DIH-43/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-39(4)/13/JK Warszawa, 1 sierpnia 2013 r. DECYZJA DIH-1/43/2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania złoŜonego przez przedsiębiorcę Władysława Smolenia, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Władysław Smoleń Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe TARKOR w Nowym Korczynie, od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Krakowie z dnia 7 maja 2013 r. (nr akt sprawy: ZT.8361.28.2013), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 1.400 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej sześciu partii nieopakowanych filetów rybnych mroŜonych w glazurze, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję . UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 30 stycznia - 8 lutego 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Krakowie, zwanego dalej „Małopolskim WIIH” , w Delikatesach Centrum w Tarnowie, zlokalizowanych przy ul. Ignacego Paderewskiego 3, naleŜących do przedsiębiorcy Władysława Smolenia, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Władysław Smoleń Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe TARKOR w Nowym Korczynie, zwanego dalej „stroną” , zakwestionowano sposób oznakowania sześciu partii nieopakowanych filetów rybnych mroŜonych w glazurze o łącznej wartości 706 zł, tj.: − 10 kg limandy Ŝółtopłetwej, filet bez skóry mroŜony glazurowany w cenie sprzedaŜy 18,59 zł/kg, 2 − 10 kg pangi sum, filet mroŜony, bez skóry, bez ości w cenie sprzedaŜy 12,99 zł/kg, zwanego dalej „filetem z pangi ”, − 8,81 kg tilapii nilowej, filet bez skóry mroŜony glazurowany w cenie sprzedaŜy 18,99 zł/kg, − 6,40 kg morszczuka pacyficznego, filet bez skóry, mroŜony, glazurowany w cenie sprzedaŜy 13,49 zł/kg, − 3,49 kg czarniaka, filet bez skóry, mroŜony, glazurowany w cenie sprzedaŜy 19,55 zł/kg, − 6,84 kg mroŜonego fileta z mintaja bez skóry w cenie sprzedaŜy 9,99 zł/kg, zwanych dalej „filetami rybnymi” , z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych filetów rybnych informacji o ilościowej zawartości glazury lub ryby, co stanowiło naruszenie postanowień § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . Dodatkowo pobrano do badań laboratoryjnych próbki z dwóch partii ww. filetów rybnych, tj. 1 kg limandy Ŝółtopłetwej, filet bez skóry mroŜony, glazurowany i 1,20 kg pangi sum, filet mroŜony, bez skóry, bez ości. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 8 lutego 2013 r. (nr akt kontroli: ZT.8361.28.2013). Do akt kontroli dołączono takŜe Sprawozdanie z badań nr 42 z dnia 14 lutego 2013 r., zaświadczające, Ŝe filet z pangi nie odpowiada wymaganiom jakości z uwagi na zawyŜoną zwartość glazury w stosunku do deklaracji producenta (deklaracja 20%, badania 32%). W związku z powyŜszymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 22 marca 2013 r., Małopolski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu niewłaściwej jakości sześciu ww. partii filetów rybnych, informując przy tym o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w kaŜdym stadium postępowania. Ponadto, w piśmie tym wezwał ją do przesłania informacji o wielkości przychodu za rok 2012 oraz udzielenia dodatkowych informacji. Odpowiadając na ww. zawiadomienie, strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, natomiast przesłała Ŝądane informacje, w tym o wielkości przychodów za rok 2012 r. z tytułu prowadzonej działalności w kontrolowanej placówce. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 7 maja 2013 r. (nr akt kontroli: ZT.8361.28.2013) Małopolski WIIH wymierzył przedsiębiorcy Władysławowi Smoleniowi, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Władysław Smoleń Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe TARKOR w Nowym Korczynie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 1.400 zł za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych sześciu ww. partii filetów 3 rybnych. W decyzji tej wskazano równieŜ, Ŝe filet z pangi został zakwestionowany z uwagi na stwierdzoną w wyniku badań laboratoryjnych zawyŜoną zawartość glazury w stosunku do deklaracji producenta. Pismem nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego dnia 24 maja 2013 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK” , odwołanie od ww. decyzji. Z treści ww. odwołania wynikało, iŜ zdaniem strony nałoŜona na nią przez Małopolskiego WIIH kara, dotyczyła wprowadzenia do obrotu fileta z pangi, zakwestionowanego z uwagi na stwierdzoną zawyŜoną zawartość glazury w stosunku do deklaracji