DIH-8/2020

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Warszawa, dnia 14 lutego 2020 r. DIH - 4.709.45.2019 .TN DECYZJA DIH - IV - 8/2020 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 201 4 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 178), zwane j dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen tów, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 2 grudnia 2019 r. wniesionego przez Pełnomocnika str ony Jeronimo M artins Polska S.A., z siedzibą w Kostrzynie, od decyzj i Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt ŻG.8361.23.2019.AD ) z dnia 18 listopada 2019 r. , wydanej w przedmiocie nałożenia na przedsię biorcę Jeronimo Martins Polska S.A. kary pieniężnej w wysokości 7 000 zł ( siedem tysięcy złotych) z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pk t 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług z dnia 9 grudnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 2121) , zwanego dalej „rozporządzeni em w sprawie uwidaczniania cen” tj. z uwagi na nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jednostkowych produktów, nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe oraz niewidoczne ceny w miejscu sprzedaży detalicznej, Prezes Urzędu Ochrony Konku rencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniu 6 grudnia 2019 r. do Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wielkopolskim, zwanego dalej „Lubuskim WIIH” wpłynęło odwołanie z dnia 2 grudnia 2019 r. , które zostało wniesione przez Pełnomocnika reprezentującego Jeronimo Martins Polska S.A., od decyzji Lubuskiego WIIH (sygn. akt ŻG.8361.23.2019.AD ) z dnia 18 listopada 2019 r. , wydanej w przedmiocie nałożenia na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S. A. kary pieniężnej w wysokości 7 000 zł z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , tj. z uw agi na nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen 2 jednostkowych produktów, nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe oraz niewidoczne ceny w miejscu sprzedaży detalicznej. Decyzja Lubuskiego WIIH została doręczona Stronie w dniu 20 listopada 2019 r. , natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 3 grudnia 2019 r. Pismem z dnia 11 grudnia 2019 r. Lubuski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dale j „Prezesem Urzędu”. W dniach 9 - 28 maja 2019 r. w granicach upowa żnienia do przeprowadzenia kontroli nr ŻG.033.2019 z dnia 9 maja 2019 r. , inspektorzy Lubuskiego WIIH przeprowadzili kontrolę w Sklepie Biedronka nr 1898 przy ul. Matejki 46 , w Gorzowie Wi elkopolskim , należącym do przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. Kontrola została poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 8 kwietnia 2019 r. i została przeprowadzona na podstawie art. 3 ust. 1 pkt. 1 i 6 ustawy o Inspekcji Han dlowej. Ustalenia kontroli udokumentowano w protokole z dnia 28 maja 2019 r. (nr akt kontroli ŻG.8361.23.2019.AD ). Osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego przedsiębiorcy odmówiła podpisania protokołu. Pismem z dnia 28 maja 2019 r. organ I insta ncji przesłał przedsiębiorcy drogą pocztową przedmiotowy protokół, który został doręczony stronie w dniu 30 maja 2019 r. W trak cie kontroli w s klepie Biedronka nr 1898 k ontrolą objęto łącznie 131 partii środków spożywczych. Zakwestionowano łącznie 77 par tii środków spożywczych . Z uwagi na brak oznaczenia ceną i ceną jednostkową zakwestionowano 53 partii środków spożywczych. Z uwagi na brak uwidocznienia cen jednostkowych przy tow arach oferowanych do sprzedaży zakwestionowano 9 środków spożywczych, a z uwa gi na nieprawidłowe ceny jednostkowe , zakwestionowano 8 środków spożywczych, co zostało zakwalifikowane jako brak cen jednostkowych i łącznie odnosi się do 17 środków spożywczych. Z uwagi na uwidocznienie cen w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla konsu mentów, poprzez przesłonięcie wywieszki cenowej towarem zakwestionowano 7 środków spożywczych, co został o zakwalifikowane jako brak cen uwidocznionych w miejscu sprzedaży . O rgan I instancji stwierdził, iż naruszenie przez stronę przepisów o obowiązku uwi daczniania cen podczas kontroli w sklepie Biedronka nr 1898 (objętej niniejszym postępowaniem) stanowi piąte z kolei następujące po sobie naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach przez Jeroni mo Martins Polska S.A. w okresi e 12 miesięcy licząc od dnia stwierdzenia takiego naruszenia po raz pierwszy tj. 14 listopada 2018 r. , co zostało opisane w protokole kontroli nr ŻG.8361.23.2019.AD i w załącznikach do protokołu kontroli . Pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. Lubuski WIIH zaw iadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy w związku z naru szeniem § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen z uwagi na brak cen i cen jednostkowych przy 53 partiach środków spożywczych, brak cen jednostkowych przy 9 partiach środków spożywczych, nieprawidłowe ceny jednostkowe 8 partii śr odków spożywczych, niewidoczne ceny 7 partii środków spożywczych. Decyzją z dnia 23 lipca 2019 r, (nr akt kontroli ŻG.8361.23.2019/AD) Lubuski WIIH na podstawie art. 6 ust. 2 o informowaniu o cenach nałożył na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na brak oznaczenia ceną i ceną jednostkową odnośnie 53 partii środków spożywczych, z uwagi na brak uwidocznienia cen je dnostkowych przy towarach oferowanych do sprzedaży odnośnie 9 partii środków spożywczych, z uwagi na nieprawidłowe ceny jednostkowe uwidocznione przy towarach oferowanych do sprzedaży odnośnie 8 środków spożywczych, z uwagi na 3 uwidocznienie cen w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla konsumentów (wywieszka cenowa przesłonięta towarem) odnośnie 7 partii środków spożywczych. Pismem z dnia 6 sierpnia 2019 r. odwołanie od w/w decyzji wniósł Pełnomocnik strony. Pismem z dnia 14 sierpnia 2019 r. Lubuski WIIH p rzekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu . Decyzją z dnia 17 września 2019 r. nr DIH - IV - 7/2019 Prezes Urzędu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Lubuskiemu WIIH. Prezes Urzędu wskazał między innymi, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. Lubuskiego WIIH zawiadamiającym o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej na podstawie ar t. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Powyższe oznacza, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego odnośnie nałożenia kary na przedsiębiorcę na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach . Przywołanie w piśmie Lubuskiego WIIH z dnia 25 czerwca 2019 r. podstawy prawnej, odnoszącej się do deliktu administracyjnego o typie podstawowym, czyli art. 6 ust. 1 ustawy o info rmowaniu o cenach może budzić wątpliwości przedsiębiorcy co do rodzaju i wielkości sankcji administracyjnej, która zagraża przedsiębiorcy. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, który jest typem kwalifikowanym deliktu administracyjnego odnos i się do takiego samego obowiązku nałożonego na przedsiębiorcę, lecz naruszanego przez tego przedsiębiorc ę w sposób notoryjny, powtarzający się i podwyższa sankcję administracyjną poprzez podwyższenie górnego wymiaru kary z 20 000 zł do 40 000 zł. Dlatego też, przedsiębiorca powinien być poinformowany w sposób nie budzący wątpliwości o wysokości kary administracyjnej, która może zostać nałożona na przedsiębiorcę. Pismem z dnia 17 października 2019 r. Lubuski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowani a na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach oraz organ zażądał od przedsiębiorcy sporządzenia informacji o wielkości obrotu i przychodu za 2018 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Jednocześnie organ I instancji pouczył stronę o przysługującym jej prawie do brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także przeglądania akt sprawy. Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw w zakre sie zapoznania się z materiałem dowodowym. Pismem z dnia 25 października 2019 r. pełnomocnik strony poinformował Lubuski WIIH o wysokości prz ychodu przedsiębiorcy za 2018 r . Lubuski WIIH decyzją (sygn. akt ŻG.8361.23.2019.AD ) z dnia 18 listopada 2019 r. nałożył na przedsiębiorcę J eronimo Martins Polska S.A. karę pieniężną w wysokości 7 000 zł z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 r ozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , tj. z uwagi na nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jednostkowych produktów, nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe oraz niewidoczne ceny w miejscu sprzedaży detalicznej. Pismem z dnia 2 g rudnia 2019 r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od w/w decyzji. Prezes Urzędu zważył co następuje: Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyz naczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ 4 odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes Urzędu wyczerp ująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. W trakcie kontroli inspektorzy sprawdzili prawidłowość uwidaczniania cen i cen jednostkowych. Poddano sprawdzeniu 131 artyku łów żywnościowych. W przypadku 77 artykułów żywnościowych ( 59 % badanych artykułów) stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Stwierdzon e nieprawidłowości zostały udokumentowane w protokole kontroli nr ŻG.8361.23.2019.AD oraz w załącznikach do protokołu kontroli. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cen ę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Ujawnione nieprawidłowości stanowią naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 i § 4 rozp orządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, któ rego dotyczy. Z kolei § 3 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: na wywieszce, w cenniku, w katalogu, na obwolucie, w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozp orządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do spr zedaży na sztuki. Cena jednostkowa towaru w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu prze pisów o miarach. Uwidocznieniem jest ujawnienie informacji wymaganych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, widoczne, łatwo i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł się samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodów. Stopień naruszenia obowiązków – został określony jako poważny, ponieważ zostały naruszone podstawowe obowiązki dotyczące uwidaczniania cen i cen jednostkowych, stwierdzono brak w jakiejkolwiek formie informacji o cenie towaru, brak w jakiejkolwiek formie inform a cji o cenie jednostkowej towaru. Powyższe godzi w prawo konsum enta do informacji, a także uniemożliwia mu porównanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym. Poważny stopień naruszenia odnosi się do uchybień , do których należą przede wszystkim brak informacji o cenach towarów , brak informacji o cenach towarów i o cenach jednostkowych, oraz brak informacji o cenach jednostkowych towarów w odniesieniu do znacznej części towarów. Nie uwidaczniając cen Strona pozbawiła konsumentów możliwości realiz acji prawa do informacji o cenach towarów, co pozbawia ich