DIH-II-11/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 23 kwietnia 2025 r. DIH - 2.707.4.2025.PŁ DECYZJA DIH - 2 Nr 11.2025 [informacje prawnie chronione] Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej zwanej: „kpa”, art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), dale j zwanej: „ustawą o Inspekcji Handlowej”, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 12 marca 2025 r. wniesionego przez Terrania Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie dalej zwana: „Spółką” lub „Stroną”, od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 21 lutego 2025 r. (sygn. NR.8361.329.2024/1DEC/25), wymierzającej administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 13 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnyc h rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 507 , Dz. U. z 2025 r. poz. 172 ), dalej zwanej: „ustawą o szczególnych rozwiązaniach”, w wysokości 10.000,00 z ł (dziesięć t ysięcy złotych 00/100), z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 tej ustawy , postanawia utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy . UZASADNIENIE Przy piśmie z 21 marca 2025 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (dalej jako: „Śląski WIIH” lub „organ pierwszej instancji”) przekazał Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: „Prezes Urzędu” lub „organ odwoławczy”) odwołanie wniesione przez Spółkę wraz z aktami sprawy. Inspektorzy reprezentujący Śląskiego WIIH 15 października 2024 r., działając na podstawie i w ramach upoważnienia do przeprowadzenia kontroli NR - 357 - W/2024 wszczęli kontrolę w należącym do Spółki biurze w Katowicach. W momencie przybycia inspektorów w miejscu kontroli nie było osób uprawnionych ani upoważnionych do reprezentowania przedsiębiorcy w toku kontroli. Z związku z powyższym zgodnie z dyspozycją art. 49 ust. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222, Dz. U. z 2025 r. poz. 1871 ) , dalej zwanej: „Prawo przedsiębiorców”, czynności przeprowadzono w obecności osoby zatrudnionej na stanowisku asystenta działu sprzedaży, która została uznana za osobę, o której mowa w przepisie art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 , 1237 ) , dalej zwanej” Kodeks cywilny”. P rzed przystąpieniem do czynności osobie czynnej w lokalu przedsiębiorstwa okazano legitymacje służbowe oraz upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Inspektorzy pouczyli pracownika Spółki o pr awach i obowiązkach oraz zapoznano z zakresem przedmiotowym kontroli, który obejmował: a) kontrolę jakości paliw stałych, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 b) kontrolę przechowywania kopii zaświadczeń i dokumentów, o których mowa w art. 6b ust. 1 ustawy o systemie, c) kontrolę realizacji obowiązków, o których mowa w art. 6c ustawy o systemie, tj. wystawiania świadectw jakości paliw stałych ich przechowywania i przekazywania nabywcom kopii tych świadectw, d) kontrolę realizacji zakazu wprowadzania do obrotu paliw stałych, o których mowa w art. 7 ust. 7a ustawy o systemie, e) kontrolę realizacji obowiązków, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach . Inspektorzy na podstawie książki kontroli ustalili, że placówka nie jest objęta kon trolą innego organu i dokonali stosownego wpisu. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli NR - 357 - W/2024 nadano do siedziby Spółki listem poleconym 17 października 2024 r. Przesyłka została doręczona 21 października 2024 r. W toku kontroli okazano fakturę s przedaży nr FS/24/3//4 z 15 marca 2024 r. wystawiona przez kontrolowaną Spółkę na sprzedaż węgla „Coal 15 - 50”, dla której nie okazano oświadczenia o pochodzeniu węgla. Ponadto okazano faktury zakupu ww. węgla od Asia FerroAlloys LLP, Republic of Kazakhstan , Karaganda, district Alikhan Bokeikhan Accounting quater 018, building 387, o numerach Invoice nr 70, 69, 68, 67 z 11 lutego 2024 r. oraz świadectwa pochodzenia węgla: Certificate of origin nr KZ PL 411002493 i Certificate of origin nr KZ PL 411001973. Po wyższe dokumenty dołączono do akt kontroli. Prezes Zarządu kontrolowanej Spółki w piśmie z 18 października 2024 r. oświadczył, że przedmiotowy węgiel został sprzedany na warunkach CFR (incoterms 2020). Zdaniem Strony zgodnie z tymi zasadami odpowiedzialnoś ć za towar kończy się z chwilą załadowania towaru na statek płynący do portu wskazanego przez kupującego. Nabywca przejmuje odpowiedzialność za towar, kiedy trafia on na statek płynący do portu wskazanego przez kupującego. Nabywca przejmuje odpowiedzialnoś ć od momentu załadowania towaru na statek, dokonuje odprawy celnej, nabywa niezbędne licencje, certyfikaty oraz opłaca podatek VAT. Zdaniem Spółki w przypadku sprzedaży udokumentowanej fakturą nr FS/24/3//4 z 15 marca 2024 r., to nie ona dokonała obrotu wę glem, jak również nie wprowadziła i nie przemieściła węgla na terytorium rzeczy Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż uczynił to kupujący, w związku z czym nie wystawiła ona oświadczenia o pochodzeniu węgla. Z treści pisma wynika, że Spółka wystawia oświadczenia o pochodzeniu węgla, gdy jest podmiotem wprowadzającym lub przemieszczającym węgiel na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli w przypadku, gdy dostawa jest realizowana transportem kolejowym z magazynowaniem w Małaszewiczach. Do pisma załączono przykł adowe oświadczenie o pochodzeniu węgla załączone do faktury VAT nr FS/24/5/2 z 13 maja 2024 r. oraz Deklarację