DOK-53/2007

PREZES URZ Ę DU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DOK 2-411-8/05/PW Warszawa, 30 kwietnia 2007 r. DECYZJA Nr DOK – 53 / 07 Na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks post ę powania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z pó ź n. zm.) w zw. z art. 80 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r., Nr 244, poz. 2080 z pó ź n. zm.) oraz w zw. z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50 poz. 331) Prezes Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów umarza jako bezprzedmiotowe post ę powanie antymonopolowe wszcz ę te z wniosku FBPS Polska Sp. z o.o. z siedzib ą w Warszawie w zwi ą zku z podejrzeniem nadu ż ywania przez Telekomunikacj ę Polsk ą S.A. z siedzib ą w Warszawie pozycji dominuj ą cej na krajowym rynku ś wiadczenia us ł ugi krajowych po łą cze ń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej dla konsumentów oraz na krajowym rynku ś wiadczenia us ł ugi mi ę dzynarodowych po łą cze ń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej dla konsumentów poprzez ograniczanie abonentom wybieraj ą cym plan taryfowy „plan tp socjalny” Telekomunikacji Polskiej S.A. mo ż liwo ś ci korzystania z us ł ug innych operatorów telekomunikacyjnych, co mo ż e przeciwdzia ł a ć ukszta ł towaniu si ę warunków niezb ę dnych do rozwoju konkurencji i stanowi ć naruszenie art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów . UZASADNIENIE 1. W dniu 28 lipca 2005 r. do Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej Prezesem Urz ę du) wp ł yn ął wniosek 1 spó ł ki FBPS Polska Sp. z o.o. z siedzib ą w 1 Pismo FBPS Polska Sp. z o.o. z dnia 27 lipca 2005 r. 1 Warszawie (zwanej dalej FBPS lub Wnioskodawc ą ) o wszcz ę cie post ę powania antymonopolowego przeciwko Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzib ą w Warszawie (zwanej dalej TP), w sprawie praktyk ograniczaj ą cych konkurencj ę , okre ś lonych w art. 8 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r. Nr 244, poz. 2080 z pó ź n. zm.) zwanej dalej tak ż e Ustaw ą . 2. Wnioskodawca wskaza ł , ż e jego zdaniem oferowanie przez TP „planu tp socjalnego”, zawieraj ą cego niezgodne z bezwzgl ę dnie obowi ą zuj ą cymi przepisami prawa zastrze ż enie, ż e wybieraj ą cy t ę ofert ę abonent nie b ę dzie mia ł mo ż liwo ś ci korzystania z us ł ug innych operatorów, jest wynikaj ą cym z posiadania pozycji dominuj ą cej na rynku us ł ug telefonicznych ś wiadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych dzia ł aniem maj ą cym znamiona okre ś lonego w art. 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy nadu ż ywania pozycji dominuj ą cej. 3. Jako zarzut FBPS sformu ł owa ł „ ograniczanie abonentom wybieraj ą cym plan taryfowy „plan tp socjalny” TP S.A. mo ż liwo ś ci korzystania z us ł ug innych operatorów telekomunikacyjnych ”. 4. Rynki w ł a ś ciwe Wnioskodawca okre ś li ł jako krajowy rynek ś wiadczenia us ł ugi krajowych po łą cze ń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej dla konsumentów oraz krajowy rynek ś wiadczenia us ł ugi mi ę dzynarodowych po łą cze ń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej dla konsumentów. 5. W dniu 19 stycznia 2006 r. Prezes Urz ę du wszcz ął post ę powanie antymonopolowe zgodnie z wnioskiem FBPS o czym zawiadomi ł Strony. 6. W czasie trwania niniejszego post ę powania, w dniu 21 kwietnia 2007 r. wesz ł a w ż ycie ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50 poz. 331), która zast ą pi ł a uprzednio obowi ą zuj ą c ą ustaw ę z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. 