producenta. W opinii strony nieprawidłowo zastosowane zostały przez organ pierwszej instancji art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 178/2002” , gdyŜ zakwestionowany ww. produkt wprowadził do obrotu inny podmiot. Strona podkreśliła, Ŝe zapewniła odpowiednie warunki przechowywania i sprzedaŜy lecz nie jest w stanie badać laboratoryjnie kaŜdej dostarczanej do jej placówki partii ryb. Strona zarzuciła równieŜ błędne wyliczenie wartości korzyści majątkowej, która jej zdaniem jest równa cenie sprzedaŜy fileta z pangi. Pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., Prezes UOKiK poinformował ww. przedsiębiorcę Władysława Smolenia, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Władysław Smoleń Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowej TARKOR w Nowym Korczynie, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. 4 Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z definicji jakości handlowej zawartej w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jest jednym z jej elementów. Jakość handlowa, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, to cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, w myśl art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Wymagania jakości handlowej dotyczące oznakowania ryb mroŜonych glazurowanych oferowanych bez opakowań w miejscu ich sprzedaŜy zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego podaje się w przypadku mroŜonych glazurowanych produktów rybołówstwa, dodatkowo informację dotyczącą ilościowej zawartości glazury lub ryby w tych produktach. W niniejszej sprawie, wyniki kontroli przeprowadzonej w placówce naleŜącej do przedsiębiorcy Władysława Smolenia, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Władysław Smoleń Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe TARKOR w Nowym Korczynie, dały podstawę do stwierdzenia, Ŝe wprowadzone do obrotu sześć ww. partii produktów nie spełniało wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, ze względu na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej informacji o ilościowej zawartości glazury lub ryby w tym produkcie. W przypadku fileta z pangi stwierdzono takŜe zawyŜoną zawartość glazury w stosunku do deklaracji producenta. PowyŜsze, zdaniem Małopolskiego WIIH nosiło znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej i skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 1.400 zł. Odwołując się od wydanej decyzji strona uwaŜa, Ŝe organ pierwszej instancji błędnie zastosował art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz rozporządzenie 178/2002. Zwraca ponadto uwagę na fakt, iŜ nie jest ona podmiotem wprowadzającym do obrotu zakwestionowany filet z pangi. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów, Prezes UOKiK w pierwszej kolejności wskazuje, Ŝe organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 5 ustawy o jakości handlowej, na mocy której wymierzył stronie karę pienięŜną z tytułu wprowadzenia do obrotu sześciu partii filetów rybnych oferowanych do sprzedaŜy luzem, przy których na dotyczących ich wywieszkach nie została uwidoczniona informacja o ilościowej zawartości glazury lub ryby. Dodatkowo jedna partia z ww. filetów rybnych, tj. filet z pangi, została zakwestionowana z uwagi na stwierdzoną wyŜszą zawartość glazury w stosunku do deklaracji producenta. Wbrew więc przekonaniu strony, wymierzona jej kara nie dotyczy jedynie wprowadzenia do obrotu niezgodnego z deklaracją producenta w zakresie zawartości glazury fileta z pangi, lecz równieŜ nieprawidłowego oznakowania ww. filetów rybnych w miejscu ich sprzedaŜy. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe ich łączna wartość stanowiła kwotę 706 zł. Zatem, mając na uwadze dyspozycję art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, który stanowi, Ŝe nałoŜona kara pienięŜna nie moŜe być niŜsza niŜ 500 zł i nie wyŜsza niŜ pięciokrotna wartość korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie zakwestionowanych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji mógł wymierzyć stronie karę w wysokości nawet 3.530 zł (5 x 760 zł). W świetle powyŜszego, zarzut strony w kwestii nieprawidłowego wyliczenia przez Małopolskiego WIIH wartości korzyści majątkowej naleŜy uznać za bezzasadny. Prezes UOKiK wskazuje ponadto, Ŝe art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu niewłaściwej jakości artykułów rolno-spoŜywczych podlega karze określonej w tym przepisie. Ustawodawca zakłada więc istnienie odpowiedzialności w kaŜdej sytuacji wymierzania kary