DIH-IV-15/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 27 lutego 2024 r. DIH - 4.707.1.202 4 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH . 4 . 15 . 202 4 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administr acyjnego (Dz. U. z 202 3 r. poz. 775 ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706, z późn. zm.), art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. D z. U. z 20 23 r. poz. 1 6 8), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Ma urycego Bigaj prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą BIS Wypożyczalnia Maurycy Bigaj od decyzji Wielkopol s kiego Wojewódzkiego In spektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 2 4 listopada 202 3 r. (sygn. akt UH.8361.195.2023) , na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł (słownie: osiem tysi ę c y złotych) z tytułu naruszenia obowiązków wynikaj ących z przepisów o uwidacznianiu cen u trzymuje zaskarżoną decy z j ę w mocy . UZASADNIENIE Pismem z dnia 28 lipca 202 3 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 20 2 3 r. poz. 221 z późn. zm. zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” ) , Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Poznaniu , zwany dalej również „ Wielkopol skim WIIH” , zawiadomił przedsiębiorcę xxxx xxxx xxxx , zwanego dalej również „Stroną” , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przes trzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 20 23 r. poz. 1 6 8 , zwanej dalej „ustawa o informowaniu o cenach” ). Przedmiotowe pismo Strona odebrała w dniu 8 sierpnia 202 3 r. W toku kontroli przeprow adzonej w dniach 16, 17 i 23 sierpni a 202 3 r. przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego WIIH, w wypożyczalni xxxx położon ej w xxxx przy u l. xxxxx xxxxx xxxxx , należąc ej do Strony, sprawdzono prawidłowość uwidaczniania cen oferowanych usług w spor ządzonych cennikach. Stwierdzono, że w miejscu świadczenia usług nie uwidoczniono cennika, co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776 dalej „rozporządzenie w sprawie uwidaczniania cen”). Stwierdzono również, że przedsiębiorca wdrożył działania naprawcze i udostępnił cennik 2 zgodnie z obowiązującymi przepisami . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 23 sierpnia 202 3 r. (nr akt kontroli: UH .8361. 195 .202 3 ). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 24 października 202 3 r., Wielkopolski WIIH poinformował Stron ę o wszczę ciu postępowania a dministracyjnego w przedmiocie nałożenia, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen. W odpowiedzi na w/w zawiadomienie Strona w dniu 3 listopada 2023 r. oświadczyła, że cennik jest dostępny na stronie internetowej i w tej formie jest dostępny również na miejscu, natomiast przepisy nie przewidują obowiązku posiadania cennika w formie drukowanej. Ponadto pismem z dnia 8 listopada 2023 r. Strona wniosła m.i n. o przeprowadzenie dowodu ze strony internetowej na okoliczność posiadania cennika. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 24 listopada 202 3 r. (sygn. akt UH.8361.195.2023) , Wielkopolski WIIH nałożył na ww. przedsiębiorcę ka rę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł (słownie: osiem tysi ę c y złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu naruszenia obowiązku uwidaczniania cen towarów. Decyzja została doręczona w dniu 2 8 listopada 202 3 r. Pismem z dnia 11 grudnia 202 3 r. , ( data stempla 11 grudnia 2023 r.) Strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji. Strona podniosła naruszenie : 1) art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o ce nach poprzez błędne uznanie, iż cennik Skarżącego w formie elektronicznej nie spełnia określonych przepisami wymogów i informowania o cenach usług świadczonych przez Skarżącego; 2) art. 189f § pkt 1 kpa poprzez brak odstąpienia przez Organ od nałożenia na Sk arżącego kary pieniężnej pomimo wystąpienia ustawowych przesłanek do takiego odstąpienia, ewentualn i e naruszenie art. 189f § 2 i 3 kpa poprzez brak wydania pos t a no w i e ni a wyznaczającego Skarż ą cemu termin do przedstawienia dodatkowych dow o dów potwierdzającyc h usunięcie n a rusz e nia prawa, co umożliwiło odstąpieni e od