DIH-49/2017

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 05 lipca 2017 r. DECYZJA DIH-1/49/2017 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm. ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1063), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1604, z późn. zm.) , Prezes Ur zędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Pauliny Szczuckiej , prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa „PAULA” Paulina Szczucka „EUROSKLEP” w Przybysławicach , od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkie go Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2017 r. (nr akt: D/KA.ŻG .8361.19.2017 ), którą wymierzo no w w. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych ) z tytułu wprowadzenia do obrotu siedmiu partii a rtykułów rolno - spożywczych niewłaściwej jakości handlowej z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzj ę . UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 2 – 8 lutego 2017 r. przez inspektorów repreze ntujących Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, zwanego dalej „ Wielkopolskim WIIH” , w sklepie mieszczącym się przy ul. Konopnickiej 1B w Ostrowie Wielkopolskim, należącym do przedsiębiorcy Pauliny Szczuckiej , prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa „PAULA” Paulina Szczucka „EUROSKLEP” w Przybysławicach , zwanej dalej również „ stron ą ” , oceniono prawidłowość oznakowania środków spożywczy ch w opakowaniach jednostkowych. W wyniku powyższego stwierdzono, że siedem partii o łącznej wartości 810,40 zł , tj.: 1) SCHOKO BUTTERKEKS 125g e, w ilości 12 op., o wartości 54,00 zł, EDEKA ZENTRALE AG&Co.KG D-22291 Hamburg, 5014841; 2) Weisse Schokolade mit ganzen Haselnüssen (27%) 125g e, w ilości 15 op., o wartości 82,50 zł, Moser Roth Gmbh Waldstr. 27, D-13403 Berlin; DIH - 709 - 67 ( 5 )/1 7 / JK Strona 2 z 9 3) Pflanzenöl aus Raps 1 Liter e, w ilości 3 but., o wartości 22,50 zł, EDEKA ZENTRALE AG&Co.KG D-22291 Hamburg, 5176033; 4) Capri- Sonne 200 ml e, w ilości 227 op., o wartości 272,40 zł, Deutsche SiSi -Verke Betribs GmbH, D-69009 Heidelterg; 5) Kaffee Dallmayr Ethiopia 500 g e, w ilości 8 op., o wartości 248,00 zł, Alois Dallmayr Dienerstrasse 14- 15, 80331 Müncher Gemahlen/Vakuumverpackt; 6) Früchte Tee – Fruchtiger Genuss 75 g e, w ilości 14 op., o wartości 77,00 zł, EDEKA ZENTRALE AG&Co.KG D-22291 Hamburg, 5009886; 7) Nuss Müsli Mit Sultaninen Und Nüssen 1000g e, w ilości 6 op., o wartości 54,00 zł, EDEKA ZENTRALE AG&Co.KG D-22291 Hamburg, 5000914, nie odpowiadało jakości handlowej z uwagi na brak polskiej wersji językowej wy kazu danych szczegółowych, których podanie jest obowiązkowe, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zm iany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Ko misji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 r., s. 18 , z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 1169/2011” , co narusza art. 15 tego rozporządzenia . Ponadto brak oznakowania w języku polskim naruszał przepisy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. 2016 r. poz. 1604, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , oraz art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpiec zeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 149, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia” . Ustalenia kontroli udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 8 lutego 2017 r. (nr akt kontroli: D/KA. Ż G.8361.19.2017), załą czniku do Protokołu oraz Protokole oględzin nr 2 . W związku z powyż szym, pismem z dnia 22 marca 2017 r., Wielkopolski WIIH zawiadomił przedsiębiorcę Paulinę Szczucką, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa „PAULA” Paulina Szczucka „EUROSKLEP” w Przybysławicach , o wszczęciu postępowania administracyjn ego w przedmiocie wymierzenia jej kary pieniężn ej o kreślonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości hand lowej z tytułu wprow adzenia do obrotu siedmiu partii niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, a także o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów . Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 21 kwietnia 2017 r. (nr akt: D/KA. Ż G.8361.19.2017), Wielkopolski WIIH, wymierzył przedsiębiorcy Paulinie Szczuckiej , prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa „PAULA” Paulina Szczucka „EUROSKLEP” w Przybysławicach , w oparciu o art. 40a ust. 1 pk t 3 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w wysokości 1.000 zł (słownie: tysiąc Strona 3 z 9 złotych) w związku z wprowadzeniem do obrotu siedmiu partii produktów niewłaściwej jakości handlowej . Pismem z 8 maja 2017 r., prz edsiębiorca Paulina Szczucka, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa „PAULA” Paulina Szczucka „EUROSKLEP” w Przybysławicach , złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zwanego dalej również „Prezesem UOKiK” , odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zas karżonej decyzji i umorzenie postępowania . Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej „ k.p.a. ” . W uzasadnieniu strona podniosła, że nie zgadza się z interpretacją organu pierwszej instancji obowiązków wynikających z art. 15 rozporządzenia 116 9/2011. Strona poinformowała także, że kontrola przeprowadzona w 2016 r. przez Państwową Inspekcję Sanitarną , również w zakresie oznakowania produktów , nie wykazała nieprawidłowości . Pismem z 13 czerwca 2017 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Paulinę Szczucką, prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa „PAULA” Paulina Szczucka „EUROSKLEP” w Przybysławicach , że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 k.p.a., prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzyst ała z przysługując ego jej uprawnienia. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 01.02.2002 r., s. 1, z p óźn. zm.) , zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Rozporządzenie 1169/2011 doprecyzowało w art. 8 zasady odpowiedzialności podmiotów za informację o żywności. Przepis art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informację na temat żywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat żywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz wymogami odpowiednich pr zepisów krajowych. Ponadto, p odmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych Strona 4 z 9 mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione (art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia). Definicja jakości handlowej zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej obejmuje cechy artykułu rolno - spożywczego w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania artykułów rolno - spożywczych, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W myśl przepisu art. 8 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną żywnością. Jak stanowi art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011, bez uszczerbku dla art. 9 ust . 3 obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być podane w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów z państw członkowskich, w których dany środek spożywczy jest wprowadzany na rynek. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, artykuły rolno - spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane co najmniej w języku polskim. Art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi natomiast, że środki spożywcze wprowadzane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej muszą być oznakowane w języku polskim. Środki spożywcze mogą być ponadto oznakowane w innych językach. Przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 tej ustawy wskazuje natomiast, że każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno - spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przep isach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno - spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu , zakres naruszenia, dotychc zasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno- spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych . W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej w sklepie należąc ym do przedsiębiorcy Pauliny Szczuckiej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa „PAULA” Paulina Szczucka „EUROSKLEP” w Przybysławicach , Wielkopolski WIIH stwierdził, że wprowadzone do o brotu siedem partii artykułów rolno - spożywczych nie odpowiada wymaganiom jakości handlowej z u wagi na brak oznaczeń w języku polskim . W związku z powyższy m, organ pierwszej instancji, wydał decyzję, na podstawie której, z tytułu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno - spożywczych niewłaściwej jakości handlowe j, w oparciu o ar t. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 1.0 00 zł . W ocenie Prezesa UOKiK, decyzja organu pierwszej instancji jest pr awidłowa . Strona 5 z 9 Odwołując się od decyzji , strona kwestionuje ustalony przez Wielkopolskiego WIIH stan faktyczny, próbując dowieść, że wprowadzonych przez nią do obrotu artykułów rolno - spożywczych nie dotyczył obowiązek oznacze nia informacjami w języku polskim . Zdaniem strony, art. 15 rozporządzenia 1169/2011 nie mówi o tym, że skład produktu ma być zamieszczony w języku urzędowym danego kraju, a jedynie, że język ten ma być łatwo zrozumiały. Strona podniosła, że specyfika opisów składu produktów spożywczych jest taka, że niektóre słowa brzmią podobnie, a nawet tożsamo w języku polskim i języku or yginalnym, czego przykładem może być słowo cacao albo mussli . Wymogi stawiane przez ww. przepis, w opinii strony, dotyczą podawania tzw. „składników – niespodzianek”, czyli nietypowych substancji i alergenów. Strona twierdzi, iż organ żąda również, aby szczegółowe oznaczenie produktu dotyczyło także procentowego udziału poszczególnych składników w produkcie, czego nie podają nawet sami producenci. Zbadanie tego wymagałoby przeprowadz enia specjalistycznych badań, a to wiązałoby się dla sprzedawcy detaliczneg o z ogromnymi kosztami. Dalej strona stwierdza , że zgodnie z art. 30 rozporządzenia 1169/2011 obowiązkowe są jedynie informacje o wartości odżywczej, zawartości białka, tłuszczów, kwasów tłuszczowych nasyconych, węglowodanów i cukrów. Odnosząc się do zar zu tów podniesionych przez stronę w odwołaniu , Prezes UOKiK stwierdził, co następuje. Rozumowanie ww. przepisów przedstawione przez stronę nie może być przez organ przyjęte . Nie można zgodzić się z tłumaczeniem strony, iż przepisy nie stanowią o obowiązku umi eszczania informacji o produkcie w języku urzędowym państwa, w którym produkt ma być wprowadzony do obrotu. Wprawdzie przepis art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1169/20 11 wskazuje, że obowiązkowe informacje o produkcie mają być zamieszczone w język u łatwo zrozu miały m dla konsumenta, j ednakże zgodnie z ust. 2 ww. przepisu, na swoim własnym terytorium państwa członkowskie, w których dany środek spożywczy jest wprowadzany na rynek, mogą określić, że dane szczegółowe są podawane w jednym lub w kilku języ kach urzędowych Unii. Polski ustawodawca w art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, którego organ pierwszej instancji nie przywołał jako naruszonego przepisu, ustanowił wymóg, aby artykuły rolno - spożywcze wprowadzane do obrotu były oznakowane co najmniej w języku polskim. Taki sam wymóg ustanowiono również w art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w myśl którego środki spożywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Polski muszą być oznakowane w języku polskim . Nie ulega zatem wątpliwości, że przedsiębiorcy wprowadzający produkt na rynek polski muszą dostarczyć pisemne inf ormacje o nim w języku polskim . Obowiązek ten dotyczy nie tylko informacji obowiązkowych, ale wszystkich istotnych informacji o produkcie (zgodnie z art. art. 2 ust. 2 l it. j rozporządzenia 1169/2011 „oznakowanie/etykietowanie” to m.in. wszelkie napisy i dane szczegółowe). Nie ma wię c tu znaczenia fakt , że niektóre słowa brzmią podobnie, a nawet tożsamo zarówno w języku polskim, jak i języku producenta. Za zupełnie niezrozumiałe należy uznać zatem stanowisko strony, iż wymóg tłumaczenia na język polski dotyczy tylko „tzw. składników - niespodzianek”, czyli nietypowych substancji i alergenów. Dane szczegółowe, których podanie jest obowiązkowe zostały bowiem wymienione w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011 i jest to 12 kategorii, w tym m.in. nazwa żywności , wykaz składników, ilość Strona 6 z 9 składników czy wartość odżywcza . Informacje obowiązkowe wskazane w ww. przepisie muszą być podane w języku łatwo zrozumiałym dla konsumenta z państwa, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu, o czym stanowi art. 15 ust. 1 ww. rozporządzenia (jak była mowa wyżej, w Polsce w języku polskim) . Dane te są określane słownie i liczbowo (art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1169/2011). Wia domym jest, że jeżeli informacje zostały po dane liczbowo, to nie będą one tłumaczone. Odnośnie zaś podawania procentowego udziału poszczególnych składników w produkcie Prezes UOKiK zwraca uwagę, że zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011 jest ono obowiązkowe, gdy dany składnik lub dana kategoria składników: a) występują w nazwie środka spożywczego lub są zwykle kojarzone z tą nazwą przez konsumenta; b) są podkreślone w etykietowaniu