DIH-IV-25/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 3 kwietnia 2024 r. DIH - 4.707. 15 .2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH .4. 2 5 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , z e zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312) , art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Herbapol - Polska S.A. z siedzibą w Lubli nie od decyzji Lubel skiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr HP - 2/2024 z 19 stycznia 202 4 r., na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 6 67 zł (słownie: sześ ć set sześćdziesiąt siedem złotych) z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z przepis ów o uwidacznianiu cen, utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE Pismem z 6 listopada 2023 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 4 r. poz. 236), dalej jako „Praw o przedsiębiorców”, Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ( dalej „ Lubelski WIIH” , „organ pierwszej instancji” ) , zawiadomił xxxx xxxx xxxx z siedzibą xxxxx xxxx ( dalej „ s tron a ” , „przedsiębiorca” ) , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów us tawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Strona odebrała pismo 8 listopada 2023 r. W toku kontroli przeprowadzonej 16 i 20 listopada 2023 r. przez inspe ktorów reprezentujących Lubel skiego WIIH, w sklepie internetowym xxxxx xxxx xxxx xxxx , sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 19 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, st wierdzając w przypadku 17 partii produktów tj. produktów kosmetycznych przeznaczonych do sprzedaży wg objętości brak uwidocznionych cen jednostkowych , co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia M inistra Rozwoju z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. U stalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z 20 listopada 202 3 r. (nr akt kontroli: HP .8361. 311. 202 3 ). Przedsiębiorca pismem z 6 grudnia 2023 r. przedstawił stanowisko, iż przepisu u stawy o informowaniu o cenach nie nakładają na przedsi ę bi o rcę obowiązku umieszczania cen 2 jednostkowych w przypadku sprzedaży dokonywan e j na odległość. Przepisy te wskazują, iż cenę i cenę jednostkową uwidacznia się w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia u sł ug . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 19 grud nia b r., Lubel ski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen. Przedsiębiorca pismem z 28 grudnia 2023 r. podtrzymał swoje st anowisko, iż przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie przewidują obowiązku uwidaczniania cen jednostkowych w przypadku sprzedaży na odległość. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr HP - 2/2024 z 19 stycznia b r., Lubel ski WIIH nał ożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 667 zł (słownie: sześć set sześćdziesiąt siedem złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Strona odebrała decyzję 23 stycznia br. Pismem z 25 stycznia br. (data stempla pocztowego : 26 stycznia br.) strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK ”, „organ drugiej instancji”) odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie przez organ pierwszej instancji: 1. Naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , poprzez uznanie, że sprzedaż dokonywana na odległość jest sprzedażą detaliczną . 2. Naruszenie przepisów postępowania tj. art . 6, 7a i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.) , dalej jako „ kpa ” , tj. zasad praworządnoś c i, ro z strzygania wątpliwości interpretacyjnych ora z przekonywania poprzez: - przyjęcie na podst awie definicji słownikowej, a nie przepisów prawa, iż sprzedaż detaliczna to każdy rodzaj sprzedaży niewielkiej ilości towarów, - wskazania błędnych przesłanek do wydania decyzji w przedmiocie kary na stronę. 3. Błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do uzn ania, że zachodzą okoliczności naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Strona w odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Pismem z 8 lutego br., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes UOKiK zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. 3 Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudni a 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) – dalej jako „ ustaw a o Inspekcji Handlowej ” , Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa , w zw iązku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostko wą towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesi onej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu p rzedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parla mentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). W niniejszej sprawie, w toku kontroli strony internetowej należącej do przedsiębiorcy, stwierdzono brak uwidocznionych cen jednostkowych w przypadku 17 partii produktów , co było naruszeniem przez s tronę obowiązujących przepisów w zakresie uwidaczniania cen , tj. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Strona w odwołaniu podniosła szereg zarzutów, których punktem wspólnym jest błędna interpretacja przez o rgan pierwszej instancji w w. przepisu , polegająca na uznani u , iż sprzedaż dokonywana na odległość jest sprzedażą detaliczną , skutkiem czego zastosowanie znajduje przedmiotowy przepis. Strona stoi na stanowisku, iż sprzedaż dokonywana na odległość nie wypełnia definicji sprzedaży detalicznej określonej w przepisach pr awa. Wskazując na definicję sprzedaży detalicznej s trona o d wołuj e si ę do defin i cji zawartej w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży de t alicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 148). Jak podniosła s trona: „Przepis ten stanow i , iż prze z s przedaż detaliczną nale ż y rozumieć dokonywanie na terytorium Rz e czypospo l itej Polskiej, w ramach działa l ności gospodarczej z b ywcy , odpłatne g o zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa w roz u mi e niu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287. z 2021 r poz. 2105 oraz z 2022 r. po z . 2337 i 2581) i poza lokalem przedsiębiorstwa w r o zu m i e niu art. 2 pkt 2 ustawy z d n ia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta .” P o nadto , na poparcie sw o jego stanowiska , s trona prz y w o łała interpretacj e D yrektora K r ajowej I nformacji Skarbowej, z kt ó ry c h wynika , i ż sprzedaż na odległoś ć nie jest uznawana przez pols ki e go ustaw o daw c ę 4 za sprze d aż detal i czną. Zgodnie z konkl u zją s trony zaw a rtą w odwołaniu „ M ając na uwadze funkcjonującą w polskim praw o dawstw i e z asad ę racjonalnego ustawodawcy, defin i cjom zawartym w przepisach prawa należy przypis y wać to samo znaczenie, co w kons e kw e ncji jest r ó wnoznaczne z rozró ż nie n iem przez u stawod awc ę sprzedaży detal i czne j od sprzedaży n a o dległoś ć nawet w przypadku, gdy jest to sprzedaż pojedync z ych eg ze mpla r z y sztuk towarów. ” Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wskazać, ż e faktem jest, że ww. ustawa o podatku od sprzedaży detalicznej zawiera de finicję sprzedaży detalicznej. Należy jednocześnie zauważyć, iż ustawa o informowaniu o cenach zawiera tylko odesłanie do przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Brak jest takiego odesłania do ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, co wyklucza automatyzm stosowania jej przepisów, w tym również definicji sprzedaży detalicznej. W kwestii przywołanej przez s tronę defin icji, Prezes UOKiK stoi na stanowisku, iż przepisy ustawy o sprzedaży detalicznej nie znajdują w przedmiotowej sprawie zastosowania. Różna jes t bowiem aksjologia wspomnianych ustaw. Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej , u stawa reguluje opodatkowanie podatkiem od sprzedaży detalicznej . Jak wskazuje uzasadnienie do tejże ustawy: „Projekt ustawy wprowadza nową daninę publiczną do polskiego systemu podatkowego, zwaną podatkiem od sprzedaży detalicznej. Głównym celem projektu jest zwiększenie dochodów podatkowych budżetu państwa przeznaczonych na finansowanie wydatków budżetowych wynikających z realizacji programu pomocy państwa w wychowywaniu dzieci „Rodzina 500 plus”, jako stanowiących jedno ze źródeł jego finansowania, oraz uzyskanie dodatkowych dochodów w celu wyrównania uszczerbku budżetowego, który powstaje w wyniku stosowania praktyk optymalizacyjnych dotyczących podatku do chodowego od osób prawnych.” Z kolei art. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi , że u stawa określa sposób informowania o cenach oferowanych towarów i usług oraz skutki nieprzestrzegania jej uregulowań. Powyższa ustawa wdraża dyrektyw ę 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. WE L z 1998 r. Nr 80). Motyw 2 preambuły tej dyrektywy stanowi, że k onsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony . Z kolei motyw 6 stanowi, że o bowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Biorąc powyższe pod uwagę, nieprawidłowym jest stanowisko s trony , w myśl którego, ustawową definicję sprzedaży detalicznej należałob y odnieść do nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach. Jako , że ustawa o informowaniu o cenach nie zawiera definicji sprzedaży detalicznej, zasadnym jest oparcie się na definicji używanej w języku powszechnym. Jak wynika ze Słownika Języka Polski ego PWN przez zwrot „detaliczny” należy rozumieć „ związany ze sprzedażą towarów w małych ilościach ”. Oznacza to, że na gruncie ustawy o informowaniu o cenach , sprzedaż detaliczna jest determinowana liczbą oferowanych towarów, nie zaś tym, czy spełnia wymo gi zawarte w ustawie o podatku od sprzedaży detalicznej. S twierdzone w toku kontroli nieprawidłowości, stanowiące podstawę faktyczną do wydania zaskarżonej decyzji, stanowiły naruszenie przepisów art. 4 5 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Jak wynika z t ego przepis u , obowiązek uwidocznienia cen oraz cen jednostkowych towarów w miejscu sprzedaży detalicznej powinien nastąpić przed momentem udostępnienia tych towarów konsumentom w celu ich sprzedaży. Adekwatnie obowiązek ten powinien nastąpić podczas wprowa dzenia do przestrzeni informacyjnej sklepu internetowego. Obowiązek w zakresie uwidaczniania cen w sklepie internetowym jest powiązany ze złożeniem oferty sprzedaży. Towary wykazane na stronie sklepu internetowej były towarami dostępnymi dla konsumentów w przestrzeni informacyjnej i obowiązek informacyjny powinien być realizowany przez stronę w momencie udostępniania oferty sprzedaży w sklepie internetowym. Obowiązek informacyjny odnosi się zarówno do oznaczenia towarów ceną, jak i ceną jednostkową – w stos unku do skontrolowanych towarów nie miał bowiem zastosowania § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług statuujący wyjątki od obowiązku uwidaczniania cen. Rozwiązanie przedstawione przez s tronę prowadziłoby natomiast do sytuacji, w któr ej ten sam produkt oferowany w sklepie stacjonarnym i sklepie internetowym podlegałby różnym rygorom w zakresie uwidaczniania cen, co w przedmiotowej sprawie oznaczałoby pogorszenie sytuacji konsumentów dokonujących zakupów w sklepie internetowym. W świet le obowiązujących przepisów taki rozdział jest bezzasadny. Prezes UOKiK podziela zatem prawidłowość stanowiska Lubelskiego WIIH: „(…) obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów jest obowiązkiem informacyjnym i powinien być realizowany przez st ronę w momencie udostępniania oferty sprzedaży; nie ma znaczenia, czy sprzedaż odbywa się w sklepie stacjonarnym, czy w sklepie internetowym.” Reasumując, s tan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości co do tego, że strona nie dopełniła obowiąz ków w zakresie uwidaczniania cen, naruszając tym samym art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, przy czym naruszeni e t o miał o postać brak u uwidocznionych cen jednostkowych . Konsekwencją powyższego jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, któr ej przesłanki określa art. 6 ust. 3 w w. ustawy. Art. 6 ust. 3 pkt 1 w w. ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków . Badając przesłankę stopnia naruszenia obowiązków należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób j ednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy , przez cenę jednostkową rozumie się cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach . Jest to zatem podstawow e kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. W świetle powyższego, brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. Nieuwidocznienie tego rodzaju informacji, nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi znaczny stopień naruszenia (por. uzasadnienie wyroku 6 WSA w Wars zawie z 8 listopada 2019 r. s ygn. akt VI SA/Wa 1400/19: „Nie można natomiast, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi o znikomym stopniu naruszenia obowiązku informowania o cenach w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem przyjrzeć się produktom, w stosunku d o których ceny nie były uwidocznione, ewidentnie widać, że dotyczą one szeroko rozumianej chemii gospodarczej. Tym samym klienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zape wniona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw ujętych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach a więc umożliwieniu klientom porównania cen konkurencyjnych towarów.” ). Biorąc powyższ e pod uwagę, należy uzna ć , iż stopień naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług jest wyższy niż znikomy. Art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach jako przesłankę wymiaru kary wymienia dotychczasową działalność przedsięb iorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków zakresie uwidaczniania cen oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków . Organ pierwszej instancji rozpoznając przesłankę dotychczasowej działalności uwzględnił fakt, że w toku kontroli przedsiębiorca podjął działania, w wyniku których uwidocznił ceny jednostkowe na stronie internetowej xxxx xxxx xxxx xxxx xxxx . Z drugiej jednak strony należy zauważyć, iż kontrola była poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze jej przeprowadzenia . Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Należy również zauważyć, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług istnieje od 2001 r., zaś s trona prowadzi działalność gospodarczą od 13 lipca 200 1 r. , a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy o informowaniu o cenach, j ako przesłankę wymiaru kary, wymienia wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, który został ustalony przez organ pierwszej instancji w toku postępowania – przedmiotowa przesłanka została ustalona w oparciu o informację przedsiębiorcy dotyczącą wielkoś ci obrotów i wysokości przychodu w 2022 r . Powyższe ustalenia Prezes UOKiK przyjmuje za swoje. Art. 6 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, jako przesłankę wymiaru kary, wymienia sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.) – Lubelski WIIH w oparciu o oświadczenie strony stwierdził, że takie s ankcje nie były na stronę nałożone. Powyższe ustalenia Prezes UOKiK przyjmuje za swoje. Prezes UOKiK, stoi również na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary. Mianowicie, zgodnie z art. 1 89f § 1 kpa, o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 7 2) za to samo zachowanie p rawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestęp stwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen jednostkowych, jest naruszeniem interesów ko nsumentów w zakresie ich prawa do informacji. Tego typu naruszenie stanowi zagrożenie dla interesów majątkowych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania stopnia tego naruszenia za znikomy. Należy przy tym wskazać, że naruszeni e w zakresie uwid ocznienia cen jednostkowych stwierdzono w stosunku do 17 produktów na 19 skontrolowanych . Nie została również spełniona przesłanka zawarta w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocn a decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta s pełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego ins pektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Lubelski WIIH. Zdaniem Prezesa UOKiK brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Z kolei, zgodnie z art. 189f § 2 kpa w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Literalna wykładnia w w. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania praw a”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepi sów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Należy zatem uznać, iż powyższy przepis ma zastosowanie w tych przypadkach, gdy brak jest możliwości wyeliminowania samego naruszenia, natomiast możliwym jest wyeliminowanie jego skutków. 8 Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że w toku kontroli stwierdzono naruszenia polegające na braku cen jednostkowych. Stro na w toku kontroli podjęła działania, w wyniku których uwidoczniła ceny jednostkowe na stronie internetowej xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx . Tym samym zaprzestała naruszania prawa. W przedmiotowej sprawie nie jest natomiast możliwe usunięcie skutków naruszenia pra wa. Należy bowiem pamiętać, że ceny jednostkowe pełnią funkcję informacyjną dając konsumentowi wiedzę na temat towaru znajdującego się w ofercie. Oznacza to, że w przypadku tego obowiązku nie jest możliwym usunięcie skutków jego naruszenia, ponieważ brak jest narzędzi pozwalających na udzielenie prawidłowej informacji o cenach tym konsumentom, którzy już np. zapoznali się z dotychczasowymi oznaczeniami cen na stronie internetowej i zrezygnowali z zakupu . Zatem w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa. Tym samym, nie zachodzą podstawy do zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary na podst. art. 189f § 2 i 3 kpa. Prezes UOKiK , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jes t organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodn ie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa organ odwoławczy wydaje decyzję w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organ u pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ pierwszej instancji. Konkludując, na podstawie zebranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK uznał, że decyzja Lube lskiego WIIH była prawidłowa. W konse kwencji organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej, na mocy której wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 667 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ust awy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wy mierzeniu kary stanie się ostateczna. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskar żenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 9 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomo cy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 202 3 r. poz. 2383 , ze zm. ). Podstaw a prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 , ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/