DIH-5/2016

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW D IH - 023 - 87 ( 6 ) / 1 5 / AgŁ Warszawa, 18 stycznia 2016 r. DECYZJA DIH-1/5/2016 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych ( Dz. U. z 2015 r. poz. 678 z późn. zm.) , Prezes Urzędu Ochrony Konk urencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorc y Agaty Mielech, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Czekoladka Agata Mielech w Białymstoku, od decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku nr 35 z dnia 7 października 2015 r. (nr akt sprawy: ŻG.8361.213.2015.RPK), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 500 zł (słownie: j eden tysiąc pięćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu dziewięciu partii produktów oferowanych w opakowaniach o łącznej wartości 1 074 zł, nieodpowiadających w zakresie oznakowania jakości handlowej – utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 25 i 26 sierpnia 2015 r. (według upoważnienia do kontroli nr ŻG.8361.213.2015) przez inspektorów reprezentujących Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku , zwanego dalej „ Podlask im WIIH”, w punkcie sprzedaży na Targowicy Miejskiej w Białymstoku przy ul. Kawaleryjskiej 19/23 lok. 33 P , należącym do przedsiębiorcy Agaty Mielech, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Czekoladka Agata Mielech w Białymstoku , zakwestionowano oznakowanie dziewięciu partii produktów oferowanych w opakowaniach o łącznej wartości 1 074 zł (na j edenaście ogółem skontrolowanych w tym zakresie ), tj.: – 10 opakowań cukierków „Euka+Menthol extra stark” o masie netto 2 50 g (3,5 zł/ op.); – 41 opakowań orzeszków ziemnych solonych „Erdnüsse” o masie netto 200 g ( 4 zł/op.); – 5 opakowań żelków „Harribo Happy Cola” o masie netto 175 g ( 5 zł/op.); – 59 opakowań czekolady z orzechami „Nussbeisser edel vollmilschschokolade mit ganzen haselnussen” o masie netto 100 g ( 4 zł/op.); – 10 opakowań kawy „Mild Cronat Gold von Jacobs” o masie netto 200 g ( 20 zł/op.); 2 – 4 opakowani a kawy „Lavazza Italys Favourite Coffee Qualita Rossa” o masie netto 250 g (14 zł/op.); – 2 opakowani a napoju kakaowego „Choco Drink kakaohaltiges getränkenpulver” o masie netto 800 g (11 zł/op.); – 9 opakowań czekoladek „Merci” o masie netto 250 g ( 14 zł/op.) ; – 42 opakowania drażetek „Big Ben Oragierte Erdnüsse” o masie netto 250 g (5 zł/ op.); z uwagi na brak jakichkolwiek oznaczeń w język polskim (na ich opakowaniach były tylko oznaczenia w językach obcych) , co st anowiło naruszenie przepisów art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia ( Dz. U. z 2015 r. poz. 594 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia”, art. 6 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów roln o- spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 678 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , a także art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 s. 18 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 1169/2011” . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 26 sierpnia 2015 r. (nr akt kontroli: ŻG.8361.213.2015 ) . Do akt sprawy dołączono wyjaśnienia kontrolowanego z 25 sierpnia 2015 r., z których wynika, że nie wiedział on o obowiązku oznakowania produktów w języku polskim i zobowiązał się do poprawy oznakowania zakwestionowanych produ któw . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami , pismem z 10 września 2015 r., Podlaski WIIH zawiadomił ww. przedsiębiorcę , zwanego dalej również „stroną” , o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, kar y pieniężn ej za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dziewięc iu ww. partii produktów , informując przy tym o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowaniu. Jednocześnie, w piśmie tym wezwał ją do przekazania informacji o wielkości obrotów za rok 2014. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, natomiast żądane informacje przekazała w oświadczeniu z 17 września 2015 r . Po przeprowadzeniu postępo wania administracyjnego, w drodze decyzji nr 35 z dnia 7 października 2015 r. (doręczonej stronie 8 października 2015 r.), Podlaski WIIH wymierzył stronie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dziewięciu ww. partii produktów. Pismem z 16 października lipca 2015 r. (nadanym tego samego dnia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony 3 Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) obrazę prawa materialnego, tj. przepisu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, poprzez jego błędne zastosowanie i wadliwe uznanie, że to strona wprowadziła do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej przedmiotowe produkty, podczas gdy – w jej ocenie – odpowiedzialnym za to naruszenie jest producent albo importer lub dystrybutor, a ona nie miała najmniejszego wpływu na wystąpienie tego naruszenia. Jej zdaniem, należałoby rozważyć i dokładnie przeanalizować, jaki podmiot miał na to wyłączny wpływ; 2) naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, poprzez niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Po uzupełnieniu przez stronę braków formalnych odwołania , pismem z 23 listopada 2015 r., Prezes UOKiK poinformowa ł ją , ż e przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wym agania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W świetle art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informację na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy lub – jeżeli ten podmiot nie prowadzi działalności w Unii Europejskiej – importer danego środka na rynek Unii Europejskiej. Jak wynika z tego artykułu, podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informację na temat żywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat żywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych (ust. 2) , a bez uszczerbku dla tego przepisu, podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione (ust. 5). Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, 4 jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wyma gania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Pojęcie jakości handlowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jako cechy artykułu rolno - spożywczego dotyczące jego właściwoś ci organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Jak wynika z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, bez uszczerbku dla art. 9 ust. 3 obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być podawane w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów z państw członkowskich, w których dany środek spożywczy jest wprowadzany na rynek (ust. 1), a na swoim własnym terytorium państwa członkowskie, w których dany środek spożywczy jest wprowadzany na rynek, mogą określić, że dane szczegółowe są podawane w jednym lub kilku językach urzędowych Unii Europejsk iej (ust. 2). P rzepisy te nie zabraniają podawania danych szczegółowych w kilku językach (ust. 3). Artykuły rolno - spożywcze wprowadzane do obrotu, zgodnie z art. 6 ustawy o jakości handlowej, są oznakowane co najmniej w języku polskim (ust. 1), a wymóg zna kowania w języku polskim nie dotyczy artykułów rolno - spożywczych przeznaczonych do wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 4). Środki spożywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w świetle art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, muszą być oznakowane w języku polskim. Środki spożywcze mogą być ponadto oznakowane w innych językach. Każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno - spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów , zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej , podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno - spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej (w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ drugiej instancji) , uwzględnia: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno - spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych. W niniejszej sprawie, na podstawie wynik ów kontroli przeprowadzonej w punkcie sprzedaży należącym do strony przez inspektorów reprezentujących Podlaskiego WIIH, zakwestionowano oznakowanie dziewięciu ww. p artii produktów o łącznej wartości 1 074 zł , z uwagi na brak jakichkolwiek oznaczeń w język polskim, co stanowiło naruszenie przepisów art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej oraz art. 15 rozpor ządzenia (UE) nr 1169/2011. Biorąc powyższe pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, że wprowadzone do obrotu przedmiotowe produkty są artykułami rolno - spożywczymi niespełniającymi wymagań 5 jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie – co nosi ło znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz skutkowało wymierzeniem stronie kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł . Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1- 3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Tym samym, Podlaski WIIH w drodze decyzji nr 35 z dnia 7 października 20 15 r. wymierzył powyższą karę pieniężną Agacie Mielech, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Czekoladka Agata Mielech w Białymstoku, tj. przedsiębiorcy, któr y wprowadził do obrotu nieprawidłowo oznakowane przedmiotowe produkty. Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie wniosła zastrzeżeń, co do zasadności uznania przedmiotowych produktów za nieprawidłowo oznakowane , natomiast podnios ła, że organ pierwszej instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego, tj. przepisu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, poprzez jego błędne zastosowanie i wadliwe uznanie, że to strona wprowadziła te produkty do obrotu, podczas gdy – w jej ocenie – odpowiedzialnym za to naruszenie jest producent albo importer lub dystrybutor, a ona nie miała naj mniejszego wpływu na wystąpienie tego naruszenia. Strona uważa , że należałoby rozważyć i dokładnie przeanalizować, jaki podmiot miał na to wyłączny wpływ. Zaznaczyła , że to na importerze spoczywają obowiązki wynikające z wprowadzenia towaru do obrotu, do których należą m.in. uzyskanie certyfikatów bezpieczeństwa i właściwe oznakowanie towaru. Zwróciła uwagę, że w ramach przeprowadzonych we własnym zakresie czynności wyjaśniających , otrzymała od dostawcy zakwestionowanych produktów informacje, że na produkty te nie są produkowane naklejki w języku polskim (tzw. stickery). Nadmieni ła, że na opakowaniach tych produktów znajd ują się wszystkie wymagane informacje na ich temat w języku obcym, a więc istnieje możliwość ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie ich do obrotu na rynek polski. Strona stara się wykazać, że ona jedynie nabyła produkty w tych opakowaniach, wraz z pozostałymi produktami, które były prawidłowo oznakowane. Odnosząc się do powyższ ego , należy zauważyć, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 40a ust. 1 pk t 3 ustawy o jakości handlowej, który wprowadza mechanizm polegający na tym, że każdy w stosunku do kogo zostanie ustalone , iż wprowadził do obrotu artykuły rol no- spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej (w tym także nieprawidłowo oznakowanie) , podlega karze pieniężnej określonej w tym przepisie. Przepis ten jest wyrazem odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny, a tym samym znajduje o n zastosowanie już za sam fakt zachowania naruszającego taki przepis. Dla ustanowienia tej odpowiedzialności ma znaczenie nie tyle to, w jaki sposób doszło do naruszenia przepisów o jakości handlowej, ale to, czy zostały wprowadzone do obrotu artykuły roln o- spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administr acyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 917/11, z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt 2171/11 oraz z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt 1304/13 ). 