DIH-IV-26/2023

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 8 stycznia 2024 r. DIH - 4.707.32.2023 .TN DECYZJA DIH - 4.26. 2023 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i poz. 803) zwanej dalej „ KPA ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706 i z 2023 r. poz. 877 ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w związku z art. 56 ust. 1 pkt 10 c oraz art. 56 ust. 1 pkt 12 lit. a - c w zw. z art. 57 pkt 4 u stawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U . z 2023 r. poz. 1658) , zwanej dalej „ustawą o gospodarce opakowaniami”, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie odwołania z dnia 19 października 2023 r. wniesioneg o przez TWÓJ MARKET SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ w Nieświatowie od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 3 października 2023 r. (sygn. akt D/KO.UH.8361.48.2023) wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę adminsitracyjnej kary pieniężnej w łącznej wysokości 4.000 zł (cztery tysiące złotych 00/100), gdzie: − kwota 3.000 zł (trzy tysiące złotych 00/100) stanowi karę za niepobieranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1658), − kwota 1.000 zł (jeden tysiąc złotych 00/100), stanowi karę z tytułu nieprzekazania przez przedsiębior cę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produkty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów, w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 42 ww. ustawy , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. 2 UZASADNIENIE W dniu 24 października 2023 r. do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH”, wpłynęło odwołanie z dnia 19 października 2023 r., które zostało wniesione przez reprezentującą TWÓJ MARKET SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ od decyzji Wielkopolskiego WIIH z dnia 3 października 2023 r. (sygn. akt D/KO.UH.8361.48.2023) wydanej w prz edmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę adminsitracyjnej kary pieniężnej w łącznej wysokości 4.000 zł gdzie: − kwota 3.000 zł stanowi karę za niepobieranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 40a ust. 1 ustawy o gospodar ce opakowaniami , − kwota 1.000 zł stanowi karę z tytułu nieprzekazania przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produkty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów, w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sp rzedaży, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 42 ww. ustawy. Decyzja Wielkopolskiego WIIH została doręczona Stronie w dniu 5 października 2023 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 1 9 października 2023 r. Decyzja Wielkopolskiego WIIH została wydana na podstawie art. 42 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym przed datą 13 października 2023 r. czyli datą wejścia w życie na podstawie art. 11 Ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1852) , opublikowanej 12 września 2023 r. Zmiany dotyczyły pr zeniesienia treści dotychczasowego art. 42 do art. 42 ust. 1, dodania ust. 2 oraz zmiany treści art. 42 ust. 1 poprzez dodanie do art. 42 ust. 1 pkt 1 zwrotu „ i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych” i dodanie do art. 42 ust. 1 pkt 2 po zwrocie „właś ciwego postępowania” zwrotu „ z opakowaniami” . W myśl art. 72 ustawy o gospodarce opakowaniami „ do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe”. Tym samym zasadne było zastosowanie w stosunku do strony art. 42 w brzmieniu ustawy dotychczasowo obowiązując ej . Postępowanie administracyjne zostało wszc zęte w dniu 4 września 2023 r. W stosunku do strony nie przeprowadzono kontroli w zakresie realizacji obowiązku informacyjnego odnoszącego się do właściwego postępowania w zakresie zbierania opakowań i stwierdzone naruszenie tego przepisu nie odnosi się d o naruszenia tego obowiązku informacyjnego. Strona w swoim odwołaniu zaskarżyła ww. decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie w całości oraz podniosła następujące zarzuty: - z arzut naruszenia art. 40a ust. 2 ww. ustawy poprzez jego wadliw ą interpretację poprzez przyjęcie, iż bardzo lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego oznacza bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opak owanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności oraz poprzez jego 3 niezastosowanie mimo, iż w niniejszym przypadku zachodzą podstawy do jego zastosowania; - z arzut naruszenia art. 40a ust. 1 ww. ustawy , poprzez jego wadliwe zastosowani e i przyjęcie, że strona nie pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego stanowiącą lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego mimo, iż na podstawie art. 40a ust. 2 ww. ustawy opłaty recyklingowej nie pobiera si ę od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego; - z arzut naruszenia art. 42 ww. ustawy , poprzez jego wadliw ą interpretację i przyjęcie, iż strona nie przekazała, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych prod uktów, w zakresie: 1) dost ępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) w łaściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznacze ń stosowanych na opakowaniach 3) znaczenia oznacze ń stosowanych na opakowaniach - z arzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt l0c ww. ustawy poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyj ęcie, iż strona wbrew przepisowi art. 40a ust. 1 ww. ustawy nie pobiera opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, a w konsekwencji bezpodstawne nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej ; - z arzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 - 2 lit. a - c ww. ustawy poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, iż strona wbrew przepisowi informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów, w zakresie, a w konsekwencji bezpodstawne nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej ; - z arzut naruszenia przepis ów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych , czego skutkiem było ustalenie naruszenia obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 ww. ustawy ; - z arzut naruszenia art. 189f KPA poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo istni enia ku temu podstaw. Inspektorzy z upoważnienia Wielkopolskiego W ojewódzkiego I nspektora I nspekcji Handlowej (dalej Wielkopolski WIIH) , przeprowadzili w dniach od 9 do 12 maja 2023 r., kontrol ę w sklepie „Twój Market", ul. Chopina 24A, w Koninie, prowadzonym przez przedsi ębiorcę TWÓJ MARKET SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. W toku kontroli inspektorzy ustalili, że przedsiębiorca prowadzi jednostkę handlu detalicznego i sprzedaje produkty w opakowaniach, a nadto oferuje torby na z akupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produkt ów oferowanych w tej jednostce. W wyniku czynno ści kontrolnych obejmujących m.in. zakup kontrolny, zweryfikowano prawid łowość wyliczania i pobierania należności, w tym za oferowane w punkcie sprzedaży opakowania. Ustalono, że na paragonie fiskalnym nie naliczono opłaty za torby na zakupy z tworzywa sztucznego typu „zrywka", w tym opłaty recyklingowej. Kontrolę rozpoczęto od zakupu produktów, którego dokonano na podstawie: art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o Inspekcji Handlowej w związku z art. 45 ust. 2 i 3 oraz art. 62 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców ( Dz.U. z 2023 r., poz. 221) , zwanej dalej „Prawem Przedsiębiorców”. Inspektorzy występując w charakterze klientów pobrali do koszyka ze stoisk samoobsługowych następujące produkty: 1) 1 opakowanie płatków owsianych RADIX - BIS 450 g, oferowane w cenie 3,99 zł, 2) 1 szt. musu owocowego jabłkowe go OWOLOVO 200 g, oferowanego w cenie 3,99 zł; 3) 1 butelk ę sosu tysiąca wysp Roleski 315 g, oferowaną w cenie 5,99 zł, 4) 1 opakowanie szprota podw ędzanego w oleju Graal 170 g, oferowanego w cenie 6,99 zł 5) 1 butelk ę ketchupu łagodnego KOTLIN 450 g, oferowaną w c enie 6,49 zł, 6) 1 butelk ę oleju rzepakowego Polski 11, oferowaną w cenie 9,99 zł, 4 7) 1 szt. mleka zag ęszczonego słodzonego SM Gostyń białe 150 g w cenie 4,79 zł ; 8) 1 szt. przyprawy Appetita Tzatziki 20 g, oferowanej w cenie 1,59 z ł, 9) 1 szt. batona Chocapic 25 g, oferowanego w cenie 1,99 z ł. Inspektorzy pobrali tak że do koszyka 2 torby z tworzywa sztucznego, tzw. „zrywki", znajduj ące się przy stoisku owocowo - warzywnym. Następnie pobrali dwie różne torby z tworzywa sztucznego, znajduj ące się przy stoisku kas owym (jedną torbę z logo sklepu, drug ą z uchem). W nast ępnej kolejności inspektorzy udali się do kasy. Obsługująca naliczyła należność z a wszystkie zakupione towary ( łącznie z torbami z tworzywa sztucznego) w kwocie 58,68 zł oraz wyda ła paragon fiskalny . Zdjęcie paragonu stanowi załącznik nr 1 do protokołu kontroli . Nast ępnie inspektorzy okazali legitymacje służbowe obsługującej. W toku kontroli ustalono, że grubość materiału pobranych przez inspektorów toreb typu „zrywka ” wynosiła poniżej 15 mikrometrów. Produkty pobrane przez inspektorów do zakupu kontrolnego posiada ły już własne opakowania, tym samym pobrane torby typu „zrywka" , które są kwalifikowane jako bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego nie był o zwią zane z wzgl ęd ami higieniczny mi i nie służył o opakowaniu produktów żywnościowych oferowanych l uzem . T ym samym torby te podlega ły opłacie recyklingowej. W toku dalszych czynno ści kontrolnych, inspektorzy dokonali rozliczenia zakupu kontrolnego. Dodano ceny produkt ów, uzyskując należność ogólną w kwocie 58,68 zł, tj. zgodną z należnością pobran ą przez kasjerkę. Na paragonie znajdowa ły się wyszczególnione zakupione w zakupie kontrolnym towary, w tym dwie torby z tworzywa sztucznego , znajduj ące się przy stoisku kasowym. Na paragonie znajdowa ło się wyszczególnienie po jednej pozycji cenowej dla każdej z tych toreb. Kierownik sklepu z łożyła oświadczenie, że podane na paragonie kwoty zawieraj ą opłatę recyklingową. Oświadczenie załąc zono do akt sprawy. Kasjerka nie naliczy ła opłaty za bardzo lekkie torby z tworzywa sztucznego pobrane przez inspektor ów ze stoiska owocowo - warzywnego. Dla zakupionych w zakupie kontrolnym toreb z tworzywa sztucznego: „torba Tw ój Market" i „reklamówka duża Twój Market", znajdujących się przy stoisku kasowym nie uwidoczniono cen. Towary w stanie nienaruszonym zwr ócono, a gotówkę w kwocie 58,68 zł wycofano z kasy. W placówce stosowane są i udostępniane kli entom następujące rodzaje reklamówek (toreb na zakupy) z tworzywa sztucznego: a) „torba TWÓJ MARKET", zakup na podstawie faktury 37964/23 z dnia 13.04.2023 r. b) „reklamówka duża TWÓJ MARKET", zakup na podstawie faktury VAT nr (S) FS - 72/03/2023 z dnia 20.03.2023 r. c) „reklamówka mała TWÓJ MARKET", zakup na podstawie faktury VAT nr 76663 z dnia 21.03.2023 r. oraz d) torby na zakupy z tworzywa sztucznego, tzw. „zrywki", grubość 7,5 mikrometrów (bardzo lekkie torby z tworzywa sztucznego), znajdujące się przy stoisku owocowo - warzywnym i stoisku piekarniczy m, zakup na podstawie faktury VAT 139/2023 z dnia 03.04.2023 r. Kopie ww. faktur wraz ze specyfikacj ą oferowanych w sklepie toreb załącz ono do akt sprawy. Ustalenia kontroli wykazały, iż obowiązek przedsiębiorcy w zakresie pobierania opłaty recyklingowej od nabywających torby z tworzywa sztucznego nie został spełniony, ponieważ na paragonie nie zarejestrowano, a tym samym nie pobrano opłaty recyklingowej za dwie torby z tworzywa sztucznego, pobrane przez inspektorów ze stoiska owocowo - warzywnego, a nie wyk orzystane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, bądź ze względów higienicznych . P rzedsi ębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produkt ów oferowanych w tej jednostce, jest obowi ązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torb ę na zakupy z tworzywa sztucznego. W toku kontroli stwierdzono ponadto, że w miejscu sprzedaży produktów 5 w opakowaniach, nie wywieszono ani w żaden inny sposób nie przekazano użytkownikom tych produktów informacji w zakresie: 1) dost ępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) w łaściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznacze ń stosowanych na opakowaniach , - co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzeda ży . Nieudost ępnienie powyższych informacji narusza p rzepisy art. 42 pkt 1 - 3 ww. ustawy o gospodarce opakowaniami . Inspektorzy wskazali na obowi ązek wynikający z ww. przepisu dotyczący przekazywania u żytkownikom produktów w opakowaniach wymaganych informacji. W toku kontroli uwidoczni ono dla klient ów informacj e wynikając e z art. 42 ww. ustawy. Maj ąc na uwadze zebrany materiał dowodowy Wielkopolski WIIH wszczął postępowanie administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w art. 40a ust. 1 i art. 42 ww. ustawy. Pismem z dnia 4 września 2023 r., znak D/KO.UH.8361.48.2023 (data doręczenia stronie 5 września 202 3 r.) organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Stronę pouczono, że może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a w szczególności wypowiadać się co do zebranych dowodów oraz zapozna ć się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami, a także przedstawić stanowisko w powyższej sprawie oraz składać wnioski dowodowe, w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, co stanowi realizację art. 10 § 1 KPA. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Decyzją z dnia 3 października 2023 r. (sygn. akt D/KO.UH.8361.48.2023) Wielkopolski WIIH nałoż ył na ww. przedsiębiorcę admin istracyjną kar ę pieniężn ą w łącznej wysokości 4.000 zł . Od przedmiotowej decyzji strona wniosła odwołanie. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i K o nsumentów zważył co następuje. Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej pr zedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej Prezes U rzędu jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służący mi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Zgodnie z art. 40a ust. 2 ww. ustawy o gospodarce opakowaniami opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Definicja ustawowa bardzo lekkich toreb na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów znajduje się w art. 8 pkt 15a lit. b ww. ustawy i stanowi: „bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako 6 podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu mar nowaniu żywności”. Zgodnie z tre ścią art. 8 pkt 15a ww. ustawy : „ Ilekroć w ustawie jest mowa o: (…) torbach na zakupy z tworzywa sztucznego - rozumie się przez to torby na zakupy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzywa sztucznego, które są oferowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do których zalicza się: a) lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 50 mikrometrów, b) bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności, c) pozostałe torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału równej 50 mikrometrów i większej; ” . Tym samym przez torby na zakupy z tworzywa sztucznego rozumie si ę torby na zakupy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzywa sztucznego, kt óre są oferowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do kt órych zalicza się m.in. (lit. b) bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubo ści materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności (tzw. „zrywka"). W toku kontroli ustalono, że grubość materiału pobranych przez inspektorów toreb typu „zrywka' ” wynosiła poniżej 15 mikrometrów. Produkty pobrane przez inspektorów do zakupu kontrolnego posiada ły już własne opakowania, tym samym torby ty pu „zrywka" kwalifikowane jako bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego nie były wykorzystane ze wzgl ędów higienicznych i nie służyły opakowaniu produktów żywnościowych oferowanych luzem i tym samym podlega ły opłacie recyklingowej. Zgodnie bowiem z art. 40a ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami o płaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego , jeżeli służy ona ze względówd higienicznych jako podstawowe opakowanie żywności luze m, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności . Nie ulega wątpliwości, że konserwy rybne, sosy, ketchupy pakowane w butelki, płatki owsiane pakowane w kartony, batony w opakowaniach pap ierowych, musy i mleka pakowane w kartony, przyprawy w saszetkach , nie są żywnością sprzedawaną luzem i nie jest wymagane ze względów higienicznych pakowanie ich w dodatkowe torby. Zapakowanie tych towarów w dodatkowe torby nie wiąże się z zapobieganiem marnowaniu żywności. Dlatego też, z uwagi na zmianę celu użycia bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, ponieważ torba ta nie była wymagana ze względów higienicznych, nie stanowiła podstawowego opakowania żywności luzem, i zapakowanie tych towarów w tę torbę nie zapobiegało marnowaniu żywności , miało miejsce niespełnienie ustawowych przesłanek do niepobierania opłaty recyklingowej za bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego . Tym samym nie można uznać, że przedsiębiorca był zwolniony z pobrania opłaty recyklingowej od inspektorów w trakcie zakupu kontrolnego. Brak pobrania powy ższej opłaty stanowi zatem naruszenie art. 40a ust. 1 ustawy, albowiem przedsi ębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produkt ów oferowanych w tej jednostce, jest obowi ązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torb ę na zakupy z tworzywa sztucznego. Na tej podstawie , zostało stwierdzone naruszenie art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 10c ww. ustawy „administracyjnej karze pieniężnej (…) podlega ten, kto: (…) wbrew przepisowi art. 40a ust. 1 nie p obiera opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego”. Na podstawie 7 art. 57 pkt 4 ww. ustawy „kary pieniężne wynoszą (…) w przypadkach, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c i 11 - 12a - od 500 zł do 20 000 zł”. Zgodnie z art . 