DIH-3/2020

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 10 stycznia 2020 r. DIH - 4.709.43.2019 .BP DECYZJA DIH - IV/3 /20 20 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2 096, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668, z późn. zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 178), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szczecinie z dnia 12 listop ada 2019 r. (sygnatura: W PN .8361. 119 .2019), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 3 0 4 00 zł (słownie: trzydzieści tysi ę c y czterysta złotych) z tytułu kolejnego naruszenia obowiązków wynikających z przepisów o uwidac znianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Pismem z 22 maja 2019 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646, z późn. zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie, zwany dalej również „Zachodniopomorskim WIIH” , zawiadomił p rzedsiębiorcę Jeroni mo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, zwanego dalej również „Stroną” , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 178), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach” . Przedmiotowe pismo Strona odebrała 27 maja 2019 r. W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 21 i 25 czerwca 2019 r. przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego WIIH, w sklepie „Biedronka”, mieszczącym s ię w Szczecinie przy ul. Milczańskiej 8 , należącym do Strony, sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 50 asortyment ów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając: 2  brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypa dku 19 partii produktów,  brak uwidocznionej ceny jednostkowej w przypadku 1 partii produktów,  brak uwidocznionej ceny w przypadku 5 partii produktów, co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporz ądzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. poz. 2121), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 25 czerwca 2019 r. (nr akt kontroli: W PN .8361. 119 .2019). W okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie przepisów po raz pierwszy organ ujawnił dwanaście przypadków naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach w toku kontroli przeprowadzonych w na stępujących okresach: 1) 2, 7, 13 sierpnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.140.2018) – decyzją z dnia 18 kwietnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40 000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 1/2019 z 13.06.2019 r. uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 16 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wys.28 888 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 10/2019 z dnia 22 p aździernika 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 2) 5, 11 września 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.141.2018) – decyzją z dnia 18 marca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40 000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - I/30/2019 z 17 maja 2019 r. uchylono zaskarżoną decyzje i nałożono karę pieniężną w wys. 35 000 zł. 3) 4, 15 października 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach j ednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.173 .2018) – decyzją z dnia 18 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 27 200 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 13/2019 z dnia 18 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 4) 30 – 31 października 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach j ednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.227.2018) – decyzją z dnia 19 lipca 2 019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 26 000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 18/2019 z dnia 19 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 5) 7, 18 grudnia 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.228.2018) – decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40 000 zł Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 19/2019 z dnia 22 listop ada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 6) 16, 23 stycznia 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.6.2019) – decyzją z dnia 14 sierpnia 2019 r. nałożono k arę pieniężną w wysokości 26 400 zł. De cyzją Prezesa UOKiK z dnia 9 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.15.2019.BP) zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 7) 25, 30 stycznia 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.15, 31.2019) – decyzją z dn ia 22 sierpnia 2019 r. n ałożono karę pieniężną w wysokości 30.800 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 3 25/2019 z dnia 16 g rudnia 2019 r. uchylono zaskarżoną decyzję i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. 8) 6, 18 lutego 2019 r. - stwierdzono brak infor macji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.28.2019) – decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40 000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 28/2019 z dnia 20 grudnia 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy . 9) 25, 27 lutego 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.35.2019) – decyzją z dnia 5 września 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 32 900 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 33/2019 z dni a 7 stycznia 2020 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 10) 11, 15 marca 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.42.2019) – decyzją z dnia 6 września 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 30 200 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 2/2020 z dnia 8 stycznia 2020 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 11) 9, 22 maja 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.70.2019) – decyzją z dnia 9 września 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 23 700 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 30/2019 z dnia 16 grudnia 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 12) 13, 20 maja 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.77.2019) – decyzją z dnia 12 września 2019 r. nałożono kare pieniężną w wys. 29 200 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 29/2019 z dnia 16 grudnia 2019 r. uchylono zaskarżoną decyzję i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 13 wrześ nia 2019 r., Zachodniopomorski WIIH poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przeds iębiorcę, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. W piś mie tym, stosownie do wymogów art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej „kpa”, Strona została pouczona również o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 12 listopada 2019 r. (sygnatura: WPN .8361. 119 .2019), Zachodniopomorski WIIH nałożył na ww. p rzedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 0 4 00 zł (słownie: trzydzieści tysię c y czterysta złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu trzynastego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym s twierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana w dniu 15 listopada 2019 r. Pismem z dnia 2 8 listopada 2019 r. (data stempla 2 9 listopada 2019 r.) , Strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy 4 do ponownego rozpatrzenia. Skarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art . 6 ustawy o informowaniu o cenach poprzez wymierzenie przez organ pierwszej instancji rażąco wysokiej kary pieniężnej, 2) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2014r. o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez przyjęcie, że stopień ni ewykonania przez JMP obowiązków, o których mowa w art. 4 wskazanej ustawy uzasadnia nałożenie na JMP kary w wysokości 3 0 4 00 zł, 3) art. 81 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów ustalając, że skarżąca dokonała istotnego naruszenia ob owiązków przedsiębiorcy wynikających z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, 4) art. 77 kpa poprzez nieustalenie istotnych okoliczności mających znaczenie przy wysokości wymierzonej przez organ pierwszej instancji kary pieniężnej, Pismem z dnia 1 8 grudnia 2019 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu a dministracyjnym przysługuje, na pod stawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównani e cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jedn ostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, c ena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według objętości, 2) kilogram lub tonę – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy, 3) metr lub metr kwadratowy – dla towarów sprzedawanych według długości lub powierzchni, 4) sztukę – dla towarów sprzedawanych na sztuki. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach 5 co najmniej trzykr otnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Ustalając wysokość kary pienię żnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. W toku postępowan ia odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty zawarte w odwołaniu. Po przeprowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji wskazuje, iż ni e ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co powoduje konieczność nałożenia przez Zachodniopomorskiego WIIH kary pieniężnej. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące nakładania kar, n iezrealizowanie ob owiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębio rca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzj i, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków określonych w ww. przepi sach, przy czym wysokość sankcji jest uzależniona od tego, czy podmiot narusza przepisy po raz pierwszy bądź drugi, czy też trzeci i kolejny. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która je st karą administracyjną. Prezes UOKiK dokonując analizy akt sprawy oraz treści skarżonej decyzji zwrócił uwagę na stwierdzenie Zachodniopomorskiego WIIH, że kontrolowany przedsiębiorca – Jeronimo Martins Polska S.A. nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o cenach po raz trzynasty, w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Naruszenie obowiązków w zakresie uwidaczniania cen Zachodniopomorski WIIH stwierdził dotychczas w toku uprze dnio przeprowadzonych kontroli, tj.: 1) 2, 7, 13 sierpnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.140.2018), 2) 5, 11 września 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktó w (sprawa WKŻ.8361.141.2018), 3) 4, 15 października 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.173.2018), 4) 30 – 31 października 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktó w (sprawa WPN.8361.227.2018), 6 5) 7, 18 grudnia 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.228.2018), 6) 16, 23 stycznia 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.6.2019), 7) 25, 30 stycznia 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.15,31.2019), 8) 6, 18 lutego 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.2 8.2019), 9) 25, 27 lutego 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.35.2019), 10) 11, 15 marca 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.42.2019), 11) 9, 22 maja 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZK Ż.8361.70.2019), 12) 13, 20 maja 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.77.2019). W powyższych przypadkach na kontrolowanego przedsiębiorcę zostały nałożone kary pieniężne, w drodze decyzji administracy jnej na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o cenach. Zgodnie z art. 6 ust. 2 w/w ustawy, warunkiem wymierzenia kary w wysokości do 40 000 zł jest fakt niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązków w zakresie informowania o cenach, co najmniej trzykrotnie w ok resie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Fakt naruszenia w/w obowiązku podlega stwierdzeniu w postępowaniu administracyjnym. Tym samym, ulega zmianie liczba naruszeń jakie miały miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na fakt, że :  decyzją Prezesa UOKiK DIH - IV - 25/2019 z dnia 16 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.16.2019.BP) uchylono zaskarżoną decyzję Z achodniopomorskiego WIIH nr WKŻ.8361.15,31.2019 z dnia 22 sierpnia 2019 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania,  decyzją Prezesa UOKiK DIH - IV - 29/2019 z dnia 1 6 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709. 