DIH-55/2022

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, 8 kwietnia 2022 r. DIH - 3.707.24.2022.AWS DECYZJA DIH - III/55/2022 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1 706), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 stycznia 2022 r. (nr akt kontroli: BP.8361.110.2021.BK), na mocy któr ej wobec przedsiębiorcy LIDL Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółka Komandytowa … zarządzono usunięcie nieprawidłowości polegającej na braku umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzę tu elektrycznego i elektronicznego, tj. wyeliminowania naruszenia określonego w art. 39 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2020 r., poz. 1893 ze zm.), Prezes Urzędu Konkurencji i Konsumentów - utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 17 oraz 24 listopada 2021 r. inspektorzy reprezentujący Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Lubuskim WIIH” bądź „organem pierwszej instancji” ), działając na podstawie upoważnienia nr BP - 97/2021 z dnia 17 listopada 2021 r. przeprowadzili kontrolę w sklepie … w Gorzowie Wlkp., należącym do ww. przedsiębiorcy: (zwanego dalej: „stroną” bądź „stroną postępowania” ). Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców” ), skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszcz ęcia kontroli z dnia 29 października 2021 r. (sygnatura: BP.8361.110.2021) ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli 2 obejmującego kontrolę przestrzegania przez dystrybutorów przepisów zawartych w art. 37 i art. 39 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zu żytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2020 r., poz. 1893), (zwanej dalej: „ ustawą o zużytym sprzęcie elektrycznym ” bądź „ ustawą o zużytym sprzęcie ”). Niniejsze zawiadomienie doręczono stronie w dniu 4 listopada 2021 r. W związku z nieobecn ością osób uprawnionych do reprezentowania spółki - czynności kontrolne przeprowadzono w obecności dwóch pracowników sklepu. W toku kontroli sprawdzono, czy kontrolowany podmiot realizuje obo wiązki dystrybutora, wskazane w art. 37 oraz art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Ustalono, że przedsiębiorca udostępniał na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny, w tym również za pomocą środków porozumiewania się na odległ ość (na stronie internetowej https://www.lidl.pl ) . Stwierdzono m. in., że w kontrolowanej placówce handlowej, w sąsiedztwie kas uwidoczniono w widocznym dla konsumenta miejscu informację o następującej treści: „ Odpady powstające z produktów oferowanych w sklepach LIDL, takie jak zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz zużyte baterie, jak również odpady opakowaniowe powstałe po oferowanych produktach można przekazywać do P unktów Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych PSZOK. Informacje dotyczące lokalizacji punktów PSZOK oraz godzin ich otwarcia znajdują się na stronie internetowej Urzędu Gminy.” W przywołanej informacji nie wskazano punktów prowadzących zbiórkę zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Powyższe stanowi naruszenie art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Ww. ustalenia kontroli udokumentowano w Protokole kontroli (nr akt kontroli: BP.8361.110.2021), znajdującym się w aktach sprawy. Z uwagi na nieobecność osób upoważnionych do reprezentowania Spółki w dniu 24 listopada 2021 r. Protokół kontroli został podpisany w kontrolowanej placówce przez pra cownika w obecności którego przeprowadzono kontrolę. Jeden egzemplarz Protokołu kontroli został przekazany Spółce pismem z dnia 25 listopada 2021 r. (data doręczenia: 29 listopada 2021 r.). Pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. (data wpływu do WIIH w Gorzowie Wlkp. 20 grudnia 2021 r.) przedsiębiorca udzielił odpowiedzi w sprawie nieprawidłowości stwierdzonych w Protokole kontroli, przedstawiając własne wnioski i stanowisko w rzeczonej sprawie. Podniósł m. in., że ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektr onicznym nie nakazuje podawania dokładnych adresów miejsc zbierania odpadów, a jedynie informacji o nich. Zdaniem spółki informowanie klientów o dokładnych adresach punktów selektywnej zbiórki zużytego sprzętu za pośrednictwem strony internetowej gminy jes t wystarczające. Ponadto, zdaniem przedsiębiorcy ustawa o zużytym sprzęcie nie precyzuje na jakim obszarze przedmiotowe punkty powinny być wskazane. 