możliwości rozważenia przedstawionej oferty i podjęcia świadomej decyzji dotyczącej zawarcia określonej umowy z określonym kontrahentem, a przez to ogranicza swobodę zawierania umów. Brak natomias t uwidocznienia cen jednostkowych przy towarach uniemożliwia kupującym porównanie cen towarów z cenami towarów podobnych lecz o innej masie czy objętości, a przez to utrudnia kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając i ch 5 interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. Same uwidocznione przy towarach ceny - jakkolwiek w przedmiotowej sprawie przy części towarów stwierdzono ich całkowity brak - bez uwidocznienia cen jednostkowych tych towarów, nie zapewni ają jednoznacznej oraz niebudzącej wątpliwości informacji o wysokości tych cen. Konsumenci d la 59 % towarów (objętych kontrolą) nie otrzymywali informacji o cenach w ogóle, cenach jednostkowych w ogóle, cenach i cenach jednostkowych. Powyższe uniemożliw iało im dokonanie świadomego wyboru produktu w oparciu o to kryterium oraz porównanie cen między produktami poszczególnych marek bądź takimi samymi produktami o różnej gramaturze. Podkreślić należy, że celem regulacji w zakresie informowania o cenach jest poprawa ochrony interesów konsumenta oraz zdrowa konkurencja między przedsiębiorcami - motyw 1 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz . U . L 80 z 18.03.1998 r. s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE”. Tym samym obowiązkiem S trony było podanie informacji o cenach w miejscu ogól nodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy t owarze lub w bliskości towaru, dl a wszystkich wyrobów, a Strona w przypadku 77 wyrobów tego obowiązku nie dopełniła. Dokonując oceny stopnia naruszenia obowiązków stwierdzono, że przedsiębiorca nie uwidaczniając cen oraz cen jednostkowych towarów w jakiejkolwiek formie dostępnej dla kupu jącego poważnie naruszył obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Cena oraz cena jednostkowa jest bowiem podstawowym kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych. Dotychczasowa działalność przedsię biorcy – jest to przesłanka, która wymaga dostosowania sankcji do konkretnego przedsiębiorcy oraz uwzględnienia dotychczasowej działalności w zakresie przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach. W związku z powyższym, przy oc enie niniejszej przesłanki Prezes Urzędu wziął pod uwagę wyniki dotychczas przeprowadzonych kontroli Strony w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących uwidaczniania cen. Strona funkcjonuje na rynku od 2004 r. i była niejednokrotnie kontrolowana, zate m powinna wykazać się znajomością obowiązujących przepisów dotyczących prawidłowego uwidacz niania cen i cen jednostkowych. Lubuski WIIH ustalił przeprowadzając kontrole , że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy licząc od dnia 14 listopada 2018 r. po raz p iąty naruszył obowiązki w zakresie uwidaczniania cen. Przedmiotowa kontrola wykazała piąte naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. W wyniku ustaleń kontrolnych stwierdzających naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach, O rgan I inst ancji przeprowadził dotychczasowo cztery wcześniejsze postępowania administracyjne zakończone wydaniem decyzji, którymi nałożył na Stronę kary pieniężne z tytułu nieprzestrzegania obowiązków wskazanych w ustawie o informowaniu o cenach. Na stępujące kontrole przeprowadzone przez inspektorów Lubuskiego WIIH stanowią wykaz naruszeń, które warunkują zastosowanie w stosunku do przedsiębiorcy w tym konkretnym przypadku art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. W dniach 14 – 23 listopada 20 18 r. w sklepie Biedronka nr 2081 w Zielonej Górze, ul. Zachodnia 65 , inspektorzy Lubuskiego WIIH skontrolowali 51 partii środków spożywczych, z których z uwagi na brak uwidocznionych cen zakwestionowano 50 partii, w tym z uwagi na brak cen jednostkow yc h 43 partii towarów . Powyższe naruszenie zostało zakwalifikowane jako pierwsze naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i zosta ło opisane w protoko le kontroli nr ZŻG.8361.97.2018 jako naruszenie, które zostało stwierdzone w dniu 14 listopada 2 018 r. i rozpoczyna dwunastomiesięczny przedział czasowy, w którym następne naruszenia będą stanowiły podstawę do wymiaru wyższej kary. Lubuski WIIH decyzją z dnia 21 stycznia 2019r. nr akt kontroli ZŻG.8361.97.2018.JS, wymierzył 6 przedsiębiorcy za narusze nie obowiązków uwidaczniania cen i cen jednostkowych karę pieniężną w wysokości 1 400 zł . Przedsiębiorca nie wniósł odwołania od decyzji I instancji i decyzja ta stała się decyzją ostateczną. W dniach 23 listopada - 6 grudnia 2018 r. w sklepie Biedronka Nr 4337, 66 - 400 Gorzów Wlkp., ul. Żwirowa 25 - inspektorzy Lubuskiego WIIH skontrolowali 36 partii towarów nieżywnościowych, z których z uwagi na brak cen na towarze, bezpośrednio przy towarze bądź w bliskości t owaru zakwestionowano 21 partii. Powyższe nar uszenie zostało zakwalifikowane jako drugie naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w okresie 12 miesięcy od dnia, w którym stwierdzono naruszenie obowiązków po raz pierwszy tj. od dnia 14 listopada 2018 r. Lubuski WIIH decyzją z dnia 16 styczn ia 2019 r. nr a kt kontroli BP.8361.116.2018.WJ wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 1 000 zł. Przedsiębiorca wniósł odwołanie od tej decyzji. Prezes Urzędu decyzją nr DIH - III/10/2019 z dnia 18 marca 2019 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy . Decyzja została doręczona stronie w dniu 21 marca 2019 r. , o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Decyzja II instancji jest decyzją ostateczną. W dniach 24 kwietnia – 2 maja 2019 r. w sklepie „Biedronka" nr 4747 w Zielonej Górze, ul. Stary Ryn ek 17 , inspektorzy Lubuskiego WIIH skontrolowali 131 partii artykułów spożywczych, z których z uwagi na brak uwidocznienia cen zakwestionowano 54 partie oraz z uwagi na brak cen jednostkowych 50 partii. Powyższe naruszenie zostało zakwalifikowane jako trzec ie naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w okresie 12 miesięcy od dnia, w którym stwierdzono naruszenie obowiązków po raz pierwszy tj. od dnia 14 listopada 2018 r. Lubuski WIIH decyzją z dnia 7 czerwca 2019 r. nr a kt kontroli ZŻG.8361.22.2019 .KB wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 4 000 zł. Przedsiębiorca nie wniósł odwołania od decyzji I instancji i decyzja ta stała się decyzją ostateczną. W dniach 28 sierpnia - 11 września 2019 r. inspektorzy Lubuskiego WIIH przeprowadzili k ontrolę w Sklepie Biedronka nr 3988 przy ul. 30 Stycznia nr 7 w Gorzowie Wielkopolskim . Kontrolą objęto łącznie 76 partii produktów artykułów nieżywnościowych. Zakwestionowano 57 partii towarów sprzedawanych według objętości i masy, które nie posiadały cen y uwidocznionej w miejscu sprzedaży (24 partie) oraz ceny jednostkowej (33 partie). Powyższe naruszenie zostało zakwalifikowane jako czwarte naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w okresie 12 miesięcy od dnia, w którym stwierdzono naruszenie obowiązków po raz pierwszy tj. od dnia 14 listopada 2018 r. Lubuski WIIH decyzją (sygn. akt BP.8361.62.20 19.AS) z dnia 21 października 2019 r. nałożył na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu niewykon ania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , tj. z uwagi na brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen w odniesieniu do 24 partii oraz cen jednostkowych 33 partii towarów. Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od w/w decyzji. Decyzją nr DIH - IV - 01/2020 z dnia 20 stycznia 2020 r. Prezes Urzędu utrzymał zaskarżona decyzję w mocy, która stała się decyzją ostateczną. Decyzja II instancji została doręczona stronie w 23 stycznia 2020 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Przedmiotowe postępowanie odnoszące się do zaskarżonej decyzji zostało zakwalifikowane jako pi ąte naruszenie przez przedsiębiorcę art. 4 ustawy o informowaniu o cenach w dwunastomiesięcznym przedziale czasowym, w którym stwierdzono naruszenie obowiązków po raz pi erwszy tj. od dnia 14 listopada 2018 r. Analizując dotychczasową działalność przedsięb iorcy, Prezes Urzędu stwierdza, że ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości nie były jednorazowym , incydentalnym przypadkiem naruszenia przez Stronę przepisów o uwidocznianiu cen. Istotnym jest również 7 fakt, że kontrole we wszystkich wymienionych placów kach poprzedzone były zawiadomieniami o zamiarze przeprowadzenia kontroli. W związku z powyższym, przedsiębiorca miał możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Strona nie wykonała obowiązków wynikających z art. 4 ustawy o informowaniu o cenac h pięciokrotnie licząc od dnia pierwszego stwierdzenia nieprawidłowości, to jest od stwierdzenia naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach podczas kontrol i przeprowadzonej w dniach 14 - 23 listopada 2018 r. Strona nie tylko wypełniła swym zachowaniem minimalny warunek co do ilości naruszeń obowiązków skutkujący możliwością wymierzenia kary w podwyższonej wysokości, ale go przekroczyła. Skumulowanie takiej ilości stwierdzonych naruszeń obowiązków świadczy o tym, że Strona istotnie naruszyła i ograniczyła podstawowe uprawnienie konsumentów, to jest prawo do informacji o cenach towarów. W ocenie Prezesa Urzędu, Strona nie dołożyła należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej w celu przestrzegania przepisów istotnych z punkt u widzenia praw i interesów konsumentów, i nie podjęła działań w zakresie ustalenia przyczyn, które powodują nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen. Przebieg dotychczasowej działalności Strony stanowi okoliczność zaostrzającą wymiar kary. Wielkoś ć obrotu i przychodu – Biorąc pod uwagę trzecią dyrektywę wpływającą na wymiar kary pieniężnej, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, Lubuski WIIH na podstawie posiadanej informacji o wielkości obrotów i przychodu uznał, że Strona wykracza poza kategorie przedsiębiorców przewidziane w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 i poz. 1495 ), tj. mikro - przedsiębiorców, małych oraz średnich przedsiębiorców i należy do kategorii pozostał ych przedsiębiorców. Str ona przedstawiła informację o wielkości przychodu za 2018 r. W związku z powyższym, Prezes Urzędu wziął pod uwagę okoliczność, że udział Strony w obrocie rynkowym jest jednym z największych, a wysokość kary w stosunku do obrotu stanowi ułamkową część proce nta. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy 98/6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożon a na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjona lna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu , jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliw a. Prz episy ww . dyrektywy stosowane są przez Organ pomocniczo. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. kary pieniężnej w wysokości 7 000 zł z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , tj. z uwagi na nieuwidocznienie w miejscu sprzeda ży detalicznej cen i cen jednostkowych produktów, nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe oraz niewidoczne ceny w miejscu sprzedaży detalicznej. W swoim odwołaniu od zaskarżonej decyzji pełnomocnik Strony podniósł, co następuje. 8 I. Zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 KPA poprzez jego niezastosowanie , pomimo, że zostały wszystkie przesłanki pozwalające na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie, tj. naruszenie prawa dokonane przez Przedsiębiorcę było znikome, nadto zaprzestał on naruszania prawa . II. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach w zw. z art. 14 ustawy z d nia 6 marca 2018 r. roku - Prawa przedsiębiorców poprzez nałożenie na Przedsiębi orcę kary pieniężnej w kwocie 7 000 zł, mimo, iż w s prawach, w których doszło do większego naruszenia obowiązków wynikających z Ustawy o informowaniu o cenach organy administracji publicznej wymierzały kary ponad 9 - krotnie niższe, co stanowi nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. III. zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nieustalenie i niewyjaśnienie, czy wskazane przez Organ I instancji decyzje uzasadniające zastosow anie art. 6 ust. 2 Ustawy o informowaniu o cenach (str. 9 decyzji), są ostateczne i mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. IV. Wnioski strony Strona wniosła na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 KPA o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o odstąpieniu od nakładania na Przedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej, ewentualnie o : - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nałożenie na Przedsiębiorcę kary pieniężnej w kwocie 733,27 zł. Odnośnie powyższych zarzutów i wniosków Prezes Urzędu, zważył co następuje: Ad. I. Zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 KPA Strona stawia zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 KPA poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że zostały wszystkie przesłanki pozwalające na odstąpi enie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie, tj. naruszenie prawa dokonane przez Przedsiębiorcę było znikome, nadto zaprzestał on naruszania prawa. Ponadto strona podnosi, że Organ I instancji nie wskazał, czy stwierdzone brak i utrzymywały się przez cały okres kontroli, czy też występowały jednostkowo i łącznie dawały liczbę 77 partii. Czynności kontrolne prowadzone były w okresie aż 20 dni, zatem wyjaśnienie częstotliwości występowania braków ma istotne znaczenie dla oceny prz estrzegania obowiązków przez Przedsiębiorcę (większym naruszeniem jest bowiem brak oznaczeń utrzymujących się przez 20 dni, niż występowanie braków na poziomie np. 4 oznaczeń każdego dnia, jednakże dotyczących każdorazowo innych produktów). Strona równie ż podnosi, iż w kontrolowanym okresie na stani e placówki znajdowało się aż 10 700 indeksów produktów . Oznacza to, że w całym kontrolowanym okresie udział zakwestionowanych pozycji ( 77 ) we wszystkich pozycjach na stanie placówki ( 10 700 ) wyniósł zaledwie 0, 71 %. Odnośnie powyższego zarzutu Prezes Urzędu informuje co następuje: Zgodnie z art. 189f § 1 KPA Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga narusze nia prawa jest znikoma, a Strona zaprzestała naruszania prawa lub 9 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na Stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony Organ administracji publicznej lub Strona została prawom ocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 KPA konieczne jest jednoczesne spełnienie dwóch przesłanek: zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa i zaprzestanie przez Stronę naruszania prawa. Obydwie przesłanki powinny być spełnione kum ulatywnie, czyli zaistnienie tylko jednej przesłanki nie uprawnia Organu do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Prezes Urzędu stoi na stanowisku, iż ustalony stan faktyczny nie stwarzał podstaw do uznania p owstałego naruszenia za zn ikome. Konsumenci pozbawieni dostępu do prawidłowo uwidocznionych cen, a także cen jednostkowych towarów pozbawieni są tym samym możliwości pełnego rozeznania i podjęcia obiektywnej decyzji w sprawie dokonania zakupu. W ocenie Prezesa Urzędu, nie zachodzi w tym przypadku znikome naruszenie prawa, a całościowa ocena zgodności z prawem działania Strony, która narusza obowiązek administracyjno - prawny jest niekorzystna dla Strony. Odnosząc się do argumentacji strony, iż organ I instancji nie wskazał, czy stwie rdzone braki utrzymywały się przez cały okres kontroli, czy też występowały jednostkowo i łącznie dawały liczbę 77 partii, Prezes Urzędu zwraca uwagę, że dowodem w sprawie jest protokół kontroli, który na ogół zostaje wystawiony ostatniego dnia kontroli i jest udostępniany przedsiębiorcy. W przypadku, gdy kontrola trwa kilka dni wszystkie stwierdzone naruszenia w przedziale czasowym określonym w protokole kontroli podlegają notyfikacji w tym protokole. Nie jest istotne którego dnia kontroli zostały stwierd zone naruszenia. Dla postępowania kontrolnego nie jest istotny fakt, że w trakcie kontroli Strona uzupełniła brakujące ceny i ceny jednostkowe w tym konkretnym sklepie. Dla postępowania kontrolnego nie ma znaczenia wyjaśnienie częstotliwości występowania braków w przedziale czasowym podlegającym kontroli. Protokół kontroli powinien zawierać wszystkie ustalenia w zakresie stanu faktycznego poczynione w toku kontroli, w tym przypadku m.in. stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach, a ni e tylko wybiórczo wybrane naruszenia miarkowane według zasady wartościowania. Odnosząc się do argumentacji strony, że wyjaśnienie częstotliwości ma istotne znaczenie dla oceny przestrzegania obowiązków przez Przedsiębiorcę , ponieważ braki mogły występowa ć jednostkowo, co dało łącznie liczbę 77 partii w przedziale czasowym podlegającym kontroli, Prezes Urzędu informuje, że przepisy ustawy informowaniu o cenach mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przew idują możliwości uwzględnienia „ incydentalnoś ci" naruszenia przepisów, czy też wartościowania przyczyn naruszenia. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, z przepisów prawa powinno wynikać, że odpowiednie organy posiadają uprawnienia do uwzględnienia incydentalności naruszenia przepisów lu b też wartościowania przyczyn naruszenia . (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 146/19). Ani przepisy ustawy o informowaniu o cenach, ani przepisy ustawy o Inspekcji Handlowej nie nadają uprawnień inspektorom Inspekcji Handlowej do uwzględniania incydentalności naruszenia czy też wartościowania przyczyn naruszenia, co jest wskazywane przez stronę jako zarzut nie wyjaśnienia czę stotliwości występowania braków. Należy zwrócić uwagę, że z akre s kontroli wskazany w pkt. 1 zawiadomienia Lubuskiego WIIH o zamiarze ws zczęcia kontroli z dnia 8 kwietnia 2019 r. odnosił się do „ kontroli przestrzegania przepisów o uwidacznianiu cen oferowanych środków spożywczych oraz wyznaczonych dla nich dat minima lnej trwałości i terminów przydatności do spożycia ”. Tym samym podjęcie przez inspektorów jakichkolwiek działań w zakresie uwzględnienia incydentalności naruszenia, wskazywania w protokole kontroli naruszeń według zasady wartościowania mogłoby być 10 sprzecz ne z zakresem kontroli, ponieważ zakres kontroli nie odnosi się do wartościowania, tylko do sprawdzenia przestrzegania przepisów o uwidacznianiu cen oferowanych środków spożywczych . W tym miejscu wskazać należy , że kontrole przeprowadzane na podstawie prz episów prawa unijnego w innych branżach mogą wprowadzać wartościowanie naruszeń, a le wynika to z przepisów prawa (np. niezgodności poziomu I są kwalifikowane jako poważniejsze niż niezgodności poziomu II). Jako znikome naruszenie prawa nie może zostać zak walifikowany prezentowany przez stronę argument, iż udział zakwestionowanych pozycji ( 77 ) we wszystkich pozycjach na stanie placówki ( 10 700 ) wyniósł zaledwie 0,71 %. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje, że kontrole przeprowadzane są metodą próbkowania. Próbki dobierane są metodą losową przez inspektorów. To kontrolujący dokonuje selekcji materiału pobieranego do próbek. Danymi wiarygodnymi i rzetelnymi stanowiącymi podstawę referencyjną jest ilość skontrolowanych towarów, a nie wie lkość asortymentu. Dane w zakresie wielkości asortymentu podawane przez przedsiębiorcę nie zostały zweryfikowane przez inspektorów. Należy zwrócić uwagę, że w dyrektywach wymiaru kary nie ma żadnego odniesienia do wielkości asortymentu, a inspektorzy nie mają obowiązku weryfikowania czy podawana przez przedsiębiorcę wielkość asortymentu jest zgodna z prawdą, ponieważ przedmiotem kontroli nie jest badanie wielkości asortymentu. Tym samym przy ocenie stopnia naruszenia obowiązków bierze się pod uwagę udzia ł procentowy stwierdzonych naruszeń w stosunku do ilości towarów objętych kontrolą. W tym przypadku, k onsumenci d la 59 % towarów (objętych kontrolą) nie otrzymywali informacji o cenach lub cenach jednostkowych , co uniemożliwiało im dokonanie świadomego wyb oru produktu w oparciu o to kryterium oraz porównanie cen między produktami poszczególnych marek bądź takimi samymi produktami o różnej gramaturze. Wyniki kontroli wska zujące na to, że 77 towarów objętych kontrolą były pozbawione cen oraz cen jednostkowych , nie umożliwiają zakwalifikowania tego naruszenia do naruszenia prawa, które jest znikome. Wręcz przeciwnie, wyniki kontroli wskazują na poważne naruszenie prawa. Druga przesłanka odnosząca się do zaprzestania naruszenia prawa również nie została spełnio na przez stronę. Jednocześnie Prezes Urzędu wskazuje, iż z przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia o uwidacznianiu cen można wywieść, iż uwidacznianie cen przez przedsiębiorcę powinno nastąpić przed momentem udostępnienia danego towaru do sprzedaży konsum entowi, o czym świadczy zdanie: „cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów”. Jakakolwiek inna wykładnia tego przepisu umożliwiająca przedsiębiorcy, uwidacznianie cen w miejscu, które nie jest ogólnodostępne lub ni e jest dobrze widoczne dla konsumentów jest błędna. Powyższe oznacza, że w momencie zaproszenia do punktu sprzedaży konsumentów cena towaru powinna być uwidoczniona. Tym samym, każde otwarcie punktu sprzedaży oznacza złożenie oferty konsumentowi i jest te rminem wykonania obowiązku uwidaczniania cen. Niewykonanie tego obowiązku przed udostępnieniem towaru do sprzedaży skutkuje nałożeniem na przedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej. Dlatego też, ceny powinny być uwidocznione przed wejściem inspektorów na teren sklepu, tak jak powinny być uwidocznione przed zaproszeniem klientów do sklepu. Strona notoryjnie narusza przepisy art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Argument tego rodzaju, że pojawienie się inspektorów Inspekcji Handlowej, którzy wskażą str onie gdzie znajdują się towary z nieprawidłowym oznaczeniem cen, a następnie odstąpią od wymierzenia kary, bo pracownicy przedsiębiorcy uzupełnią braki, jest nie do przyjęcia przez organy Inspekcji Handlowej. Celem kontroli nie jest wskazywanie gdzie leżą towary z nieprawidłowo oznaczonymi cenami, które podczas kontroli powinny być uzupełnione. 11 Celem kontroli jest ustalen ie, czy przedsiębiorca realizuje obowiązki wynikające z art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. I takie ustalenie faktyczne zostało stwie rdzone. Na podstawie wiedzy Prezesa Urzędu posiadanej z urzędu, nie jest możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 2 KPA ponieważ uprzednie kary nakładane przez Lubuskiego WIIH, a także przez inne wojewódzkie insp ektoraty Inspekcji Handlowej za naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach nie spełniają celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. A wręcz przeciwnie, kary pieniężne nakładane na przedsiębiorcę dotychczasowo przez Lubuskiego WIIH i wojewódzkie inspektoraty Inspekcji Handlowej na terenie Polski nie spełniały swojej funkcji prewencyjnej i nie odstraszały przedsiębiorcy od dalszego naruszania prawa, co stanowi okoliczność obciążającą a nie łagodzącą . Odnosząc się natom iast do art. 189f § 2 KPA, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prezes Urzędu zwraca uwagę, że notoryjne, powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorc ę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Na tej podstawie, Pre zes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest oczywiście bezzasadny. Ad. II Zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach w zw. z art. 14 Prawa przedsiębiorców . Strona podnosi zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach w związku z art. 14 Prawa przedsiębiorców poprzez nałożenie na Przedsiębiorcę kary pieniężnej w kwocie 7 000 zł, mimo, iż w sprawach, w których doszło do większego narusz enia obowiązków wynikających z u stawy o informowa niu o cenach organy administracji publicznej wymierzały kary ponad 9 - krotnie niższe, co stanowi nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Strona przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Adm inistracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1406/15 , gdzie Sąd rozpoznając skargę od decyzji Prezesa Urzędu uznał, że naruszenie Ustawy o informowaniu o cenach co do 105 partii towarów uzasadnia zastosow anie kary pienięż nej w kwocie 1 000 zł. Odnosząc się do powyższych zarzutów, Prezes Urzędu informuje co następuje: Przywołany przez stronę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnosi się do innego stanu faktycznego i prawnego. Przede wszystkim należy wsk azać, że wyrok ten odnosi się do kary wymierzonej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. W tym konkretnym przypadku, kara pieniężna została wymierzona na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o info rmowaniu o cenach. W stanie faktycznym spra wy, Prezes Urzędu decyzją z dnia 17 września 2019 r. nr DIH - IV - 7/2019 uchylił w całości poprzedzającą decyzję Lubuskiego WIIH z dnia 23 lipca 2019 r, (nr akt kontroli ŻG.8361.23.2019/AD) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Lubuskiemu WIIH. W uza sadnieniu decyzji Prezes Urzędu wskazał między innymi, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. Lubuskiego WIIH zawiadamiającym o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie n ałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowani u o cenach. Natomiast uchylona decyzja I instancji została wydana na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Przywołanie w piśmie Lubuskiego WIIH z dn ia 25 czerwca 2019 r. podstawy prawnej, odnoszącej się do deliktu 12 administracyjnego o typie podstawowym, czyli art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach może budzić wątpliwości przedsiębiorcy co do rodzaju i wielkości sankcji administracyjnej, która zag raża przedsiębiorcy. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach charakteryzuje się tym, że ma podwyższony górny wymiar kary z 20 000 zł na 40 000 zł. Powyższe oznacza, że ustawodawca w przypadkach kwalifikowanych na podstawie art. 6 ust. 2 ustaw y o informowaniu o cenach, czyli w przypadku stwierdzonych naruszeń co najmniej trzykrotnie we wskazanym w przepisie przedziale czasowym, nakazuje wymierzanie kary wyższej nawet o 100% w stosunku do kary wymierzanej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o info rmowaniu o cenach. Lubuski WIIH pismem z dnia 17 października 2019 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach W tym konkretnym przypadku, przedsiębiorca spełnił przesłanki z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, dlatego też kara jest bardziej dotkliwa, co jest uzasadnione pod względem faktycznym i prawnym. W tym konkretnym przypadku, za pięciokrotne naruszenie kara została wymierzona w wysokoś ci 17,5 % górnego wymiaru kary. Uprzednie naruszenia w tym przedziale czasowym skutkują proporcjonalnym podwyższaniem wymiaru kary. Każde kolejne naruszenie ma wpływ na wymiar kary w prowadzonych postępowaniach administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1400/19) orzekł: „ (…) w przypadku kary pieniężnej nakładanej w oparciu o przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy, przyjąć należy, że jeśli uprzednio przedsiębiorca karany był za naruszanie określonych norm ustawy, to dalsze n ieprzestrzeganie zapisów ustawy, o jakich mowa w art. 4, winno spotkać się z karą bardziej dotkliwą, skoro ukarany nadal nie stosuje się do nakazów prawa”. Należy zwró cić uwagę, że w ramach aktualnego orzecznictwa , które odnosi się do przedsiębiorcy , Sąd n akazuje stosowanie kar bardziej dotkliwych, skoro ukarany nadal nie stosuje się do nakazów prawa. Na tej podstawie Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach w zw. z art. 14 Prawa przedsiębiorców jest ocz ywiście bezzasadny. Ad. III Z arzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach Strona podnosi zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o ce nach poprzez nieustalenie i niewyjaśnienie, czy wskazane przez Organ I instancji decyzje uzasadniaj ące zastosowanie art. 6 ust. 2 u stawy o informowaniu o cenach (str. 9 decyzji), są ostateczne i mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieni ężnej. Odnośnie powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje, że wskazane decyzje I i II instancji wymienione w niniejszym postępowaniu są ostateczne i mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Dlatego też, w/w zarzut jest bezzasad ny. Ad. IV Wnioski strony Strona wniosła na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 KPA o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o odstąpieniu od nakładania na Przedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej, ewentualnie o : - uchylenie zas karżonej decyzji w całości i nałożenie na Przedsiębiorcę kary pieniężnej w kwocie 733,27 zł. Odnośnie wniosków strony, Preze s Urzędu informuje co następuje. 13 Prezes Urzędu nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzj i w całości i wydania decyzji o odstąpieniu od nakładania na p rzedsiębiorcę administracyjnej kary pieniężnej . Każde kolejne naruszenia, które zostały zidentyfikowane przez inspektorów Lubuskiego WIIH w dokładnie określonym 12 – miesięcznym przedziale czasowym od dnia zidentyfikowania naruszenia po raz pierwszy, mają wpływ na procentowe zwiększenie wymiaru kary przy każdym stwierdzonym naruszeniu. Należy zwrócić uwagę, że działanie przedsiębiorcy polegające na ignorowaniu obowiązku informowania o cenach skutkuje nakładaniem kolejnych kar na przedsiębiorcę Prezes Urzędu nie znajduje również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez orzeczenie kary w niższej wysokości, wskaza nej przez stronę w kwocie 733,27 zł, ponieważ nałożona kara ma charakter proporcjonalny. Strona przywołuje przeprowadzoną przez siebie wycenę jednego naruszenia opartą o wycenę naruszenia na podstawie przywołanego przez siebie wyroku z 2015 r. ( sygn. akt VI SA/Wa 1406/15 ) i dokonuje wyceny jednego naruszenia na 9,253 zł. Biorą c pod uwagę, ż e wskazany wyrok nie dotyczy pos tę powania prowadzonego na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, to metodyka stosowania wyceny jednego naruszenia mogłaby odnosić się do wartości 1750 zł za jedno naruszenie. Natomiast w yrok z 2019 r. ( sygn. akt VI SA/Wa 1400/19 ) odnosi się postępowania, w którym stwierdzono brak uwidocznienia cen i cen jednostkowych 11 asortymentów towarów oraz brak uwidocznienia ceny jednostkowej 1 asortymentu towaru, natomiast kara została nałożona w wysokoś ci 21 000 zł. Stosując tę metodologię, łączna kara nałożona na przedsiębiorcę wynosiłaby w tym konkretnym przypadku 134 750 zł (1750 zł x 77 naruszeń jednostkowych) czyli przewyższałaby górny próg wymiaru kary 40 000 zł ponad trzykrotnie. Dlatego też, st osowanie takiej metodologii nie ma uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie przewidują sankcjonowania za poszczególne naruszenie ani wymierzania kary łącznej. Dyrektywy wymiaru kary zostały określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i wskazują, że p rzy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. W niniejszej decyzji wszystkie dyrektywy wymiaru kary z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach zostały szczegółowo omówione. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychyl ił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, iż Lubuski WIIH zasadnie nałożył na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w Kostrzynie , karę pieniężną w wysokości 7 000 z ł z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 , w związku z naruszeniem § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , tj. z uwagi na nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jedno stkowych produktów, nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe oraz niewidoczne ceny w miejscu sprzedaży detalicznej. Tym samym decyzja Lubuskiego WIIH (sygn. akt ŻG.8361.23.2019.AD ) z dnia 18 listopada 2019 r. powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc p owyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. 14 Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia Stronie przysługuje skarga do W ojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 1. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od Stro ny skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 1) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wa rtości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 2) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 3) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więc ej niż 100.000 zł 2. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane Stronie na wniosek złożony przed wszczęc iem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. 3. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacj a podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900). Podstawa prawna pouczenia: art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.); § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dni a 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług ( Dz. U. z 2019 r. poz. 178). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. Radca Prawny reprezentujący Jeronimo Martins Polska S.A. , ul. Żniwna 5 , 62 - 025 Kostrzyn 2. a/a Do wiadomości: Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wielkopolski m