DIH-III-59/2023

P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 12 lipca 2023 r. DIH - 3.707.51.2023 .AŁ DECYZJA DIH - III/ 59 /2023 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202 3 r. poz. 775 , z e zm.), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1706 , z e z m. ), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Stoldom Rejs Sp. k. z siedzibą w Rypinie ( zwanego dalej również „stroną” lub „przedsiębiorcą” ) od decyzji Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 11 maja 2023 r. nr DW - 17/2023 (nr akt sprawy: DW.8361.36.2023), wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w kwocie 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), na podstawie a rt. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c) w związku z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1622), z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W okresie 13 - 17 i 20 marca 2023 r., inspektorzy reprezentujący Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej , zwanego dalej „ Kujawsko - Pomors kim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając w ramach upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 13 marca b r. (nr upoważnienia: DW.8361.36.2023), przeprowadzili kontrolę w sklepie ogólnobudowlanym należącym do ww. przedsiębiorcy . Na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r. poz. 221, z e zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , nie dokonano zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, gdyż kontrolę przeprowadzono na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Kontrolę przeprowadzono w obecności sprzedawcy sklepu i dyrektora spółki, występujących w charakterze osób czynnych w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360, ze zm.), zwanej dalej „ k c”, którym p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz pouczono o przysługujących im uprawnieniach. 2 Zważywszy na n ieobecność kontrolowanego przedsiębiorcy oraz niewyznaczenie przez niego osoby upoważnionej do jego reprezentacji, wystosowano do niego pismo z 15 marca b r., informujące o kontroli oraz przekazujące następujące dokumenty: upoważnienie do przeprowadzenia ko ntroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, a także druk oświadczenia o skali prowadzonego przedsiębiorstwa. Pismo to doręczono stronie 17 marca b r. W toku kontroli sprawdzono przestrzeganie przepisów art. 37 i 39 ustaw y z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1622), zwanej dalej „ustawą o zużytym sprzęcie”. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca , jako podmiot udostępniający na rynku sprz ęt elektryczny i elektroniczny, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie , nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3, tj. o tym, że: − dystrybutor obo wiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany; − dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczo ny dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony; − dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży - w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wynoszącej co najmniej 400 m 2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczone go dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zak upu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Na podstawie wyników kontroli stwierdzono również, że kontrolowany przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. nie umieścił w widocznym miejs cu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W trakcie kontroli ww. pracownicy spółki z własnej inicjatywy podjęli działania naprawcze, polegające na przygotowaniu i umieszczeniu w widocznym miejs cu wywieszki z wymaganymi informacjami. Wyjaśnili także powody powstania nieprawidłowości. W ostatnim dniu kontroli sprzedawca sklepu złożył pisemne oświadczenie o przedłożeniu do protokołu kontroli upoważnienia do reprezentowania spółki w trakcie kontroli (upoważnienie z 20 marca b r.), a także oświadczenie o skali prowadzonego przedsiębiorstwa. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 20 marca b r. (nr akt kontroli: DW.8361.36.2023 ) oraz dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontrol i nie zostały zgłoszone uwagi w przewidzianym ustawowo terminie. 3 Pismem z 13 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202 3 r. poz. 775 , z e zm.), zwanej dalej „ k pa” , Kujawsko - Pomorski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu w oparciu o art. 61 § 1 k pa postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) ustawy o zużytym sprzęcie, z tytułu niewykonani a obowiązków wynikających z art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie , informując jednocześnie o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Zawiadomienie to doręczono stronie 17 kwietnia b r. 27 kwietnia b r. osoba legitymującą się upoważnieniem do reprezentowania strony w trakcie kontroli (wystawionym tego samego dnia dla dyrektora spółki, biorącego udział w czynnościach kontrolnych) stawiła się na przeglądanie akt sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania ad ministracyjnego, Kujawsko - Pomorski WIIH w drodze decyzji z 11 maja b r. nr DW - 17/2023 (nr akt sprawy: DW.8361.36.2023), wymierzył ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w kwocie 