pochodzenia stanowiącą oświadczenie nr FS/24/5/2 oraz protokół z badań jakościowych węgla Coal 15 - 50 mm załadownego na statek „Kristella” numer 2 40327RUS Vyb z 14 marca 2024 r. Dokumenty dołączono do akt kontroli. Przedłożone przez Spółkę oświadczenie nr FS/24/5/2 zawierało wszystkie wymagane elementy wynikające z art. 13 ust. 4 i ust. 5 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. W pozostałym zakresie p rzedmiotowym kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości. W toku kontroli okazano umowę ramową sprzedaży wyrobów węglowych zawartą 11 marca 2024 r. zawartą pomiędzy kontrolowaną Spółką, a nabywcą figurującym na fakturze VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. In spektorzy w toku kontroli przesłuchali osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa. Protokół przesłuchania dołączono do akt kontroli. Pracownik Spółki odmówił składania wyjaśnień. Protokół został podpisany i odczytany w kontrolowanej placówce 22 października 20 24 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 W treści protokołu kontroli Spółka zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, została pouczona o możliwości wniesienia uwag bezpośrednio do protokołu lub wniesienia ich na piśmie do Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w terminie 7 dni od daty przedstawienia protokołu do podpisu. Śląski WIIH 28 października 2024 r. nadał pocztą poleconą na adres Spółki protokół kontroli. Przesyłka została doręczona 31 października 2024 r. Spółka nie skorzystała z możliwości wniesienia uwag do prot okołu kontroli na piśmie w terminie 7 dni od daty przedstawienia protokołu kontroli do podpisu. Śląski WIIH pismem z 22 stycznia 2025 r. na podstawie art. 61 § 4 kpa, zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia administracy jnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Jednocześnie organ pierwszej instancji wystosował do Przedsiębiorcy postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 kpa. Organ pierwszej instancj i wyznaczył termin 14 dni od daty doręczenia postanowienia na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa, to jest dowodów potwierdzających sporządzenie i przekazanie nabywcy informacji w formie oświadczenia o kraju pochodzenia węgla – dotyczącego sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. Przesyłka zawierająca powyższe pisma została doręczona Spółce w dniu 30 stycznia 2025 r. W dniu 10 lutego 2025 r. do organu pierwszej instancji wpłynął e - mail, do którego dołączono odpowiedź Strony, w którym w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego poinformowała o wielkości obrotu osiągniętego w roku 2023 r. poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli. Powyższe pismo podpisane własnoręcznie p rzez Prezesa Zarządu, wpłynęło do siedziby organu pierwszej instancji 20 lutego 2025 r. Śląski WIIH 21 lutego 2025 r. wydał decyzję (sygn. NR.8361.329.2024/1DEC/25), w której wymierzył Stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł z tytuł u naruszenia obowiązków z art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Decyzję doręczono w dniu 26 lutego 2025 r. Strona 11 marca 2025 r. z zachowaniem ustawowego terminu wniosła odwołanie, w którym zaskarżyła w całości decyzję Śląskiego WIIH (sygn. NR.8361.329.2024/1DEC/25) z 21 lutego 2025 r. Spółka na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ewentualnie udzielenie stronie pouczenia. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowanie, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) a rt. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i jego błędną ocenę, polegającą na przyjęciu, że rzekome nieprzedstawienie przez Skarżącą w realiach niniejszej sprawy deklaracji pochodzenia węgla kupującemu nie stanowi naruszenia, którego waga jest znikoma, 2) a rt. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, mimo, że Spółka zaprzestała rzekomego naruszenia prawa, a także wa ga naruszenia prawa w realiach niniejszej sprawy była znikoma, 3) a rt. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne przyjęcie, że Strona nie przekazała nabywcy węgla oświadczenia o pochodzeniu węgla stanowiącego przedmiot transakcji udokumentowanej faktu rą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. mimo, że przedmiotowe oświadczenie zostało przesłane do kupującego 17 lutego 2025 r. , 4) a rt. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i art. 9 kpa poprzez brak poinformowania Strony w toku postępowania administracyjnego w postanowieniu z 22 stycznia 2025 r. jakich Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 konkretnie dowodów oczekuje organ na potwierdzenie przekazania nabywcy deklaracji pochodzenia węgla, 5) a rt. 189f § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo, że organ p ostanowieniem z 22 stycznia 2025 r. zastosował wobec Spółki art. 189f § 3 kpa, a strona usunęła rzekome naruszenie prawa. Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: a) o świadczenia o pochodzeniu węgla zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wraz z dowodem nadania z 17 lutego 2025 r. oraz wydrukiem śledzenia przesyłek, w celu stwierdzenia faktu przekazania nabywcy wymaganego przez ustawę oświadczenia zgodnie z żądaniem organu, b) m aila Spółki do nabywcy z 14 marca 2023 r. zawierającego m.in. dwa dokumenty wskazujące pochodzenie węgla w celu stwierdzenia, że miejscem pochodzenia węgla jest Kazachstan i poinformowania nabywcy przy sprzedaży o kraju pochodzenia węgla. Prezes UOKiK pismem z 1 kwietnia 2025 r. poinformował Spółkę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo zostało doręczone w dn iu 8 kwietnia 2025 r. Śląski WIIH 8 kwietnia 2025 r. przesłał do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów skan zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej protokół kontroli NR.8361.329.2024. Strona 15 kwietnia 2025 r. wniosła pismo w sprawie, w którym poinformowała, że oświadczenie o kraju pochodzenia węgla do transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. zostało doręczone nabywcy 21 lutego 2025 r. Do pisma załączono kserokopię potwierdzenia odbioru przesyłki p oleconej (00)359007734842724146. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyzn aczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekc ji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i K onsumentów. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK wyczerpująco zbadał wszystk ie istotne okoliczności faktyczne i prawne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u stawy o szczególnych rozwiązaniach, przedsiębiorca, który wprowadził lub przemieścił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej węgiel, bez względu na kraj pochodzenia tego węgla, jest obowiązany posiadać i udostępniać na żądanie wojewódzkiego inspektora Insp ekcji Handlowej i naczelnika urzędu celno - skarbowego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 dokumenty potwierdzające kraj pochodzenia węgla, datę wprowadzenia lub przemieszczenia węgla na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku węgla, którego krajem pochodzenia jest Ukraina, także r egion wydobycia węgla. Dokumenty przechowuje się przez okres 5 lat od daty wprowadzenia węgla na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach przedsiębiorca dokonujący obrotu węglem, przez co rozumie się sprzedaż lub inną formę zbycia węgla na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany sporządzić i przekazać nabywcy informację o kraju pochodzenia węgla, a także: 1) dacie wprowadzenia lub przemieszczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku węgla, którego krajem pochodzenia nie jest Rzeczpospolita Polska; 2) regionie wydobycia węgla i dacie wprowadzenia lub przemieszczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku węgla, którego krajem pochodzenia jest Ukraina; 3) dacie nabyc ia od kopalni, w przypadku węgla, którego krajem pochodzenia jest Rzeczpospolita Polska. W myśl art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, informację, o której mowa w ust. 2 sporządza się w formie oświadczenia, do którego mogą zostać dołączone kop ie dokumentów potwierdzających prawdziwość zawartych w oświadczeniu danych dotyczących węgla. Jak stanowi art. 13 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadcze ń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadoma/świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składan ie fałszywych oświadczeń”. Zgodnie z art. 13 ust. 5 ww. ustawy, oświadczenie to zawiera: 1) numer identyfikacyjny oświadczenia, nadany przez przedsiębiorcę składającego oświadczenie; 2) oznaczenie przedsiębiorcy składającego oświadczenie, jego siedziby i adresu oraz adresu punktu sprzedaży węgla, jeśli jest inny niż adres siedziby przedsiębiorcy; 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy składającego oświadczenie oraz numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (R EGON), jeżeli został nadany, albo numer identyfikacyjny w odpowiednim rejestrze państwa obcego; 4) oznaczenie faktury wystawionej przez przedsiębiorcę składającego oświadczenie obejmującej węgiel, którego dotyczy oświadczenie; 5) określenie kraju pochodzenia węg la; 6) określenie daty wprowadzenia lub przemieszczenia węgla na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku węgla, którego krajem pochodzenia nie jest Rzeczpospolita Polska; 7) określenie regionu wydobycia węgla, w przypadku węgla, którego krajem pochodzenia jest Ukraina; 8) datę nabycia od kopalni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku węgla, którego krajem pochodzenia jest Rzeczpospolita Polska; 9) datę i miejsce złożenia oświadczenia; 10) podpis przedsiębiorcy składającego oświadczenie albo osoby upoważnionej do jego reprezentowania. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 W myśl art. 13 ust. 6 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przedsiębiorca dokonujący obrotu węglem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do przechowywania kopii wydanych i otrzymanych oświadczeń przez okres 5 lat, licząc od dnia ich wydania lub przekazania. Jak stanowi art. 13 ust. 7 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, kontrolę wykonywania obowiązków określonych w art. 13 tej ustawy prowadzą wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 13 ust. 12 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przedsiębiorca, który nie wypełnia obowiązków określonych w ust. 1 lub 2, podlega karze pieniężnej. Przepisy art. 13 ust. 13 stanowią , że karę pieniężną nakłada wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej w drodze decyzji, do wysokości 10 000 000 zł. W myśl z art. 13 ust. 14 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, p rzy nakładaniu kary pieniężnej uwzględnia się rodzaj i zakres naruszenia, wielkość obrotów oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, który ni e wypełnił obowiązków określonych w art. 13 ust. 1 