DIH-39/2020

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Warszawa, 15 czerwca 2020 r. DIH - 4.709.30.2020 .BP DECYZJA DIH - IV/39/2020 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668, z późn. zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 178), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szczecinie z 13 marca 2020 r. (sygnatura: WKŻ.8361.77.2019), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 29.200 zł (słownie: dwadzieścia dziewięć tysięcy dwieście złotych) z tytułu ponownego naruszenia obowiązków wynikających z przepi sów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Pismem z 24 kwiet nia 2019 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 ma rca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292, z późn. zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie, zwany dalej również „Zachodniopomorskim WIIH” , zawiadomił przeds iębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, zwanego dalej również „Stroną” , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2019 r. po z. 178), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach” . Przedmiotowe pismo Strona odebrała 6 maja 2019 r. W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 13 i 20 maja 2019 r. przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego WIIH, w sklepie „Biedronka”, mi eszczącym się w Policach przy ul. Morelowej 2, należącym do Strony, sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 135 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając: 2 - brak uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej w przypadku 60 asortymentów produktów; - brak uwidocznienia ceny w przypadku 2 partii produktów; co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w zw. z § 3 - 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2015 r. poz. 2121) dalej rozporządzenie w sprawie uwidaczniania cen. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 20 maja 2019 r. (nr akt kontroli: WK Ż .8361. 77 .2019). W okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie przepisów po raz pierwszy, organ ujawnił dwanaście przypadków naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach w toku kontroli przeprowadzonych w następujących okresach. 1. 18 i 21 maja 2018 r. – stwierdzono brak in formacji o cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.102.2018) – decyzją z 1 marca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 5.400 zł. 2. 2, 7 i 13 sierpnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ. 8361.140.2018) – decyzją z 18 kwietnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV/1/2019 z 13 czerwca 2019 r. uchylono zaskarżoną decyzja i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Decyzją Zachodniopomorskieg o WIIH z dnia 16 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 28.888 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV/10/2019 z dnia 22 października 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 3. 5 i 11 września 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cena ch jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.141.2018) – decyzją z 18 marca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - I/30/2019 z dnia 17 maja 2019 r. uchylono zaskarżoną decyzję i nałożono karę pieniężną w wysokoś ci 35.000 zł. 4. 4 i 5 października 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.173.2018) – decyzją z 18 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 27.200 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV/13/2019 z 18 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy . 5. 30 i 31 października 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.227.2018) – decyzją z 19 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 26 .000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV/18/2019 z 19 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy, 6. 7 i 18 grudnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.228.2018) – decyzją z 23 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV/19/2019 z 22 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy . 7. 16 i 23 stycznia 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (spraw a ZKŻ.8361.6.2019) – decyzją z 14 sierpnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 26.400 zł. Decyzją Prezesa UOKiK z 9 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.15.2019.BP) zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy . 8. 25, 30 stycznia i 21 lutego 2019 r. – stwierd zono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.15,31.2019) – decyzją z 22 sierpnia 3 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 30.800 zł. Decyzją Prezesa UOKiK z 16 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.16.2019.BP) uchylo no zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Zachodniopomorski WIIH decyzją nr WKŻ.8361.15,31.2019 z dnia 20 lutego 2020 r, nałożył karę pieniężną w wys. 29.200 zł. Od przedmiotowej decyzji Strona wniosła odwołanie. 9. 