3 W oparciu o zebrany materiał dowodowy, na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Ko deks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, z późn. zm.) (zwanej dalej: „ Kpa ”), w związku z art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 oraz art. 32 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706), Lubuski WIIH zaw iadomieniem z dnia 17 grudnia 2021 r., (nr BP.8361.110.2021.BK) poinformował spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w celu wydania Zarządzenia pokontrolnego w drodze decyzji, w sprawie usunięcia nieprawidłowości polegającej na braku umi eszczenia w widocznym miejscu, w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Jednocześnie, w piśmie tym organ, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, pouczył stronę o przysługującym jej prawie do brania udziału w każdym stadium postępowania, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, a także przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Niniejsze zawiadomienie doręczono stronie w dniu 22 grudnia 2021 r. Strona postępowania nie skorzystała jednak z przysługujących jej uprawnień. W dniu 14 stycznia 2022 r. Lubuski WIIH, działając na podstawie art. 32 i art. 5 ust. 2 usta wy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706) oraz art. 104 Kpa, wydał decyzję (znak sprawy: BP.8361.110.2021.BK) w sprawie usunięcia przez spół k ę nieprawidłowości polegającej na braku umieszczenia w widocznym miejscu w pun kcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego, zgodnie z art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Ww. decyzja została doręczona stronie w dniu 19 stycznia 2022 r. W dniu 7 lutego 2022 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji” ) otrzymał za pośrednictwem Lubuskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji. W piśmie tym (złożonym przez pełnomocnika – radcę prawnego działającego na mocy udzielonego pełnomocnictwa) str ona zaskarżyła w całości decyzję Lubuskiego WIIH z dnia 14 stycznia 2022 r. (znak: BP.8361.110.2021.BK). Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie pr awa materialnego, tzn. przepisu: 1) art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż rzeczony przepis nakłada na przedsiębiorcę jako dystrybutora zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego obowiąze k podania – w stosunku do zbierającego zużyty sprzęt – „konkretnych adresów w placówkach sprzedaży stacjonarnej” (str. 4 decyzji), podczas gdy wystarczającym dla spełnienia przez przeds iębiorcę - jako dystrybutora obowiązku wskazanego w art. 39 pkt 2 ustawy o zużyty m sprzęcie - jest zamieszczenie w każdym ze sklepów na terenie danego województwa jedynie informacji o tym, że wykazy o punktach zbierania zużytego sprzętu na terenie danego województwa są zamieszczane na stronach www danej gminy (gmin); 4 2) art. 7a § 1 Kpa po przez zaniechanie jego stosowania w niniejszej sprawie, co spowodowało rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych pojęcia „informacji” określonych w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie na niekorzyść spółki , pomimo iż zagadnienie prawne, które wyłoniło się w związku z zastosowaniem rzeczonego przepisu w niniejszej sprawie nie było dotychczas przedmiotem rozstrzygnięcia w orzecznictwie, co powinno skłonić organ do rozstrzygnięcia tejże wątpliwości na korzyść s trony . Pismem z dnia 17 lutego 2022 r. Prezes UOKiK poinformował ww. przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Lubuskiego WIIH z dnia 14 stycznia 2022 r. (nr akt kontroli: BP.8361.110.2021.BK) oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami s prawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Dodatkowych dowodów i materiałów do sprawy nie wniesiono. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje ocen y, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest woj ewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlowej, zgodn ie z art. 87 ustawy o zużytym sprzęcie, należy kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów zawartych w art. 37 i 39 ww. ustawy. Przepis wskazuje przy tym, że kontrola ta jest przeprowadzona na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art . 4 pkt 2 ustawy zużytym sprzęcie pod pojęciem dystrybutora rozumie się osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzają cym sprzęt. Natomiast, art. 4 pkt 23 ustawy o zużytym sprzęcie wskazuje, że zbierający zużyty sprzęt to podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie zbierania zużytego sprzętu, który posiada decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na zb ieranie zużytego sprzętu. 