obrotu lub innego sposobu zagospodarowania, podejmowane są przez Spółkę.

W związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT na terytorium kraju Spółka zarejestrowała się jako czynny podatnik VAT w Polsce.

Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych ani rzeczowych, w szczególności nie posiada nieruchomości, ruchomości takich jak przykładowo maszyny, urządzenia ani środki transportu. W tym względzie umowa z Operatorem stanowi, że odpowiednie aktywa związane z magazynem mogą być nabyte po zakończeniu umowy, jeżeli Spółka będzie miała taką wolę jednak w trakcie trwania umowy środki takie nie były dotychczas nabywane w Polsce przez Spółkę i rozwiązanie takie nie jest również stosowane w toku dotychczasowej bieżącej współpracy.

Spółka nie zatrudnia również pracowników ani współpracowników na terytorium Polski oraz nie korzysta z usług przedstawicieli handlowych, agentów ani dystrybutorów działających w jej imieniu.

Co więcej również zgodnie z umową Operator/pracownicy Operatora nie posiadają takiego statusu wobec Spółki (w szczególności do podejmowania wiążących decyzji/deklaracji w imieniu Spółki czy dokonywania wiążących negocjacji dla Spółki z innymi podmiotami, Spółka nie może wydawać pracownikom Operatora wiążących poleceń, nie ma nad nimi kontroli). Umowa z Operatorem stanowi również, że współpraca nie jest również formą żadnego wspólnego przedsięwzięcia pomiędzy stronami.

Całość procesów zarządczych oraz operacyjnych związanych z działalnością Spółki prowadzona jest z terytorium Wielkiej Brytanii. Dotyczy to w szczególności zawierania umów z kontrahentami, zarządzania sprzedażą, jak również wystawiania faktur. Spółka wystawia faktury z terytorium Wielkiej Brytanii, wykorzystując swój brytyjski system księgowy.

Spółka korzysta z usług podmiotu zewnętrznego w zakresie rozliczeń podatku VAT dotyczących polskiej rejestracji, przy czym zakres tych usług ogranicza się co do zasady do czynności o charakterze technicznym i sprawozdawczym, takich jak przygotowywanie i składanie deklaracji podatkowych. W uzasadnionych sytuacjach Spółka korzysta również z doradców w Polsce, których zadaniem ocena zgodności ich działań z przepisami podatkowymi właściwymi dla jej transakcji opodatkowanych w Polsce. Spółka posiada rachunek w polskiej walucie (PLN), lecz jest on praktycznie niewykorzystywany. Model biznesowy oparty jest bowiem o płatności dokonywane w innej niż polska waluta za pośrednictwem banku z siedzibą poza Polską (głównie w EUR).

Spółka nie wykorzystuje również zasobów w sposób stały z terytorium Polski do prowadzenia jej działań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie należności.

Spółka nie posiada podmiotów powiązanych prowadzących działalność na terytorium Polski, nie korzysta z zasobów takich podmiotów oraz nie planuje w najbliższym czasie zmiany modelu działalności poprzez w szczególności utworzenie lokalnej struktury organizacyjnej, zatrudnienie pracowników lub otwarcie biura na terytorium kraju.

Pytania

1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski prowadzi do powstania po stronie Wnioskodawcy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT?

2. Czy Wnioskodawca ma obowiązek stosowania przepisów w zakresie Krajowego Systemu e-Faktur, a szczególności wystawiania faktur ustrukturyzowanych?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko w sprawie:

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy nie podlega on obowiązkowi wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT - z powodu braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju i nie ma obowiązku stosowania przepisów w zakresie Krajowego Systemu e-Faktur.

Uzasadnienie:

W opinii Wnioskodawcy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i w związku z tym nie będzie miał obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

W dniu 1 lutego 2026 r. wszedł w życie przepis zawarty w art. 106ga ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „Ustawa o VAT”), który stanowi, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Zgodnie z treścią art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT obowiązek ten dotyczy jednak wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Ustawa o VAT wielokrotnie posługuje się pojęciem „stałe miejsce prowadzenia działalności”, nie precyzując jednak, co owo pojęcie oznacza. Legalna definicja stałego miejsca prowadzenia nie została także zawarta w żadnym innym krajowym akcie prawnym.

W związku z tym przy wyjaśnianiu pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” należy odwołać się do definicji zawartych w obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (dalej: „Rozporządzenie)”, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego miejsca.

Co istotne, art. 11 ust. 3 Rozporządzenia wprost wskazuje, że fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że dla uznania, iż podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie, konieczne jest łączne spełnienie przesłanek dotyczących istnienia odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, odpowiedniej stałości prowadzonej działalności oraz jej względnej samodzielności w odniesieniu do siedziby działalności gospodarczej.

W przedstawionym stanie faktycznym przesłanki te nie są jednak spełnione.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnego zaplecza personalnego. Spółka nie zatrudnia pracowników ani współpracowników w Polsce, nie korzysta z przedstawicieli handlowych, agentów ani innych osób działających w jej imieniu. Żadna osoba na terytorium Polski nie jest uprawniona do zawierania umów ani do składania wiążących oświadczeń woli w imieniu Wnioskodawcy. Co więcej również pracownikom Operatora Spółka nie może wydawać wiążących poleceń.

W konsekwencji brak jest po stronie Wnioskodawcy zasobów ludzkich, które mogłyby stanowić podstawę do uznania istnienia struktury personalnej niezbędnej dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Wnioskodawca nie posiada również zaplecza technicznego na terytorium Polski. Spółka nie dysponuje żadnymi nieruchomościami, maszynami ani urządzeniami. Towary Spółki przechowywane są w magazynie należącym do podmiotu trzeciego (Operatora), który świadczy kompleksowe usługi logistyczne także na rzecz innych klientów. Spółka nie ma prawa do swobodnego dysponowania powierzchnią magazynową ani wpływu na sposób jej wykorzystania.

Istotne znaczenie ma również zakres kontroli Wnioskodawcy nad zasobami wykorzystywanymi w Polsce. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, Operator działa jako niezależny podmiot (jest to podmiot niepowiązany z Wnioskodawcą), który samodzielnie organizuje pracę własnego magazynu oraz operacji logistycznych w Polsce, decyduje o rozmieszczeniu towarów oraz wykonuje wszystkie pomocnicze czynności logistyczne. Wnioskodawca nie ma możliwości wydawania poleceń personelowi Operatora ani sprawowania nad nim kontroli porównywalnej do kontroli nad własnym personelem, który działałaby w magazynie w Polsce. Dostęp Wnioskodawcy do magazynu jest ograniczony i możliwy wyłącznie po uprzednim uzgodnieniu oraz w obecności przedstawiciela Operatora. Wnioskodawca nie jest uprawniony do samodzielnego przemieszczania towarów w magazynie. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że Spółka nie dysponuje wystarczającym zapleczem technicznym w Polsce w sposób umożliwiający uznanie, że posiada nad nim władztwo zbliżone do własnego.

Powyższe prowadzi do wniosku, że nie jest spełniona kolejna kluczowa przesłanka wynikająca z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którą podatnik powinien dysponować zapleczem personalnym i technicznym w sposób pozwalający na jego wykorzystanie w sposób stały dla własnych potrzeb działalności gospodarczej.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19, w którym wskazano, że brak własnego personelu wyklucza uznanie, iż podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, nawet w przypadku dysponowania nieruchomością na terytorium danego państwa. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdził wiec dotychczas stosowaną wykładnię i podkreślił, iż stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na podstawie wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci wynajmowanej nieruchomości) w sytuacji, gdy brakuje jej towarzyszących zasobów personalnych umożliwiających prowadzenie działalności.

Dodatkowo należy wskazać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, w którym podkreślono, że korzystanie z usług podmiotu trzeciego nie prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli podatnik nie posiada odpowiedniej struktury personalnej i technicznej w danym państwie.

Podobne wnioski wynikają również z kolejnego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-533/22, w którym Trybunał wskazał, że sama okoliczność korzystania z usług podmiotu trzeciego nie jest wystarczająca do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli zaplecze personalne i techniczne wykorzystywane do świadczenia tych usług nie pozostaje do dyspozycji podatnika w sposób porównywalny do zaplecza własnego lub ma charakter wyłącznie pomocniczy.

Co więcej stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnym i licznym orzecznictwie organów podatkowych, w tym w m.in. interpretacji indywidualnej:

• z dnia 23 października 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.537.2025.2.RM;
• 4 lutego 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.785.2025.1.MW;
• z dnia 2 marca 2026 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.94.2026.1.AP;
• z dnia 6 marca 2026 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.75.2026.1.GK;
• z dnia 2 lutego 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.499.2023.4.SST.

Podobnie stwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29.07.2021 r., sygn. akt: I FSK 660/18, z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt: I FSK 968/20 oraz 29 maja 2025 r. sygn. akt: I FSK 102/22.

W analizowanej sprawie działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski ma tylko charakter pomocniczy względem działalności prowadzonej w Wielkiej Brytanii. W Polsce brak jest infrastruktury personalnej i technicznej, która byłaby wystarczająca do samodzielnego prowadzenia w kraju działalności gospodarczej. Wszystkie decyzje biznesowe podejmowane są poza terytorium Polski, tam również zawierane są umowy oraz realizowane są kluczowe funkcje zarządcze i finansowe. Co więcej faktury sprzedażowe wystawiane są również z Wielkiej Brytanii, Spółka nie ma w Polsce rachunku bankowego, nie korzysta w podmiotów z Polski wspierających jej sprzedaż w kraju. W ocenie Spółki, wobec przedstawionego stanu faktycznego, nie zostanie więc również spełniona przesłanka niezależności działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w Polsce.

W konsekwencji działalność prowadzona w Polsce nie ma charakteru samodzielnego i nie spełnia przesłanki niezależności wymaganej dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym nie dochodzi do łącznego spełnienia przesłanek koniecznych do uznania, że Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Ad. 2

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy są co do zasady obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie, na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, obowiązek ten nie dotyczy podatników nieposiadających siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, a jednocześnie - jak wykazano powyżej - nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo należy podkreślić, że wszystkie czynności związane z wystawianiem faktur oraz obsługą sprzedaży realizowane są przez Wnioskodawcę z terytorium Wielkiej Brytanii. Proces sprzedaży oraz zarządzania działalnością nie jest wykonywany z terytorium Polski ani przy wykorzystaniu jakiejkolwiek struktury (technicznej czy osobowej) znajdującej się w Polsce.

W konsekwencji Wnioskodawca spełnia przesłanki wyłączenia z obowiązku stosowania Krajowego Systemu e-Faktur.

W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawiania faktur sprzedaży w formie ustrukturyzowanej za pośrednictwem KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).

W myśl art. 2 pkt 5 ustawy:

Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...) jest spółką prawa angielskiego, posiadającą siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Wielkiej Brytanii i zarejestrowanym tam podatnikiem VAT. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów w postaci (...), w szczególności w modelu B2B. Odbiorcami towarów są podmioty mające siedzibę zarówno na terytorium Polski, jak i w innych państwach Unii Europejskiej oraz w państwach trzecich. Na terytorium Polski działalność Spółki ogranicza się do przechowywania do celów logistycznych towarów oraz ich dystrybucji do odbiorców, z którymi Spółka kontaktuje się ze swojej siedziby w Wielkiej Brytanii. W związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT na terytorium kraju Spółka zarejestrowała się jako czynny podatnik VAT w Polsce. Towary sprzedawane przez Spółkę są transportowane do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski z różnych kierunków logistycznych. Dostawy do magazynu realizowane są zarówno z Wielkiej Brytanii transportem drogowym, jak również z państw trzecich, w szczególności z Chin, Pakistanu oraz Indii, w tym przy wykorzystaniu transportu morskiego lub lotniczego. W celu zapewnienia obsługi logistycznej Spółka zawarła Umowę w grudniu 2022 r. z niezależnym (brak powiązań kapitałowych/osobowych ze Spółką) operatorem logistycznym mającym siedzibę na terytorium Polski (Operator). Na podstawie tej umowy Operator świadczy na rzecz Spółki kompleksowe usługi logistyczne obejmujące przyjmowanie/odbiór, rozładunek, składowanie, kompletowanie oraz przygotowanie towarów do wysyłki (załadunek) i zarządzanie poziomem zapasów materiałów eksploatacyjnych. W ramach współpracy Operator realizuje również usługę obsługi zwrotów, przy czym skala tych zwrotów jest niewielka. Umowa przewiduje również organizację lub dostarczenie usługi transportu towarów (w szczególności na zasadzie podwykonawstwa innych podmiotów) w zależności od konkretnych potrzeb Spółki. Dodatkowo Spółka korzysta również z usług transportowych świadczonych przez niezależne firmy transportowe. Obsługa czynności sprzedażowych Spółki związanych z dostawą realizowaną przez Operatora dokonywana jest w Wielkiej Brytanii (przyjmowanie zamówień od klientów, ustalania warunków sprzedaży, obsługa administracyjna). W ograniczonym zakresie Operator wykonuje dodatkowe czynności związane z przygotowaniem towarów do sprzedaży, takie jak przepakowywanie, etykietowanie lub tworzenie zestawów produktów. Czynności te mają charakter incydentalny i są realizowane w zależności od potrzeb operacyjnych. Spółka sporadycznie dostarcza materiały oznaczeniowe, w szczególności etykiety, które mogą być wykorzystywane w toku tych czynności. Zwroty towarów realizowane są w niewielkim zakresie. Operator przyjmuje zwracane towary, natomiast decyzje dotyczące dalszego postępowania z tymi towarami, w tym ich ponownego wprowadzenia do obrotu lub innego sposobu zagospodarowania, podejmowane są przez Spółkę. Spółka korzysta z usług podmiotu zewnętrznego w zakresie rozliczeń podatku VAT dotyczących polskiej rejestracji, przy czym zakres tych usług ogranicza się co do zasady do czynności o charakterze technicznym i sprawozdawczym, takich jak przygotowywanie i składanie deklaracji podatkowych. W uzasadnionych sytuacjach Spółka korzysta również z doradców w Polsce, których zadaniem ocena zgodności ich działań z przepisami podatkowymi właściwymi dla jej transakcji opodatkowanych w Polsce. Spółka posiada rachunek w polskiej walucie (PLN), lecz jest on praktycznie niewykorzystywany. Model biznesowy oparty jest bowiem o płatności dokonywane w innej niż polska waluta za pośrednictwem banku z siedzibą poza Polską (głównie w EUR).

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy działalność Spółki na terytorium kraju prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce (pytanie nr 1 wniosku) oraz czy Spółka jest zobowiązana do stosowania przepisów w zakresie Krajowego Systemu e-Faktur, a w szczególności do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF (pytanie nr 2 wniosku).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011 r., str. 1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała/nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z wniosku, jesteście Państwo spółką prawa angielskiego, posiadającą siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Wielkiej Brytanii i zarejestrowanym tam podatnikiem VAT. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów w postaci (...), w szczególności w modelu B2B. Odbiorcami towarów są podmioty mające siedzibę zarówno na terytorium Polski, jak i w innych państwach Unii Europejskiej oraz w państwach trzecich. Na terytorium Polski działalność Spółki ogranicza się do przechowywania do celów logistycznych towarów oraz ich dystrybucji do odbiorców, z którymi Spółka kontaktuje się ze swojej siedziby w Wielkiej Brytanii. W związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT na terytorium kraju Spółka zarejestrowała się jako czynny podatnik VAT w Polsce. Towary sprzedawane przez Spółkę są transportowane do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski z różnych kierunków logistycznych. W celu zapewnienia obsługi logistycznej Spółka zawarła Umowę w grudniu 2022 r. z niezależnym (brak powiązań kapitałowych/osobowych ze Spółką) operatorem logistycznym mającym siedzibę na terytorium Polski (Operator). Na podstawie tej umowy Operator świadczy na rzecz Spółki kompleksowe usługi logistyczne obejmujące przyjmowanie/odbiór, rozładunek, składowanie, kompletowanie oraz przygotowanie towarów do wysyłki (załadunek) i zarządzanie poziomem zapasów materiałów eksploatacyjnych. W ramach współpracy Operator realizuje również usługę obsługi zwrotów, przy czym skala tych zwrotów jest niewielka. Umowa przewiduje również organizację lub dostarczenie usługi transportu towarów (w szczególności na zasadzie podwykonawstwa innych podmiotów) w zależności od konkretnych potrzeb Spółki. Dodatkowo Spółka korzysta również z usług transportowych świadczonych przez niezależne firmy transportowe. W ograniczonym zakresie Operator wykonuje dodatkowe czynności związane z przygotowaniem towarów do sprzedaży, takie jak przepakowywanie, etykietowanie lub tworzenie zestawów produktów. Zwroty towarów realizowane są w niewielkim zakresie. Spółka korzysta z usług podmiotu zewnętrznego w zakresie rozliczeń podatku VAT dotyczących polskiej rejestracji, przy czym zakres tych usług ogranicza się co do zasady do czynności o charakterze technicznym i sprawozdawczym, takich jak przygotowywanie i składanie deklaracji podatkowych. W uzasadnionych sytuacjach Spółka korzysta również z doradców w Polsce, których zadaniem ocena zgodności ich działań z przepisami podatkowymi właściwymi dla jej transakcji opodatkowanych w Polsce. Spółka posiada rachunek w polskiej walucie (PLN), lecz jest on praktycznie niewykorzystywany.