6 i 18 lutego 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.28.2019) – decyzją z 23 sierpnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.0 00 zł. 10. 25 i 27 lutego 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa WPN.8361.35.2019) - decyzją z 5 września 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 32.900 zł. 11. 11 i 15 marca 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa WKŻ.8361.42.2019) - decyzją z 6 września 20 19 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 30.200 zł. 12. 9 i 22 maja 2019 r. stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa ZKŻ.8361.70.2019) - decyzją z 9 września 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 23.700 zł. W związku ze st wierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 12 sierpnia 2019 r., Zachodniopomorski WIIH poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorc ę, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Po przeprow adzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 12 września 2019 r. (sygnatura: WKŻ.8361.44.2019), Zachodniopomorski WIIH nałożył na w/w przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 29.200 zł (słownie: dwadzieścia dziewięć tysięcy dwieście złotych), na pods tawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu trzynastego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Pismem z 2 6 września 2019 r. , Strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od w/w decyzji. Prezes UOKiK po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją nr DIH - IV/29/2019 z 16 grudnia 201 9 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W związku z powyższym, Zachodniopomorski WIIH, pismem z 14 lutego 2020 r. poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorcę, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwie rdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. W piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego 4 (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) zwanej dalej „kpa” Strona została pouczona również o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 13 marca 2020 r. (sygnatura: WKŻ.8361.44.2019), Zachodniopomorski WIIH nałożył n a w/w przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 29.200 zł (słownie: dwadzieścia dziewięć tysięcy dwieście złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu trzynastego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych t owarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana w dniu 18 marca 2020 r. Pismem z 30 marca 2020 r. (data stempla 1 kwietnia 2020 r.) Strona wniosła odwołanie od przedmi otowej decyzji. Skarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 6 ustawy o informowaniu o cenach poprzez wymierzenie przez Organ I instancji rażąco niewspółmiernej kary pieniężnej, 2) art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lute go 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez wymierzenie kary nieproporcjonalnej do ilości i wagi zaistniałych nieprawidłowości cenowych, 3) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez przyjęcie, że stopień niewykonania przez JMP obowiązków, o których mowa w art. 4 wskazanej ustawy, uzasadnia nałożenie na JMP kary w wysokości 29.200 zł, 4) art. 81 kpa poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, ustalając, że skarżąca dokonał istotnego naruszenia obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, 5) art. 77 kpa poprzez nieustalenie istotnych okoliczności mających znaczenie przy wysokości wymierzanej przez organ I instancji kary pieniężnej Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pismem z 22 kwietnia 2020 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostr zynie, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych do wodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogól nodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. 5 Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nad ruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towarów przeznaczonych do sp rzedaży według objętości, 2) kilogram lub tonę – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy, 3) metr lub metr kwadratowy – dla towarów sprzedawanych według długości lub powierzchni, 4) sztukę – dla towarów sprzedawanych na sztuki. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u stawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pier wszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję or az treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty zawarte w odwołaniu. Po przeprowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co powoduje konie czność nałożenia przez Zachodniopomorskiego WIIH kary pieniężnej. Strona podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stoi na stanowisku, że ich skutkiem było wymierzenie rażąco niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej. Strona zarzuca, że org an I instancji ustalając wymiar kary błędnie wziął pod uwagę naruszenie, co do którego postępowanie nie zostało zakończone, i z tego względu należy pominąć decyzje Zachodniopomorskiego WIIH:  z dnia 13 lipca 2019 r. (sygn. akt ZKŻ.8361.140.2018) nakładającą karę pieniężną w wys. 28 888 zł, (powinno być 16 lipca 2019 r.)  z dnia 16 lipca 2019 r. (sygn.. akt ZKŻ.8361.173.2018) nakładająca karę pieniężną w wys. 27 200 zł,  z dnia 19 lipca 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.227.2018) nakładającą karę pieniężną w wys. 26 200 zł, 6  z dnia 23 lipca 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.228.2018) nakładającą karę pieniężną w wys. 40 000 zł.  z dnia 14 sierpnia 2019 r. (sygn. akt ZKŻ.8361.6.