5 Stosownie do art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzęt u za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Zgodnie z art. 91 pkt 26 c) ustawy o zużytym sprzęcie, narus zenie przepisów art. 39 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie, jest sankcjonowane administracyjną karę pieniężną, stosownie do art. 92 pkt 5 ww. ustawy, w wysokości od 5.000 zł do 500.000 zł. Ponadto, jak wskazuje treść art. 32 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706), jeżeli jest to niezbędne dla usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wojewódzki inspektor wyda, w drodze decyzji, zarządzenie pokontrolne. Kontrolowany jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspekt ora, w wyznaczonym terminie, o sposobie wykonania zarządzenia. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem przedsiębiorcy od decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 styczn ia 2022 r. (sygnatura akt: BP.8361.110.2021.BK), na mocy której ww. przedsiębiorcę zobligowano do wyeliminowania nieprawidłowości tj. umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elek tronicznego, zgodnie z art. 39 pkt 2 ww. ustawy, w placówce handlowej w Gorzowie Wlkp. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes UOKiK uznał, że ustalenia kontroli poczynione przez Lubuski WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że kontr olowany przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku informacyjnego wskazanego w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. W rezultacie kontroli przeprowadzonej w dniu 17 listopada 2021 r., w placówce handlowej – w sklepie w Gorzowie Wlkp., w sąsiedztwie kas uw idoczniono w widocznym dla konsumentów miejscu, informację (komunikat) o następującej treści: „ Odpady powstające z produktów oferowanych w sklepach LIDL, takie jak zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz zużyte baterie, jak również odpady opakowanio we powstałe po oferowanych produktach można przekazywać do Punktów Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych PSZOK. Informacje dotyczące lokalizacji punktów PSZOK oraz godzin ich otwarcia znajdują się na stronie internetowej Urzędu Gminy.” Informacja pow yższa nie zawierała jednak wskazanych punktów prowadzących zbiórkę zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, co narusza art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, w szczególności Protokołu kontroli (nr akt kontroli: BP.8361.110.2021), organ drugiej instancji nie miał wątpliwości co do faktu 6 naruszenia przepisu, o którym mowa w art. 39 pkt. 2 ustawy o zużytym sprzęcie przez przedsiębiorcę . Udokumentowany w Protokole ko ntroli stan faktyczny również nie budzi zastrzeżeń po stronie organu drugiej instancji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że kontrolowany podmiot nie zrealizował w sposób należyty obowiązku uwidaczniania w miejscu sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Tym samym, Prezes UOKiK w pełni podziela stanowisko Lubuskiego WIIH wyrażone w Zarządzeniu pokontrolnym (wydanym w drodze decyzji administracyjnej) w zakresie usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podcz as kontroli. Strona postępowania w piśmie odwoławczym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tzn. przepisu: 1) art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż rzeczony przepis nakłada na przedsiębiorcę jako dystrybutora zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego obowiązek podania – w stosunku do zbierającego zużyty s przęt – „konkretnych adresów w placówkach sprzedaży stacjonarnej” (str. 4 decyzji), podczas gdy wystarczającym dla spełnienia przez spółkę - jako dystrybutora obowiązku wskazanego w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie - jest zamieszczenie w każdym ze skl epów na terenie danego województwa jedynie informacji o tym, że wykazy o punktach zbierania zużytego sprzętu na terenie danego województwa są zamieszczane na stronach www danej gminy (gmin); 2) art. 7a § 1 Kpa poprzez zaniechanie jego stosowania w niniejszej sprawie, co spowodowało rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych pojęcia „informacji” w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie na niekorzyść sp ółki , pomimo iż zagadnienie prawne, które wyłoniło się w związku z zastosowaniem rzeczonego przepisu w niniej szej sprawie nie było dotychczas przedmiotem rozstrzygnięcia w orzecznictwie, co powinno skłonić organ do rozstrzygnięcia tejże wątpliwości na korzyść strony . W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że w jego przekonaniu organ błędnie przyjął i wskazał (w sentencji decyzji oraz na stronie 4 decyzji), że na nim jako dystrybutorze ciąży obowiązek podania, w stosunku do zbierającego zużyty sprzęt „konkretnych adresów w placówkach sprzedaży stacjonarnej”, albowiem nie znajduje ono oparcia w prz episie, którego