lub 2. W związku z tym, że przepisy ustawy o szczególnych rozwiązaniach, nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, zastosowanie ma przepis art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania pr awa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawo mocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Jak stanowi art. 189f § 2 Kpa, w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnien ie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właści wych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. W myśl art. 189f § 3 Kpa, organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia . Prezes UOKiK rozpatrując odwołanie oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w tej sprawie , tj. protokole kontroli z dnia 22 października 2024 r. i aktach kontroli nr NR.8361.329.2024 oraz aktach postępowania administracyjnego Śląskiego WIIH. Protokół kontroli z dnia 22 października 2024 r. nr akt kontroli NR.8361.329.2024 jest dokumentem urzędo wym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa i stanowi dowód tego, co w nim urzędowo stwierdzono. Z treści protokołu kontroli bezspornie i jednoznacznie wynika, że Spółka w odniesieniu do sprzedaży węgla udokumentowanej fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. nie zrealizowała obowiązku sporządzenia i przekazania nabywcy informacji o pochodzeniu węgla, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Z protokołu kontroli wynika również, że pozostałe kwestie objęte przedmiotowym zakresem kontroli n ie budziły zastrzeżeń i były realizowane zgodnie z wymogami prawa. W treści protokołu kontroli Spółka została pouczona o wynikającym z art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej uprawnieniu do wniesienia na piśmie uwag do protokołu kontroli. Z materiału d owodowego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 wynika, że protokół kontroli został doręczony Stronie 31 października 2024 r., termin wniesienia uwag na piśmie do protokołu kontroli upływał we czwartek 7 listopada 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. W toku postę powania administracyjnego Strona, w odpowiedzi na żądanie Śląskiego WIIH sformułowane w piśmie z 22 stycznia 2025 r. zawiadamiającym o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązków z art. 13 us t. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, udzieliła informacji o obrocie uzyskanym w poprzednim roku obrotowym. E - mail do którego załączono ww. pismo wpłynął do organu pierwszej instancji 10 lutego 2025 r. Organ pierwszej instancji 22 stycznia 2025 r. wyd ał również postanowienie, w którym na podstawie art. 189f § 2 pkt 1 wyznaczył Stronie termin 14 dni na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa, to jest dowodów potwierdzających sporządzenie i przekazanie nabywcy informacji w form ie oświadczenia o kraju pochodzenia węgla sprzedanego na podstawie faktury VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. Pismo nadane łącznie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało doręczone 30 stycznia 2025 r. Termin przedstawienia dowo dów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa upływał 13 lutego 2025 r. we czwartek. We czwartek 20 lutego 2025 r. do siedziby Śląskiego WIIH wpłynęło pismo zatytułowane „Odpowiedź na zawiadomienie” podpisane własnoręcznie przez Prezesa Zarządu Spółki. T reść pisma jest tożsama z treścią pisma przesłanego jako załącznik e - maila z 10 lutego 2025 r. Spółka do 21 lutego 2025 r. tj. do momentu wydania decyzji przez Śląskiego WIIH nie przedstawiła dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa ani nie wnio sła o zmianę terminu wykonania żądania. Prezes UOKiK przeprowadzając ponownie postępowanie stwierdził, że zgodne ze stanem faktycznym i prawnym było stwierdzenie Śląskiego WIIH, że strona naruszyła art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. W zwią zku z powyższym organ pierwszej instancji był zobligowany do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z dyspozycją art. 13 ust. 12 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, który stanowi, że przedsiębiorca, który nie wypełnia obowiązków określonych w ust. 1 lub 2, podlega karze pieniężnej. Śląski WIIH wymierzając administracyjną karę pieniężną uwzględnił przesłanki wskazane w art. 13 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, tj.: 1) rodzaj i zakres naruszenia – niedopełnienie ciążących na Stronie obow iązków ustawowych wynikających z art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, w stosunku do transakcji sprzedaży węgla kamiennego udokumentowanego fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r., 2) wielkość obrotu – podaną przez Spółkę w piśmie doręczonym jako 10 lutego 2025 r., 3) dotychczasową działalność przedsiębiorcy dokonującego naruszenia, czyli fakt, że jest to pierwsze stwierdzone naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Prezes UOKiK po ponownym przep rowadzaniu postępowania stwierdził, że administracyjna kara pieniężna wymierzona w kwocie 10.000,00 zł jest słuszna i zgodna z prawem. Prezes Urzędu po ponownym przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 78 § 1 kpa postanowił o dopuszczeniu i przeprowa dzeniu zgłoszonego w treści odwołania wniesionego 12 marca 2025 r. dowodu z dokumentów w postaci: a) oświadczenia o pochodzeniu węgla zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wraz z dowodem nadania z 17 lutego 2025 r. oraz wydrukiem śled