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 26 400 zł,  z dnia 22 sierpnia 2019r. (sygn.. akt WKŻ.8 361.15,31.20149) nakładającą karę pieniężną w wys. 30.800 zł, ( w tym wypadku Zachodniopomorski WIIH wskutek ponownego rozpoznania sprawy wydał decyzję z dnia 20 lutego 2020r. od której Strona wniosła odwołanie )  z dnia 23 sierpnia 2019r. (sygn.. akt ZNP.836 1.28.2019) nakładającą karę pieniężną w wys.40.000 zł,  z dnia 5 września 2019 r. (sygn.. akt WPN.8361.35.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 32.900zł. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu, Prezes UOKiK zwraca uwagę, że organy administracyjne orzek ają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 13 marca 2020 r. Natomiast ze zgromadzonego materiału wynika, że postępowanie wszczęte wskutek wniesienia odwołania od decyzji Zachodnio pomorskiego WIIH:  nr ZKŻ.8361.140.2018 z 16 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 10/2019 z dnia 22 października 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr ZKŻ.8361.173.2018 z 16 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzj ą Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 13/2019 z dnia 18 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr WPN.8361.227.2018 z dnia 19 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 18/2019 z dnia 19 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr WPN.8361.228.2018 z dnia 23 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 19/2019 z dnia 22 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr ZKŻ.8361.6.2019 z dnia 14 sierpnia 2019 r. zostało zakończone d ecyzją Prezesa U OKiK z dnia 9 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.15.2019.BP) utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr ZNP.8361.28.2019 zostało zakończone decyzją Prezesa UOKIK z dnia 20 grudnia 2019r. (sygn.. akt DIH - IV/28/2019) utrzymującą zaskarżoną d ecyzję w mocy,  WPN.8361.35.2019 zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK z dnia 7 stycz nia 20 20 r. (sygn. akt DIH - IV/ 33 /2019) utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, W świetle powyższego nie sposób więc uznać, że organ I instancji wymierzając karę błędnie w ziął pod uwagę te postępowania, które nie zostały zakończone. Na uwzględnie nie zasługuje jedynie zarzu t strony, iż organ I instancji ustalając wymiar kary błędnie wziął pod uwagę naruszeni e , co do któr ego postępowani e nie zostały zakończone i z tego względ u należy pominąć naruszeni e stwierdzone decyzj ą Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 20 lutego 2020 r. (sprawa WKŻ .8361. 15,31 .2019) nakładającą karę pieniężną w wysokości 30 . 8 00 zł, 7 Rozpatrując przedmiotową kwestię nale ży uznać, że organ pierwszej instancji badając przesłankę dotychczasowego postępowania w ramach wymiaru kary, błędnie ustalił liczbę naruszeń jakie miały miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zarówno biorąc pod uwagę te naruszenia, które były przedmiotem niezakończonego postępowania pierwszoinstancyjnego, postępowania odwoławczego, jak i pomijając postępowania prowadzone w sprawie naruszenia. Z drugiej jednak strony, należy mieć na uwadze regulację zawartą w art. 15 k pa, zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy, przy czym sprawa po winna być tożsama pod względem przedmiotowym i podmiotowym w obu instancjach. Z powyższego wynika więc, że organ pierwszej instancji, co prawda naruszył przepisy postępowania błędnie ustalając liczbę dotychczasowych naruszeń w ciągu 12 miesięcy licząc od pierwszego naruszenia, niemniej jednak uchybienie to zostało konwalidowane przez organ drugiej instancji. Z tego też względu, kierując się ekonomiką postępowania nie jest zasadnym przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ organ pierwszej inst ancji musiałby wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przesłanki, które zostały już prawidłowo ustalone przez organ odwoławczy. Powyższe potwierdza fakt, że pomimo zmiany liczby naruszeń wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach nadal zachodzą p odstawy do wymierzenia kary w oparciu o powołany przepis. Z tego też względu, podniesiony zarzut należy uznać za bezzasadny. Tym samym, należy stwierdzić, że Strona obowiązek informowania o cenach, w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowani u o cenach naruszyła jedenastokrotnie . Ustalenia poczynione przez Prezesa UOKiK, nie zmieniają jednak faktu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do wymierzenia kary zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Strona kwestionując wy sokość nałożonej kary zarzuca bezpodstawność i dowolność wykraczającą poza uznanie administracyjne, biorąc pod uwagę praktykę organu I instancji w zakresie wysokości nakładanych kar poprzedzających wymierzenie kary niniejszej. Strona twierdzi, że „organ w przypadku skarżonej decyzji w ogóle nie rozpatrywał wagi i szkodliwości danego przewinienia (stopnia naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę), a po prostu wymierzył bardzo wysoką karę, biorąc tylko pod uwagę okoliczność (…), że kolejna kontrola formaln ie wykazała nieprawidłowości w zakresie cen. (…) Organ położył nacisk na przesłankę „odstraszania” kosztem przesłanek pozostałych. – (str. 9 odwołania). Odnosząc się do podniesionego zarzutu, organ odwoławczy przede wszystkim zwraca uwagę, że wszelkie prze słanki karania, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, tj. stopień naruszenia obowiązków, dotychczasowa działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu zostały rozpatrzone w treści zaskarżonej decyzji, o czym świa dczy jej uzasadnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie ze stosowanym pomocniczo art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych 8 konsumentom (D z. U. UE L 80 z 18.3.1998, s. 27), zwanej dalej „dyrektywą 98/6/WE” 1 , kary pieniężne za naruszenie obowiązku informowania konsumentów o cenie oferowanych produktów i usług muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Przy rozpatrywaniu stopnia na ruszenia obowiązków, należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątp liwości oraz umożliwiający porównanie cen. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawo wym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, prod ucenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia konsumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei, brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest ujawnienie w trakcie kontroli uchybień polegających zarówno na braku cen, braku cen jednostkowych oraz braku cen i cen jednostkowych, a więc można stwierdzić, iż Strona dopuściła się całego katalogu naruszeń obowiązków wskazanych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach w odniesieniu do 46%. Kolejną przesłanką wskazaną w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, jest dotychczasowa działalność podmiotu działającego na rynku. Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włączywszy bieżącą kontrolę, po raz dwunasty naruszył przepi sy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu również fakt, że kontrole we wszystkich ww. przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem, fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe naruszenie, stwierdzono jedenaście naruszeń w zakresie informowania o cenach jednoznacznie wskazuje, że Strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową us tawą. Organ I instancji, trafnie przy tym wskazał, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług istnieje od 2001 r., zaś Strona prowadzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg. KRS) , a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotycz ących wykonywanej działalności. Prezes UOKiK zauważa ponadto, że ustawa o informowaniu o cenach w art. 6 ust. 2 wyraźnie stanowi, że jeżeli przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od stwierdzenia przez organ pierwszego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen dopuści się tego naruszenia co najmniej trzykrotnie, organ nakłada na niego karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. W niniejszej sprawie zostało dowiedzione, że Strona naruszyła ustawowe obowiązki 1 dyrektywa 98/6/WE została wdrożona do polskiego prawodawstwa przepisami ustawy o informowaniu o cenach 9 jede nastokrotnie (wliczając naruszenie będące przedmiotem niniejszej decyzji) w różnych placówkach do niej należących, co stanowi przesłankę do wymierzenia kary na podst. art. 6 ust. 2 ustawy o cenach. Odnosząc się do trzeciej przesłanki określonej w art. 6 ust. 3 ww. ustawy należy stwierdzić, że Zachodniopomor ski WIIH na podstawie posiadanych informacji o wielkości obrotu i przychodu strony prawidłowo uznał, że Strona mieści się w kategorii pozostałych przedsiębiorców, w myśl ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646 z późn. zm.). Z kolei dyrektywa nr 98/6/WE, której naruszenie zarzuca Strona, statuuje trzy przesłanki wymiaru kary tj. skuteczność, proporcjonalność i odstraszanie, przy czym wszystkie trzy przesłanki należy traktować równorzędnie. Dlatego też, nie sposób zgodzi ć się z twierdzeniem Strony, że organ naruszył przesłankę proporcjonalności. Należy przyznać, że kary pieniężne nakładane decyzjami , na które powołuje się Strona , są niższe w stosunku do stwierdzonego naruszenia, niż kara wymierzona zaskarżoną decyzją za naruszenie o zbliżonym charakterze. Zdaniem organu, powyższe świadczy jednak o tym, że cel kary nie został osiągnięty , skoro przeprowadzane kontrole za każdym razem wykazywały nieprawidłowości w zakresie oznakowania cen. Logiczną zatem konsekwencją postępo wania Strony, będzie wyższy wymiar kary za kolejne uchybienia, tak aby cel kary został w końcu osiągnięty. Z tego tez względu, błędne jest stanowisko Strony, która w swoim wywodzie dotyczącym naruszenia przesłanki proporcjonalności pomija pozostałe decyzje nakładające kary pieniężne za naruszenia zaistniałe w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że to nie organ, lecz Strona błędnie interpretuje pojęcie „proporcjonalności”, uznając że kara powinna być proporcjonalna do stopnia naruszenia, podczas gdy zgodnie z dyrektywą nr 98/6/WE proporcjonalność oznacza, że kara powinna być proporcjonalna do celu jaki ma osiągnąć. Należy przy tym zauważyć, że Strona w swoich wywodach odnosi się do propor cjonalności w oderwaniu od pozostałych przesłanek kary zawartych w w/w dyrektywie, pomimo, że mają one charakter równorzędny i powinny być rozpatrywane łącznie. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, Strona argumentuje również, że organ ni e wziął pod uwagę faktu, że Strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości. Odnosząc się do powyższego zarzutu, należy przyznać, że z akt sprawy wynika, że Strona podjęła takie kroki, niemniej ustawa o informowaniu o cenach nie przewiduje, aby zastosowanie się do zaleceń pokontrolnych uwalniało Stronę od odpowiedzialności za powstałe naruszenie bądź też miało wpływ na wymiar kary za ten konkretny czyn. Okoliczność usunięcia stwierdzonych uchybień nie będzie miała znaczenia przy analizie przesłanki dotychcza sowego postępowania wskazanej w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, ale dopiero przy wymiarze kary za ewentualne późniejsze naruszenia. Organ zwraca przy tym uwagę, że nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach nie zostały usunięte po otrzymaniu zawiad omienia o zamiarze wszczęcia kontroli, lecz dopiero w czasie jej trwania, co potwierdza protokół kontroli. Biorąc powyższe pod uwagę, podniesione zarzuty należy uznać za bezzasadne. 10 Strona podniosła również, że kary w wysokości powyżej 20 000 zł, a tym ba rdziej kary zbliżające się do maksymalnej wysokości powinny być wymierzane w wyjątkowych przypadkach, na co wskazuje dokument „Wyjaśnienia w sprawie ustalenia wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług” . Odnosząc się do powyższego argumentu, organ wskazuje, że przedmiotowe „Wyjaśnienia” zostały opublikowane w 13 listopada 2014 r. a więc sześć miesięcy po wejściu w życie ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym, nie można automatycznie odnosić „Wytycznyc h” (nie mających zresztą charakteru wiążącego), do sytuacji przewidzianych w art. 6 ust. 2 w/w ustawy, które w dniu opublikowania w/w dokumentu nie zdążyły jeszcze zaistnieć. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona ad ministracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia c ele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, zaś ewentualne usunięcie naruszenia prawa nie spełni celów kary, która spełnia nie tylko funkcję dyscyplinująco – repr esyjną, ale też i prewencyjną. Z zebranego materiału nie wynika również, by na stronę była wcześniej nakładana administracyjna kara pieniężna za to samo zachowanie przez inny organ. Należy więc stwierdzić, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż ni e zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 kpa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prezes Urzędu zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest prze strzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. W ocenie Prezesa UOKiK wymierzona stronie kara w wys okości 29 2 00 zł jest proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu , jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. Prezes Urzędu Ochrony Konku rencji i Konsumentów , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. 11 Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa , należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecinie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w które j utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w to ku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Wa rszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiot u zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie pr awa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkie go Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. z m.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.); § 1 rozporządzen ia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami 12 administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cen ach towarów i usług (t.j. Dz. U. poz. 2019 poz. 178). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. pełnomocnik Jeronimo Marti ns Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, adres do doręczeń: Centrum Dystrybucyjne, ul. Strefowa 9, 75 - 202 Koszalin 2. Zachodnipomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie 3. a/a