rzekome naruszenie organ usiłuje dopatrzyć się w działaniach strony . Przytaczając treść art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, skarżąca spółka stwierdziła, że organ bezskutecznie próbuje wywieść z literalnego brzmienia tegoż przepisu – obow iązek umieszczania w widocznym miejscu informacji o punktach zbierania sprzętu. Zdaniem strony obowiązek ten organ interpretuje rozszerzająco, błędnie oraz na niekorzyść spółki , a tym samym narusza zasadę wyrażoną w art. 7a § 1 Kpa. Skarżąca spółka dokonała porównania obowiązków, jakie na dystrybutorów oraz podmioty zbierające zużyty sprzęt nakłada ustawa o zużytym sprzęcie. Zdaniem spółki obowiązki dystrybutora o zużytym sprzęcie ograniczają się jedynie do obowiązku informacyjnego (art. 7 37, art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie), bez wskazywania informacji o konkretnych adresach punktów zbierania zużytego sprzętu. Przytaczając art. 45 ust. 1 ww. ustawy o zużytym sprzęcie wskazała, że to podmiot zbierający zużyty sprzęt, a nie dystrybutor jest zobowiązany przekaz ywać wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta m. in. informacje zawierające adresy punktów zbierania sprzętu. Odwołujący podniósł również, że dystrybutor może nie dysponować wiedzą odnośnie podmiotów ich aktualnych, dokładnych adresów oraz poddał w w ątpliwość czy w ogóle powinien on ujawniać je w punkcie sprzedaży, zwłaszcza że podmioty zbierające zużyty sprzęt (a nie dystrybutorzy) są zobowiązani do przekazywania szczegółowych danych jedynie właściwym organom (wskazanym w art. 45 ww. ustawy). Ponadto , strona wytknęła organowi, że zaskarżona decyzja jest dotknięta błędem o charakterze prawa materialnego, albowiem organ zaniechał zastosowania w niniejszej sprawie art. 7a § 1 Kpa, a więc w sytuacji wątpliwości co do treści normy prawnej nie rozstrzygnął tych wątpliwości na korzyść strony . Wątpliwości strony co do treści normy prawnej dotyczą pojęcia „informacji” oraz sposobu jego interpretacji w kontekście art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Strona analizując szczegółowo definicję „informacji” (i rozpa trując ów termin na poziomie: syntaktycznym, semantycznym oraz pragmatycznym) stwierdziła, że jest on w zasadzie pojęciem niedefiniowalnym. Jej zdaniem również organ niesłusznie utożsamił znaczenie pojęcia „informacji” z pojęciem „adres”, wskazanym w art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Na koniec uzasadnienia strona wskazała na stosowane w orzecznictwie zasady związane z art. 7a § 1 Kpa i przytoczyła fragmenty wyroków (wyrok NSA z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt: III OSK 582/21 oraz wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt: III OSK 3286/21). W jej przekonaniu również zaistniał tzw. pat interpretacyjny (przypadek w którym pomimo użycia różnych metod wykładni wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przep isu), który powinien zostać rozstrzygnięty na korzyść spó łki . Odpowiadając na powyższe zarzuty, Prezes UOKiK stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że obowiązkiem przedsiębiorcy, który udostępnia na rynku sprzęt elektryczny, jako profesjonalnego uczestnika obrotu, jes t znajomość przepisów dotyczących jego działalności i ich respektowanie. Przepisy te jednoznacznie stwierdzają, iż to przedsiębiorca jako dystrybutor ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie obowiązków, jakie nakłada na niego ustawa o zużytym sprzęcie e lektrycznym. Z punku widzenia zastosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie kluczowe znaczenie ma fakt, iż w trakcie trwania czynności kontrolnych informacje, o którym mowa w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, nie były dostępne dla konsumentów, co znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zauważyć należy również, że przedsiębiorca dotychczas nie podjął działań naprawczych w tym zakresie, nie usunął nieprawidłowości do których zobligował go Lubuski WIIH. Celem ustawodawcy przy tworzeni u przepisów ustawy o zużytym sprzęcie było m. in. umożliwienie użytkownikom sprzętu, pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci 8 zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, poprzez dostęp do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpad y pozostawić. Uzyskanie przez konsumentów powyższej wiedzy niewątpliwie przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, poprzez ograniczanie pozostawiania zużytego, niepotrzebnego już sprzętu w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Prz ekazanie informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu jest więc bardzo istotne z punktu widzenia interesów konsumentów. Mając powyższe na względzie, każdy dystrybutor sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych, sko ro podjął się prowadzenia (wykonywania) tego rodzaju działalności, powinien w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który prowadzi – umieszczać wymagane informacje, o których mowa w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sp rzęcie elektrycznym. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy, bez wyjątku, który jest dystrybutorem wprowadzającym sprzęt w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie. Organ drugiej instancji w dalszej kolejności zauważa, że czynność umieszczania (wywieszania) wymaganych informacji dla klientów jest okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy. Powinnością organu kontrolującego jest natomiast zweryfikowanie, czy wymagane obowiązki informacyjne są wykonywane przez prz edsiębiorców (dystrybutorów) w sposób należyty. Prezes UOKiK wskazuje dalej, że strona postępowania w ramach realizacji ustawowego obowiązku określonego w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, w punkcie sprzedaży detalicznej, zamieściła informację niepe łną, komunikat o charakterze ogólnym. Jest to informacja sygnalizująca konsumentom możliwość przekazywania różnego rodzaju odpadów (w tym zużytego sprzętu) do Punktów Selektywnego Zbierania Odpadów (PSZOK), a zarazem odsyłająca konsumentów do informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, które mogą odnaleźć na stronie internetowej Urzędu Gminy. Nie zawiera ona konkretnych, bliższych danych (np. adresów podmiotów), a więc informacji o punktach zbierania elektrośmieci, lecz wskazuje jedynie gdzie, w jakim miejscu można te wymagane informacje odnaleźć. Zdaniem Prezesa UOKiK tak przedstawiona informacja nie czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Konsument powinien bowiem za każdym razem (w miejscu, gdzie nabywa sprzęt ele ktryczny lub elektroniczny) otrzymać precyzyjną, czytelną i łatwo dostępną informację o konkretnych punktach zbierania zużytego sprzętu, bez konieczności podejmowania dodatkowych działań w celu ustalenia tych informacji. W rozumieniu Prezesa UOKiK punkty z bierania zużytego sprzętu – to określone miejsca, przedsiębiorstwa, zakłady, placówki, firmy itp., a więc podmioty gospodarcze zajmujące się odbieraniem sprzętu, które prowadzą daną działalność pod konkretnymi adresami. Jak wskazuje Słownik Języka Polskieg o PWN – „ punkty” to „określone miejsca na terenie jakiejś przestrzeni”. Oczywistym zatem dla organu jest, że intencją ustawodawcy było zobligowanie dystrybutorów do umieszczania informacji o konkretnych danych adresowych punktów zbiórki zużytego sprzętu. Tym samym, Prezes UOKiK podkreśla, że podziela w pełni stanowisko Lubuskiego WIIH w tej materii. Ustawodawca w art. 39 pkt ustawy o zużytym sprzęcie wprost wymaga, by 9 konsumenci uzyskiwali w punkcie sprzedaży informacje o punktach zbierania zużytego sprzęt u, a nie byli odsyłani do strony internetowej Urzędu Gminy, co wymaga wykonywania dodatkowych zabiegów, czynności. Należy również zauważyć, że nie wszyscy konsumenci posiadają dostęp do Internetu lub potrafią odszukać właściwe informacje w Internecie (zwła szcza osoby w podeszłym wieku). Prezes UOKiK wskazuje dalej, że obowiązek informowania klientów o punktach zbierania zużytego sprzętu, został uregulowany również na poziomie unijnym, tzn. w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 li pca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz. Urz. UE L197 z 24.7.2012). Punkt 25 preambuły ww. dyrektywy stanowi, że: „Do celów skutecznego zbierania WEEE niezbędne jest przekazanie użytkownikom informacji w sprawie w ymogu zaniechania pozbywania się WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz wymogu selektywnej zbiórki WEEE, a także w sprawie systemów zbierania i ich znaczenia dla gospodarowania WEEE. Informacje te wymagają właściwego oznaczania EEE, który mógł by skończyć w koszach na śmieci lub podobnych punktach zbierania odpadów komunalnych.” Dodatkowo, jak wskazano w artykule 14 ust. 1 ww. dyrektywy ( Informacje dla użytkowników ): 1) Państwa członkowskie mogą wymagać, by producenci informowali kupujących, w ch wili sprzedaży nowych produktów, o kosztach zbierania, przetwarzania i przyjaznego dla środowiska unieszkodliwiania. Wspomniane koszty nie mogą przekraczać jak najdokładniej oszacowanych faktycznie poniesionych kosztów. 