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), na podstawie art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 li t. c) w związku z art. 93 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie, z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 tej ustawy . Powyższa decyzja została doręczona stronie 15 maja b r. 13 czerwca b r. Prezes Urzędu Ochrony Konkure ncji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Kujawsko - Pomor skiego WIIH, złożone w imieniu strony przez pełnomocnika, pismo z 23 maja b r. ( nadane 26 maja b r. w polskiej placówce pocztowe j operatora publicznego), zawierające odwołanie od ww. decyzji , a także pismo z 29 maja b r. wraz z odpisem potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i tym samym odstąp ienie od wymierzenia kary pieniężnej. Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów: ▪ art. 37 ust. 1 - 3 i art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, a także art. 39 pkt 2 i art. 93 ust. 3 tej ustawy , poprzez ich wadliwe zastosowanie; ▪ art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k pa , poprzez ich niezastosowanie z uwagi na błędną interpretację. Pismem z 16 czerwca 2023 r. nr DIH - 3.707.51.2023.AŁ, Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie 20 czerwca b r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkuren cji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 17 06 , ze zm. ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu 4 administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Do zadań Inspekcji Handlowej, na mocy art. 87 ustawy o zużytym sprzęcie, należy kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów art. 37 i art. 39 tej ustawy. Jak wynika z definicji określonych w art. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, przez dystrybutora należy rozumieć osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt ( pkt 2) , zaś przez sprzęt - urządzenie, którego prawidłowe działan ie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięc iu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego (pkt 1 3 ). Pojęcie sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych obejmuje, w myśl art. 4 pkt 1 4 tej ustawy, taki sprzęt, który może być używany w gospodarstwach domowych, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe. Jak stanowi art. 4 pkt 17 ustawy o zużytym sprzęcie, udostępnienie na rynku oznacza dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie. Zgodnie z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie , dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3 . Jednocześnie w m yśl art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, dystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stron ie internetowej lub w formie komunikatu. W świetle art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, d ystrybutor jest obowiązany m.in. do: umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępni ania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Zgodnie z art. 91 ustawy o zużytym sprzę cie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto, wbrew przepisom: ▪ art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3, lub kto udostępniając na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu (pkt 25); ▪ art. 39 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą 5 środków porozumiewania się na odległość - nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu (pkt 26 lit. c). W świetle art. 92 pkt 5 i 6 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjne kary pieniężne wynoszą: w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5 000 zł do 500 000 zł, zaś w przypadku, o którym mowa w art. 91 p kt 25 - od 5 000 zł do 300 000 zł. Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie, a dministracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22 - 26, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. W świetle art. 93 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Jak stanowi art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym s przęcie, jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadn ego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wsz częte w tej sprawie umarza. Jednocześnie w myśl art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie, w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie narusz enia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k pa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na p ouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publiczne j lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejszej sp rawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, inspektorzy reprezentujący Kujawsko - Pomorskiego WIIH stwierdzili, że strona, będąc dystrybutorem m.in. sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w roz umieniu definicji określonej w art. 4 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, nie dopełniła obowiązków wynikających z przepisów ww. ustawy, tj.: ▪ art. 37 ust. 4 poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3; ▪ art. 39 pkt 2 poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, decyzją z 11 maja b r. nr DW - 17/2023 (nr akt sprawy: DW.8361.36.2023), Kujawsko - Pomorski WIIH nałożył karę pieniężną w kwocie 5 000 zł na ww. przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższych naruszeń. Odwołując się od wydanej decyzji, strona podniosła w pierwszej kolejności z arzut naruszenia 6 przepisów art. 37 ust. 1 - 3 i art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, a także art. 39 pkt 2 i art. 93 ust. 3 tej ustawy , poprzez ich wadliwe zastosowanie. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższy zarzut jest niezasadny. Należy wskazać, że przepis y art. 37 ust. 4 w związku z ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie dotyczą obowiązków informacyjnych i ich wprowadzenie miało na celu ułatwienie użytkownikom sprzętu elektrycznego i elektronicznego pozbycia się, w prawidłowy sposób, odpadów w postaci zużytego sprzętu, a więc umożliwienia im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. Należy przyjąć, że każdy dystrybutor sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych, w sytuacj i gdy podjął się wykonywania tego rodzaju działalności, winien w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży umieszczać wszystkie wymagane informacje, o których mowa w art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie . N awet jeżeli dystrybutor nie prowadz i jednostki handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży wynoszącej co najmniej 400 m 2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, to przekazanie takiej informacji konsumentowi uświadomi go, że w większym sklepie będzie miał możli wość nieodpłatnego pozostawiania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu. Przekazanie informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu jest r ów nie istotne. Uzyskanie przez konsumentów takiej wiedzy niewątpliwie przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, poprzez ograniczanie pozostawiania zużytego, niepotrzebnego już sprzętu, w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Tym sa mym, odmiennie niż stara się wykazać strona w odwołaniu, powyższe informacje są wymagane niezależnie od zakresu działalności podmiotu, udziału tego sprzętu w ofercie handlowej, czy też wielkości powierzchni sprzedażowej w kontrolowanej placówce handlowej. W świetle powyższego, argumenty strony przedstawione w odwołaniu, że organ pierwszej instancji nie zweryfikował (lub uczynił to w sposób niewystarczający), czy strona prowadzi działalność handlową w oparciu o powierzchnię sprzedaży wynoszącą co najmniej 40 0 m 2 , należy uznać za chybione. Jedynie na marginesie należy wskazać, że z protokołu kontroli wynika, iż na podstawie wyjaśnień złożonych w toku kontroli przez sprzedawcę sklepu i dyrektora spółki ustalono, iż w kontrolowanym sklepie powierzchnia przeznacz ona do prowadzenia sprzedaży wynosi niecałe 400 m 2 . Co prawda, powierzchnia ta nie odpowiada powierzchni sprzedaży określonej w art. 37 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, to jednak uwzględniając treść art. 37 ust. 4 tej ustawy, należy przyjąć, że obowiązek informacyjny odnosi się do wszystkich informacji, o których mowa w ust. 1 - 3. Po wyższe stanowisko Prezesa UOKiK , potwierdza również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że obowiązek informacyjny w zakresie obowiązków wskazanych w art. 37 ust. 1 - 3 ust awy o zużytym sprzęcie obciąża wszystkich dystrybutorów bez względu na powierzchnię prowadzonej jednostko handlu detalicznego ( s ygn. akt V SA/Wa 3093/21). Jednocześnie należy podkreślić, że obowiązki wynikające z art. 37 ust. 4 w związku z ust. 1 - 3 oraz ar t. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie , dotyczą dystrybutora w rozumieniu art. 4 pkt 2 tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z protokołu kontroli oraz wpisu spółki do Krajowego Rejestru Sądowego, strona prowadzi działalność gospodarczą główni e w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, natomiast przedmiotem pozostałej działalności strony jest m.in. handel 7 detaliczny i hurtowy, z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi, przy czym zgodnie z ustaleniami kontroli, w ramach działalności prowadzonej w kontrolowanym sklepie oferowała ona do sprzedaży materiały i akcesoria budowlane, w tym elektronarzędzia przeznaczone dla gospodarstw domowych. Z powyższego wynika, że strona spełniała ww. definicj ę dystrybutora. W kontekście argumentów strony przedstawionych w odwołaniu oraz dołączonego do niego oświadczenia dyrektora spółki z 23 maja b r., powyższych ustaleń nie zmienia fakt, że strona prowadzi market budowlany dedykowany w znacznym stopniu przedsi ębiorcom (firmom budowlanym i podwykonawcom tych firm), jak również to, że nie specjalizuje się ona w obrocie sprzętem gospodarstwa domowego. W świetle powyższego, dołączone przez stronę do odwołania dowody w postaci: obmiaru powierzchni handlowej sporządz onego przez pracownika spółki, dokumentacji księgowo - rachunkowej z wybranego okresu sprzedaży zamieszczonej w pliku (dostępnej po wpisaniu danych do logowania i po udostępnieniu hasła zabezpieczającego) oraz analizy sprzedaży elektronarzędzi w marcu b r., p ozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji w powyższym zakresie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają również wątpliwości strony co do ustaleń kontroli wskazujących na przyczyny powstan ia nieprawidłowości, poczynionych na podstawie wyjaśnień złożonych w toku kontroli przez sprzedawcę sklepu i dyrektora spółki. Bez względu bowiem na to, czy powstały one na skutek braku wiedzy o obowiązujących przepisach prawa (jak wynika z wyjaśnień ww. p racowników spółki opisanych w protokole kontroli) , bądź braku wiedzy o tym, że w punkcie sprzedaży nie było wymaganych informacji w formie wywieszki (jak wynika z oświadczeń ww. pracowników spółki z 23 maja b r., dołączonych do odwołania), to należy wskazać, że strona ponosi odpowiedzialność obiektywną za naruszenie ciążących na niej obowiązków. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę i przyczyny powstania naruszenia. Odnosząc się do ar gumentów strony przedstawionych w odwołaniu, opartych na dołączonych do niego dowodach w postaci ww. oświadczeń z 23 maja b r. oraz zwolnienia lekarskiego dyrektora spółki, iż na terenie sklepu w okresie 13 - 17 oraz 20 marca b r., tj. od dnia ustaleń kontroli do dnia sporządzenia protokołu, dyrektor spółki (jako kierownik jednostki) był nieobecny, należy wskazać, że z protokołu kontroli wynika, iż kontrolę przeprowadzono w obecności sprzedawcy sklepu i dyrektora spółki, występujących w charakterze osób czynnyc h w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 97 k c, oraz że kontrola miała miejsce w placówce handlowej w dniach 13 i 20 marca b r. Do protokołu kontroli dołączono kopię pełnomocnictwa udzielonego dyrektorowi spółki z 12 stycznia 2022 r. (poświadczoną prze z niego za zgodność z oryginałem w pierwszym dniu kontroli), a także oświadczenie sprzedawcy sklepu z 20 marca b r. o przedłożeniu do protokołu kontroli m.in. upoważnienia do reprezentowania spółki w trakcie kontroli. Należy wskazać, że właściwie umocowany do reprezentowania spółki w trakcie kontroli był jedynie sprzedawca sklepu i upoważnienie to miało zastosowanie wyłącznie w ostatnim dniu kontroli, na co słusznie zwrócił uwagę również organ pierwszej instancji. Z powyższego wynika, że przy czynnościach ko ntrolnych w pierwszym dniu kontroli był obecny zarówno sprzedawca sklepu, jak i dyrektor spółki, 8 a w ostatnim dniu kontroli - wyłącznie sprzedawca sklepu, co koresponduje również z wyjaśnieniami strony przedstawionymi w odwołaniu. Odnosząc się do zarzutu s trony dotyczącego naruszenia przepisów art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie , poprzez ich wadliwe zastosowanie , w szczególności w zakresie oceny stopnia szkodliwości naruszenia, w tym dotychczasowej działalności strony, Prezes UOKiK wskazuje, że stronie wymierzono karę pieniężną z tytułu niewykonania dwóch obowiązków określonych w ustawie o zużytym sprzęcie , istotnych z punktu widzenia ochrony interesów konsumentów oraz zasad gospodarowania zużytym sprzętem. Strona, niezależnie od rodzaju prowadzonej dzi ałalności, będąc podmiotem udostępniającym na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny , naruszyła prawa konsumentów do rzetelnych informacji o sposobach odbioru oraz o punktach zbierania zużytego sprzętu , wymaganych na mocy art. 37 ust. 4 w związku z ust. 1 - 3 oraz art. 93 ust. 3 tej ustawy. Trudno zatem podzielić pogląd strony wyrażony w odwołaniu, że spółka nie dopuściła się naruszenia prawa o cechach istotnej wagi. Jak słusznie stwierdził organ pierwszej instancji , w treści zaskarżonej decyzji, niespełnie nie powyższych obowiązków utrudniało konsumentom dostęp do informacji o przysługujących im uprawnieniach w zakresie odbioru zużytego sprzętu, a w konsekwencji mogło prowadzić do naruszenia zasad gospodarowania zużytym sprzętem. Ponadto konsumenci pozbawien i informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu mogli nie być świadomi o ich istnieniu i w związku z tym niezgodnie z prawem rozporządzać zużytym sprzętem. O mało znaczącej wadze naruszenia w przypadku omawianej regulacji można byłoby mówić wówczas, gdy by wymagane prawem informacje były umieszczone w sposób niepełny (np. brakowałoby w nich części zapisów). Z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której brak było jakichkolwiek informacji wymaganych przepisami prawa. Bez znaczenia pozostają przy tym argumenty strony zawarte w odwołaniu, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji nie stwierdził przypadków, wskazujących na to, by jakikolwiek konsument skarżył się na trudności związane z odbiorem zużytego sprzętu za kupionego w danym punkcie sprzedaży, pochodzącego z gospodarstw domowych, w miejscu sprzedaży lub odbioru. Wbrew przekonaniu strony, brak skarg konsumentów nie mógł mieć wpływu na ocenę stopnia naruszenia prawa z punktu widzenia interesów konsumentów, gdyż organ pierwszej instancji, niezależnie od ilości wpływających sygnałów (pochodzących nie tylko od konsumentów, ale też wynikających z własnego rozeznania), był uprawniony do podjęcia kontroli, zaś w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – do wszczęcia p rzedmiotowego postepowania i wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że takie działania, jak m.in. kampania informacyjna, standardy obsługi klienta, strategia handlowa czy marka przedsiębiorcy, na które strona powo łuje się w odwołania, nie czynią zadość wymaganiom w zakresie uwidaczniania wymaganych informacji. Należy także rozróżnić obowiązki w zakresie faktycznego odbierania zużytego sprzętu od obowiązków informacyjnych związanych z tym zagadnieniem. W niniejszej sprawie istotne jest to, że konsumenci nie mieli dostępu do informacji przysługujących im z mocy prawa i w takim przypadku nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że ustalenia poczynione przez organ pier wszej instancji w toku kontroli i na etapie prowadzonego postępowania, wskazujące na naruszenie przez stronę obowiązków informacyjnych, jakie nakłada na nią ustawa o zużytym sprzęcie , odpowiadają prawdzie. Ustalenia te nie pozostawiają wątpliwości co do is tnienia przesłanek faktycznych uzasadniających przypisanie stronie odpowiedzialności administracyjnej i tym 9 samym wymierzenie jej kary pieniężnej, w związku ze znaczącą wagą naruszenia prawa . Tym samym, zarzut strony o naruszeniu przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, wymienionych w odwołaniu, poprzez ich wadliwe zastosowanie , należy uznać za bezzasadny. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że strona nie dowiodła, aby dochowała wszelkiej staranności, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 usta wy o zużytym sprzęcie, dla jego zastosowania. Skoro przeprowadzona kontrola wykazała jednoznacznie, że strona nie dopełniła ciążących na niej obowiązków w powyższym zakresie, nie było podstaw do niewszczynania bądź umorzenia wszczętego postępowania adminis tracyjnego. Strona, jako profesjonalista na rynku, powinna zdawać sobie sprawę z obowiązków wynikających wprost z przepisów prawa i dążyć do ich wypełnienia oraz w razie niemożliwości ich wykonania – udokumentowania podejmowanych w tym zakresie działań, cz ego jednak nie uczyniła. Strona podniosła w odwołaniu również zarzut naruszenia przepisów art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k pa , poprzez ich niezastosowanie z uwagi na błędną interpretację. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższy zarzut jest niezasadny. Po przeanalizowaniu niniejszej sprawy, podobnie jak organ pierwszej instancji, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k pa, tj. odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, ż e istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strona niezwłocznie, z w łasnej inicjatywy, usunęła stwierdzone nieprawidłowości . Jednakże co istotne, w trakcie kontroli ustalono, iż strona nie dopełniła obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie , przez co konsumenci zostali pozbawi eni informacji o sposobach odbioru oraz o punktach zbierania zużytego sprzętu , stąd też nie można uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, co już wyżej wykazano. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to nal eży wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Dodać należy , że fakt zaprzestania naruszenia prawa i podjęcia działań naprawczych, nie może stanowić usprawiedliwienia wobec nieprzestrzegania p rawa, ani też nie może zwalniać strony z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Ponadto nie została spełniona przesłanka z art. 189f § 1 pkt 2 k pa, gdyż jak słusznie uznał organ pierwszej instancji na podstawie posiadanej wiedzy, na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej. Brak jest również podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 k pa, tj. fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężne j i poprzestania na pouczeniu, gdyż nie można na podstawie całokształtu zaistniałych na gruncie danej sprawy okoliczności uznać, że cele, dla których nałożona została niniejsza kara pieniężna , zostały spełnione w momencie usunięcia przez stronę naruszenia prawa. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie stronie 10 kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c) w związku z a rt. 93 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie . Karę tę wymierzono w minimalnej wysokości 5 000 zł, przy uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek ustawowych, o których mowa w art. 93 ust. 3 tej ustawy, dotyczących wymiaru kary. Należy jednocześnie przychylić się do stanowiska organu pierwszej instancji, że wymierzona stronie kara mieści się w ustawowo wyznaczonych granicach i jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, mimo iż wymierzono ją w najniższej dopuszczalnej prawem wysokości. Wobec powyższego , zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji i tym samym odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących wymierzan ia kary pieniężnej. Stąd też, postępowanie Kujawsko - Pomorskiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 93 ust. 6 i 7 ustawy o zużytym sprzęcie, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzj i, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy w terminie 14 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, tj. od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. O d skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżen ia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartoś ci przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie praw a pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego S ądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r . w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); 11 art. 94 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1622) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [xxxxxx] 2. Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a