58 ust. 2 ww. ustawy: „Kary pieniężne za czyny, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c, 11 i 12 , wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor inspekcji handlowej.” Za to naruszenie organ I instancji wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Powyższa kara stanowi 15% górnego progu wymiar u kary. Strona w swoim odwołaniu podniosła, że art. 40a ust. 2 ustawy wyraźni e stanowi, iż opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. W ocenie strony, b ezpodstawna jest zatem interpretacja organu, i ż bardzo lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego oznacza bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności . Strona wskazała , że w cytowanej ustawie brak jest bezpo średniego wskazania, iż bardzo lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego niepodlegająca opłacie recyklingowej winna spełniać przedmiotowe warunki, tj. torba powinna być wytworzona z tworzywa sztucznego o grubości m ateriału poniżej 15 mikrometrów, a ponadto powinna być wymagana ze względów higienicznych lub oferowana jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności. Strona wskazała, że niedookreślone jes t wymaganie torby ze względów higienicznych albowiem jest to bardzo szerokie pojęcie, które zwłaszcza ze względu na możliwość roznoszenia drobnoustrojów, zawsze będzie miało zastosowanie, przy czym przepis nie wyklucza zastosowania takiej torby wobec produktów, posiadających własne opakowania. Wskazane są względy higieniczne, a te dotyczą wszystkich artykułów, znajdujących się na sali sprzedaży, z którymi mają kontakt klienci. Na tej podstawie strona sformułowała zarzuty naruszenia art. 40a ust. 2 ww. ustawy, zarzut naruszenia art. 40a ust. 1 ww. ustawy , zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt l0c ww. ustawy , zarzu t y naruszenia przepis ów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, czego skutkiem było ustalenie naruszenia obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Odnosząc się do powyższych zarzutów, Prezes Urzędu wskazuje, że ww. zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. P ostępowanie dowodowe w prze dmiotowej sprawie zarówno na etapie kontroli, jak również postępowania administracyjnego zostało przeprowadzone w pełnym zakresie z zachowaniem wszelkich reguł wynikających z przepisów prawa. W protokole kontroli wskazano przedsiębiorcy wprost zawartą w ustawie definicję torby na zakupy z tworzywa sztucznego, w tym bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego (art. 8 pkt 15a pkt b ww. ustawy). Ponadto przywołano również wyjątek dotyczący niepobierania opłaty recyklingowej (art. 40a ust. 2 ww. usta wy). W toku kontroli ustalono, że grubość materiału pobranych przez inspektorów toreb typu „zrywka" wynosiła poniżej 15 mikrometrów , a produkty pobrane przez inspektorów do zakupu kontrolnego posiadały już własne opakowania, tym samym pobrane torby typu „z rywka" jako bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego, nie były wymagane ze względów higienicznych i nie służyły opakowaniu produktów żywnościowych oferowanych luzem i podlegały opłacie recyklingowej. Fakt zaistnienia naruszeń potwierdziła także osoba upoważniona w toku kontroli przez przedsiębiorcę (oświadczenie z dnia 9 maja 2023 r.). Wbrew podnoszonym twierdzeniom pełnomocnika strony - pojęcie bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego (w konsekwencji wyłączenie z art. 40a ust. 2 usta wy) zostało szczegółowo uregulowane w ustawie. Co więcej, nie ma także mowy o niedookreśleniu wymagania „torby ze względów higienicznych". Oczywistym jest fakt, iż tej przesłanki nie spełnia sytuacja, w której pobrane w ramach zakupu kontrolnego zrywki ni e zostały wykorzystane w celach higienicznych oraz nie stwierdzono żadnej okoliczności, która mogłaby wskazywać, iż 8 przedmiotowe zrywki były wymagane ze względów higienicznych. Strona formułując swoje zarzuty nie uwzględnia , że wyłączenie określone w art. 40a ust. 2 ww. ustawy, że opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego nie ma charakteru normy generalnej, czyli że każdorazowe nabycie takiej torby nie jest zwolnione z opłaty recyklingowej. W zw iązku z tym, że ustawodawca wprowadził definicję bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego określoną w art. 15a lit. b ww. ustawy o gospodarce opakowaniami , to każdorazowo należy odnosić się do zawartej w tym przepisie definicji. Z okoliczności sprawy wynika, że bardzo lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego , pomimo tego, że była wykonana z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, nie została użyta zgodnie z wymaganiami określonymi jako względy higieniczne lub jako s tanowiące podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności. Interpretacja strony, że względy higieniczne odnoszą się do możliwości roznoszenia drobnoustrojów nie jest w tym przypadku trafna, ponieważ towary posiadały j uż własne zamknięte opakowania i roznoszenie tych drobnoustrojów jest w tym przypadku ograniczone. O fakcie, że strona miała pełną świadomość do czego służą tego typu torby, a więc stanowią podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności, było ich umieszczenie na stoisku owocowo - warzywnym i stoisku piekarniczym, co zostało opisane w protokole kontroli. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym, a strona nie wniosła uwag do protokołu kontroli . Do protokołu kontroli załączono również oświadczenie podmiotu upoważnionego z dnia 9 maja 2023 r. z którego wynika, że uwid ocznione na paragonie kwoty odnoszące się do każdej z toreb z tworzywa sztucznego: „torba Twój Market" i „reklamówka duża Twój Market" zakupionych w trakcie kontroli przez inspektorów, zawierają opłatę recyklingową 0,20 zł + VAT. Na tej podstawie, Prezes U rzędu stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 40a ust. 2 ww. ustawy, zarzut naruszenia art. 40a ust. 1 ww. ustawy , zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt l0c ww. ustawy, zarzut naruszenia przepis ów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, czego skutkiem było ustalenie naruszenia obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 ww. ustawy są oczywiście bezzasadne. Odnosząc się do naruszenia art. 42 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wsz częcia postępowania przez organ I instancji , Prezes Urzędu informuje co następuje. Przepis art. 42 ww. ustawy stanowił: „ Przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przeka zywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach - co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży. ” W toku kontroli sprawdzono przestrzeganie obowiązku informowania konsumentów o opakowaniach i odpadach opakowaniowych produktów. W wyniku powyższego s twierdzono, że przedsiębiorca nie przekazywał użytkownikom informacji wymaganych zgodnie z art. 42 ww. ustawy. W miejscu sprzedaży produktów w opakowaniach nie wywieszono ani w żaden inny sposób nie podano informacji okr eślonych w art. 42 ww. ustawy. Inspe ktorzy wskazali na obowiązek wynikający z ww. przepisu dotyczący przekazywania użytkownikom produktów w opakowaniach wymaganych informacji. W toku kontroli uwidoczni ono dla klientów ww. informacj e . Zdjęcia sali sprzedażowej załączono do akt sprawy. 9 Na tej podstawie , zostało stwierdzone naruszenie art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy „administracyjnej karze pieniężnej (…) podlega ten, kto: (…) wbrew przepisowi wbrew przepisowi art. 42 prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbie rania i recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach - co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży . Na podstawie art. 57 pkt 4 ww. ustawy „kary pieniężne wynoszą (…) w przypadkach, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c i 11 - 12a - od 500 zł do 20 000 zł”. Zgodnie z art. 58 ust. 2 ww. ustawy: „Kary pieniężne za czyny, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c, 11 i 12 , wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor inspekcji handlowej.” Za to naruszenie organ I instancji wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 1 000 zł. Kara ta stanowi 5% górnego progu wymiaru kary. Strona wniosła zarzut naruszeni a art. 42 ustawy, poprzez jego wadliw ą interpretację i przyjęcie, iż strona nie przekazała, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów, w z akresie: 1) dost ępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) w łaściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznacze ń stosowanych na opakowaniach . Strona wniosła zarzut naruszeni a art. 56 ust. 1 pkt 12 lit. a – c ww. ustawy poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, iż strona wbrew przepisowi nie przekazała informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów w zakresie wskazanym w art. 42 ustawy a w konsekwencji bezpodstawne nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej . Odnosząc się do powyższych zarzutów strona nie doprecyzowała w swoim odwołaniu na czym miała by polegać wadliwa interpretacj a art. 42 ww. ustawy i przyjęcie, iż strona nie prz ekazała, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych . Strona również nie wskazała na czym ma polegać zarzut naruszeni a art. 56 ust. 1 pkt 12 lit. a – c ww. ustawy poprzez jego wadliwe zastosowanie . Nie ulega wątpliwości, że strona nie przekazała żadnych informacji, o których mowa w art. 42 ww. ustawy. Przedsiębiorca uchybił zatem realizacji celów ustawy w zakresie ochrony środowiska naturalnego, a w konsekwencji również zdrowia ludzi. Strona prowadząc profesjonalną, specjalistyczną działalność nie dochowała należytej, wymaganej przepisami staranności . Dokonana przez organ I instancji ocena dowodów, zrealizowana została zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, t j. organ oparł się na zebranym materiale dowodowym w szczególności za dowód w sprawie należy uznać protokół kontroli nr D/KO.UH.8361.48.2023 oraz załączniki nr 1 i 2 do protokołu kontroli, jak również oświadczenie podmiotu upoważnionego z dnia 9 maja 2023 r. P rzeprowadzona weryfikacja dowodów oparta została na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonano oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy . W swoim wyroku z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1271/21, Na czelny Sąd Administracyjny orzekł: „Oparcie w sprawie ustaleń na dowodach w postaci protokołu kontroli (…), fotografii (…) nie może być uznane za niewystarczające”. Prezes Urzędu informuje, że postępowanie I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, dowodem w sprawie jest protokół kontroli i dokumentacja stanowiąca załącznik do protokołu kontroli. 