2) Państwa członkowskie zapewniają, aby użytkownicy EEE w gospodarstwach domowych otrzymali niezbędne informacje dotyczące: a) wymogu zaniechania pozbywania się WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz wymogu selektywnej zbiórki takiego WEEE; b) udostępnionych im systemów zwrotu i zbieran ia zachęcających do koordynowania systemów informacji dotyczących dostępnych punktów zbierania, niezależnie od producentów lub innych podmiotów, którzy je założyli; c) ich roli w przyczynianiu się do ponownego użycia, recyklingu i innych form odzysku WEEE; d) potencjalnych skutków dla środowiska i zdrowia ludzkiego, wynikających z obecności substancji niebezpiecznych w WEEE; e) znaczenia symbolu podanego w załączniku IX. W dalszej kolejności Prezes UOKiK wyjaśnia, że interpretacja przepisów prawa przez przedsiębio rcę oraz sugerowanie, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z patem informacyjnym , nie dowodzi, że organ naruszył przepis zawarty w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 7a § 1 Kpa. Nie można też mówić o rozstrzygnięciu sprawy na korzyść przedsiębiorcy, w sytuacji gdy brak jest wątpliwości co do treści normy prawnej po stronie organu drugiej instancji. Sam fakt, że strona przedstawiła odmienną wykładnię 10 przepisów niż przyjął organ, nie przesądza o istnieniu wątpliwości co do treści norm pr awnych znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie. Poza tym, stronie udowodniono, że dopuściła się naruszenia przepisu określonego w art. 39 pkt 2 ww. ustawy, tj. nie wywiesiła informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, do których była zobligow ana. Przytoczone przez stronę przepisy prawne ani podniesiona argumentacja w żaden sposób nie dowodzą, że Lubuski WIIH prowadząc postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wykraczał poza ustanowione przepisy prawa bądź uchybił przywołanym w odwołani u przepisom. Organ działał w granicach ściśle określonych i przyznanych mu kompetencji ustawowych, egzekwując konsekwentnie wymagania wynikające z regulacji prawnych oraz kierując się nadrzędną zasadą ochrony interesów konsumentów. Odmienny sposób postrzeg ania przez stronę zacytowanego przez stronę przepisu art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, który jest interpretacją subiektywną, nie dowodzi, że w niniejszym przypadku doszło do błędnej wykładni (subsumpcji) przepisów prawa po stronie organu. Prezes UO KiK pragnie również na marginesie zaznaczyć, że chybiony jest również argument strony, zgodnie z którym uznała, że wobec zaistniałych wątpliwości interpretacyjnych oraz w związku z brakiem utrwalonego orzecznictwa w przedmiotowej sprawie, organ powinien wy dać rozstrzygnięcie korzystne dla strony . Ponadto, dywagacje przedsiębiorcy w zakresie analizy pojęcia „informacje” nie są w ocenie Prezesa UOKiK przekonujące. Organ drugiej instancji ponownie w tym miejscu wyjaśnia, że ustawodawca w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie w sposób jasny wskazuje na obowiązek umieszczania informacji o punktach zbierania zużytego sprzęt u, nie zaś gdzie te informacje można odnaleźć (podkreślenia Prezesa UOKiK) bądź odszukać samodzielnie. Należy również podkreślić, że strona jako profesjonalny podmiot gospodarczy działający od dłuższego czasu na rynku posiadała wiedzę, o tym jakie ciążą n a niej obowiązki informacyjne, o czym świadczy chociażby wywieszona w sąsiedztwie kas informacja w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Strona nie usunęła nieprawidłowości w zakresie obowiązków wskazanych w art. 39 pkt 2 us tawy o zużytym sprzęcie, pomimo, iż organ konsekwentnie informował ją o uchybieniach w toku postępowania kontrolnego a następnie administracyjnego. W piśmie odwoławczym oraz w piśmie z dnia 17 grudnia 2021 r. (odpowiedź przedsiębiorcy w sprawie nieprawidło wości stwierdzonych w trakcie kontroli) spółka usiłowała ponad wszelką wątpliwość dowieść, że nie ma obowiązku podawania dokładnych adresów zbierania odpadów oraz utrzymywała, że jej zdaniem informacje które zamieściła są wystarczające, a przedsiębiorca wł aściwe informacje o dokładnej lokalizacji, aktualnych adresach punktów zbierania zużytego sprzętu odnajdzie na stronach gminy, która ma obowiązek publikowania zaktualizowanych danych. Prezes UOKiK z całą stanowczością stwierdza, że obowiązkiem strony jako dystrybutora sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest stosowanie się do obowiązujących przepisów prawa. 