pienięŜnej z tytułu naruszenia przepisów prawa Ŝywnościowego. Oznacza to, Ŝe samo stwierdzenie – udowodnienie faktu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej produktów, powoduje konieczność nałoŜenia stosownej kary (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. VI SA/Wa 894/10). Odpowiedzialność określona w tym przepisie ma charakter obiektywny, natomiast przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r., sygn. II GSK 1339/11). Podkreślić naleŜy, Ŝe w prawie Ŝywnościowym pojęcie „wprowadzenie do obrotu” dotyczy kaŜdego etapu obrotu (równieŜ sprzedaŜy detalicznej) i nie jest zawęŜone wyłącznie do pierwszego wprowadzenia na rynek przez producenta lub importera. W zakresie definicji „obrotu”, naleŜy podkreślić, Ŝe ustawa o jakości handlowej w art. 3 pkt 4 odsyła do art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002, gdzie „wprowadzanie na rynek” oznacza posiadanie Ŝywności w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. Obowiązek zapewnienia zgodności artykułów rolno-spoŜywczych z wymogami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa na kaŜdym podmiocie działającym na rynku spoŜywczym, takŜe na etapie handlu detalicznego, a okoliczność zapewnienia na etapie dystrybucji odpowiednich warunków przechowywania i odsprzedaŜy konsumentom nie jest wystarczającą przesłanką zwalniającą z odpowiedzialności kolejne podmioty zajmujące się dystrybucją niewłaściwej jakości artykułów rolno-spoŜywczych, w tym sprzedawcę detalicznego. Jak stanowi art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na 6 rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Potwierdzenie powyŜszego znajduje się równieŜ w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2003 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C331 z 30.12.2006, s. 14) wydanym w trybie prejudycjalnym, z którego wynika, Ŝe wprowadzający do obrotu moŜe być odpowiedzialny za jakość, nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on, jako zwykły dystrybutor do wprowadzenia produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta. Określając ramy prawne wyroku Europejskiego Trybunał Sprawiedliwości przywołał m.in. art. 3 pkt 3 oraz art. 17 rozporządzenia 178/2002, które definiują podmiot działający na rynku spoŜywczym oraz określają obowiązki tych podmiotów, a takŜe państw członkowskich w zakresie przestrzegania wymagań prawa Ŝywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. NaleŜy dodać, Ŝe kwestia odpowiedzialności podmiotu wprowadzającego do obrotu produkty o niewłaściwej jakości handlowej została wyjaśniona m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r. (sygn. II GSK 917/11), z którego wynika, Ŝe nie tylko producent czy dystrybutor, ale takŜe podmiot działający na rynku detalicznym odpowiada za jakość handlową środków spoŜywczych w swoim przedsiębiorstwie. Mając na uwadze powyŜsze, zarzuty strony w kwestii niewłaściwego zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz rozporządzenia 178/2002 naleŜy uznać za bezpodstawne. W opinii Prezesa UOKiK z całości zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, Ŝe organ pierwszej instancji ustalając wysokość kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, wymierzonej w drodze decyzji z dnia 7 maja 2013 r., uwzględnił wszystkie kryteria określone w ust. 5 tego artykułu, a takŜe kierował się zasadami wyraŜonymi w art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002, z których wynika, Ŝe kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych oraz wielkość jego obrotów. Tym samym, wykonując dyspozycję tego przepisu w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu niewłaściwej jakości ww. filetów rybnych, Małopolski WIIH prawidłowo stwierdził i uznał: − stopień szkodliwości czynu - jednym z podstawowych praw konsumentów jest prawo do bezpieczeństwa ekonomicznego i zdrowotnego, którego częścią składową jest moŜliwość świadomego podejmowania decyzji w zakresie dokonywania wyboru dóbr. Nieuwidocznienie przy rybach mroŜonych wymaganych prawem informacji, w tym wprowadzanie do obrotu artykułu rolno-spoŜywczego niezgodnego z wymaganiami jakości handlowej ze względu na zawyŜoną zawartość glazury uniemoŜliwiało konsumentom dokonywanie wyboru związanego ze spoŜywaną przez nich Ŝywnością. 