wymierzenia k ary w trybie art. 189f kpa - pomimo wyst ą p i enia ustawowych przesłan e k umożliwiających zasto s owan i e tak i ego rozwiązania ; 3) art. 189d kpa poprzez wymierzenie Skarżącemu kary pieni ę żn e j w b ardzo dużej, rażącej wysokości, pomimo tego, że w rzeczywistości Skarż ąc y posiada cennik (a także posiadał go przed wszczęciem kontr o li) , a zatem jego celem i zami a rem w każdym przypadku było zapewnienie klientowi wied z y o cenach oferowanych usług, w możli wie najlepszy i optymalny sposób - a jedyn ą okolicznośc i ą obcią ż ając ą Sk a rż ą cego był fakt niewydrukowania tego cennika (co jednak z uwagi na specyfikę prowadzonej przez Skarżącego działalności nie zagraża interesom klientów); 4) art. 77 oraz art. 80 kpa w zw iązku z niewyczerpującym zebraniem i nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak zbadania czy klienci Skarżącego są konsumentami oraz czy cennik znajdował się we formie elektronicznej na stronie internetowej podczas przeprow adzonej kontroli lu b wcześniej ; 3 5) art. 10 kpa poprzez brak zawiadomienia Skarż ą cego o zakończen iu postępowani a dowodowego, co uniemożliwiło wypowiedzenie się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji oraz ustalenie czy w/w okoliczności były przez Organ badane . Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania . Pismem z dnia 8 stycznia 202 4 r., Prezes UOKiK poinformował w/w przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. P rezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji o rganu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurenc ji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwy m do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Rozpoznając sprawę w ramach postępowania odwoławczego , Pr e zes UOKiK w pierwszym rzędzi e po st an o wił od n ieś ć się do zarzutu naruszenia a rt. 10 kpa poleg a jące go na braku zawiadomie nia o zakończen iu po s t ę powania dowod owego, co zd a niem S k arż ą cego , uniemo ż liwiło mu w y powiedzenie się co do z e b ranych dowodó w „Ponadto Skarż ą cy poprzez brak zapoznania się z całym materiałem dowodo w ym n i e mógł u stalić czy Organ rozpatrywał kwes ti ę ist n ienia w trakc ie kontroli strony interneto wej .” . Odnosząc się do powyższego za rzu tu, należy wskaz a ć , iż przepisy kpa nie f or m ułują wymog u zawiad a miania o zakończen i u p ostę po w ania dowodow ego . Zgodnie b owiem z art. 10 kpa o rgany administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż taki wymóg został spełniony, ponieważ Wielkopolski WIIH pismem z dnia 24 p aź d ziern i ka 2023 r. zaw i ad o mił Stronę o wszczęciu po s tęp o wania , a które to pismo zawiera nast ę pujące sformułowanie : „ Jednocześnie Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadamia, na podstawie art. 10 § 1 Kpa, że strona może brać czynny udz iał w każdym stadium post ę powania, a w szczegó l ności wypowiadać się, co do zebranych dowodów i co do przesłan e k wymiaru kary wskazanych w art. 6 u st. 3 u stawy o r az zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie mate r iałami w sie d zib i e Wojewódzkiego Inspektora t u Inspekcji Handlowej w Poznaniu (….), po wcze ś niejszym uzgodnieniu terminu i godziny wizyty (…), a także przedstawić stanowisko w powyższej sprawie, oraz składać wnioski 4 dowodowe, w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowani a administracyjnego.” Powyższe pismo zostało doręczone Stronie w dniu 27 grudnia 2023 r., nie sposób zatem uznać, aby S trona była pozbawiona wiedzy o toczącym się postępowaniu oraz możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, z czego zresztą nie skorz ystała. Strona odnośnie ustaleń stanu faktycznego podniosła zarzut naruszenia art. 77 i art. 80 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w wyczerpujący sposób, a w szczególności poprzez brak zbadania czy klienci są konsumentami ora z czy cennik znajdował się w formie elektronicznej na stronie internetowej podczas kontroli lub wcześniej. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu należy przypomnieć, iż przedmiotem kontroli była realizacja przez przedsiębiorcę obowiązku uwidaczniania cen. Art. 4 ustawy o cenach nie wskazuje , względem jakiego podmiotu obowiązek ten ma być realizowany. Niemniej należy przywołać art. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym p rzepisów ustawy nie stosuje się do informowania o cenach w obrocie między osobami fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą, a także do informowania o cenach uregulowanego na podstawie odrębnych ustaw. Powyższ e oznacza, iż obowiązek uwidaczniania cen obciąża przedsiębiorcę zarówno względem konsumentów, jak i przedsię biorców. Stąd też , poza zainteresowaniem Organu leży kwestia, czy Strona jako przedsiębiorca świadczyła usługi względem konsumentów czy innych przedsiębiorców. Podobnie należy odnieść się do kwestii uprzedniego sprawdzenia przez Organ czy cennik znajdował się na stronie internetowej przedsiębiorcy. W tej kwestii należy przywołać ponownie § 11 ust. 1 rozporządzenia w s p rawie uwidaczniania cen, zgodnie z którym cennik jest uwidaczniany w mi e jscu świadczenia usług w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym d la konsumentów. Literalna wykładnia powołanego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż cennik musi być ujawniony w miejscu świadczenia usługi. Stąd też poza zainteresowaniem Organu leży okoliczność, czy cennik był uwidoczniony na stronie internetowej przedsięb iorcy . W tej kwestii zasadnym jest przytoczenie i uznanie stanowiska Wielkopolskiego WIIH: „Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom dowodowym strony organ przeprowadził dowód ze strony internetowej xxxx xxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx i potwierdził fakt istnienia ce nnika usług na stronie internetowej przedsiębiorcy w toku postępowania administracyjnego. Organ zauważył, że cennik ten w licznych pozycjach również nie spełnia warunku jednoznaczności i nie pozwala na porównanie cen z innymi dostawcami albowiem wielokrotn ie odsyła on do konieczności pozyskania informacji telefonicznej . Powyższe narusza wprawdzie przepisy ustawy, ale pozostaje poza przedmiotem niniejszego postępowania.” . Organ zwraca przy tym uwagę, iż zastosowany przez Stronę sposób uwidocznienia miałby zn aczenie w sytuacji świadczenia usług u konsumenta – wskazuje na to wyraźnie § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen zgodnie z którym w przypadku świadczenia usług wyłącznie u konsumenta cennik przedstawia się konsumentowi w formie pisemnej lub elektronicznej przed wykonaniem usługi. Reasumując, zarzut naruszenia art. 77 i art. 80 kpa należy uznać za bezzasadny. W oparciu o okoliczność uwidocznienia cennika w formie elektronicznej Strona formułuje zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o inf ormowaniu o ce n ach twierdząc, że Organ błędnie uznał, iż cennik w formie elektronicznej nie spełnia wymogów informowania 5 o cenach określonych przepisami. Jak argumentuje Strona: „W powyższej formie (tj. w formie elektronicznej) cennik jest dostępny dla kl ientów Skarżącego także w miejscu świadczenia usług. Taka forma jest niewątpliwie p r awnie dopuszczalna – ustawodawca nie wprowadził bowiem wiążącego nakazu posiadania cennika w formie papierowej - co ponadto potwierdził Organ w uzasadnieniu decyzji. Podkre ś l e nia wymaga fakt, że w m ie j s cu świadczenia usług z n ajdują się stanowiska z kom p utere m i mo ni to r em, na którym kl i ent może sprawdzić ceny usług na stronie internet o wej sk ar ż ą cego – zatem spełniony jest warun e k z § 11 ust. 1 rozporządzenia.” Odnosząc się do wspomnianego zarzutu należy po raz kolejny wskazać na regulację art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, a więc że w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczn y, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Należy również przywołać art. 4 ust. 6 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach zgodnie z którym m inister właściwy do spraw gospodarki określi w drodze rozporządzenia sposób uwidaczniania cen towarów i usług, mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen c enę, cenę jednostkową oraz informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku ; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu . W/w przepis przewiduje więc cennik jako jeden ze sposobów uwidaczniania cen, co oznacza, iż względem cenników obowiązują ustawowe wymogi dot. uwidaczniania cen zawarte w a rt. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Zgodnie z przywołanym już § 11 ust. 1 w/w rozporządzenia w miejscu świadczenia usług udostępnia się cennik w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Powyższy przepis w powiązaniu z wymogami dotyczą cymi uwidaczniania cen z a wartymi w art. 4 u st. 1 ustawy o informowaniu o cenach wskazuje , że cennik powinien być udostępniony w taki sposób , aby k onsumen t mógł zapoznać się z cen a mi, które powinny być m.in. widoczne cz y też ł a tw o dostrzeg a lne . Faktem jest , że powołane przepisy nie formułują wymogu udostępniania cennika w formie papierowej. Niemniej przepisy te nakazują, aby termin „mi ej s c e dobrze widoczne dla klientów ” by ł interpretowany ściśle, co tym samym wyklucza uznanie cennik a zamieszczon ego na stro nie internetowej jako zamieszczon ego w „miejscu dobrze widocznym”. Dokumentacja zdjęciowa załączona do protokołu kontroli wskazuje bowiem, że wspomniane przez Stronę stanowiska komputerowe w rzeczywistości były stanowiskami pracy nieprzystosowanymi do obs ługi konsumentów – przyznała to sama Strona: „Skarżący zdecydowane stwierdza , że nie jest żadną przeszkodą aby konsument nie mógł skorzystać z monitora obsługiwanego przez pracownika - zwłaszcza, że nie jest żadną przeszkodą aby ekran obrócić w stronę kli enta.” Jak z powyższego wynika, de facto, to od woli pracownika zależy zapoznanie się przez konsumenta z cennikiem. Należy przy tym, podkreślić, że z dokumentacji zdjęciowej nie wynika aby ten sprzęt komputerowy był w jakikolwiek sposób opatrzony informa cją, że konsument może za jego pośrednictwem uzyskać wgląd w cennik przedsiębiorcy. Reasumując, c ennik uwidoczniony w sposób 6 przedstawiony przez Stronę nie pozwala na bezpośrednie zapoznanie się przez konsumenta z ceną oferowanych usług ( por. per analogia m uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 05.12.2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 634/18: „Umieszczenie czytnika cen u możliwiającego sprawdzenie ceny oferowanych do sprzedaży wyrobów, nie będzie wypełnieniem § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, który w skazuje, że cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Ponadto, zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, cenę oraz cenę j ednostkową uwidacznia się w szczególności: na wywi eszce, w cenniku, w katalogu, na obwolucie czy w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Umożliwienie zapoznania się z cenami produktów poprzez umożliwienie konsumentom skontrolowania ceny na tzw. czytniku cen nie stanowi zadośćuczynienia po wyższemu przepisowi rozporządzenia, w świetle jego literalnego brzmienia np. na czytniku. Jak słusznie zauważył organ, możliwość skorzystania z czytników nie jest realizacją ustawowych obowiązków przedsiębiorcy, ponieważ "w interesie każdego kupującego le ży bowiem natychmiastowe uzyskanie informacji o cenie nabywanego towaru, bez uciekania się do takich sposobów jak używanie umieszczonych w różnych punktach sklepu czytników (...)", co zresztą znajduje potwierdzenie w wyroku NSA w Warszawie z 7 grudnia 200 1 r., sygn. III SA 2159/01.”) . Biorąc powyższe pod uwagę, zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach należy uznać za bezzasadny. Ustalony stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, iż Strona poprzez posługiwanie się cennikiem zamieszczo nym tylko i wyłącznie na stronie internetowej naruszyła art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, który w powiązaniu z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen nakłada na przedsiębiorcę świadczącego usługi obowiązek uwidocznienia cen w ce nniku umieszczonym w miejscu świadczenia usług w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla klientów. Naruszenie powyższego obowiązku skutkuje sankcją na podst. art. 6 ust. 1 w/w ustawy zgodnie z którym j eżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 w/w ustawy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. W kwestii wymiaru kary Strona podniosła zarzut naruszenia art. 189d kpa poprzez wymierzenie k ary w bardzo dużej, rażącej wysokości , pomimo, że „(…) waga i okoliczności naruszenia prawa, a także działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa (tj. wydrukowanie cennika) nie uzasadniają nałożenia kary w aż tak d użej wysokości.” Odnosząc się do powyższego zarzutu Organ zwraca uwagę, iż Strona pominęła art. 189a § 2 pkt 1 kpa , zgodnie z którym w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się . W przypadku ustawy o informowaniu o cenach art. 6 ust. 3 zawiera katalog przesłanek wymiaru kary, wyłączając tym samym zastosowanie art. 189d kpa. 7 Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o cenach p rzy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęt e przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub strat y w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sank cjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2)). Przy rozpatrywaniu przesłanki stopnia naruszenia obowiązków należy odwołać się do art. 4 w/w ustawy . Zgodnie z art. 4 ust. 1 zgodnie z któr ym w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z art. 1 dyrektywy nr 98/6/WE Parlamentu Europejskie go i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. WE L 80 z 04.07.1998) wdrożonej ustawą o informowaniu o cenach towarów i usług celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie podawan ia ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Zgodnie natomiast z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwid aczniania cen w miejscu świadczenia usług udostępnia się cennik w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne wskazują, iż Strona nie uwidoczniła cennika zgodnie z wymogami zawartymi w w/w przepisa ch. Tym samym, konsument został pozbawiony wiedzy o cenie wszystkich usług świadczonych przez przedsiębiorcę. W oparciu o powyższe, należy zatem uznać, że stopień naruszenia jest wyższy niż znikomy . Prezes UOKiK, zgadza się przy tym ze stanowiskiem Wielkop olskiego WIIH: „ O znikomości naruszenia nie świadczyłaby też okoliczność, że żaden klient wcześniej nie poprosił o cennik oraz hipotetyczne założenie strony, że najwygodniejsza forma cennika to cennik na stronie internetowej – zwłaszcza w kontekście info r m ow ania o cenach w mi e j s cu świadczenia us ł ug , w tym zaw ie rania umów . (…) . Nawet jeśli więc wykonani e niektórych czynności wydaje się przedsiębiorcy zbędne, t o w je go su b iektywnej ocenie zasto so wa n e prze z niego rozwiązanie jest lepsze , nie ozna c za to, że jes t on zwolniony z pr z e s tr z egania przep i sów powszechnie obowiązujących. ” 8 W przypadku przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy Organ stwierdza, iż Strona po raz pierwszy naruszyła przepisy ustawy o informowaniu o cenach. Organ stwierdza również, iż Strona podjęła działania naprawcze umieszczając w miejscu świadczenie usług cennik zgodnie z obowiązującymi przepisami. W przypadku przesłanki wielkości obrotu i przychodu przedsiębiorcy, Organ oparł się na oświadczeniu Strony o wysokości osiągnięteg o przychodu za rok 2022. W przypadku przesłanki sankcj i nałożon ych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych . Przesłanka ta nie jest spełniona, ponieważ kontrola przeprowadzona p rzez Inspekcje Handlową nie jest kontrolą przeprowadzoną w sprawach transgranicznych, tj. działalności gospodarczej o transgranicznym charakterze prowadzonej przez przedsiębiorcę. Prezes UOKiK, stoi na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary. Mianowicie, zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia p rawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie u karana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga narusze nia nie jest znikoma, ponieważ Strona nie dopełniła obowiązku uwidaczniania cen, naruszając , poprzez nieuwidocznienie cennika, interes konsumentów w zakresie ich prawa do informacji. Konsument powinien mieć możliwość zapoznania się, w jak najmniej uciążl iwy sposób, z informacj ami na temat cen świadczonych usług . Z tego też względu, w przypadku przesłanki wagi naruszenia prawa , Prezes UOKiK podtrzymuje stanowisko Wielkopolskiego WIIH, iż: „Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez z naczenia pozostają okoliczności, w wyniku których strona dopuściła się nieprawidłowości, cz