10 Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej na ww. przedsiębiorcę w wysokości 1000 zł za naruszenie art. 42 ww. us tawy. W zakresie miarkowania wysokości kary, należy wskazać, że ustawa o gospodarce opakowaniami nie określa przesłanek do ustalenia wysokości kary pieniężnej, w związku z czym zastosowanie znajdują tu przepisy art. 189d zawarte w dziale IVa KPA dotycząc ym administracyjnych kar pieniężnych. Zgodnie z art. 189a § 1 KPA przepisy działu IVa KPA są stosowane w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu. W myśl art. 189a § 2 pkt 1 KPA w przypadku ur egulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. Rozstrzygające na etapie oceny jest to, czy dany przepis odrębny wyłącza zastosowanie regulacji kodeksowej. W każdy m przypadku stosowania rozwiązań zawartych w dziale IVa KPA wymaga się więc ustalenia, czy pozakodeksowa instytucja jest tożsama z tą określoną w wyliczeniu z art. 189a § 2 KPA. Z uwagi na brak wskazania w przepisach ustawy o gospodarce opakowaniami poszcz ególnych aspektów materii dotyczącej kar administracyjnych wskazanych w art. 189a § 2 KPA, należy zastosować przepisy zawarte w d ziale IVa KPA dotyczące administracyjnych kar pieniężnych w powiązaniu z norm ą sankcjonującą określoną w art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami gdzie kara pieniężna jest określona w wysokości od 500 zł do 20 000 zł. Nie jest to kara sztywna, tylko jej wysokość jest ograniczona progiem minimalnym i maksymalnym i występuje konieczność jej miarkowania. Co do zasady pr zesłanki wymiaru kary powinny być określone w ustawie szczególnej. W tym konkretnym przypadku ustawodawca pominął przesłanki wymiaru kary w ustawie szczególnej co powoduje, że przesłanki wymiaru kary powinny być uwzględnione z godnie z art. 189d KPA. Miar kując wymiar kary organ I instancji uwzględni ł kryteria określone w art. 189d K PA w sposób prawidłowy. Oceniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzeby ochrony życia lub zdrowia, ochrony ważnego interesu publicznego oraz czas trwan ia naruszeń, organ ustalił, że w należącym do strony sklepie prowadzono sprzedaż detaliczną produktów w opakowaniach, a także oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego do pakowania produktów oferowanych w kontrolowanym sklepie. Przedsiębiorca z obowiązany był czynić zadość wymogom wynikającym z art. 40a ust. 1 oraz art. 42 ustawy, które określają jednoznacznie obowiązek pobierania opłaty recyklingowej oraz udostępnienia konsumentom informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Brak pobiera nia opłaty recyklingowej oraz nieuwidocznienie informacji, w szczególności dotyczących postępowania z odpadami opakowaniowymi, istotnie wpływa na realizację celów ustawy. Odnosząc się do czasu trwania naruszenia organ wskazuje, iż ustawa weszła w życie 1 s tycznia 2014 r., art. 40a ww. ustawy został dodany 1 stycznia 2018 r., a zatem strona miała dostateczny czas na zapoznanie się i zastosowanie obowiązujących przepisów ustawy. Uwzględniając częstotliwość niedopełnienia w przeszłości obowiązku w następstwie, którego ma być nałożona kara, organ ustalił, że nie stwierdzono wcześniej naruszenia przez stronę przedmiotowych obowiązków. Analizując stopień przyczynienia się strony do powstania naruszenia prawa organ zważył, że kontrolowany przedsiębiorca, działając na rynku jako podmiot profesjonalny, ma obowiązek znajomości i stosowania aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Strona powinna była dołożyć należytej staranności, aby działalność gospodarcza była prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Pr zy wymiarze kary organ I instancji uwzględnił również podjęte przez stronę działania dobrowolne, które wyeliminowały ujawnione niezgodności z prawem w zakresie obowiązków informacyjnych. W odniesieniu do wysokoś ci korzyści, którą strona osiągnęła, lub stra ty, której uniknęła, organ I instancji stwierdził, iż strona potencjalnie mogła uzyskać takie korzyści lub uniknąć straty. Strona poinformowana o aktualnie obowiązującym stanie prawnym, nie odniosła się do wyżej 11 wskazanych okoliczności. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wielkopolski WIIH prawidłowo zastosował środki w postaci wymierzenia kar pieniężnych w dolnych granicach ustawowej wysokości kary, odpowiednio do stopnia naruszenia obowiązków i stanu faktycznego sprawy, tj. 3.000,0 0 zł z tytułu niepobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego oraz 1.000,00 zł z tytułu nieprzekazania przez przedsi ębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produkty w opa kowaniach, informacji o odpadach opakowaniowych, użytkownikom tych produktów. Strona wniosła również zarzut naruszenia art. 189f KPA poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo istnienia ku temu podstaw . W ocenie strony, organ nie powinien nakładać na stronę kary, ewentualnie winien był odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie w art. 189f KPA. Strona wskazała, że w każdym postępowaniu administracyjnym, jeżeli przepisy szczególn e nie stanowią inaczej, Organ ma obowiązek rozpoznać czy możliwym jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Strona w swoim odwołaniu przywołała treść przepisów art. 189f § 1 - 3 wyrażając niezadowolenie, że Organ I instancji nie znalaz ł podstaw do ods tąpienia od nałożenia na stronę kary w trybie art. 189 f KPA mimo istnienia wskazanych wyżej ewidentnych podstaw. Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest bezzasadny. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § 1 pkt 1 - 2 KPA. Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie ma , jak słusznie zauważyła strona charakter obligatoryjny , i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie ocenił wagi naruszenia prawa jako znikomej. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszan ia prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie n aruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia admini stracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w sto sunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". 