7. Na mocy art. 131 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów do post ę powa ń wszcz ę tych na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów i niezako ń czonych do dnia wej ś cia w ż ycie ustawy z 16 lutego 2007 r. tj. do dnia 21 kwietnia 2007 r., stosuje si ę jednak przepisy dotychczasowe. 8. Sformu ł owanie art. 131 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w sposób jednoznaczny wskazuje, ż e do zako ń czenia spraw b ę d ą cych w toku w dniu 21 kwietnia 2007 r., zarówno w aspekcie materialnoprawnym jak i procesowym, odnosz ą si ę wy łą cznie przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów , a fakt 2 zmiany przepisów w toku post ę powania nie stanowi okoliczno ś ci wp ł ywaj ą cej na przebieg post ę powania, kwalifikacj ę prawn ą zarzucanych czynów czy te ż ich ocen ę . 9. W konsekwencji wy łą czn ą podstaw ą prawn ą przeprowadzenia niniejszego post ę powania, jego zako ń czenia oraz wydania decyzji administracyjnej s ą przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów . Prezes Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustali ł i zwa ż y ł , co nast ę puje. 10. W dniu wszcz ę cia post ę powania antymonopolowego z wniosku FBPS (19 stycznia 2006 r.), przed Prezesem Urz ę du toczy ł o si ę post ę powanie antymonopolowe sygn. akt: DOK 2-411-3/05/PW wszcz ę te przeciwko TP w dniu 3 czerwca 2005 r. na wniosek Tele2 Polska Spó ł ka z o.o. (dalej: Tele2). 11. W post ę powaniu tym Tele2 zarzuci ł a TP nadu ż ywanie pozycji dominuj ą cej na krajowym rynku dost ę pu do us ł ug po łą cze ń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, ś wiadczonych na zasadzie numeru dost ę pu i preselekcji poprzez przeciwdzia ł anie ukszta ł towaniu warunków niezb ę dnych do powstania lub rozwoju konkurencji w drodze stosowania klauzuli wy łą czno ś ci na korzystanie z publicznie dost ę pnych us ł ug telefonicznych Telekomunikacji Polskiej S.A., co mog ł o stanowi ć naruszenie art. 8 ust. 1 oraz 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy oraz art. 82 Traktatu ustanawiaj ą cego Wspólnot ę Europejsk ą (O.J. C 325, 24/12/2002) (dalej TWE ). 12. Post ę powanie antymonopolowe sygn. akt: DOK 2-411-3/05/PW zosta ł o zako ń czone decyzj ą administracyjn ą Nr DOK - 112/06 z dnia 28 wrze ś nia 2006 r. 13. W decyzji tej Prezes Urz ę du nie stwierdzi ł stosowania przez TP praktyki ograniczaj ą cej konkurencj ę , polegaj ą cej na przeciwdzia ł aniu ukszta ł towaniu warunków niezb ę dnych do powstania lub rozwoju konkurencji poprzez stosowanie klauzuli wy łą czno ś ci na korzystanie z publicznie dost ę pnych us ł ug telefonicznych TP, na krajowym rynku dost ę pu do us ł ug po łą cze ń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, ś wiadczonych na zasadzie numeru dost ę pu i preselekcji oraz umorzy ł post ę powanie antymonopolowe w sprawie naruszenia przez TP art. 82 TWE poprzez stosowanie klauzuli wy łą czno ś ci na korzystanie z publicznie dost ę pnych us ł ug telefonicznych TP, na krajowym rynku dost ę pu do us ł ug po łą cze ń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, ś wiadczonych na zasadzie numeru dost ę pu i preselekcji. 3 14. Z uwagi na fakt, ż e zarzut postawiony TP przez FBPS we wniosku o wszcz ę cie post ę powania antymonopolowego w niniejszej sprawie, dotycz ą cy „ ograniczania abonentom wybieraj ą cym plan taryfowy „plan tp socjalny” TP S.A. mo ż liwo ś ci korzystania z us ł ug innych operatorów telekomunikacyjnych” jest zarzutem w ęż szym i jednocze ś nie w pe ł ni mieszcz ą cym si ę w zakresie zarzutu postawionego przez Tele2 tj. „ stosowaniu klauzuli wy łą czno ś ci na korzystanie z publicznie dost ę pnych us ł ug telefonicznych Telekomunikacji Polskiej S.A.” , Prezes Urz ę du uzna ł , ż e wszcz ę te na wniosek FBPS post ę powanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe . 15. Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks post ę powania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z pó ź n. zm.), zwanej dalej Kpa , w zw. z art. 80 Ustawy , gdy post ę powanie z jakiejkolwiek przyczyny sta ł o si ę bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzj ę o umorzeniu post ę powania. 16. Przes ł ank ą obligatoryjnego umorzenia post ę powania jest zatem bezprzedmiotowo ść post ę powania, przy czym Kpa nie zawiera ż adnych wskazówek dla bli ż szego okre ś lenia tej przes ł anki. 17. Charakter oraz tre ść przes ł anki bezprzedmiotowo ś ci zosta ł y jednak doprecyzowane w orzecznictwie s ą dowym oraz pogl ą dach przedstawicieli doktryny prawa. 18. Naczelny S ą d Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2003 r. (sygn. akt: III SA 2225/01) wskaza ł , ż e przes ł anka bezprzedmiotowo ś ci wyst ę puje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygni ę cia danej sprawy w ogóle b ą d ź nie by ł o podstaw do jej rozpoznania w drodze post ę powania administracyjnego. 19. Zgodnie z powy ż szym wyrokiem Naczelnego S ą du Administracyjnego bezprzedmiotowo ść post ę powania administracyjnego to brak przedmiotu post ę powania. Tym przedmiotem jest za ś konkretna sprawa, w której organ administracji pa ń stwowej jest w ł adny i jednocze ś nie zobowi ą zany rozstrzygn ąć na postawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowi ą zkach indywidualnego podmiotu. 20. W doktrynie jako jedn ą z przyczyn uniemo ż liwiaj ą cych prowadzenie post ę powania z powodu braku podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygni ę cia, a w konsekwencji prowadz ą cych do konieczno ś ci jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 Kpa , podaje si ę istnienie uprzedniego rozstrzygni ę cia to ż samej sprawy. 4 21. Dla zaistnienia mo ż liwo ś ci skutecznego orzekania w post ę powaniu administracyjnym „ sprawa administracyjna musi mie ć charakter „otwarty” w tym znaczeniu, ż e nie mo ż e by ć rozstrzygni ę ta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata)” 2 22. Powy ż szy pogl ą d potwierdzony zosta ł tak ż e wielokrotnie w orzecznictwie s ą dów administracyjnych. Naczelny S ą d Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 1999 r. (sygn. akt: IV SA 1167/97) jako jedn ą z przyczyn uzasadniaj ą cych umorzenie post ę powania na podstawie art. 105 § 1 Kpa wskaza ł „s ytuacj ę , gdy sprawa zosta ł a ju ż rozstrzygni ę ta decyzj ą ostateczn ą ”. 23. Podobnie w wyroku z 19 czerwca 2000 r. Naczelny S ą d Administracyjny stwierdzi ł , ż e „ Dopóki orzeczenie rozstrzygaj ą ce w sposób ostateczny dan ą spraw ę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne post ę powanie dotycz ą ce tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe ” 3 . 24. Dla oceny prawnej rei iudicatae w post ę powaniu administracyjnym zasadnicze znaczenie ma kwestia wzajemnego stosunku dwóch decyzji administracyjnych wydanych w tej samej sprawie. 25. Art. 156 § 1 pkt 3 Kpa stanowi normatywn ą podstaw ę stwierdzenia niewa ż no ś ci decyzji administracyjnej, która dotyczy sprawy ju ż poprzednio rozstrzygni ę tej inn ą decyzj ą administracyjn ą . 26. Pomimo wyra ż onego w art. 79 ust. 1 Ustawy wy łą czenia mo ż liwo ś ci zastosowania przez stron ę post ę powania ś rodków prawnych wzruszenia decyzji przewidzianych w Kpa , dotycz ą cych wznowienia post ę powania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia niewa ż no ś ci decyzji, art. 156 § 1 pkt 3 Kpa , zawieraj ą cy enumeratywne wyliczenie przypadków niewa ż no ś ci decyzji administracyjnej, znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie w zw. z art. 80 Ustawy , co implikuje konieczno ść uwzgl ę dnienia jego tre ś ci w toku niniejszego post ę powania. 27. Przepis ten wi ąż e Prezesa Urz ę du – jako organ administracji publicznej dzia ł aj ą cy na podstawie i w granicach prawa – na równi z innymi przepisami proceduralnymi oraz materialnymi, a jego naruszenie b ę dzie stanowi ł o podstaw ę do uchylenia lub zmiany decyzji przez S ą d Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 28. Oznacza to w konsekwencji spoczywaj ą cy na Prezesie Urz ę du obowi ą zek niewydawania decyzji administracyjnych naruszaj ą cych dyspozycj ę art. 156 § 1 Kpa . 2 G. Ł aszczyca „Komentarz do art. 105 kodeksu post ę powania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071) ”, [w:] G. Ł aszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, „Kodeks post ę powania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II ”, Zakamycze, 2005 3 wyrok Naczelnego S ą du Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. sygn. akt: I SA/Ka 2247/98 5 29. W przypadku zaistnienia rei iudicatae niedopuszczalne jest zatem wydanie kolejnego merytorycznego rozstrzygni ę cia dotycz ą cego to ż samej sprawy. 30. Post ę powanie zmierzaj ą ce do wydania decyzji w sprawie ju ż zako ń czonej ostateczn ą decyzj ą administracyjn ą powinno w rezultacie zosta ć umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 Kpa . 31. Analiza orzecznictwa s ą dów administracyjnych wskazuje, ż e niewa ż no ść decyzji z powodu rei iudicatae b ę dzie zachodzi ł a wtedy, gdy zaistnieje to ż samo ść sprawy aktualnie rozpatrywanej ze spraw ą ju ż zako ń czon ą , a wi ę c w przypadku wyst ę powania: a. tych samych podmiotów w obydwu sprawach, b. tego samego przedmiotu rozumianego jako interesy prawne lub obowi ą zki, które nast ę pnie po wydaniu decyzji staj ą si ę prawem nabytym (lub jego brakiem) lub obowi ą zkami prawnymi okre ś lonych podmiotów oraz c. tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy. 4 32. Odnosz ą c si ę do pierwszej ze wskazanych powy ż ej przes ł anek stwierdzenia to ż samo ś ci dwóch spraw, nale ż y podkre ś li ć , ż e w przypadku post ę powa ń prowadzonych przed Prezesem Urz ę du, przes ł anka ta musi by ć oceniana z uwzgl ę dnieniem szczególnego charakteru decyzji wydawanych w sprawach antymonopolowych. 33. Decyzje w sprawach praktyk ograniczaj ą cych konkurencj ę nie rozstrzygaj ą bowiem g ł ównie o prawach i obowi ą zkach przedsi ę biorców w stosunkach pomi ę dzy nimi, a raczej o powinno ś ci okre ś lonego zachowania si ę strony post ę powania, której zarzucane jest stosowanie praktyki ograniczaj ą cej konkurencj ę , wzgl ę dem wszystkich pozosta ł ych uczestników rynku. 34. Osi ą gni ę cie celu post ę powania antymonopolowego, jakim jest eliminacja niezgodnych z prawem konkurencji zachowa ń rynkowych, nast ę puje niezale ż nie od tego czy decyzja nakazuj ą ca zaniechanie niedozwolonych praktyk zosta ł a wydana w post ę powaniu tocz ą cym si ę na wniosek uprawnionego podmiotu, czy te ż w post ę powaniu tocz ą cym si ę z urz ę du. 35. Dla oceny dzia ł ania przedsi ę biorcy nie ma tak ż e znaczenia fakt, który z podmiotów uprawnionych na mocy art. 84 ust. 1 Ustawy skierowa ł do Prezesa Urz ę du stosowny wniosek o wszcz ę cie post ę powania. 36. Decyzja merytorycznie ko ń cz ą ca post ę powanie antymonopolowe jest bowiem zawsze wydawana w oparciu o analiz ę wp ł ywu danej praktyki na interes publiczny oraz konkurencj ę 4 wyrok Naczelnego S ą du Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt: IV SA 1061/96 6 rozumian ą „ nie jako sytuacja pojedynczego przedsi ę biorcy, lecz jako zjawisko charakteryzuj ą ce funkcjonowanie gospodarki ”. 5 37. Interes prawny poszczególnych przedsi ę biorców-wnioskodawców, o którym mowa w art. 84 ust. 1 pkt 1 Ustawy, musi ka ż dorazowo mie ś ci ć si ę w zakresie szeroko poj ę tego interesu publicznego. 38. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 Ustawy , ustawa ta mo ż e znale źć zastosowanie jedynie gdy ochrona interesów przedsi ę biorców oraz konsumentów podejmowana jest w interesie publicznym. Oznacza to, ż e post ę powania antymonopolowe nie maj ą na celu bezpo ś redniej ochrony partykularnego interesu wnioskodawcy. 39. Decyzja stwierdzaj ą ca stosowanie praktyki ograniczaj ą cej konkurencj ę wydana na wniosek któregokolwiek podmiotu doprowadza do wyeliminowania niezgodnych z prawem zachowa ń wobec wszystkich uczestników obrotu gospodarczego. Nie jest w tym zakresie konieczne wydawanie odr ę bnych decyzji administracyjnych skierowanych do poszczególnych przedsi ę biorców. 40. Nale ż y tak ż e wskaza ć na sankcj ę niewa ż no ś ci, jaka zosta ł a przewidziana w stosunku do zakazanych art. 5 Ustawy porozumie ń oraz czynno ś ci prawnych b ę d ą cych przejawem nadu ż ywania pozycji dominuj ą cej. Sankcja ta odnosi skutek erga omnes i ka ż dy podmiot mo ż e si ę na zaistnia łą niewa ż no ść powo ł ywa ć . 41. Podobnie decyzja niestwierdzaj ą ca stosowania praktyk ograniczaj ą cych konkurencj ę odnosi si ę do zachowania przedsi ę biorcy jako takiego, a nie w stosunku do okre ś lonego wnioskodawcy i oznacza, ż e nie jest konieczne wydawanie przez Prezesa Urz ę du kolejnych decyzji niestwierdzaj ą cych stosowania praktyki w stosunkach pomi ę dzy przedsi ę biorc ą , któremu praktyk ę t ą zarzucano a pozosta ł ymi podmiotami funkcjonuj ą cymi na rynku. 42. Zgodnie z zasadami ogólnymi wynikaj ą cymi z przepisów procedury administracyjnej rozstrzygni ę cie zawarte w decyzji o stwierdzeniu b ą d ź niestwierdzeniu praktyki ograniczaj ą cej konkurencj ę wi ąż e bezpo ś rednio jedynie jej adresatów. 43. W post ę powaniach antymonopolowych rozstrzygni ę cie takie ma jednak tak ż e cz ęś ciowo walor powszechny , gdy ż po pierwsze prowadzi albo do zmiany, albo do potwierdzenia legalno ś ci okre ś lonego post ę powania przedsi ę biorcy wzgl ę dem ca ł ego rynku oraz – po drugie – wi ąż e Prezesa Urz ę du co do prawnej oceny zachowania adresata tej decyzji jako strony, której zarzucane jest stosowanie antykonkurencyjnych praktyk. 5 wyrok S ą du Najwy ż szego z dnia 29 maja 2001 r., sygn. akt I CKN 1217/98 7 44. W post ę powaniach antymonopolowych nale ż y zatem opowiedzie ć si ę za przyj ę t ą przez Naczelny S ą d Administracyjny w wyroku z dnia 27 lipca 1981 r. (sygn. akt: SA/Po 15/81) tez ą , ż e szczególnym przypadkiem to ż samo ś ci sprawy jest sytuacja, w której pomimo braku identyczno ś ci podmiotowej w ramach obydwu post ę powa ń , ich to ż samo ść opiera si ę na istnieniu „ sytuacji, w której chodzi o dysponowanie tym samym dobrem ”. 45. Dobrem tym w przypadku post ę powa ń antymonopolowych jest interes publiczny wyra ż aj ą cy si ę w zachowaniu zrównowa ż onych i niezak ł óconych warunków konkurowania na rynku. 46. W konsekwencji nale ż y uzna ć , ż e w niniejszym post ę powaniu oraz w post ę powaniu sygn. DOK 2-411-3/05/PW, brak to ż samo ś ci podmiotowej po stronie wnioskodawcy, przy uwzgl ę dnieniu identyczno ś ci strony post ę powania, której zarzucana jest praktyka, nie stanowi przeszkody do stwierdzenia to ż samo ś ci obydwu spraw administracyjnych. 47. Odnosz ą c si ę do drugiej wskazanej wy ż ej przes ł anki, dotycz ą cej identyczno ś ci interesu prawne chronionego w toku post ę powania lub identyczno ś ci obowi ą zków prawnych okre ś lonych podmiotów, Prezes Urz ę du stwierdzi ł , ż e zarówno post ę powanie wszcz ę te z wniosku Tele2, jak i niniejsze post ę powanie dotycz ą obowi ą zku TP , polegaj ą cego na nienaruszaniu regu ł konkurencji obowi ą zuj ą cych na rynku w drodze stosowania klauzuli wy łą czno ś ci na ś wiadczone przez ni ą us ł ugi telekomunikacyjne. 