28 .2019.BP) uchylono zaskarżoną decyzję Z achodniopomorskiego WIIH nr WKŻ.8361. 77 .2019 z dnia 1 2 wrze ś nia 2019 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, co oznacza, że przy ustalaniu liczby naruszeń wskazanych w przedmiotowym postępowaniu nie można brać pod uwagę w/w decyzji Zachod ni opomorskiego WIIH. Tym samym , należy stwierdzić, że Strona obowi ązek informowania o cenach, w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach naruszyła dziesięci okrotnie. Ustalenia poczynione przez Prezesa UOKiK, nie zmieniają jednak faktu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do wymierzenia kary zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Strona podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stoi na stanowisku, że ich skutkiem było wymierzenie rażąco niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej. 7 Strona zarzuca, że organ I in stancji ustalając wymiar kary błędnie wziął pod uwagę naruszenie, co do którego postępowanie nie zostało zakończone, i z tego względu należy pominąć decyzje Zachodniopomorskiego WIIH:  z dnia 13 lipca 2019 r. (sygn. akt ZKŻ.8361.140.2018) nakładającą karę p ieniężną w wys. 28 888 zł, (powinno być 16 lipca 2019 r.)  z dnia 16 lipca 2019 r. (sygn.. akt ZKŻ.8361.173.2018) nakładająca karę pieniężną w wys. 27 200 zł,  z dnia 19 lipca 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.227.2018) nakład ającą karę pieniężną w wys. 26 200 zł,  z dnia 23 lipca 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.228.2018) nakładającą karę pieniężną w wys. 40 000 zł.  z dnia 14 sierpnia 2019 r. (sygn. akt ZKŻ.8361.6.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 26 400 zł,  z dnia 22 sierpnia 2019 r. (sygn. akt WKŻ.8361.15, 31.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 30 800 zł,  z dnia 23 sierpnia 2019 r. (sygn. akt ZNP.8361.28.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 40 000 zł,  z dnia 5 września 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.35.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 32 900 zł,  z dnia 6 września 2019 r. (sygn. akt WKŻ.8361.42.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 30 200 zł,  z dnia 9 września 2019 r. (sygn. akt ZKZ.8361.70.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 23 700 zł,  z dnia 12 września 2019 r. (sygn. akt WKŻ.8361.77 .2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 29 200 zł, Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu, należy uznać, że Strona, wnosząc odwołanie zasadnie podniosła, że organ pierwszej instancji badając przesłankę dotychczasowego postępowania w ramach wymiaru kary, uwzględnił przedmiotowe naruszenia w sytuacji, gdy były one przedmiotem niezakończonego postępowania odwoławczego. Z drugiej jednak strony, należy mieć na uwadze regulację zawartą w art. 15 kpa, zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstan cyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy, przy czym sprawa powinna być tożsama pod względem przedmiotowym i podmiotowym w obu instancjach. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, należy zauważyć, że organ pierwszej instancji uwzględnił okoliczność w/w naruszenia uznając, że naruszenie to miało miejsce, mimo, że de facto, postępowanie w sprawie tego naruszenia nie zostało jes zcze zakończone. Należy jednak zauważyć, że w toku przedmiotowego postępowania odwoławczego, postępowanie wszczęte wskutek wniesienia odwołania od decyzji Zachodniopomorskiego WIIH: 8  nr ZKŻ.8361.140.2018 z 16 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Preze sa UOKiK nr DIH - IV - 10/2019 z dnia 22 października 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr ZKŻ.8361.173.2018 z 16 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 13/2019 z dnia 18 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyz ję w mocy,  nr WPN.8361.227.2018 z dnia 19 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 18/2019 z dnia 19 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr WPN.8361.228.2018 z dnia 23 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją P rezesa UOKiK nr DIH - IV - 19/2019 z dnia 22 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr ZKŻ.8361.6.2019 z dnia 14 sierpnia 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa U OKiK z dnia 9 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.15.2019.BP) utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr ZNP.8361.28.2019.2019 z dnia 23 sierpnia 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 28/2019 z dnia 20 grudnia 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr WPN.8361.35.2019 z dnia 5 września 2019 r. został o zakończone d ecyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 33/2019 z dnia 7 stycznia 2020 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy ,  nr WKŻ.8361.42.2019 z dnia 6 września 2019 r. zostało zakończone d ecyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 2/2020 z dnia 8 stycznia 