słownie, obrazowo lub graficznie; lub c) są istotne w celu scharakteryzowania danego środka spożywczego i odróżnienia go od produktów, z którymi mógłby zostać mylony ze względu na jego nazwę lub wygląd. W dalszej kolejności strona podnosi, iż sposób oznakowania produktów, jaki został zakwestionowany przez Wielkopolskiego WIIH, był przedmiotem kontr oli Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ubiegłym roku , w innym punkcie sprzedaży należącym do strony. W zakresie oznakowania towarów nie było żadnych zastrzeżeń, choć były one opatrzone takimi samymi etykietami, jak w niniejszej sprawie. Zakres informacji w języku polskim na naklejonych etykietach został wówczas uznany za wystarczający. W związku z powyższym, zdaniem strony, trudno zrozumieć, dlaczego przedmiotowo ta sama kontrola, tyle że przeprowadzona przez inny organ, kończy się zupełnie odmiennymi wniosk ami. Odpowiadając na powyższy zarzut , Prezes UOKiK zauważa w pierwszej kolejności, że z załączonego do odwołania Protokołu kontrol i sanitarnej z 4 lutego 2016 r. wynika, i ż przedmiotem kontroli była ocena stanu sanitarnego placówki, a nie ocena oznakowani a produktów. W ww. Protokole stwierdzono jedynie, że znaj dująca się w placówce część artykułów spożywczych oznaczona była w języku polskim przez producenta, a na pozostałych informacje w języku polskim są naklejane przez pracownika placówki. Tymczasem prz edmiotem kontroli Wielkopolskiego WIIH była m.in. ocena zgodności oznakowania środków spożywczych z wymaganiami określonymi w przepisach (upoważnienie do przeprowadzenia kontroli nr D/KA.ŻG.8361.19.2017). Prezes UOKiK nie ma wątpliwości, że produkty oceniane przez Wielkopolskiego WIIH w trakcie przedmiotowej kontroli w zakresie oznakowania były całkowicie pozbawione takich informacji – nie było ani oznaczeń naniesionych przez producenta, ani dodatkowych etykiet, co wynika z Protokołu kontroli z 8 lutego 201 7 r., protokołów oględzin oraz fotografii zakwestionowanych produktów . W tym miejscu należy zauważyć, że protokół kontroli, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1063), jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., stanowi dowód stanu faktycznego ustalonego w tym dokumencie. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, protokół kontroli korzysta z wiarygodności ustaleń w nim zawartych z uwagi na to, iż jest sporządzany przy udziale przedstawiciela kontrolowanego przedsiębiorcy, który ma Strona 7 z 9 prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół dokumentuje stan faktyczny trudny do odtworzenia w przyszłości, z tego też względu jego podpisanie bez zastrzeżeń przez kontrolowanego sta nowi dowód w sprawie [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. (sygn. VI SA/Wa 2723/12)]. Z akt zgromadzonych w niniejszym postępowaniu wynika, że protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego bez uwag. Przedstawiony przez stronę ww. Protokół kontroli sanitarnej nie może więc podważyć ustaleń Wielkopolskiego WIIH. Podkreślić też należy, że w ww. Protokole kontroli sanitarnej nie wymieniono produktów, które objęto oceną, nie ma więc dowodu na to, że oceniano te same produkty, pochodzące z tej samej partii . Biorąc pod uwagę powyższe, nie może być zatem mowy o przedmiotowej tożsamości obu kontroli. Biorąc pod uwagę powyższe, n a podstawie zebranego w sprawie mate riału dowodowego, Prezes UOKiK stwierdził, że okoliczności faktyczne, na których organ pierwszej instancji oparł zaskarżoną decyzję były jednoznaczne i stanowiły podstawą do wymierzenia stronie kary pieniężnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. W ocenie Prezesa UOKiK, w prze dmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne kroki do ustalenia stanu faktycznego oraz jej prawidłowego załatwienia – organ pierwszej instancji właściwie zastosował przepisy . Prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz praw idłowe stosowanie przepisów prawa materialnego jest, w ocenie Prezesa UOKiK, działaniem zgodnym z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut strony w kwestii naruszenia art. 8 k.p.a. Prezes UOKiK, działając w trybie odwoławczym, ocenił również prawidłowość uwzględnienia prze z Wielkopolskiego WIIH kryteriów wynikających z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i zważył, co następuje. S topień szkodliwości został oceniony prawidłowo, gdyż w sprawie doszło do istotnego na ruszenia interesów konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, strona, wprowadzając do obrotu produkty , których oznakowanie nie odpowiadało wymaganiom przepisów, nie zapewniła też rzetelnej i pełnej informacji, dającej podstawy do dokonania świadomego wyboru. Wiadomym jest, że główną funkcją oznakowania jest przekazywanie informacji o produkcie, dl atego brak informacji w języku polskim o jego cechach uniemożliwia konsumentom dokonanie świadomego, opartego na pełnej wiedzy o produkcie wyboru. W związku z powyższym, zarzucany stronie czyn – wprowadzenie do obrotu produktów niewłaściwej jakości handlowej – narusza podstawową zasadę zaufania konsumentów w obrocie środkami spożywczymi, gdyż zostali oni pozbawieni prawa do rzetelnej informacji. Ogr aniczenie lub nawet brak możliwości podjęcia racjonalnej decyzji szkodzi nabywcom, gdyż wiąże się z niekorzystnym z ekonomicznego i zdrowotnego punktu widzenia wyborem produktu. Mając na uwadze zakres naruszenia organ pierwszej instancji właściwie uznał, iż oferowanie produktów niewłaściwej jakości handlowej narusza wymagania w zakresie oznakowania artykułów rolno - spożywczych istotne z punku widzenia właściwości Strona 8 z 9 produktów. Ponadto podkreślić należy, że informacja o produkcie stanowi jeden z elementów jakośc i handlowej, wobec czego brak wymaganych infor macji w języku polskim naruszał interesy konsumentów. Naruszone zostały krajowe i unijne przepisy w zakresie podawania konsumentom informacji na temat żywności. Przy ocenie dotychczasowej działalności podmiotu na rynku artykułów spożywczych organ zasadnie wziął pod uwagę fakt, iż stronie nie były dotychczas wymierzane kary pieniężne z tytułu naruszenia przepisów prawa żywnościowego. W ielkość obrotów oraz przychodu została ustalona na podstawie informac ji przekaz anej przez stronę deklaracji PIT -36L. W artość kontrolowanych artykułów rolno - spoży wczych niewłaściwej jakości handlowej wyniosła łącznie 810,40 zł . Po analizie ustawowych ww. przesłanek z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, Prezes UOKiK s twierdził, że wymierzona stronie kara jest adekwatna do zakresu naruszenia i rozmiaru stwierdzonych wad. W przedmiotowej sprawie najniższy możliwy wymiar kary pieniężnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynosi 500 zł, natomiast najwyższy – 4.052 zł , wyrażony jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych ww. siedmiu partii artykułów rolno - spożywczych o łącznej wartości 810,40 zł (tj. 5 × 810,4 0 zł) . Wymierzona stronie przez organ pierwszej instancji kara oscyluje w granicach kary minimalnej i, w ocenie Prezesa UOKiK, będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaży były dostępne wyłącznie środki spożywcze odpowiadające jakości handlowej, a przy tym spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, stosownie do wymagań przewidzianych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002, w świetle których, kary z a naruszenie prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Wobec powyższego, z uwagi na nieprzestrzeganie przepisów regulujących jakość handlową artykułów rolno - spożywczych skutkujące istotnym naruszeniem interesów konsumentów , Prezes UOKiK nie znalazł argumentów przemawiających za zmianą decyzji organu pierwszej instancji. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wielkopolskiego WIIH, Prezes UOKiK miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy, zarówno łagodzących, jak i obciążających, w szczególności stopień szkodliwości czynu i zakres naruszenia. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej , karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewó dzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Strona 9 z 9 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., organ odwo ławczy wydaje decyzję, w której utrzymuj e w mocy zaskarżoną decyzję . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzj a jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. ) od nini ejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do należności pieniężnych nie uiszczonych w ter minie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm. ). Otrzymują: 1. Adw. Tomasz Mielcarek Kancelaria Adwokacka ul. Sądowa 3/6 63- 400 Ostrów Wielkopolski pełnomocn ik Pauliny Szczuckiej 2. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Poznaniu 3. a/a Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Departamentu Inspekcji Handlowej Dariusz Łomowski ZASTĘPCA DYREKTORA