DIH-88/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-84(5)/12/JK Warszawa, 21 grudnia 2012 r. DECYZJA DIH-1/88/2012 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 28 września 2012 r. nr 62/śG/2012 (nr akt sprawy: śG.8361.173.2012), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 1.500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej sałatki o nazwie handlowej „Insalata mista greca”, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach od 8 do 12 czerwca 2012 r. przez inspektorów reprezentujących Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej równieŜ „Łódzkim WIIH” , w restauracji „Bellanapoli” zlokalizowanej w Łodzi przy ul. Drewnowskiej 58 lok. 54, naleŜącej do przedsiębiorcy Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi, zwanego dalej równieŜ „stroną” , dokonano oceny rzetelności oznakowania będącej w ofercie handlowej sałatki o nazwie „Insalata mista greca”, zwanej dalej „sałatką” , pochodzącej z zakupu kontrolnego. Zgodnie z zawartą w karcie menu deklaracją, ww. sałatka powinna być sporządzona z sałaty, sera feta, pomidora, papryki, cebuli, czarnych oliwek, marchewki, ogórka i jajka. Sprawdzenie zgodności rzeczywistego składu surowcowego ww. sałatki pochodzącej z zakupu kontrolnego z deklaracją zawartą w karcie menu dostępnej w placówce wykazało, Ŝe do jej przygotowania uŜyto innego surowca niŜ deklarowano w karcie menu, tj. sera sałatkowo-kanapkowego „Favita” (wyprodukowanego przez Spółdzielnię Mleczarską „Mlekovita”), zamiast sera „Feta”. Ustalenia tego dokonano w związku z brakiem na stanie placówki w dniu kontroli sera Feta oraz na podstawie oświadczeń kucharza przygotowującego 2 przedmiotową sałatkę i osoby upowaŜnionej do reprezentowania kontrolowanego – ElŜbiety Sadurskiej-Pistola, a takŜe sprawdzenia dokumentów potwierdzających zakup surowców i półproduktów wykorzystywanych do przygotowywania potraw. Na podstawie przedłoŜonych faktur VAT ustalono, Ŝe przedsiębiorca Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi dokonywał zakupu m.in. sera kanapkowo-sałatkowego „Favita”- faktury nr: FV/LO/12/05-1503 z dnia 23 maja 2012 r., FV/LO/12/03-1120 z dnia 17 marca 2012 r. i FV/LO/12/02-0470 z dnia 9 lutego 2012 r. wystawionych przez Frutex Sp. z o.o., Frutex Oddział Łódź ul. Szaniawska 5, 92-617 Łódź – w ilości 108 sztuk (po 36 kaŜdorazowo), który wykorzystywany był do przyrządzania zakupionej potrawy. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z 12 czerwca 2012 r. (nr akt kontroli: śG.8361.173.2012). Stwierdzone nieprawidłowości w zakresie oznakowania przedmiotowej sałatki, polegające na podaniu niezgodnie z prawdą danych w zakresie składu surowcowego świadczyły o zafałszowaniu tego produktu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”. Wobec powyŜszego, pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r., Łódzki WIIH zawiadomił przedsiębiorcę Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu sałatki o nazwie handlowej „Insalata mista greca”, zafałszowanej w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. Jednocześnie strona została poproszona o przesłanie informacji na temat wielkości przychodu za rok 2011, a takŜe poinformowana o prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. zatytułowanym „Stanowisko kontrolowanego w zakresie zgromadzonych w sprawie dokumentów”, podpisanym przez ElŜbietę Sadurską – Pistola, przedstawiono stanowisko przedsiębiorcy w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz podano wielkość obrotu za rok 2011. Mając na uwadze fakt, iŜ ww. osoba nie była umocowana do reprezentowania strony, pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. zwrócono się do niej o przesłanie pełnomocnictwa, które upowaŜniałoby ją do występowania w imieniu strony przed Łódzkim WIIH w przedmiotowej sprawie. W związku z tym, Ŝe pełnomocnictwo nie zostało przekazane, ww. pismo z dnia 22 sierpnia 2012 r. pozostawiono bez rozpoznania. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 28 września 2012 r., Łódzki WIIH wymierzył przedsiębiorcy Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 4 oraz ust. 4 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 1.500 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego ww. produktu. 3 Pismem z dnia 9 października 2012 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK ”, odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu strona oświadczyła, Ŝe organ pierwszej instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy potraktował w sposób wybiórczy, w szczególności nie biorąc pod uwagę argumentów wskazanych przez nią w piśmie z dnia 22 sierpnia 2012 r., wniesionym przez ElŜbietę Sadurską-Pistola. Zdaniem strony, brak jest takŜe dowodu uzasadniającego twierdzenie, Ŝe zakwestionowana sałatka nie zawierała sera Feta. Strona zarzuca równieŜ organowi pierwszej instancji naruszenie ustawy o Inspekcji Handlowej w zakresie obowiązku zabezpieczenia części próbki, której nie zniszczono w ramach badania organoleptycznego. Strona podkreśla, Ŝe ser „Favita”, na zakup którego okazała przywołane w zaskarŜonej decyzji faktury, nie był uŜywany do wyprodukowania zakwestionowanej sałatki. Ponadto dodała, iŜ oświadczenie kucharza, który pozostaje w konflikcie z pracodawcą nie moŜe stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie. Strona czyni zarzut organowi pierwszej instancji w kwestii braku ustosunkowania się do poczynionego mu zarzutu, iŜ protokół pobrania próbki produktu nie odzwierciedla stanu rzeczywistego, gdyŜ wymienione w nim produkty nie stanowiły próbek lecz dania, które zostały skonsumowane na miejscu przez nieujawniających swojej toŜsamości przedstawicieli Inspekcji Handlowej. Zdaniem strony nie jest teŜ prawdą, iŜ dokonano zakupu wymienionych w protokole potraw, gdyŜ organ nie dysponuje paragonem dokumentującym ich zakup. Strona wskazuje, Ŝe wartość próbek jest toŜsama z wartościami samych potraw, co świadczy o innej czynności niŜ pobranie próbek. Strona kwestionuje takŜe fakt pobrania i zabezpieczenia próbek, gdyŜ jej zdaniem w chwili sporządzania protokołu nie istniały, jako Ŝe zostały skonsumowane. W opinii strony organ pierwszej instancji nie podjął Ŝadnych czynności aby zweryfikować, czy posiadała ona ser Feta. Niewłaściwe było równieŜ w opinii strony nieuwzglednienie przez organ pierwszej instancji pisma wniesionego przez ElŜbietę Sadurską– Pistola. Pismem z dnia 20 listopada 2012 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi, iŜ przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. 4 W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące artykułów rolno-spoŜywczych, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 4, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1.000 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, zgodnie z art. 40a ust. 5 tej ustawy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeŜeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. W niniejszej sprawie stwierdzono, Ŝe do sporządzenia sałatki zakupionej w ramach zakupu kontrolnego, zamiast deklarowanego w karcie menu sera „Feta” uŜyto sera sałatkowo- kanapkowego „Favita”. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spoŜywczych (Dz. U. L 93 z 31.3.2006, str. 12 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 510/2006” oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1829/2002 z dnia 14 października 2002 r. zmieniającego Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „Feta” (Dz. U. L 277 z 15.10.2002, str. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem 1829/2002” , nazwa „Feta” została zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia i zarezerwowana jest dla serów spełniających wymagania określone w 5 specyfikacji produktu (m.in. mleko słuŜące do wyrobu sera „Feta” musi pochodzić od tradycyjnie hodowanych owiec i kóz z określonych regionów Grecji, a podczas procesu produkcyjnego sera naleŜy stosować tradycyjną recepturę i metody). W szczególności, nazwa chroniona nie moŜe stać się nazwą rodzajową, tj. nazwą stosowaną ogólnie w odniesieniu do produktów podobnych lub kojarzących się z produktem chronionym. W związku z powyŜszym producenci z innych krajów członkowskich Unii Europejskiej lub producenci, którzy nie respektują receptury zawartej w specyfikacji, po upływie pięcioletniego okresu przejściowego (upłynął on 14 października 2007 r.), w którym dozwolone było powszechne uŜywanie nazwy „Feta” dla produktów wytworzonych poza wskazanym obszarem Grecji, nie mają prawa uŜywać nazwy „Feta” w stosunku do swoich produktów. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Łódzki WIIH uznał, Ŝe w oznakowaniu przedmiotowej sałatki podano niezgodne z prawdą dane w zakresie uŜytego do produkcji składnika, co w opinii Prezesa UOKiK słusznie stanowiło podstawę do zakwalifikowania tego produktu jako zafałszowanego (art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej). W dalszej kolejności naleŜy podkreślić, Ŝe zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Obowiązek zapewnienia zgodności artykułów rolno-spoŜywczych z wymogami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa zatem na kaŜdym podmiocie działającym na rynku spoŜywczym, takŜe na etapie świadczenia usług gastronomicznych. W związku z powyŜszym, naleŜy stwierdzić, Ŝe organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał stronę jako odpowiedzialną za wprowadzenie do obrotu zafałszowanej sałatki. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, podlega karze określonej w tym przepisie. W świetle powyŜszego, naleŜy stwierdzić, Ŝe strona – będąc producentem przedmiotowej sałatki, za jej jakość odpowiadała. Wskazać naleŜy, Ŝe konflikt pomiędzy kucharzem a pracodawcą nie zwalnia strony z tej odpowiedzialności. Podkreślić naleŜy, Ŝe oświadczenie kucharza potwierdza złoŜone w toku kontroli oświadczenie osoby upowaŜnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli (t.j. oświadczenie z 11. czerwca 2012 r.). Istotne jest takŜe, iŜ pomimo twierdzenia, Ŝe strona dysponowała oryginalnym serem Feta w dniu dokonania czynności kontrolnych i uŜyła takiego właśnie sera do wyprodukowania przedmiotowej sałatki, jednak jednocześnie nie przedstawiła w toku postępowania wiarygodnych dowodów ( w szczególności dowodów zakupu oryginalnego sera 6 Feta), które potwierdzałyby to twierdzenie. NaleŜy podkreślić równieŜ, Ŝe pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wskazywał na uŜycie do wyprodukowania zakwestionowanej sałatki sera Favita. Ponadto powyŜsza okoliczność konfliktu pomiędzy stroną i jej pracownikiem nie zmienia faktu, Ŝe strona wprowadzała w błąd konsumentów co do jakości nabywanego produktu, wskazując im za pomocą deklaracji w oznakowaniu, jako jedynego źródła informacji o cechach gotowego wyrobu, Ŝe mają do czynienia z innym środkiem spoŜywczym. Ustalenia kontroli, jak i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jednoznacznie wskazują, iŜ w kontrolowanej placówce nie było produktu wykazanego (deklarowanego) w karcie menu, był natomiast produkt świadczący o zafałszowaniu sałatki, tj. ser sałatkowo- kanapkowy „Favita”. Fakt uŜywania do zakwestionowanej sałatki sera „Favita” zamiast sera Feta został potwierdzony przez kucharza (oświadczenie z dnia 8 czerwca 2012 r.) oraz osobę upowaŜnioną do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli (oświadczenie z dnia 11 czerwca 2012 r.). NaleŜy mieć na uwadze, Ŝe przedstawiona przez stronę jako dowód w sprawie umowa sprzedaŜy z dnia 2 czerwca 2012 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyŜ chociaŜby zgodnie z treścią art. 18 rozporządzenia 178/2002, jej forma jest niedopuszczalna. Ponadto z umowy tej wynika, iŜ przedmiotem transakcji był ser typu Feta, co jedynie potwierdza, Ŝe strona nie dokonała zakupu oryginalnego sera Feta. W tym miejscu naleŜy wskazać na art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 510/2006, w myśl którego zarejestrowane nazwy są chronione przed wszelkim naduŜywaniem, imitacją lub przywoływaniem ich, nawet jeśli wskazane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub jeśli chroniona nazwa została przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie jak: „rodzaj”, „typ”, „metoda”, „na sposób”, „imitacja” lub inne podobne określenie. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie argument strony jakoby ser Favita nie był uŜywany do wyprodukowania zakwestionowanej sałatki. Zdaniem Prezesa UOKiK ze zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego wynika, Ŝe produkt uŜyty do przygotowania przedmiotowej sałatki oznakowany był przez producenta w sposób prawidłowy, a mimo to strona w karcie menu podała składnik inny niŜ faktycznie uŜyty. Wobec tego stwierdzone nieprawidłowości świadczą o podmianie asortymentowej nadającej gotowemu produktowi wyŜsze walory jakościowe niŜ w rzeczywistości. W szczególności posługiwanie się w karcie menu nazwą „Feta”, tj. produktu o ustalonej renomie, w opinii Prezesa UOKiK podkreślało lepszą jakość oferowanej sałatki, a przez to wpływało na atrakcyjność oferty i stanowiło zachętę do zakupu. Odwołując się od wydanej decyzji przedsiębiorca Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi, zarzucił organowi pierwszej instancji wybiórcze potraktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak odniesienia do pisma z dnia 22 sierpnia 2012 r. zawierającego stanowisko w zakresie zgromadzonych dowodów. 7 Odnosząc się do powyŜszego, Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe Łódzki WIIH prawidłowo nie uwzględnił powyŜszego pisma, z uwagi na fakt, iŜ złoŜyła je osoba nie będąca stroną postępowania. NaleŜy podkreślić, Ŝe ElŜbieta Sadurska-Pistola posiadała upowaŜnienie do reprezentowania kontrolowanego jedynie podczas kontroli w dniach od 8 do 13 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. Łódzki WIIH wystąpił o przesłanie stosownego pełnomocnictwa uprawniającego ww. osobę do podejmowania działań w przedmiotowej sprawie. W piśmie tym równieŜ prawidłowo pouczono ww. osobę, iŜ w przeciwnym przypadku pismo to nie zostanie uwzględnione. Mając na uwadze okoliczność, iŜ pomimo prawidłowego pouczenia o konsekwencjach nieuczynienia zadość Ŝądaniu Łódzkiego WIIH, zasadnie nie wziął on pod uwagę przedmiotowego pisma przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, co zostało wyjaśnione juŜ w decyzji organu pierwszej instancji. Dodać naleŜy, Ŝe w ocenie Prezesa UOKiK, w przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne kroki do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jej prawidłowego załatwienia. Akta niniejszej sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, jego analizę oraz końcowe wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych wynika, iŜ zebrany przez Łódzkiego WIIH materiał dowodowy pozwalał jednoznacznie na przyjęcie, Ŝe przedsiębiorca Emilio Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi wprowadził do obrotu zafałszowany produkt. Organ pierwszej instancji wydając zaskarŜoną decyzję zebrał spójny materiał dowodowy, w sposób nie budzący wątpliwości dowodzący, Ŝe ustalony stan faktyczny daje podstawy do wymierzenia kontrolowanemu na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej kary pienięŜnej. Dodać naleŜy, Ŝe decyzja ta, wydana w oparciu o prawidłowo zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, zawierała uzasadnienie na jakich dokumentach organ oparł się wydając tą decyzję oraz jakie okoliczności uznał za udowodnione, tj. wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spoŜywczego. NaleŜy mieć równieŜ na uwadze art. 7 i 77 Kpa, w myśl których organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne kroki do zebrania materiału dowodowego, w sposób umoŜliwiający dokładne ustalenie stanu faktycznego. JednakŜe obowiązku tego nie naleŜy rozpatrywać jedynie w ten sposób, iŜ to wyłącznie organ jest w kaŜdym przypadku zobowiązany do wyszukiwania faktów uzasadniających twierdzenia strony oraz poszukiwanie i zbieranie dowodów mających wykazać istnienie lub nieistnienie tych faktów (Jaśkowska M., Wróbel A. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. , Zakamycze 2000, s. 162). Wskazać naleŜy równieŜ, Ŝe zarówno na etapie postępowania kontrolnego, jak i następującego po nim postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła Ŝadnych wiarygodnych dowodów, które jej zdaniem powinny zostać rozpatrzone przez organ pierwszej instancji. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie „na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, a rola organu jest ograniczona tylko do oceny faktów, które przedstawił wnioskodawca (…)” (wyrok WSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. VI SA/Wa 2219/06). 8 W przedmiotowej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe Łódzki WIIH, wymierzając karę pienięŜną, uwzględnił w sposób prawidłowy zasadę proporcjonalności, w szczególności przy ocenie poszczególnych przesłanek, zawartych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co wpłynęło na wysokość kary finansowej. Ustalając wysokość kary, organ pierwszej instancji dokonał oceny poszczególnych kryteriów zawartych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, tj.: − stopień szkodliwości czynu - przedmiotowa sałatka przygotowana została z innego surowca niŜ deklarowano w oznakowaniu, a konsumenci nie byli o tym informowani. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe faktem powszechnie znanym jest, iŜ produkty tradycyjne, których nazwa została zarejestrowana jako Chroniona Nazwa Pochodzenia (ChNP), a takim jest m.in. „Feta”, zarejestrowana na mocy rozporządzenia 1829/2002, są produkowane z określonych składników według ustalonej procedury, wobec czego ich cena jest znacznie wyŜsza niŜ produktów zwykłych (ser Feta – cena ok. 70zł/kg, ser Favita – cena ok. 13,70/kg). W związku z tym rozbieŜność pomiędzy oznakowaniem w karcie menu, a faktycznie uŜytym surowcem wprowadzała konsumentów w błąd, gdyŜ podany w oznakowaniu składnik nadał gotowemu produktowi wyŜsze walory jakościowe i zachęcał do dokonania zakupu właśnie tego produktu. Ponadto dodać naleŜy, Ŝe w rozpatrywanej sprawie, wobec nieuzasadnionego uŜycia nazwy chronionej, doszło do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów, do stosowania których obowiązani są przedsiębiorcy w całej Unii Europejskiej, − stopień zawinienia - sałatka została wyprodukowana w placówce naleŜącej do strony i to wyłącznie ona odpowiadała za jej jakość. Podkreślić naleŜy, iŜ z oznakowania produktu uŜytego do jej wytworzenia jednoznacznie wynikało, Ŝe nie jest to surowiec deklarowany w karcie menu. Strona jak profesjonalista działający w branŜy spoŜywczej powinien dołoŜyć wszelkich starań aby zapewnić konsumentom produkty właściwej jakości handlowej, − zakres naruszenia – organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, Ŝe informacja o składzie potraw stanowi jeden z elementów jakości handlowej, a nieuzasadnione w tym przypadku uŜycie nazwy „Feta” naruszało interesy konsumentów. Świadczy o tym fakt, Ŝe zostały naruszone przepisy mające na celu ochronę konsumentów i zapewnienie im rzetelnych i prawdziwych informacji o pochodzeniu produktów (por. np. motyw 4 i 5 preambuły rozporządzenia 510/2006, − dotychczasowa działalność podmiotu działającego na ryku artykułów rolno- spoŜywczych - organ pierwszej instancji zauwaŜył, Ŝe przedsiębiorca po raz pierwszy naruszył przepisy ustawy o jakości handlowej, 9 − wielkość obrotów – Łódzki WIIH uwzględnił niską wielkość obrotów podaną przez stronę. Strona podnosi w dalszej kolejności, Ŝe protokół