y działania naprawcze podjęte w efekcie ustaleń kontroli, gdyż karę w y mierza się za samo naru s zenie prawa. Ponadto, skoro przedsi ę b i orca nie uwidocznił cen wszystk ich świadczonych w kontrolowan e j pla c ów ce usług , n i e można u z n a ć, iż w ni nie jszej sprawie zakres narusz e ni a przepisów ustawy, a co za tym idzi e waga narusz e ni a pr a w a , jest znikomy. Nadto wskazać należy, że wszc z ęcie kontroli , w toku której stwierdzono ni eprawidłowości, poprzedzone zostało sk ie row a niem przez organ d o przedsiębiorcy zawiad o mienia o z a mi a rze wszczęcia kontroli z dnia 28 lipca 2023 r. , zawierającego m . in . informację o zakresie przedmiotowym kontroli oraz ustawowym terminie jej przeprowadzeni a. Pomimo tego, przeds i ębiorca zaprz es t a ł naruszania prawa dopiero w wyniku przeprowadzenia kontroli.” P rzesłanka znikomej wagi naruszenia prawa nie została więc spełniona. Z ostała spełniona przesłanka zaprzestania naruszenia prawa, ponieważ z protokołu kontroli wynika , że Strona usunęła stwierdzone naruszenia . Niemniej jednak, art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednoznacznie wskazuje, iż przesłanki uzasadniające odstąpienie 9 od wymierzenia kary muszą zostać spełnione łącznie, co w przedmiotowej sprawie nie miało m iejsca . Nie została również spełniona przesłanka zawarta w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pienięż ną, jak również S trona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta spełnia łaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zdaniem Prezesa Urzędu brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 2 kpa. N ależy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej. Z kolei, zgodnie z art. 189f § 2 kpa w przypadkac h innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdz ających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Literalna wykładnia w/w przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wym ierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie j est tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarz enia z przeszłości, które już zaistniało” ). Należy zatem uznać, iż powyższy przepis ma zastosowanie w tych przypadkach, gdy brak jest możliwości wyeliminowania samego naruszenia, natomiast możliwym jest wyeliminowanie jego skutków. W przypadku obowiązku i nformacyjnego , a takim jest uwidocznienie cennika, nie jest możliwym usunięcie skutków jego naruszenia, ponieważ brak jest narzędzi , które pozwala łyby na zapewnienie informacji o cenach tym konsumentom, którzy wcześniej korzystali z usług przedsiębiorcy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialn ości administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć 10 skutki naruszenia. Sąd podziela s tanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie można mówić o usunięciu skutków naruszenia prawa skoro (jak wynika z informacji przekazanych przez Skarżącą ) tylko 22 konsumentów otrzymało brakujące uchwyty do grilla na 30 724 sztuk grilli sprzedanych konsum entom. Nie można więc uznać, aby Skarżąca usunęła skutki naruszenia prawa”) . Biorąc powyższe pod uwagę, nie sposób uznać aby w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary na podst. art. 189f § 2 i 3 kpa. Z godnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa organ odwoławczy wydaje decyzję w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja Wielkopolskiego WIIH była prawidłowa. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowi ącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewó dzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony ska rżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej ni ż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. 11 Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężny ch nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 202 3 r. poz. 2383 z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20 2 3 r. poz. 1634 z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2 0 21, poz. 535 ), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. poz. 20 23 poz. 1 6 8). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony K onkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/