12 W orz ecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, to strona naruszyła w sposób istotny do bra chronione ww. ustawą o gospodarce opakowaniami a mianowicie ochronę środowiska. Strona naruszyła określone w art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4 ww. ustawy cele a mianowicie zasady postępowania z opakowaniami oraz odpadami opakowaniowymi oraz zasady pobierania opłaty r ecyklingowej w celu zmniejszenia ilości i szkodliwości dla środowiska materiałów i substancji zawartych w opakowaniach i odpadach opakowaniowych oraz ilości i szkodliwości dla środowiska opakowań i odpadów opakowaniowych na eta pie procesu wprowadzania do obrotu, dystrybucji i przetwarzania . W swoim wyroku z dnia 11 marca 2021 r. , II SA/Wr 505/20 Wojewódzki Sąd Administracyjn y we Wrocławiu orzekł: „Tym samym na gruncie przepisów ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została uregulowana kwestia stosowania w obrocie gospodarczym (także sprzedawania), opakowań, w tym toreb na zakupy z tworzywa sztucznego, a także związane z tym prawa i obowiązki przeds iębiorców, jak również zasady postępowania z tymi opakowaniami oraz odpadami opakowaniowymi. W ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, mocą ustawy z dnia 12 października 2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami odpadami opako waniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 2056 ) wprowadzono rozdział 6a "Opłata recyklingowa". Nowelizacja u.g.o. miała miejsce w związku z transpozycją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/720 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w odniesieniu do zmniejszenia zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy. Zgodnie z przyjętym wariantem wprowadzono odpłatność za wydanie lekkiej torby na z akupy z tworzywa sztucznego. Wyżej wymieniona dyrektywa zakładała przyjęcie instrumentów, aby lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego nie były oferowane za darmo w punktach sprzedaży towarów lub produktów.” Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (U E) 2015/720 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w odniesieniu do zmniejszenia zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy (Dz. Urz. UE L 115 z 6.5.2015 str. 11), zwana dalej dyrektywą 2015/720/UE wprowadziła zmiany w dyrektywie 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. UE L 365 z 31.12.1994 str. 10), zwanej dalej „dyrektywą 94/62/WE”. W motywie (1) dyrektywy 2015/720/UE wskazano, że dyrektywa 94/62/W E została przyjęta w celu zapobieżenia wpływowi opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko lub zmniejszenia takiego wpływu. Chociaż plastikowe torby na zakupy są opakowaniami w rozumieniu tej dyrektywy, nie zawiera ona szczególnych środków odnoszących się do zużycia takich toreb. W motywie (2) ww. dyrektywy wskazano, że obecny poziom zużycia plastikowych toreb na zakupy powoduje duże zaśmiecenie i nieefektywne korzystanie z zasobów; oczekuje się, że będzie ono wzrastać, jeśli nie zostaną podjęte żadne działania. Zaśmiecanie plastikowymi torbami na zakupy powoduje zanieczyszczenie środowiska i pogarsza powszechny problem odpadów w zbiornikach wodnych, zagrażając ekosystemom wodnym na całym świecie. Zgodnie z motywem (6) ww. dyrektywy zgodnie z 13 hierarchi ą postępowania z odpadami najważniejsze jest zapobieganie ich powstawaniu. Plastikowe torby na zakupy pełnią szereg funkcji i nadal będzie się z nich korzystać w przyszłości. W celu zapewnienia, aby potrzebne plastikowe torby na zakupy nie zostawały na ko niec w środowisku jako odpady, należy przyjąć odpowiednie środki, a konsumenci powinni być informowani o odpowiednim przetwarzaniu odpadów. W myśl motywu (9) ww. dyrektywy wskazano, że w realizacji wszelkich celów dotyczących zmniejszenia zużycia plastikow ych toreb na zakupy decydującą rolę odgrywa informowanie konsumentów. Konieczne jest zatem poczynienie wysiłków na szczeblu instytucjonalnym, aby zwiększyć świadomość wpływu plastikowych toreb na zakupy na środowisko i położyć kres obecnemu postrzeganiu pl astiku jako nieszkodliwego i taniego towaru. Zgodnie z motywem (11) ww. dyrektywy działania, jakie powinny zostać podjęte przez państwa członkowskie, mogą obejmować wykorzystanie instrumentów ekonomicznych takich jak ustanawianie cen, podatków i opłat, które okazały się szczególnie skuteczne przy zmniejszaniu zużycia plastikowych toreb na zakupy oraz ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu, takie jak zakazy (…). Zgodnie z motywem (13) ww. dyrektywy państwa członkowskie mogą postanowić o wyłączeniu plastikowych toreb na zakupy o grubości materiału poniżej 15 mikronów („bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy”) używanych jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy jest to wymagane ze względów higienicznych lub gdy ich użycie pomaga w zapobieganiu marnowaniu jedzenia. Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, to strona naruszyła istotne obowiązki informacyjne, dzięki którym użytkownicy mogli zapoznać się z informacjami o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, a w szczególności dostępnych system ów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach. Brak tych informacji mógł spowodować niezgodne z przepisami gospodarowanie przez użytkowników opakowaniami i odpadami opakowaniowymi a także zanieczyszczenie środowiska. Strona również naruszyła obowiązek o charakterze faktycznym polegający na tym, że nie pobrała opłaty recyklingowej czym naruszyła publiczno - prawny obowiązek odprowadza nia tej opłaty do budżetu państwa . Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym profesjonalną działalność gospodarczą i powinna znać i stosować przepisy prawa, które dotyczą jej działalności gospodarczej i tym samym nie można jej przypisać braku zawinienia. Wag ę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu publicznego , którym jest ochrona środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r. , III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku nal eży bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa, pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 KPA W art. 189d pkt 1 KPA ustawodawca wskazał, że wymierzając adm inistracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjąt kowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naru szonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 KPA, stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu 14 prop orcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA, mają chronione prawem wartości i dobra, w odni esieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 KPA) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala na ruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administr acyjnego.” Test proporcjonalności wypadł niekorzystnie dla strony. Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą a także naruszył obowiązek publiczno - prawny poprzez niepobranie opł aty recyklingowej, która stanowi dochód budżetu państwa . Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a rozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego , a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie z aszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21) . F akt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. W związku z powyższym , zaistnienie przesłanki zaprzestania naruszania prawa, co zostało przyjęte przez organ I instancji i nie jest sporne w niniejszym postępowaniu, nie powoduje obligatoryjnego obowiązku zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpie nia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że z a to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z art. 58 ust. 2 ww. ustawy: „Kary pieniężne za czyny, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c, 11 i 12 , wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor inspekcji handlowej.” Tym samym do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji H andlowej. Ten przepis nie miał w tym przypadku zastosowania. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 K PA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawie nia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i 15 sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o któ rych mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z k onsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna czyli celów związanych z gospodarowaniem opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „ jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nało żona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym narus zeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. P owyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim należy zadać pytanie, w jaki sposób strona ustaliłaby krąg podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczn a. Odnośnie nieprawidłowych informacji udzielonych inspektorom w trakcie zakupu kontrolnego, to należy wskazać, że inspektorzy działają jak przeciętny konsument i należy przyjąć, że takie informacje były udzielane innym konsumentom. Termin realizacji tego obowiązku informacyjnego też jest istotny, ponieważ po wyjściu ze sklepu źle poinformowany konsument może w niewłaściwy sposób postępować z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu pr awa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakte r fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” W swoim wyroku z dnia 26 stycznia 2023 r., II SA/Ol 846/22 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Olsztynie orzekł: „Przepisy te uzależniają odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu od spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Warunek ten nie może być spełniony w przypadku kary za zajęcie pasa drogowego, gdyż peł ni ona funkcję represyjną, ale przede wszystkim prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. ”. Tym samym należy wskazać, że kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjny ch, o których mowa w art. 42 i kara za dokonanie czynności faktycznej polegającej na niepobraniu opłaty recyklingowej w myśl art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarowaniu opakowaniami pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywacj ę do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna w powiązaniu z ochroną środowiska i zdrowia ludzi. Dobrowolne usunięci e naruszeń nie wiąże się ze zrealizowaniem celów, którym służy kara pieniężna w myśl zarzutu strony. Usunięcie naruszeń nie eliminuje stwierdzenia 16 naruszenia. Gdyby przyjąć taki sposób rozumowania, który prezentuje strona, to każdy przedsiębiorca naruszałb y prawo, a w momencie kontroli usuwałby naruszenie i nie ponosiłby za to żadnej odpowiedzialności. Prewencja ogólna i szczególna ma doprowadzić do zaniechania przez przedsiębiorców działań polegających na naruszaniu prawa w przyszłości. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzj a Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uzna ł, że Wielkopolski WIIH zasadnie nałożył decy zją z dnia 3 października 2023 r. (sygn. akt D/KO.UH.8361.48.2023) na TWÓJ MARKET SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ adminsitracyjn ą kar ę pieniężn ą w łącznej wysokości 4.000 zł (cztery tysiące złotych 00/100), gdzie: − kwota 3.000 zł (trzy tysiące złotych 00/100) stanowi karę za niepobieranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1658), − kwota 1.000 zł (jeden tysiąc złotych 00/100), stanowi karę z tytułu nieprzekazania przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego i sprzedającego produ kty w opakowaniach, informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych użytkownikom tych produktów, w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 42 ww. ustawy . Tym samym, decyzja Wielkopolskiego WIIH z dnia 3 października 2023 r. (sygn. akt D/KO.UH.8361.48.2023) powinna pozostać w obrocie prawnym. K arę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji Wielkopolskiego WIIH z dnia 3 października 2023 r. (sygn. akt D/KO.UH.8361.48.2023) , stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 14 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania niniejszej decyzji . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/