pobrania próbki produktu nie odzwierciedla stanu rzeczywistego, gdyŜ wskazane tam produkty nie stanowiły próbek lecz dania, które następnie zostały skonsumowane przez nieujawniających toŜsamości inspektorów. Odnosząc się do tego zarzutu, Prezes UOKiK w pierwszej kolejności wskazuje, Ŝe przeprowadzona ocena organoleptyczna nie ma związku z niniejszą sprawą. Decyzja o wymierzeniu kary pienięŜnej została wydana w oparciu o inny materiał dowodowy niŜ sprawozdanie z badań organoleptycznych, co zostało omówione w decyzji organu pierwszej instancji. ZastrzeŜenia co do sposobu przeprowadzenia badań organoleptycznych nie są przedmiotem niniejszego postępowania. NaleŜy dodać, Ŝe strona miała moŜliwość zgłoszenia na etapie postępowania kontrolnego uwag do Protokołu kontroli w ciągu 7 dni od dnia przedłoŜenia go do podpisu. O moŜliwości takiej została pouczana, jednak z niej nie skorzystała. W tym miejscu naleŜy podkreślić równieŜ, Ŝe jednym z elementów jakości handlowej – w myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej – jest oznakowanie. Przepis art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o jakości handlowej stanowi, Ŝe artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane, a do ich znakowania stosuje się między innymi art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia” . Zgodnie z ww. art. 46 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, oznakowanie środka spoŜywczego nie moŜe wprowadzać konsumentów w błąd, m.in. co do charakterystyki środka spoŜywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, wielkości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Stosując oznakowanie środka spoŜywczego niezgodne z rzeczywistością, strona naruszyła art. 46 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, wprowadzając konsumentów w błąd co do rzeczywistego charakteru nabywanego produktu, który wbrew przekazowi wynikającemu z oznakowania nie był produktem, który konsumenci chcieli nabyć i z tego tytułu została jej wymierzona kara pienięŜna. Odnosząc się do rzekomego nieujawnienia toŜsamości przez inspektorów reprezentujących Łódzkiego WIIH Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe w przedmiotowej sprawie inspektorzy dokonali sprawdzenia rzetelności obsługi poprzez dokonanie zakupu produktu lub usługi w oparciu o art. 84a pkt 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) w związku z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o Inspekcji Handlowej. W oparciu o powyŜsze przepisy, czynności te mogą być wykonane przed okazaniem przedsiębiorcy albo osobie przez niego upowaŜnionej legitymacji 10 słuŜbowej upowaŜniającej do wykonania takich czynności oraz przed doręczeniem upowaŜnienia do przeprowadzenia kontroli. Wskazać naleŜy, Ŝe w Protokole kontroli wskazano podstawę prawna w tym zakresie. Ponadto, jak wynika z Protokołu kontroli (str. 2), w niniejszej sprawie, po dokonaniu zakupu kontrolnego osobie upowaŜnionej do reprezentowania kontrolowanego okazano legitymacje słuŜbowe oraz doręczono upowaŜnienie do przeprowadzenia kontroli wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, a następnie zwrócono zakupione potrawy za pokwitowaniem, zatem procedura kontrolna odbyła się prawidłowo i zgodnie z prawem. NaleŜy dodać, Ŝe zarówno Protokół kontroli, jak i pokwitowanie podpisała ww. osoba upowaŜniona nie wnosząc zastrzeŜeń co do ich treści. W Protokole kontroli udokumentowano równieŜ fakt, iŜ osoba obsługująca inspektorów pobrała za zamówione potrawy naleŜność w kwocie 113 zł oraz wydała paragon. Jego brak w aktach sprawy wynika ze zwrócenia go stronie do rozliczeń fiskalnych, zatem zarzut strony w kwestii niedokonania zakupu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 794 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Emilio Sp. z o.o. 11 ul. Drewnowska 58 lok. 54 91-071 Łódź 2. Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Łodzi 3. a/a