48. Interesem prawnym chronionym w obydwu post ę powaniach jest interes publiczny . 49. Przes ł anka to ż samo ś ci interesów prawnych lub obowi ą zków w przedmiotowych post ę powaniach jest zatem spe ł niona. 50. Analizuj ą c ostatni aspekt to ż samo ś ci spraw administracyjnych, Prezes Urz ę du uzna ł , ż e stan prawny oraz faktyczny post ę powania tocz ą cego si ę na wniosek FBPS mie ś ci si ę w stanie faktycznym i prawnym post ę powania wszcz ę tego na wniosek Tele2. 51. Wynika to z brzmienia zarzutów stawianych TP w ka ż dym z powy ż szych post ę powa ń oraz kwalifikacji prawnej zarzucanych temu przedsi ę biorcy dzia ł a ń . 52. Decyzja DOK-112/06 dotyczy bowiem stosowania klauzuli wy łą czno ś ci na korzystanie z publicznie dost ę pnych us ł ug telefonicznych TP jako praktyki okre ś lonej w art. 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy oraz art. 82 TWE . Obejmuje ona zatem tak ż e przedmiot niniejszego post ę powania, a wi ę c ograniczanie abonentom wybieraj ą cym plan taryfowy „plan tp socjalny” TP mo ż liwo ś ci korzystania z us ł ug innych operatorów telekomunikacyjnych. 8 53. Jedynym planem telefonicznym, w którym TP umie ś ci ł a klauzul ę wy łą czno ś ci w czasie prowadzenia post ę powania DOK 2-411-3/05/PW by ł „plan tp socjalny”. 54. Niestwierdzenie antykonkurencyjno ś ci stosowania klauzuli wy łą czno ś ci na korzystanie z publicznie dost ę pnych us ł ug telefonicznych TP oznacza ł o wi ę c w istocie niestwierdzenie antykonkurencyjno ś ci stosowania tej klauzuli w „planie tp socjalnym”. 55. Zarzut postawiony przez FBPS, dotycz ą cy naruszenia art. 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy , mie ś ci si ę zatem w zakresie rozstrzygni ę cia decyzji DOK-112/06, poniewa ż sprowadza si ę on do analizy klauzuli wy łą czno ś ci zawartej w warunkach ś wiadczenia „planu tp socjalnego” jako pakietu publicznie dost ę pnych us ł ug telefonicznych TP. 56. Na p ł aszczy ź nie prawnej, uznanie dzia ł ania TP za nienaruszaj ą ce dyspozycji art. 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy oraz art. 82 TWE czyni bezprzedmiotowym analizowanie tego dzia ł ania pod k ą tem naruszenia wy łą cznie art. 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy . 57. W konsekwencji to ż samo ść stanu faktycznego oraz prawnego b ę d ą cego przedmiotem obydwu post ę powa ń w sytuacji, gdy pierwsze z nich (ju ż zako ń czone wydaniem decyzji), toczy ł o si ę na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy oraz art. 82 TWE , za ś drugie toczy si ę na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 5 Ustawy , zobowi ą zuje Prezesa Urz ę du do umorzenia tego drugiego post ę powania z uwagi na obowi ą zuj ą cy zakaz prowadzenia dwóch post ę powa ń w tej samej sprawie jako zakaz wynikaj ą cy z przyj ę cia w polskim prawie zasady ne bis in idem . Zwa ż ywszy powy ż sze orzeka si ę jak w sentencji. Zgodnie z art. 78 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331) oraz w zw. z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks post ę powania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z pó ź n. zm.), od niniejszej decyzji przys ł uguje odwo ł anie do S ą du Okr ę gowego - S ą du Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w terminie dwutygodniowym od dnia dor ę czenia decyzji, za po ś rednictwem Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z upowa ż nienia Prezesa Urz ę du Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Departamentu Ochrony Konkurencji Monika Bychowska 9 Otrzymuj ą : 1. Pani Urszula Zaro ń pe ł nomocnik spó ł ki Telekomunikacja Polska S.A. Telekomunikacja Polska S.A. ul. Twarda 18 00-105 Warszawa 2. Pan Jacek Hochman pe ł nomocnik spó ł ki FBPS Polska Sp. z o.o. ul. D ł uga 4 00-238 Warszawa 3. a/a 10