zenia przesyłek, w celu stwierdzenia faktu przekazania nabywcy wymaganego przez ustawę oświadczenia zgodnie z żądaniem organu, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 b) maila Spółki do nabywcy z 14 marca 2023 r. zawierającego m.in. dwa dokumenty wskazujące pochodzenie węgla w celu stwierdzenia, że miejscem pochodzenia węgla jest Kazachstan i poinformowania nabywcy przy sprzedaży o kraju pochodzenia węgla. Ad. a) Prezes Urzędu stwierdził, że przedłożony dokument „Deklaracja pochodzenia stanowiąca oświadczenie Nr FS/24/3/4” sporządzony 6 lutego 2025 r. zawiera obligatoryjne elementy wymienione w art. 13 ust. 4 i ust. 5 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Przedłożony druk PP S.A. nr 11 potwierdza fakt, że Spółka ze swojego biura znajdującego się w Katowicach w dniu 17 lutego 2025 r. nadała przesyłkę p oleconą nr (00)359007734842724146, której adresat jest zgodny z nazwą nabywcy uwidocznionym na fakturze VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. Wydruk ze strony https://emonitoring.poczta - polska.pl, dotyczący przesyłki ( 00 ) 359007734842724146 informuje, że przesyłka o ww. numerze został doręczona 21 lutego 2025 r. Powyższy wydruk został wykonany 11 marca 2025 r. Okoliczność tą potwierdza również przesłana przez Stronę za pismem z 15 kwietnia 2025 r. kserokopia potwierdzenia Obioru. Prezes Urzędu stwierdził, że z powyższych dokumentów wynika, że Strona sporządziła i wysłała do nabywcy oświadczenie o pochodzeniu węgla sprzedanego na podstawie faktury VAT nr FS/24/3/4. Jednocześnie z dokumentów tych wynika, że Spółka nie przedstawiła ich organowi pierwszej insta ncji w terminie zakreślonym w postanowieniu z 22 stycznia 2025 r. Wniosek dowodowy zawierający ww. dokumenty został bowiem złożony w odwołaniu, które wpłynęło do siedziby organu pierwszej instancji 14 marca 2025 r. Prezes Urzędu stwierdził, że powyższy dok ument nie ma wpływu na treść i zasadność rozstrzygnięcia w decyzji wydane j przez Śląskiego WIIH 21 lutego 2025 r. Ad. b) Prezes Urzędu stwierdził, że przedłożone dokumenty sporządzone przez Unibulk LLC i Asia FerroAlloys zawierają informację o pochodzeni u węgla Coal concentrate 15 - 50 mm z Republiki Kazakchstanu, jednakże nie stanowią one oświadczenia, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, bowiem nie zostały sporządzone przez Stronę, która wprowadziła przedmiotowy węgiel do ob rotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie zawierają obligatoryjnych elementów wymienionych w ust. 4 i ust. 5 przywołanego powyżej przepisu. Prezes Urzędu stwierdził, że powyższy dokument nie ma wpływu na treść i zasadność rozstrzygnięcia w dec yzji wydane j przez Śląskiego WIIH 21 lutego 2025 r. W odwołaniu wniesionym 12 marca 2023 r. Strona zarzuca naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj.: art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 189f § 1 pkt 1 i art. 189f § 3, wiążąc je z różnymi elementami stanu faktycznego lub zaistniałymi jej zdaniem brakami. Prezes Urzędu odnosząc się do wniesionego odwołania stwierdził, że wyrażona w art. 7 kpa zasada postępowania administracyjnego odno si się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Jak trafnie wyjaśnił NSA orzekając w innej spra wie: „Organy realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w je j posiadaniu” (por. teza Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2024 r., III OSK 2737/22). Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Ustawodawca w treści art. 7a § 1 wprowadził zasadę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych. Zakres stosowania powyższej normy wyjaśnił NSA, któr y orzekając w innej sprawie stwierdził, że: „ W treści art. 7a § 1 KPA nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni , wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny)” (por. teza Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2023 r., III OSK 3307/21). Prezes Urzędu podziela stanowisko NSA dotyczące stosowania zasady pogłębiania zaufania, że: „ Zgodnie z art. 8 § 1 kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Przepis ten wyraża zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników. Zasada ta wyprowadzana jest z zasady praworządności wyrażonej w art. 7 kpa, który nie został naruszony w toku postępowania. W celu realizacj i tej zasady konieczne jest „przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa” (por. teza Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2023 r., III OSK 461/22). Stosowanie zasady udzielania informacji z art. 9 kpa, scharakteryzo wał NSA, który orzekając w inne sprawie wyjaśnił, że: „W odniesieniu do obowiązku informowania stron oraz czuwania nad tym, aby strony i inni uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa, ustanowionego w art. 9 KPA, jednolicie p odnosi się, zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, że przepis ten nie stawia organu administracji w pozycji pełnomocnika strony, a samej strony nie zwalnia od wszelkiej aktywności procesowej i należytej dbałości o własne interesy, co trafnie podniósł skarżący kasacyjnie organ. Wskazuje się, że uregulowany w tym przepisie obowiązek jest mimo wszystko ograniczony, a jego celem nie jest doprowadzenie do rozstrzygnięcia sprawy na korzyść obywatela, lecz jedynie „wyrównanie szans”. Z omawianej zasady wynika natomiast bezwzględny zakaz wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli lub przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na obywateli” (por. teza Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2 024 r., III OSK 2893/22). W myśl normy zawartej w art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Jak wyjaśnił NSA orzekając w innej sprawie: „Skuteczne zarzucenie n aruszenia przepisu art. 80 KPA wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przek onanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie. Dokonana ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumo wanie wykracza poza reguły logiki albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo - skutkowego” (por. teza Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2024 r., I OSK 2052/22). Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 10 7 § 3 kpa, organ administracji zobligowany jest, aby w treści decyzji oznaczyć stronę lub strony. Jak stanowi art. 189f § 1 kpa, aby organ mógł odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu konieczne jest wystąpienie prze słanek: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub str ona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Prezes Urzędu wyjaśni a, iż z treści przepisu wynika, że przesłanki wskazane w pkt 1 tj. znikomość wagi naruszenia i zaprzestanie naruszania prawa muszą zaistnieć łącznie. Podobnie w pkt 2 łącznie musi zaistnieć uprzednie ukaranie i fakt spełnienia celów, dla których miałaby by ć nałożona kara w danym postępowaniu. Prezes Urzędu wskazuje, że alternatywa łączna wyrażona występującym w treści przepisu spójnikiem „lub” oznacza, że organ jest zobligowany odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej wtedy, gdy łącznie speł nią się przesłanki wskazane w pkt. 1 lub w pkt. 2 art. 189f § 1 kpa. Zdaniem Prezesa Urzędu przepis art. 189f § 3 kpa umożliwia organowi administracji odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, jeżeli zachodzą strona przedstawiła dowody potwierdzające wykonanie postanowienia, o którym mowa w art. 189f § 2 kpa. Ad. 1 Strona zarzuca naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzo nego w sprawie i jego błędną ocenę, polegającą na przyjęciu, że rzekome nieprzedstawienie przez Skarżącą w realiach niniejszej sprawy deklaracji pochodzenia węgla kupującemu nie stanowi naruszenia, którego waga jest znikoma. Prezes Urzędu stoi na stanowisk u, że powyższy zarzut jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie w sposób niewątpliwy wynika, że Strona jest przedsiębiorcą wykonującym działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowi edzialnością. W szczególności świadczy o tym znajdujący się w aktach kontroli wydruk informacji z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dla numeru 0001002394 . Z powyższego dokumentu wynika, że jednym z przeważających elementów działalności Spółki jest sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych. Spółka w toku kontroli przedłożyła także Umowę ramową sprzedaży wyrobów węglowych zawartą 11 marca 2024 r., z któr ej wynika, że zobowiązała się do sprzedaży węgla kamiennego frakcji 15 - 50 mm. Dostawy ww. towaru na warunkach CFR (incoterms 2020) realizowane były do portu Gdańsk. Z powyższego w sposób zgodny z zasadami rozumowania i doświadczenia życiowego wynika, że Sp ółka winna znać i stosować przepisy prawa regulujące prowadzoną działalność. W niniejszej sprawie oznacza to, że wprowadzając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej węgiel kamienny po winna była m.in. wykonać ciążące na niej obowiązki wynikające z art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. W aktach sprawy znajduje się m.in. faktura VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r., dla której Spółka nie przedstawiła oświadczenia o kraju pochodzenia węgla. Przedłożone przez Spółkę dokumenty dotyczące transakcji s przedaży udokumentowanej faktur ą VAT nr FS/24/3/4 obrazując ą jakość i pochodzenie węgla tj.: Certificate of origin nr KZ PL 411001973 z 16 lutego 2024 r. i Certificate of origin nr KZ PL 411002493 z 29 lutego 2024 r. oraz Certificate of Sampling and Analys is nr 2403274RUS z 14 marca 2024 r. nie mogą być uznane za oświadczenie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Wynika to z faktu, że nie zawierają obligatoryjnych elementów wymienionych w art. 13 ust. 4 i ust. 5 ustawy o szcze gólnych rozwiązaniach. Jak wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji naruszenie obowiązku sporządzania i przekazywania nabywcom węgla oświadczeń, o których mowa w art. 13 ust. 2 Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 i 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, narusza c hronione dobro, tj. przeciwdziałanie wspieraniu agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę oraz ochronę bezpieczeństwa narodowego. Z tego względu waga naruszenia prawa w tej sprawie nie może zostać uznana za znikomą. Prezes Urzędu wyjaśnia, że z treści zaskar żonej decyzji Śląskiego WIIH z 21 lutego 2025 r. (sygn. NR.8361.329.2024/1DEC/25) w sposób niewątpliwy wynika, że została ona skierowana do strony oznaczonej jako: Terrania Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie. W świetle powyższe go zarzut Strony jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Ad. 2 Strona zarzuca naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, mimo, że zaprzestała rzekomego naruszenia prawa, a także waga naruszenia prawa w realiach niniejszej sprawy była znikoma. Prezes Urzędu stoi na stanowisku, że powyższy zarzut jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Wagę naruszenia prawa w danej sprawie, zawsze należy ustalać w kontekście dóbr chronionych naruszoną normą prawną i z tej perspek tywy ocenić, czy było ono znikome. W tej sprawie naruszony został obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, tj. sporządzenia i przekazania nabywcy oświadczenia o pochodzeniu węgla. Podstawą wprowadzenia m.in. powyższeg o wymogu jest agresja wojskowa i inwazja Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczęta 24 lutego 2022 r. W tym samym dniu liderzy Unii Europejskiej na specjalnie zwołanym posiedzeniu Rady Europejskiej uzgodnili zakres sankcji do nałożenia na Federację Rosyjsk ą w związku z bezprawnymi działaniami wojennymi. Pakiety sankcyjne obejmują horyzontalne zagadnienia dotykające większości sektorów europejskiej gospodarki. W szczególności obejmują zagadnienia sektora energii, w tym zakaz inwestycji w rosyjski sektor ener getyczny oraz przekazywania technologii dla tego sektora. Dodatkowo wprowadzono zakaz importu towarów z nieuznawanych republik Donieckiej i Ługańskiej, obejmujący również zakaz wwozu węgla kamiennego do Unii Europejskiej. Rzeczpospolita Polska stanowczo po tępiła agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, od początku konfliktu zwracając uwagę, że restrykcje będą o tyle skuteczne, o ile powodować będą realne negatywne konsekwencje dla gospodarki i sektora finansów Rosji. Import rosyjskiego węgla pośrednio ma is totny wpływ na bezpieczeństwo Polski także w wymiarze militarnym, gdyż poprzez dopływ funduszy do rosyjskiej gospodarki zwiększa możliwości w zakresie dalszego prowadzenia działań wojennych przeciw Ukrainie. W tym kontekście, stanowi jedno ze źródeł finaso wania agresywnej polityki, a jego odcięcie przyczyniłoby się do zmniejszenia możliwości jej realizacji ograniczając także zasoby na prowadzenie wojny oraz także tempo działań wojennych, co także jest celem wprowadzanych sankcji i działań międzynarodowych. Na podstawie art. 8 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa narodowego zakazano wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w określonych sytuacjach przemieszczania węgla pochodzącego z terytorium Federacj i Rosyjskiej albo Białorusi. Ustawa o szczególnych rozwiązaniach ustanawiająca powyższy zakaz weszła w życie w dniu 16 kwietnia 2022 r. Regulacje zawarte w art. 13 ustawy o szczególnych rozwiązaniach są jednym z elementów sankcji wymierzonych w import suro wców energetycznych z Federacji Rosyjskiej oraz separatystycznych republik obwodu donieckiego i ługańskiego. Obowiązek sporządzenia oświadczenia o kraju pochodzenia węgla i przekazanie go nabywcy ma na celu egzekwowanie zakazu, o którym mowa w art. 8 ustaw y o szczególnych rozwiązaniach i zapobieganie wprowadzaniu do obrotu węgla pochodzącego z ww. źródeł. Jak uprzednio wykazano istnienie obowiązku sporządzania oświadczeń oraz ich treść wynika wprost z brzmienia przepisów art. 13 ust. 2, 4 i 5 ustawy o szcze gólnych rozwiązaniach. W związku z powyższym naruszenie obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach nie może zostać uznane Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 za naruszenie o znikomej wadze. W powyższym kontekście w nie ma znaczenia, że w realiach tej sprawy o znacza to uchybienie dotyczące jednej transakcji, bowiem ustawodawca nie uzależnił istnienia obowiązku od ilości ani wartości zawieranych transakcji czy zdarzeń polegających na wprowadzeniu węgla w obszar lub przemieszczeniu węgla na terenie Rzeczypospolit ej Polskiej. W świetle powyższego zarzut Strony jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Ad. 3 Strona zarzuca naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne przyjęcie, że Strona nie przekazała nabywcy węgla oświadczenia o pocho dzeniu węgla stanowiącego przedmiot transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. mimo, że przedmiotowe oświadczenie zostało przesłane do kupującego 17 lutego 2025 r. Prezes Urzędu stoi na stanowisku, że powyższy zarzut jest bezpod stawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści protokołu i akt kontroli NR.8361.329.2024 wynika niewątpliwie, że Strona nie przedstawiła oświadczenia o pochodzeniu węgla zgodnego z wymaganiami określonymi w art. 13 ust. 4 i 5 ustawy o szczególnych rozwi ązaniach. Spółka w toku kontroli został a poinformowana o stwierdzonym naruszeniu. W oświadczeniu z 16 października 2024 r. podpisanym przez Prezesa Zarządu, przesłanym do Śląskiego WIIH, Spółka wyjaśniła powody, które jej zdaniem w przypadku transakcji stw ierdzonej fakturą VAT nr FS/24/3/4 wyłączały obowiązek wystawienia i przekazania nabywcy oświadczenia o pochodzeniu węgla. Do momentu sporządzenia protokołu kontroli tj. do 22 października 2024 r. Strona nie przedstawiła zgodnego z wymaganiami oświadczenia o pochodzeniu węgla dotyczącego faktury VAT nr FS/24/3/4. W treści protokołu kontroli Spółka zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, została pouczona o możliwości wniesienia uwag bezpośrednio do protokołu lub wniesienia ich na piśmie do Woj ewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w terminie 7 dni od daty przedstawienia protokołu do podpisu. Śląski WIIH 28 października 2024 r. nadał protokół kontroli pocztą poleconą na adres Spółki. Przesyłka została doręczona 31 października 2024 r. Termin do wniesienia uwag do protokołu na piśmie upłynął we czwartek 7 listopada 2024 r. Spółka nie wniosła uwag do protokołu kontroli ani nie złożyła żadnych inny pism i dokumentów. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji 22 stycznia 2025 r. wystosował do Strony zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach oraz postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 kpa. Śląski WIIH w treści postanowienia wyznaczył Stronie termin 14 dni od daty doręczenia postanowienia na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa, to jest dowodów potwierdzających sporządzenie i przekazanie nabywcy informacji w formie oświadczenia o kraju pochodzenia węgla – dotyczącego sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. Przesyłka zawierająca powyższe pisma została doręczona Spółce w dniu 30 stycznia 2025 r. Termin na przedstawienie ww. dowod ów upłynął we czwartek 13 lutego 2025 r. Do momentu wydania decyzji (sygn. NR.8361.329.2024/1DEC/25) czyli do 21 lutego 2025 r., do siedziby Śląskiego WIIH nie wpłynęła żadna przesyłka zawierająca dowody potwierdzające usunięcie naruszenia prawa, to jest s porządzenie i przekazanie nabywcy informacji w formie oświadczenia o kraju pochodzenia węgla – dotyczącego sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy niewątpliwym jest fakt, że Spółka nie wykonała żądania zawartego w postanowieniu Śląskiego WIIH z 22 stycznia 2025 r. Prezes Urzędu wyjaśnia, że Spółka przestawiła dokument potwierdzający nadanie oraz oświadczenie o pochodzeniu węgla do transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr FS/24/3/4 z 15 marca 2024 r. jako załącznik do odwołania nadanego 12 marca 2025 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 Powyższa przesyłka wpłynęła do siedziby organy pierwszej instancji 14 marca 2025 r. W świetle powyższego zarzut Strony jest bezpodstawny. Ad. 4 Strona zarzuc a naruszenie art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i art. 9 kpa poprzez brak poinformowania Strony w toku postępowania administracyjnego w postanowieniu z 22 stycznia 2025 r. jakich konkretnie dowodów oczekuje organ na potwierdzenie przekazania nabywcy deklaracji po chodzenia węgla. Prezes Urzędu stoi na stanowisku, że powyższy zarzut jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. W sentencji postanowienia z 22 stycznia 2025 r. organ pierwszej instancji zażądał wprost przedstawienia: „(…) d owodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa , to jest dowodów potwierdzających sporządzenie i przekazanie nabywcy informacji w formie oświadczenia o kraju pochodzenia węgla (sprzedaż według faktury FS/24/3/4 z dnia 15 marca 2024 r.) …”. W treści uzasadnienia organ pierwsze j instancji wymienił obligatoryjne elementy oświadczenia o pochodzeniu węgla. Postanowienie zostało doręczone Spółce 30 stycznia 2025 r. W świetle powyższego zarzut Strony jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Ad. 5 Strona zarzuca naruszenie art. 189f § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo, że organ postanowieniem z 22 stycznia 2025 r. zastosował wobec Spółki art. 189f § 3 kpa, a strona usunęła rzekome naruszenie prawa. Prezes Urzędu stoi na stanowisku, że powyższy zarzut jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 189f § 3 kpa stanowi, że Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pienięż nej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Jak uprzednio wykazano z akt sprawy wynika, że do momentu wydania decyzji (sygn. NR.8361.329.2024/1DEC/25) czyli do 21 lutego 2025 r. Strona nie prze dstawiła organowi pierwszej instancji dowodów potwierdzających wykonanie postanowienia. Wynika stąd, że w momencie wydania decyzji nie ziściła się przesłanka zastosowania normy zawartej w art. 189f § 3 kpa, w konsekwencji organ pierwszej instancji nie był uprawniony do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. W świetle powyższego zarzut Strony jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Prezes Urzędu po ponownym przeprowadzeniu postępowania postanowił o nieuwzględnieniu wniosku Strony zgłoszonego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Jak uprzednio wykazano w tej sprawie nie ziściły przesłanki obligatoryjnego ani fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia administr acyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu co czyni bezpodstawnym wniosek ewentualny Spółki, o udzielenie pouczenia. W związku z powyższym, wymierzoną karę pieniężną należy wpłacić na rachunek Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katow icach, wskazany w treści decyzji Śląskiego WIIH (sygn. NR.8361.329.2024/1DEC/25 ) z dnia 21 lutego 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego rozstrzygnięcia. Zważywszy na przedstawione okoliczności należało postanowić, jak w sentencji. Decyzj a niniejsza jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 należy wnieś ć za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od w ysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji sk argi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo – administracyjne go. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy poda tkowego lub rzecznika patentowego. 4. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Działu IVa kpa. Podstawa prawna pouczenia art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, 655 i 2320) ; § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 gr udnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymuje: 1. [informacje prawnie chronione] 2. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej