DIH-III-58/2023

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 24 sierpnia 2023 r. DIH - 3.707.47.2023.AB DECYZJA DIH - III/58/2023 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 17 06 ze zm.) oraz art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c oraz art. 93 ust. 2 z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622) , po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołan ia od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 11 maja 2023 r. (sygn.: KHU.8361.38.2023), na mocy której przedsiębiorcy KIK TEXTIL spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu wymierzono karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu niewykonania obowiązków określonych w: ― art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622), tj. nieumieszczeniem w widoc znym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 – 3, ― art. 39 pkt 2 ww. ustawy, tj. nieumieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektroniczn ego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie W dniach od 6 – 13 marca 2023 r. inspektorzy reprezentujący Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Dolnośląskim WI IH”, „organem pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia nr U/40/KHU/2023 z 6 marca 2023 r., przeprowadzili kontrolę w placówce należącej do przedsiębiorcy [x xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xx] (zwanego dalej: „stroną”, „stroną postępowania”, „przedsiębiorcą”, „kontrolowanym”, „spółką”). Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r., poz. 221, z późn. zm.), dalej jako: „Prawo przedsięb iorców”, skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 22 lutego 2023 r., ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego „Kontrolę przestrzegania przez 2 przedsiębiorców wymagań ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym”. Zawiadomienie doręczono stronie 24 lutego 2023 r. Z uwagi na brak przedsiębiorcy oraz osoby upoważnionej do jego reprezentowania, czynności kontrolne przeprowadzono, stosownie do art. 49 ust. 10 ustawy Prawo przedsiębiorców, w obecności pracowników kontrolowanego przedsiębiorcy, tj. osoby czynnej w lokalu w rozumieniu art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.). W wyniku podjętych działań kontrolnych inspektorzy stwierdzili, że w sklepie prowadzona jest sprzedaż sprzętu elektrycznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych. W związku z powyższym kontrolowany przedsiębiorca podlegał przepisom nakładającym obowiązki na dystrybutora, określonym w art. 37 oraz art. 39 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622), zwanej dalej: „ustawą o zużytym sprzęcie”. Inspektorzy sprawdzając przestrzeganie obowiąz ków dystrybutora wynikających z przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, ustalili m.in., że ww. przedsiębiorca: ― wbrew przepisowi art. 37 ust. 4 ww. ustawy nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży detalicznej informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy, wskazujących że: 1) dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sp rzedawany; 2) dystrybutor dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącemu z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rod zaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony; 3) dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmnie j 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wy miarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. ― wbrew przepisowi art. 39 pkt 2 ww. ustawy nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o Inspekcji Handlowej postawiono żądanie uwidocznienia wymaganych przepisami ww. informacji. W dniu zakończenia kontroli stwierdzono, że żądanie zostało wykonane. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli KHU.8361.38.2023 z dnia 13 marca 2023 r. Jednocześnie w korespondencji e - mailowej przesłanej do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej we Wrocławiu, kontrolowany stwierdził, że „w trakcie kontroli wymagany dokument znajdował się w sklepie na tablicy informacyjnej, przysłonięty był jednak innym dokumentem dotyczącym utylizacji.”. Dolnośląski WIIH pismem z 14 marca 2023 r. przesłał kontrolowanemu protokół kontroli z załącznikiem nr 1. 