6 Należy w tym mie jscu podkreślić, że pojęcie obrotu zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w którym wprowadzenie na rynek, zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją , oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. W rozumieniu tych przepisów, strona wskazane w decyzji organu pi erwszej instancji produkty posiadał a w celu sprzedaży, a więc wprowadził a do obrotu, co skutkowało wymierzeniem jej kary, stosownie do nakazu wynikającego z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej . Jak wykazano powyżej, samo stwierdzenie – udowodnienie faktu wprowadzenia do obrotu produktów nieodpowiadających jakości handlowej jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary, która jest karą administracyjną. Zdaniem Prezesa UOKiK, strona mogła i powinna zwrócić uwagę na to, iż oferowane przez nią do sprzedaży produkty nie posiadały oznaczeń w języku polskim oraz nie dopuścić do wprowadzenia ich do obrotu. Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniem strony zawartym w odwołaniu, że strona nie miała wpływu na wystąpienie tego naruszenia. Dodać należy, że obowiązek oznakowania przedmiotowych produktów w języku polskim spoczywał głównie na stronie. Strona jako profesjonalista na rynku była zobowiązana do znajomości i stosowania przepis ów związan ych z wyko nywaną przez nią działalnością. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji prawidłowo i zgodnie z prawem uznał, iż odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych przedmiotowych produktów ponosi strona, a więc wymierzenie jej kary z tego tytułu było za sadne. Tym samym, zrzut naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej , należy uznać za chybiony . Strona nie zgodziła się również z wysokością wymierzonej jej kary pieniężnej i w tym aspekcie podniosła w odwołaniu, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa procesowego, tj. przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa , poprzez niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego wyjaś nienia stanu faktycznego sprawy. Jej zdaniem, ustalenia kontroli w tym zakresie należy uznać za dowolne i nie oparte na dostatecznych dowodach , albowiem organ pierwszej instancji nie uwzględnił faktu braku winy strony oraz nie dokonał całkowitej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Strona uważa, że pomiędzy ustaleniami kontroli stanowiącymi podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, a rzeczywistym stanem rzeczy istnieją poważne rozbieżności, co powinno sku tkować uchyleniem tej decyzji i ponownym wyjaśnieniem sprawy . Biorąc powyższe pod uwagę, a także uwzględniając, że od 30 list opada 2015 r. obowiązuje nowe brzmienie przepisu art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, w którym wymieniono przesłanki mające wpływ na wysokości kary pieniężnej, określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, Prezes UOKiK zważył, co następuje: – oceniając stopień szkodliwości czynu, polegającego na wprowadzeniu do obrotu przez stronę nieprawidłowo oznakowanych przedmiotowych produktów, należy uwzględnić, ż e 7 stwierdzona niezgodn ość, polegająca na braku jakichkolwiek oznaczeń w języku polskim ( na ich opakowaniach były tylko oznaczenia w językach obcych) , w tym podstawowych informacji umożliwiających rozpoznanie charakteru , rodzaju i składu danego produktu, a więc niezbędnych z punktu widzenia interesów i praw konsumentów , ma istotny wpływ na dokonanie właściwego wyboru produktu, zgodnego z ich oczekiwaniami . Argumenty strony przedstawione w odwołaniu, że na opakowaniach tych produktów znajdowały się wszystkie wymagane informacje na ich temat w języku obcym, nie zmieniają faktu, że były one pozbawione jakichkolwiek oznaczeń w języku polskim. Podkreślić należy, że obowiązku oznakowania przedmiotowych produktów w języku polskim nie wypełniałoby nawet to, gdyby były one poprawnie oznakowane w języku obcym ; – oceniając zakres naruszenia, należy uwzględnić, że stwierdzona niezgodność wskazywała na istotne naruszenie wymagań jakości handlowej, przede wszystkim z punktu widzenia interesów i praw konsumentów. Odnosząc się do argumentów strony przedstawionych w odwołaniu, że strona zobowiązała się do oznakowania zakwestionowanych produktów w języku polskim, co jest równoznaczne z tym, że podejmie ona działania zmierzające do usunięcia stwierdzonych niezgodn ości, aby nie dopuścić do ich powstania takich sytuacji w przyszłości, należy wskaza ć, że okoliczności te zostały wzięte pod uwagę przez organ pierwszej instancji przy ocenie tej przesłanki, co znajduje swój wyraz w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji i jest zgodne z wyjaśnieniami strony z 25 sierpnia 2015 r., złożonymi w toku kontroli; – oceniając dotychczasową