Należy jednak wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka (...) nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych ani rzeczowych, w szczególności nie posiada nieruchomości, ruchomości takich jak przykładowo maszyny, urządzenia ani środki transportu. Spółka nie posiada również na terytorium Polski biura, sklepu stacjonarnego, punktu sprzedaży ani showroomu, czy innych placówek/miejsc stacjonarnych tutaj zlokalizowanych. Jedyną powierzchnią, z której korzysta Spółka, jest magazyn Operatora logistycznego udostępniany Spółce w ramach Umowy. Magazyn, w którym przechowywane są towary Spółki, nie stanowi jej własności. Jest to magazyn, do którego tytuł prawny ma Operator i jest wykorzystywany przez niego do świadczenia na rzecz Spółki kompleksowych usług logistycznych. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie zatrudnia pracowników ani współpracowników na terytorium Polski oraz nie korzysta z usług przedstawicieli handlowych, agentów ani dystrybutorów działających w jej imieniu. Spółka nie oddelegowała również żadnego swojego pracownika/innej osoby działającej na jej rzecz do stałej pracy w Polsce, w szczególności do pracy dla niej w magazynie Operatora. W konsekwencji należy uznać, że Spółka (...) nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej zgodnie z postanowieniami Umowy Operator/pracownicy Operatora nie są uprawnieni do podejmowania wiążących decyzji/deklaracji w imieniu Spółki czy dokonywania wiążących negocjacji dla Spółki z innymi podmiotami, Spółka nie może wydawać pracownikom Operatora wiążących poleceń, nie ma nad nimi kontroli. Umowa z Operatorem stanowi również, że współpraca nie jest również formą żadnego wspólnego przedsięwzięcia pomiędzy stronami. Spółka nie posiada również podmiotów powiązanych prowadzących działalność na terytorium Polski, nie korzysta z zasobów takich podmiotów oraz nie planuje w najbliższym czasie zmiany modelu działalności poprzez w szczególności utworzenie lokalnej struktury organizacyjnej, zatrudnienie pracowników lub otwarcie biura na terytorium kraju. W odniesieniu do zasobów technicznych, magazyn, w którym przechowywane są towary Spółki, nie stanowi jej własności - jest to magazyn, do którego tytuł prawny ma Operator i jest wykorzystywany przez niego do świadczenia na rzecz Spółki kompleksowych usług logistycznych. W ramach świadczenia usług logistycznych Spółka ma zapewnione przez Operatora określone minimum powierzchni magazynowej. Niemniej magazyn jest wykorzystywany przez Operatora do świadczenia usług również na rzecz innych podmiotów. Operator samodzielnie decyduje o sposobie wykorzystania powierzchni magazynowej, w tym o rozmieszczeniu towarów należących do Spółki, a Spółka nie posiada wpływu na organizację przestrzeni magazynowej ani na sposób wykonywania czynności magazynowych. Operator jest zobowiązany Umową do świadczenia usług zgodnie z ustalonymi wskaźnikami operacyjnymi (tzw. KPI), prognozami budżetowymi w oparciu o budżet operacyjny. Spółka nie ma swobodnego dostępu do magazynu. Dostęp ten jest bardzo ograniczony i możliwy wyłącznie po uprzednim uzgodnieniu z Operatorem i odbywa się w obecności jego przedstawiciela (chyba, że wystąpi sytuacja nadzwyczajna). Standardowe wizyty (np. w celach inwentaryzacyjnych) oparte są na ustalonych zapowiedziach (powiadomieniach) wykonywane mogą być w celu sprawdzenia przestrzegania zasad zgodności wypełnienia Umowy (Umowa przewiduje, że w ciągu roku mogą mieć miejsce maksymalnie dwie takie wizyty). Umowa z Operatorem stanowi, że odpowiednie aktywa związane z magazynem mogą być nabyte po zakończeniu umowy, jeżeli Spółka będzie miała taką wolę jednak w trakcie trwania umowy środki takie nie były dotychczas nabywane w Polsce przez Spółkę i