3 W oparciu o zebrany materiał dowodowy, na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) (zwanej dalej: „Kpa”), Dolnośląski WIIH zawiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2 023 r., poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Jednocześn ie poinformowano, że zgodnie z art. 9 i 10 § 1 Kpa strona może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a w szczególności wypowiadać się, co do zebranych dowodów i zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami. W dniu 11 maja 2023 r. Do lnośląski WIIH, na podstawie art. 93 ust. 2 w związku z art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 104 § 1 Kpa wydał decyzję, na mocy której przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 5000 zł (słownie: pięć tysięcy złotyc h) za niewykonanie obowiązków określonych w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Decyzja odebrana została 15 maja 2023 r. W dniu 6 czerwca 2023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „ organem drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Dolnośląskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji (podpisane przez jedną z wymaganych dwóch osób upoważnionych do reprezentowania przedsiębiorcy), natomiast w dniu 23 czerwca 2023 r. w odpowiedzi na wniosek Prezesa UOKiK z dnia 13 czerwca 2023 r., wpłynęło powyższe odwołanie podpisane przez dwóch członków zarządu, zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Strona w odwołaniu wskazała, że wymagane przepisami prawa informacje znajdowały się na tablicy inf ormacyjnej, jednak zostały przysłonięte, przez niedoświadczonego pracownika, inną informacją dotyczącą zwrotu oferowanego przez firmę [xxx] produktu. Pismem z dnia 5 lipca 2023 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu adminis tracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 11 maja 2023 r. (nr akt: KHU.8361.38.2023) oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych do wodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonu je oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlow ej zgodnie z art. 87 ustawy o zużytym sprzęcie, należy kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów art. 37 i art. 39 ww. ustawy. Przepis wskazuje przy tym, że kontrola ta jest przeprowadzona na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Artykuł 37 u st. 4 ustawy o zużytym sprzęcie wskazuje, że dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa m.in. w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy, wskazujących że: 4 1) dystrybutor obowiązany jest do nieo dpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany; 2) dystrybutor dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącemu z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony; 3) dystrybutor prowadzący jedn ostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczon ego dla gospodarstw domowych. Zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej, podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w przypadku, o którym mowa powyżej, stosownie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5 000 zł do 300 000 zł. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na przepisy art. 39 ww. ustawy, zgodnie z kt órym dystrybutor jest obowiązany do: 1) udostępniania na rynku wyłącznie sprzętu: a) wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru lub pochodzącego od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestr u, b) oznakowanego zgodnie z art. 14 ust. 1; 2) umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do prze kazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu; 3) udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informacją, o której mowa w art. 13 ust. 1, w przypadku sprz ętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Zgodnie z art. 91 pkt 26 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków o których mowa w art. 39. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym przypadku, stosownie do art. 92 pkt 5 ustawy o zużytym sprzęcie, wynosi od 5 000 zł do 500 000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmi otu (art. 93 ust. 3 ww. ustawy). Ponadto zgodnie z art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego mo żna od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie 5 nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Zgodnie z art. 93 ust. 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 ww. ustawy orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. Po przeprowadzeniu analizy zebranych materiałów z kontroli oraz postępowania administracy jnego, Prezes UOKiK stwierdza, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Dolnośląskiego WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w: − art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 – 3 oraz − art. 39 pkt 2 o zużytym sprzęcie, tj. nie wywiesił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu. Powyższe d ało podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 104 Kpa. Tym samym działania Dolnośląskiego WIIH były zgodne z prawem i decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Strona postępowania w odwołaniu wskazała, iż mimo stwierdzonego uchybienia, ww. informacje znajdowały się na tablicy informacyjnej. Przedsiębiorca wskazał, że kierownik regionalny w dniu 7 marca 2023 r. polecił przeszukanie obszaru kas celem odnalezienia d okumentów, w wyniku czego ustalono, że ww. informacje znajdowały się na tablicy informacyjnej, ale zostały przysłonięte przez niedoświadczonego pracownika inną informacją dotycząca zwrotu oferowanego przez firmę [xxx] produktu. Jednocześnie zdaniem skarżąc ego obecny podczas kontroli pracownik widząc przedstawiony przez inspektora brakujący druk, sugerując się jego wyglądem (informacja różniła się szatą graficzną od przedstawionej przez inspektora) uznał, iż takowy dokument nie był dostępny, co zdaniem stron y „nie było to twierdzenie prawdziwe, gdyż mimo innej formy, dokument o tej samej treści był dostępny dla klientów”. Ponadto strona stwierdziła, że uchybienie miało charakter incydentalny i było to spowodowane niedoświadczeniem pracownika, a kolejnego dnia po kontroli zweryfikowane zostały ponownie pozostałe sklepy pod kątem dostępności/widoczności wymaganych dokumentów w celu uniknięcia w przyszłości sytuacji powodujących dyskomfort klientów, nie potrafiących odnaleźć informacji dotyczących zużytego sprzęt u elektrycznego i elektronicznego. Odnosząc się do powyższych argumentów strony, organ drugiej instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Prezes UOKiK podkreśla przede wszystkim, że istotne dla sprawy są ustalenia poczynione w toku kontro li i stwierdzony stan faktyczny, a mianowicie, że w momencie podjęcia kontroli informacje wymagane art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie nie były umieszczone w widocznym (podkreślenie organu) dla konsumentów miejscu, co znajduje jedno znaczne potwierdzenie w materiale dowodowym – protokole kontroli protokole KHU.8361.2023 z dnia 13 marca 2023 r. podpisanym przez stronę bez uwag oraz na załączonych fotografiach. W przedmiotowej sprawie Dolnośląski WIIH wydając zaskarżoną decyzję oparł si ę na protokole kontroli KHU.8361.38.2023 i stanie faktycznym w nim opisanym. Brak umieszczenia w widocznym miejscu wymaganych informacji potwierdził sam przedsiębiorca, w korespondencji e - mailowej z 13 marca 2023 r., wskazując, że „w trakcie kontroli wymag any dokument znajdował się w sklepie na 6 tablicy informacyjnej, przysłonięty był jednak innym dokumentem dotyczącym utylizacji”. Przepisy wprost wskazują w jaki sposób powinny być uwidocznione informacje wymagane przepisami prawa. Nawet jeżeli zgodnie z inf ormacją przekazaną przez stronę, informacje te znajdowały się na tablicy, ale byłyby przysłonięte innym ogłoszeniem, to analizując zgromadzone w toku kontroli fotografie tablic informacyjnych znajdujących się w placówce i informacji znajdujących się na nic h (ułożonych symetrycznie z zachowaniem równych odległości), trudno byłoby się domyśleć, że jakakolwiek informacja została ukryta pod którąkolwiek z nich, a tym bardziej nie można stwierdzić, że informacje wymagane art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ww. ust awy były umieszczone w sposób widoczny dla konsumentów. Przepisy ww. ustawy jednoznacznie wskazują, iż to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie obowiązków, jakie nakłada na niego ustawa o zużytym sprzęcie. Zaznaczyć należy również, że w sytuacji gdy przedsiębiorca decyduje się na prowadzenie działalności gospodarczej, to rozsądnym jest oczekiwanie od niego, iż będzie się stosował do obowiązujących przepisów prawa w zakresie zużytego sprzętu i za każdym razem będzie nadzorował, by wymag ane informacje zostały uwidocznione w placówce. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy, bez wyjątku, który jest dystrybutorem wprowadzającym sprzęt w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie. Organ drugiej instancji s toi na stanowisku, że czynność umieszczania (wywieszania) w widocznym miejscu wymaganych informacji dla klientów jest okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy. Powinnością organu kontrolującego jest natomiast zweryfikowanie, czy wymagane obowiązk i informacyjne są wykonywane przez dystrybutorów a jeżeli tak to czy w sposób należyty. Nie ma również znaczenia dla sprawy, że przedsiębiorca, jak twierdzi w odwołaniu, posiadał wywieszone informacje wymagane przepisami art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, ale przysłonięte inną informacją, bowiem podstawą do wymierzenia kary było stwierdzenie braku umieszczenia w widocznym dla konsumenta miejscu w punkcie sprzedaży ww. informacji. Przepisy w sposób prosty, jednoznaczny i niewymagaj ący dodatkowej wykładni wskazują, że informacje powinny znajdować się w widocznym miejscu (podkreślenie organu) , w związku z czym konsument będzie miał w miejscu, w którym dokonuje zakupu sprzętu łatwy i bezpośredni dostęp do istotnych dla niego informacji , jak ma postąpić ze zużytym sprzętem. Wskazanie przez stronę na błąd niedoświadczonego pracownika, polegający na przypadkowym zakryciu informacji wynikającej z art. 37 ust. 4 i 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, nie zmieni stanu faktycznego zastanego w dniu kontroli. Podkreślić należy, że celem ustawodawcy było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić (czy to w punkcie sprzedaży – patrz art. 37 ust. 4, czy punkcie zbierania zużytego sprzętu – patrz art. 39 pkt 2 ww. ustawy ). W związku z tym, każdy dystrybutor sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych, skoro podjął się prowadzenia (wykonywania) tego rodzaju działalności, winien w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego, umieszczać wszystkie wymagane informacje. Po analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie, Prezes UOKiK uznał, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do umorzenia kary w kontekście art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Obowiązujące przepisy ustawy o zużytym sprzęcie przewidują możliwość odstąpienia od zastosowania sankcji w sytuacji kiedy podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, 7 których podmiot nie mógł przewidzieć. W takich przypadkach organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec t ego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Niemniej jednak, w niniejszym przypadku nie zaszły jakiekolwiek przesłanki, o których mowa we wskazanym przepisie, pozwalające Dolnośląskiemu WIIH na odstąpienie od wymierzenia administracyjnej k ary pieniężnej. Przeprowadzona przez Dolnośląski WIIH kontrola wykazała ponad wszelką wątpliwość, że doszło do naruszenia przepisów, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Powyższy stan rzeczy potwierdza ją ustalenia kontroli zawarte w Protokole kontroli, jak również sam skarżący jego nie kwestionuje, a jedynie wskazuje na przyczyny powstania naruszenia. Podkreślenia wymaga fakt, że to na dystrybutorze spoczywa obowiązek dopilnowania, aby wymagane prawem i nformacje dla klientów w zakresie nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu oraz punktach zbierania tegoż sprzętu, znajdowały się za każdym razem w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży. Istotne jest również, że przedsiębiorca 9 dni przed rozpoczęciem kontrol i otrzymał zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego „Kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorców wymagań ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym” , a więc miał możliwość podjęci a wcześniej działań aby wyeliminować przed kontrolą ewentualne nieprawidłowości, czego jednak nie uczynił, a czego konsekwencją jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Należy przy tym wskazać, że przedsiębiorca ostatecznie umieścił w widocznym mie jscu brakujące informacje, jednakże zaprzestanie naruszenia nastąpiło dopiero w następstwie przeprowadzonej kontroli. Jednocześnie należy podkreślić, że podejmowanie działań naprawczych czy zaprzestanie naruszenia przepisów nie zwalnia strony od odpowiedzi alności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Ponadto Prezes UOKiK wskazuje, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką właśnie jest kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obi ektywną odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zaś stwierdzenie – udowodnienie faktu braku umieszczenia w widocznym miejscu właściwej informacji wymaganej przepisami prawa jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej . Nie ma przy tym znaczenia czy niedopełnienie obowiązku było zamierzone czy nie. Samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest kar ą administracyjną. Ponadto, odnotować należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, że strona nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Kontrolowany jako profesjonalista powinien znać przepisy re gulujące jego działalność gospodarczą, a nieuwidocznienie wymaganych prawem informacji wynikało wyłącznie z jego winy. W ocenie organu drugiej instancji okoliczności naruszenia prawa nie budziły wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadnia jących wymierzenie kary pieniężnej, czego potwierdzeniem są ustalenia kontroli zawarte w protokole kontroli, do którego sam przedsiębiorca również nie wnosił uwag. Organ pierwszej instancji prawidłowo wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy oraz uwzg lędnił przesłanki, o których mowa w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie wymierzył karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych). Prezes UOKiK w całości podziela w tym zakresie ustalenia Dolnośląskiego WIIH. 8 Zdaniem Prezesa UOKiK organ pierwszej instancji właściwie wskazał oceniając przesłankę dot. stopnia szkodliwości naruszenia, że brak wymaganych przepisami prawa informacji o nieodpłatnym odbiorze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (art. 37 ust. 4) oraz punktach odbioru sprzętu stanowi znaczne naruszenie obowiązków ciążących na przedsiębiorcy. Stwierdzony w toku kontroli brak wymaganych informacji pozbawił konsumentów wiedzy w zakresie postępowania ze zużytym sprzętem pochodzącym z gospodarstw domowych, a także gd zie znajdują się punkty, do których można zdać zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny. Stwierdzone nieprawidłowości należy uznać za istotne z uwagi na dobra chronione przez przepisy ustawy o zużytym sprzęcie poprzez informowanie użytkowników o sposobie postępowania z zużytym sprzętem, tj. ochronę środowiska i świadomość konsumentów, co stanowi o znacznej szkodliwości stwierdzonego naruszenia. Właściwie został oceniony rodzaj i zakres naruszenia, gdzie wskazano m.in., że brak umieszczenia informacji, o k tórych mowa w 37 ust. 1 - 3 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie pozbawił konsumentów wiedzy w zakresie postępowania ze zużytym sprzętem pochodzącym z gospodarstw domowych. Należy tutaj podkreślić, że kontrolowany nie wypełnił obowiązków wymaganych dwom a przepisami ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Dolnośląski WIIH właściwie również odniósł się do okresu trwania naruszenia, a także dotychczasowej działalności podmiotu, wskazując że strona nie była wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o z użytym sprzęcie. Organ drugiej instancji nadmienia przy tym, że wymierzona sankcja jest jedną z najniższych z możliwych określonych w ustawie, przy czym należy zaznaczyć, że za naruszenie art. 37 ust. 4 ww. ustawy przewiduje się karę pieniężną od 5 000 zł do 300 000 zł, a za naruszenie art. 39 pkt 2 i 3 od 5 000 zł do 500 000 zł. Po ponownym przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy, organ drugiej instancji wskazuje, że nie widzi również podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189 f § 1 pkt 1 Kpa. Okoliczności oraz waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenia kary pieniężnej. Strona, jak wspomniano wcześniej, nie dopełniła istotnych obowiązków inf ormacyjnych wskazanych w art. 37 ust. 4 oraz określonych w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, co nie pozwala uznać, że waga naruszenia była znikoma. Stwierdzono bowiem brak istotnych informacji umożliwiających użytkownikom właściwe pozbycie się zuży tego sprzętu eklektycznego w celu ochrony środowiska naturalnego przy czym naruszono dwa przepisy tejże ustawy. Trudno zatem uznać, że waga naruszenia prawa jest w tym przypadku znikoma, zwłaszcza, że wymagane informacje mają zapewnić konsumentom wiedzę o właściwym postępowaniu z odpadami elektrycznymi i elektronicznymi oraz umożliwić oddanie zużytego sprzętu, co jest bardzo istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieznacznej lub znikomej wadze naruszen ia w przypadku przepisów ustawy o zużytym sprzęcie można byłoby mówić w przypadku, gdyby wymagane prawem informacje przedstawiono w sposób niepełny, niekompletny. Natomiast, z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której brak był o jakichkolwiek informacji wymaganych przepisami prawa, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego podmiotu. Tym samym część pierwsza przesłanki pierwszej art. 189f § 1 pkt 1 nie została spełniona. Zaakcentować należy, iż celem ustawodawcy, przy tworzen iu przepisów powoływanej ustawy o zużytym sprzęcie, było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, jak i gdzie te odpa dy mogą pozostawiać. Stwarza to możliwość jak największego odzysku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a co za tym 9 idzie ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi, z uwagi na obecność substancji niebezpiecznych w sprzęcie el ektrycznym i elektronicznym. Niewątpliwie uzyskanie przez konsumentów powyższej wiedzy przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, poprzez ograniczanie pozostawienia zużytego, niepotrzebnego już sprzętu w miejscach do tego nieprze znaczonych. Dlatego też uwzględniając zakres naruszenia oraz cel ustanowienia naruszonych obowiązków ustawowych, należy uznać, że waga naruszenia jest znikoma. Za spełnioną można natomiast uznać przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, ponieważ w toku kontroli strona podjęła działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednakże ww. przesłanki powyższe muszą być spełnione łącznie, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Natomiast w omawianym przypadku nie spełniono warunku kumu latywności tychże przesłanek. Nie została również spełniona przesłanka zawarta w pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na strony za to samo zachowanie administr acyjną karę pieniężną, jak również strony nie zostały prawomocnie skazane za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W przedmiotowej sprawie nie znajdzie także za stosowanie art. 189 f § 2 i 3 Kpa. Literalna wykładnia w/w przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zapr zestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie ty ch sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skut ki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. u zasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowi edzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.” ). Zate m w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 kpa. Zatem, mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK nie znajduje podstaw dla zastosowania art. 189f Kpa. Organ drugiej instancji wskazuje również, że ustalenia kontroli wprost w ykazują, na czym polegało naruszenie prawa przez kontrolowanego, a obiektywna ocena ustaleń kontroli przez Dolnośląskiego WIIH pozwoliła na uznanie iż zasadne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego wobec konkretnego podmiotu. W trakci e postępowania Prezes UOKiK zbadał przesłanki do umorzenia postępowania dotyczącego nałożenia kary administracyjnej i stwierdził, że nie widzi podstaw do ich zastosowania. Należy tutaj wskazać, że obowiązujące przepisy ustawy o zużytym sprzęcie przewidują możliwość odstąpienia od zastosowania sankcji w art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. w sytuacji kiedy podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten 10 dochował należytej staranności i uczynił wszyst ko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W takich przypadkach organ ni e wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. W niniejszym przypadku nie zaszły jakiekolwiek przesłanki, o których mowa we wskazanym przepisie. Kontrolowany przedsiębiorca nie dochował należytej staranności i nie uczynił wszystkiego, czego można było od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło, w związku z czym Dolnośląski WIIH zasadnie nałożył sankcję pieniężną za niewykonanie obowiązków, o kt órych mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2) ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Dowody zgromadzone w sprawie, w szczególności w postaci ustaleń udokumentowanych w Protokole kontroli nie pozostawiają wątpliwości, iż strona nie dopełniła obowiązków wynikających z ww. przepisów. Poza tym, przedsiębiorca w żaden sposób nie udowodnił również, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Podsumowując Prezes UOKiK stwierdza, że Dolnośląski WIIH, miał podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej n a podstawie art. 91 pkt. 25 i 26 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie. Organ pierwszej instancji właściwie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, jak również uwzględnił kryteria wymiaru kary zawarte w art. 93 ust. 3 ww. ustawy, dokonał również właściwe j analizy przesłanek zawartych w art. 189f Kpa oraz okoliczności wskazanych w art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, wymierzając karę w dolnej granicy przedziału wskazanego w art. 92 pkt 5 i 6 ww. ustawy, tj. 5 000 zł. Należy również uznać, że organ pierwszej instancji właściwie zastosował również zasadę określoną w art. 93 ust. 5 ww. ustawy, orzekając jedną karę za wszystkie stwierdzone nieprawidłowości. Organ dodatkowo podkreśla, że kara została wymierzona w dolnej granicy możliwej do nałożenia kary określonej w art. 92 pkt 5 (od 5 000 zł – 500 000 zł) i 6 (od 5 000 zł – 300 000 zł) tej ustawy. Kara pieniężna ustalona przez Dolnośląskiego WIIH na poziomie 5 000 zł, zdaniem organu drugiej instancji została ustalona na poziomie dolnej granicy z możliw ych, biorąc pod uwagę, ustalony przez ustawodawcę szeroki przedział wysokości kary oraz, że przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków wynikających z dwóch przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, tj. art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt. 2 ww. ustawy. Stosownie do art. 9 3 ust. 6 i 7 ustawy o zużytym sprzęcie, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy uiścić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej we Wrocławiu w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów orzekł jak w se ntencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 11 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem ad ministracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak ni ż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Do wiadomości: 1. [xx xxxxxxxxxxxxxxxxxxx x] 2. Dolnośląski WIIH 3. a/a