działalność tego podmiotu, należy wziąć pod uwagę, że strona w okresie ostatnich 24 miesięcy po raz pierwszy naruszyła przepisy o jakości handlowej. Wbrew temu, co sugeruje stro na w odwołaniu, organ pierwszej instancji przy ocenie tej przesłanki nie pominął faktu, że strona przedmiotowe produkty nabyła od dostawcy bez jakichkolwiek oznaczeń w języku polskim (skoro ustalił, że nie posiadała ona oznaczeń w języku polskim w jakiejkolwiek formie, w tym np. w formie naklejek otrzymanych od dostawcy ), oraz że stwierdzone niezgodności nie były wynikiem zamierzonego działani a, ukierunkowanego na osiągnięcie korzyści majątkowej (skoro ustalił, że nie wiedziała ona o obowiązku oznakowania produktów w języku polskim, zgodnie z wyjaśnieniami strony z 25 sierpnia 2015 r., złożonymi w toku kontroli ). Tym niemniej, brak wiedzy, a nawet celowego działania, nie może – wbrew przekonaniu strony – oznaczać, że st rona zostaje zwolniona z obow iązków, wynikających z art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, jak również z ww. przepisów o jakości handlowej dotyczących oznakowania produktów w języku polskim ; – oceniając wielkość obrotów oraz przychodu tego podmiotu, należy uwzględnić, że strona przekazała żądane informacje za rok 2014 i została zakwalifikowana , zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.), do grupy mikroprzedsiębiorców . Przy ocenie tej przesłanki, organ pierwszej instancji bierze pod u wagę wielkość obrotów oraz przychodu strony z a ostatni rok rozliczeniowy, a nie – jak stara się wykazać strona w odwołaniu – doch ód , jaki strona osiągnęła lub mogłaby osiągnąć ze sprzedaży zakwestionowanych dziewięciu ww. partii 8 produktów o łącznej wartości 1 074 zł, który w jej ocenie kształtuje się na poziomie ok oło 120 zł (jako różnica pomiędzy ceną zakup towaru, a ceną jego sprzedaży – marża) ; – oceniając wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych, należy uwzględnić, że strona nie zapewniła prawidłowego oznakowania dla dziewięciu ww. partii produktów (na jedenaście ogółem skontrolowanych w tym zakresie) , a ich wartość w dniu kontroli stanowiła kwotę 1 074 zł . Zda niem Prezesa UOKiK, opisane powyżej przesłanki, jakimi należało kierować się przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, były podstawą do wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł, ustalonej przez organ pierwszej instancji. Kara ta mieści się w granicach ustawowych oraz stanowi znacznie mniej niż dwukrotną wartość zakwestionowanych produktów , rozumianą jako korzyść majątkową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 ma ja 2012 r. sygn. akt II GSK 684/11) . Należy wskazać, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji był uprawniony do wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości od 500 zł do 5 370 zł (5 x 1 074 zł), gdzie górna jej granica stanowi pięciokrotną wartość korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dziewięc iu ww. partii produktów o łącznej wartości 1 074 zł , a więc wymierzona stronie kara nie jest wygórowana . Jak stanowi art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, kary za naruszenie prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Skuteczność kary za naruszenie prawa żywnościowego przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi spełniać głównie funkcję prewencyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, w celu niedopuszczenia do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Nałożona sankcja powinna stanowić również poważną dolegliwość, ale nie eliminować przedsiębiorcy z rynku. Podkreślić należy, że celem ustawy o jakości handlowej jest w szczególności ochrona konsumentów przed środkami spożywczymi niespełniającymi wymagań jakości handlowej m.in. w zakresie oznakowania, stąd też kary wymierzane z tego tytułu, po uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 40a ust. 5 tej ustawy, stanowiących podstawę wymiaru ich wysokości, nie mogą być symboliczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administra cyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 769/10). Zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaży były dostępne wyłącznie środki spożywcze odpowiadające jakości handlowej , a także spełni ona swoją funkcję prewencyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, przede wszystkim z uwagi na wykazane powyżej niedopełnienie obowiązku oznakowania przedmiotowych produktów w języku p olskim. Tym samym, zrzut naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa , nie znajduje uzasadnienia. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, jak również ustaleni e jej wysokości, było prawidłow e i zgodne z prawem. Tym 9 samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących wymierzania kar na gruncie ustawy o jakości handlowej . Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, st anowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Białymstoku w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem w łaściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Ninie jsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z p óźn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do należności pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.). Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ZASTĘPCA DYREKTORA Departamentu Inspekcji Handlowej Dariusz Łomowski Otrzymują: 1. Agata Mielech ul. ks. Jerzego Popiełuszki 75 lok. 41 15- 661 Białystok 2. Podlas ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Białymstoku 3. a/a