rozwiązanie takie nie jest również stosowane w toku dotychczasowej bieżącej współpracy. Spółka nie jest uprawniona do samodzielnego przemieszczania towarów znajdujących się w magazynie, a wszelkie czynności w tym zakresie wykonywane są wyłącznie przez Operatora. Operator odpowiada również za przeprowadzanie inwentaryzacji towarów, przy czym Spółka uczestniczy w cyklicznej inwentaryzacji wraz ze swoimi audytorami. Operator nie ma żadnym praw do towarów znajdujących się na magazynie. Właścicielem towarów jest tylko Spółka. Zwroty towarów realizowane są w niewielkim zakresie. Operator przyjmuje zwracane towary, natomiast decyzje dotyczące dalszego postępowania z tymi towarami, w tym ich ponownego wprowadzenia do obrotu lub innego sposobu zagospodarowania, podejmowane są przez Spółkę. Tym samym należy wskazać, że Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi /rzeczowymi usługodawców wykorzystywanymi do świadczenia usług na jej rzecz. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada oraz nie wynajmuje żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski, nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym usługodawców. Co istotne, całość procesów zarządczych oraz operacyjnych związanych z działalnością Spółki prowadzona jest z terytorium Wielkiej Brytanii. To w Wielkiej Brytanii podejmowane są wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działalności gospodarczej Spółki oraz tam zawierane są umowy z kontrahentami. Spółka wystawia faktury wykorzystując swój brytyjski system księgowy - system operacyjny Spółki (finansowy, księgowy, zarządczy) obsługiwany jest w Wielkiej Brytanii. Na terytorium Polski działalność Spółki ogranicza się do przechowywania do celów logistycznych towarów oraz ich dystrybucji do odbiorców, z którymi Spółka kontaktuje się ze swojej siedziby w Wielkiej Brytanii. Spółka nie prowadzi na terytorium kraju żadnych innych czynności operacyjnych, w szczególności nie realizuje działań marketingowych, reklamowych, nie świadczy usług posprzedażowych ani nie prowadzi obsługi reklamacji czy zwrotów towarów z terytorium Polski. Obsługa czynności sprzedażowych Spółki związanych z dostawą realizowaną przez Operatora dokonywana jest w Wielkiej Brytanii (przyjmowanie zamówień od klientów, ustalania warunków sprzedaży, obsługa administracyjna). Spółka korzysta z usług podmiotu zewnętrznego w zakresie rozliczeń podatku VAT dotyczących polskiej rejestracji, przy czym zakres tych usług ogranicza się co do zasady do czynności o charakterze technicznym i sprawozdawczym, takich jak przygotowywanie i składanie deklaracji podatkowych. W uzasadnionych sytuacjach Spółka korzysta również z doradców w Polsce, których zadaniem ocena zgodności ich działań z przepisami podatkowymi właściwymi dla jej transakcji opodatkowanych w Polsce. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

A zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

W konsekwencji, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie nr 2).

Odnosząc się do wątpliwości Spółki, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3. przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4. na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5. w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6. przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy:

1. miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub

2. nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

3. nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub

4. nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub

5. nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub

6. nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej

- faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.