2020 r. utrzymu jącą zaskarżoną decyzję w mocy ,  nr ZKŻ.8361.70.2019) z dnia 9 września 2019 r. zostało zakończone d ecyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 30/2019 z dnia 16 grudnia 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy ,  nr WKŻ.8361.77.2019 z dnia 12 września 2019 r. zo stało zakończone d ecyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 29/2019 z dnia 16 grudnia 2019 r. uchyl ającą zaskarżoną decyzję i przekaz ującą sprawę do ponownego rozpoznania . Odmiennie natomiast Prezes UOKiK r ozstrzygnął kwestię postępowań W KŻ.8361.15,31.2019 oraz W KŻ.8361.77.2019 s tojąc na stanowisku, iż podstawą do wymierzenia kary zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach są naruszenia stwierdzone w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowania wskutek wniesionych odwoł ań zostały zakończone decyzjami Prezesa UOKiK uchylającymi zaskarżone decyzje i przekazującymi sprawy do ponownego rozpoznania ulega zmianie liczba naruszeń jakie miały miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Z powyższe go wynika więc, że organ pierwszej instancji, co prawda naruszył przepisy postępowania błędnie ustalając liczbę dotychczasowych naruszeń w ciągu 12 miesięcy licząc od pierwszego naruszenia, niemniej jednak uchybienie to zostało konwalidowane przez organ dr ugiej instancji. Z tego też względu, kierując się ekonomiką postępowania nie jest zasadnym przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ organ pierwszej instancji 9 musiałby wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przesłanki, które zostały już prawidłowo ustalone przez organ odwoławczy. Powyższe potwierdza fakt, że pomimo zmiany liczby naruszeń wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach nadal zachodzą podstawy do wymierzenia kary w oparciu o powołany przepis. Z tego też względu, podniesiony zarzut należy uznać za bezzasadny. Strona kwestionując wysokość nałożonej kary zarzuca bezpodstawność i dowolność wykraczającą poza uznanie administracyjne, biorąc pod uwagę praktykę organu I instancji w zakresie wysokości nakładanych kar poprzedzający ch wymierzenie kary niniejszej. Strona twierdzi, że „organ w przypadku skarżonej decyzji w ogóle nie rozpatrywał wagi i szkodliwości danego przewinienia (stopnia naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę), a po prostu wymierzył bardzo wysoką karę, biorąc tylko pod uwagę okoliczność (…), że kolejna kontrola formalnie wykazała nieprawidłowości w zakresie cen. (…) Organ położył nacisk na przesłankę „odstraszania” kosztem przesłanek pozostałych. – (str. 9 odwołania). Odnosząc się do podniesionego zarzutu, orga n odwoławczy przede wszystkim zwraca uwagę, że wszelkie przesłanki karania, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, tj. stopień naruszenia obowiązków, dotychczasowa działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu z ostały rozpatrzone w treści zaskarżonej decyzji, o czym świadczy jej uzasadnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie ze stosowanym pomocniczo art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsume nta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. UE L 80 z 18.3.1998, s. 27), zwanej dalej „dyrektywą 98/6/WE” 1 , kary pieniężne za naruszenie obowiązku informowania konsumentów o cenie oferowanych produktów i usług muszą być skuteczne, pro porcjonalne i odstraszające. Przy rozpatrywaniu stopnia naruszenia obowiązków, należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednos tkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu k onkretnej umowy, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem pr zeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia konsumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei, brak cen jednostkow ych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. 1 dyrektywa 98/6/WE została wdrożona do polskiego prawodawstwa przepisami ustawy o informowaniu o cenach 10 Kolejną przesłanką wskazaną w art. 6 ust. 3 ustawy o informo waniu o cenach, jest dotychczasowa działalność podmiotu działającego na rynku. Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włączywszy bieżącą kontrolę, po raz jede nasty naruszył przepisy o uwidacznian iu cen. Istotnym jest tu również fakt, że kontrole we wszystkich ww. przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem, fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe naruszenie, stwierdzono dziesięć naruszeń w zakresie informowania o cenach jednoznacznie wskazuje, że Strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Organ I inst ancji, trafnie przy tym wskazał, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług istnieje od 2001 r., zaś Strona prowadzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg. KRS) , a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Prezes UOKiK zauważa ponadto, że ustawa o informowaniu o cenach w art. 6 ust. 2 wyraźnie stanowi, że jeżeli przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od stwierdzenia przez organ pierwszego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen dopuści się tego naruszenia co najmniej trzykrotnie, organ nakłada na niego karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. W niniejszej sprawie zostało dowiedzione, że Strona naruszyła ustawowe obowiązki jede nastokrotnie (wliczając naruszenie będące przedmiotem niniejszej decyzj i) w różnych placówkach do niej należących, co stanowi przesłankę do wymierzenia kary na podst. art. 6 ust. 2 ustawy o cenach. Odnosząc się do trzeciej przesłanki określonej w art. 6 ust. 3 ww. ustawy należy stwierdzić, że Zachodniopomorski WIIH na podsta wie posiadanych informacji o wielkości obrotu i przychodu strony prawidłowo uznał, że Strona mieści się w kategorii pozostałych przedsiębiorców, w