7 NaleŜy podkreślić, Ŝe rzetelna i pełna informacja o oferowanym produkcie daje podstawy do świadomego wyboru; − stopień zawinienia - obowiązek wynikający z przepisów o jakości handlowej leŜał wyłącznie po stronie kontrolowanego. Winę strony naleŜy rozpatrywać jako niedołoŜenie wystarczających starań, mających na celu zapobiegnięcie powstaniu nieprawidłowości dotyczących zakwestionowanych produktów, bowiem strona jako profesjonalista działający w branŜy spoŜywczej powinna znać przepisy dotyczące tego obszaru. Ponadto obowiązkiem przedsiębiorcy jest zwracanie szczególnej uwagi na fakt, aby do obrotu handlowego nie trafiały artykuły rolno-spoŜywcze niewłaściwej jakości. Wprawdzie przeprowadzanie wyrywkowych badań nie zapobiegnie wyeliminowaniu z obrotu wadliwych partii, jednakŜe Prezes UOKiK uwaŜa, Ŝe poprzestanie tylko na takim twierdzeniu i bierne oczekiwanie, Ŝe wprowadzone do obrotu towary są właściwej jakości, nie jest wystarczające do wykazania naleŜytej staranności. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, strona polegała na otrzymanych od dostawców informacjach i nie podejmowała Ŝadnych dodatkowych działań, które byłyby wystarczająco skuteczne, w celu zapobieŜenia wprowadzenia do obrotu produktu niezgodnego z wymaganiami prawa; − zakres naruszenia – wprowadzanie do obrotu produktów, których oznakowanie nie zawierało wszystkich wymaganych informacji, w tym artykułu rolno-spoŜywczego o znacznym zawyŜeniu zawartości glazury w stosunku do deklaracji producenta jest działaniem sprzecznym z prawem i godzi w interesy konsumentów. Ponadto nierzetelne informowanie w oznakowaniu produktów o ich właściwościach i cechach stanowi niedopełnienie obowiązku zapewnienia zgodności oferowanych produktów z wymogami polskiego i europejskiego prawa Ŝywnościowego. Prawo to nie przewiduje moŜliwości zwolnienia się z tego obowiązku i stanowi, Ŝe jego celem jest ochrona interesów konsumentów; − oceniając dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe strona naruszyła przepisy ustawy o jakości handlowej po raz pierwszy; − określając wielkość jej obrotów, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę przekazaną przez stronę informację na temat wielkości przychodu osiągniętego z działalności kontrolowanej placówki. Zdaniem Prezesa UOKiK, opisane powyŜej przesłanki były podstawą do wymierzenia stronie kary pienięŜnej co najmniej na mocy art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, w wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji, przy minimalnej 500 zł i maksymalnej 3.530 zł (wyraŜonej jako pięciokrotność wartości majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu zakwestionowanych artykułów rolno- spoŜywczych). Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe wyŜsza zawartość glazury w stosunku do deklarowanej przy wartościach powyŜej 20%, jak w omawianej sprawie wskazuje na niewłaściwą jakość z oznakami zafałszowania, które jest zagroŜone wyŜszą sankcją niŜ niewłaściwa jakość bez 8 zafałszowania. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe wprawdzie nie ma uregulowań, co do minimalnej bądź maksymalnej zawartości glazury, ale poziom stosowany przez producentów w tego rodzaju produktach jest juŜ i tak bardzo wysoki i nieuzasadniony technologicznie. W celu zapewnienia właściwego zabezpieczenia produktu przed działaniem czynników zewnętrznych wystarczający jest udział do 10% glazury. ZawyŜenie zawartości glazury stanowi w efekcie zaniŜenie faktycznej masy netto ryby bez glazury, co naleŜy rozpatrywać pod kątem działania, które w istotny sposób narusza interesy konsumentów. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Prezes UOKiK uznał, Ŝe wymierzona kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy dostępne były tylko artykuły rolno-spoŜywcze odpowiadające jakości handlowej, a takŜe będzie najmniej uciąŜliwa z moŜliwych dostępnych środków. Jednocześnie wymierzona kara spełnia funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając kontrolowanego do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, zwłaszcza z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie naleŜytej staranności co do zapewnienia rzetelnej informacji o nazwie produktu. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w sentencji niniejszej decyzji, stanowiące dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Krakowie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kar pienięŜnych stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Tym samym, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 9 w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Władysław Smoleń Władysław Smoleń Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „TARKOR” ul. Stopnica 28 28-136 Nowy Korczyn 2. Małopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Krakowie 3. a/a