11 O obowiązku umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu postanowił ustawodawca i to on decyduje, czy dana informacja jest istotna i wystarczająca. Przechodząc do argumentacji strony i dokonanego przez nią porównania obowiązków dystrybutora z obowiązkami nakładanymi na podmioty zbierające zużyty sprzęt (art. 42, art. 45 ustawy o zużytym sprz ęcie), organ drugiej instancji stwierdza, że pozostaje ona bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Strona zauważyła, jak zresztą słusznie, że art. 42 i art. 45 ww. ustawy odnosi się do podmiotów zbierających zużyty sprzęt, a nie dystrybutorów. Zatem, ww. prz episy nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Brak literalnego wskazania przez ustawodawcę informacji „o adresach” punktów zbierania zużytego sprzętu w art. 39 pkt 2 ww. ustawy nie oznacza, że przedsiębiorca nie musi podawać tychże do wiadomośc i konsumentów. Konsument z założenia ma być rzetelnie poinformowany o punktach zbierania elektrośmieci, a więc powinien bezpośrednio otrzymać w miejscu sprzedaży, w widocznym miejscu, informacje o sprecyzowanych bliżej miejscach, adresach, placówkach, któr e zajmują się zbiórką zbędnego sprzętu. Organy kontrolne w taki właśnie, powszechnie i jednolicie przyjęty sposób egzekwują tenże obowiązek. Organ drugiej instancji nie może przychylić się również do argumentacji strony, która na podstawie własnej interpr etacji przepisu art. 45 ustawy o zużytym sprzęcie stwierdziła (wywiodła), że: „dystrybutor po prostu nie może mieć wiedzy” o aktualnych danych adresowych podmiotów, „(…) skoro informację taką podmioty muszą przekazywać jedynie wójtowi, burmistrzowi albo pr ezydentowi miasta, a nie dystrybutorowi”. Powinnością dystrybutora, którym niewątpliwie jest odwołująca spółka – niezależnie od obowiązków które posiada również zbierający zużyty sprzęt - jest dbałość o pozyskanie (posiadanie) wiedzy o aktualnych działając ych punktach, miejscach odbioru zużytego sprzętu elektrycznego (elektronicznego), a następnie przekazanie jej konsumentom w formie odpowiedniej i łatwo dostępnej wywieszki, informacji, komunikatu. Odwołujący, tę wiedzę również może m. in. odnaleźć na stron ach internetowych urzędu gminy, zamiast odsyłać na nią/ do niej klientów. Należy w tym miejscu należy zwrócić uwagę na istotną kwestię, tj. rozróżnić obowiązki informacyjne dystrybutorów wynikające z ustawy o zużytym sprzęcie (art. 37 oraz art. 39) od obo wiązków innych podmiotów, zobowiązanych do zapewnienia punktów zbiórki odpadów. Strona zdaje się nie dostrzegać, że obowiązki te, choć w niektórych aspektach wydają się być podobne, powinny być/są realizowane przez podmioty takie jak gminy czy dystrybutorz y sprzętu w sposób zupełnie niezależny, odrębny. Stwierdzić należy, iż informowanie przez gminę o punktach zbierania odpadów dotyczy innych podmiotów (gmin, a nie dystrybutorów), ponieważ wykonywane jest w oparciu o inny akt prawny (ustawę o utrzymaniu czy stości i porządku w gminach, a nie ustawę o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym). Tym samym, przekazywanie przez gminę informacji o punktach zbiórki zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, nie zastępuje i nie zwalnia dystrybutora od wy pełniania przez niego obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym . 12 Reasumując, ustalenia kontroli wprost wskazują, na czym polegało naruszenie prawa przez kontrolowanego, a przedstawione przez skarżącego wywody nie zasługują na uwzględnienie, dlatego też Prezes UOKiK nie widzi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także zastosowania art. 7a § 1 KPA. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wy daje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ pierwszej instancji. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, że podjęta przez Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej dec yzja była prawidłowa. W konsekwencji, organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej, na mocy której stronę zobligowano do usunięcia nieprawidłowości polegającej na braku umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży inf ormacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, tj. wyeliminowania naruszenia określonego w art. 39 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2020 r., poz. 1893 ze zm.) . Tym samym, decyzja Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 14 stycznia 2022 r. (nr akt sprawy: BP.8361.110.2021.BK) powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orze kł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w War szawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobierana jest opłata stała. 3. W przypadku wniesien ia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępo wania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 13 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie ui szczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540). Z up. Prezesa Urzędu Ochro ny Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/