myśl ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646 z późn. zm.). Z kolei dyr ektywa nr 98/6/WE, której naruszenie zarzuca Strona, statuuje trzy przesłanki wymiaru kary tj. skuteczność, proporcjonalność i odstraszanie, przy czym wszystkie trzy przesłanki należy traktować równorzędnie. Dlatego też, nie sposób zgodzić się z twierdzeni em Strony, że organ naruszył przesłankę proporcjonalności. Należy przyznać, że kary pieniężne nakładane decyzjami na które powołuje się Strona są niższe w stosunku do stwierdzonego naruszenia, niż kara wymierzona zaskarżoną decyzją za naruszenie o zbliżon ym charakterze. Zdaniem organu, powyższe świadczy jednak o tym, że cel kary nie został osiągnięty skoro przeprowadzane kontrole za każdym razem wykazywały nieprawidłowości w zakresie oznakowania cen. Logiczną zatem konsekwencją postępowania Strony, będzie wyższy wymiar kary za kolejne uchybienia, tak aby cel kary został w końcu osiągnięty. Z tego tez względu, błędne jest stanowisko Strony, która w swoim wywodzie dotyczącym naruszenia przesłanki proporcjonalności pomija pozostałe decyzje nakładające kary pie niężne za naruszenia zaistniałe w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że to nie organ, lecz Strona błędnie interpretuje pojęcie „proporcjonalności”, uznając że kara powinna być proporcj onalna do stopnia naruszenia, podczas gdy zgodnie z dyrektywą nr 98/6/WE proporcjonalność oznacza, że kara powinna być proporcjonalna do celu jaki ma osiągnąć. Należy przy tym 11 zauważyć, że Strona w swoich wywodach odnosi się do proporcjonalności w oderwan iu od pozostałych przesłanek kary zawartych w w/w dyrektywie, pomimo, że mają one charakter równorzędny i powinny być rozpatrywane łącznie. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, Strona argumentuje również, że organ nie wziął pod uwagę fak tu, że Strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości. Odnosząc się do powyższego zarzutu, należy przyznać, że z akt sprawy wynika, że Strona podjęła takie kroki, niemniej ustawa o informowaniu o cenach nie przewiduje, aby zastosowanie się do zaleceń pokont rolnych uwalniało Stronę od odpowiedzialności za powstałe naruszenie bądź też miało wpływ na wymiar kary za ten konkretny czyn. Okoliczność usunięcia stwierdzonych uchybień nie będzie miała znaczenia przy analizie przesłanki dotychczasowego postępowania w skazanej w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, ale dopiero przy wymiarze kary za ewentualne późniejsze naruszenia. Organ zwraca przy tym uwagę, że nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach nie zostały usunięte po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze ws zczęcia kontroli, lecz dopiero w czasie jej trwania, co potwierdza protokół kontroli. Biorąc powyższe pod uwagę, podniesione zarzuty należy uznać za bezzasadne. Strona podniosła również, że kary w wysokości powyżej 20 000 zł, a tym bardziej kary zbliżając e się do maksymalnej wysokości powinny być wymierzane w wyjątkowych przypadkach, na co wskazuje dokument „Wyjaśnienia w sprawie ustalenia wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług”. Odnosząc się do pow yższego argumentu, organ wskazuje, że przedmiotowe „Wyjaśnienia” zostały opublikowane w 13 listopada 2014 r. a więc sześć miesięcy po wejściu w życie ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym, nie można automatycznie odnosić „Wytycznych” (nie mających zres ztą charakteru wiążącego), do sytuacji przewidzianych w art. 6 ust. 2 w/w ustawy, które w dniu opublikowania w/w dokumentu nie zdążyły jeszcze zaistnieć. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożeni a administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pi eniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miał aby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, zaś ewentualne usunięcie naruszenia prawa nie spełni celów kary, która spełnia nie tylko funkcję dyscyplinująco – represyjną, ale też i pre wencyjną. Z zebranego materiału nie wynika również, by na stronę była wcześniej nakładana administracyjna kara pieniężna za to samo zachowanie przez inny organ. Należy więc stwierdzić, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż nie zachodzą podstawy d o odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. 12 Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 kpa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prez es Urzędu zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez prze dsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. W ocenie Prezesa UOKiK wymierzona stronie kara w wysokości 3 0 4 00 zł jest proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu , jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochron y Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na r achunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecinie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy za skarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W termin ie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszcz ynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mni ej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 13 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości prz edmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomo cy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjn ego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z d nia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług ( t.j. Dz. U. poz. 2019 poz. 178). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. pełnomocnik Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kos trzynie adres do doręczeń: Centrum Dystrybucyjne w Koszalinie ul. Strefowa 9 75 - 202 Koszalin 2. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie 3. a/a