DIH-26/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-22(3)/14/AgŁ Warszawa, 14 kwietnia 2014 r. DECYZJA DIH-1/26/2014 Na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148) oraz art. 67a § 1 i art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 2 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Victoria Sp. z o.o. z siedzibą w Otwocku, od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r. nr PO.27.OP.1.2014.PS (nr akt sprawy: ś.8361.113.2013), którą ww. przedsiębiorcy odmówiono rozłoŜenia na raty kary pienięŜnej, wymierzonej w wysokości 3 000 zł w drodze decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2013 r. (nr akt sprawy: PO.830.145.2013.PS, ś.8361. 113.2013), z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej jednej partii produktu o nazwie „Sok z owoców granatu. 100% Soku z granatu” w opakowaniach jednostkowych o objętości netto 1 litr i następnie utrzymanej w mocy decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 20 grudnia 2013 r. nr DIH-1/68/2013 (nr akt sprawy: DIH-023- 73/13/JS) – uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, to jest Mazowieckiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej w Warszawie. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 30 sierpnia 2013 r. (nr akt sprawy: PO.830.145.2013.PS, ś.8361. 113.2013), Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie, zwany dalej „Mazowieckim WIIH”, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, wymierzył przedsiębiorcy 2 Victoria Sp. z o.o. z siedzibą w Otwocku karę pienięŜną w wysokości 3 000 zł (słownie: trzy tysiące złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej jednej partii produktu o nazwie „Sok z owoców granatu. 100% Soku z granatu” w opakowaniach jednostkowych o objętości netto 1 litr. Decyzją z dnia 20 grudnia 2013 r. nr DIH-1/68/2013 (nr akt sprawy: DIH-023-73 /13/JS) – doręczoną stronie w dniu 27 grudnia 2013 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej równieŜ „Prezesem UOKiK” utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 30 sierpnia 2013 r. W wydanej decyzji, Prezes UOKiK pouczył stronę o obowiązku i terminie zapłaty kary pienięŜnej, tj. 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna, zgodnie z art. 40a ust. 6 ustawy o jakości handlowej. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 27 grudnia 2013 r. i termin płatności kary upływał w dniu 27 stycznia 2014 r. (poniedziałek). Pismem z dnia 2 stycznia 2014 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w dniu 10 stycznia 2014 r. (przekazane przez Prezesa UOKiK przy piśmie z dnia 8 stycznia 2014 r.), strona wniosła o moŜliwość rozłoŜenia na raty kary pienięŜnej wymierzonej w wysokości 3 000 zł, co umotywowała bardzo trudną sytuacją finansową. Dodała, Ŝe w chwili obecnej, poza powyŜszą karą, została obciąŜona takŜe karami przez dwie inne instytucje. Ponadto, zobowiązała się do terminowych spłat kary w systemie ratalnym, aŜ do całkowitej spłaty zadłuŜenia. Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. nr PO.27.OP.1.2014.PS (nr akt sprawy: ś.8361. 113.2013), strona została poinformowana o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w niniejszym postępowaniu przed wydaniem decyzji, w tym prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe składania wyjaśnień i wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Decyzją z dnia 19 lutego 2014 r. nr PO.27.OP.1.2014.PS (nr akt sprawy: ś.8361. 113.2013) – doręczoną stronie w dniu 24 lutego 2014 r., na podstawie art. 67a § 1 i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Mazowiecki WIIH odmówił stronie rozłoŜenia na raty kary pienięŜnej, wymierzonej decyzją Mazowieckiego WIIH z dnia 30 sierpnia 2013 r. i następnie utrzymanej w mocy decyzją Prezesa UOKiK z dnia 20 grudnia 2013 r. nr DIH-1/68/2013. Pismem z dnia 7 marca 2014 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 10 marca 2014 r.), strona złoŜyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji, wnosząc ponownie o moŜliwość rozłoŜenia kary na raty. W odwołaniu powtórzyła argumenty zawarte w ww. wniosku z dnia 2 stycznia 2014 r., zwracając uwagę, Ŝe jej firma ma trudności finansowe i problemy związane ze spłacaniem innych kar. Podniosła, Ŝe kwota 3 000 zł jest dla niej duŜym obciąŜeniem w sytuacji, gdy od stycznia 2014 r. nie prowadzi ona sprzedaŜy, ani teŜ nie importuje soków. Podkreśliła, Ŝe przyznanie ulgi w postaci rozłoŜenia kary na raty sprawiłoby, Ŝe byłaby ona w stanie uregulować dług. Ponadto, na potwierdzenie trudnej kondycji finansowej, w jakiej znajduje się jej firma, dołączyła do odwołania dowody, 3 tj. wyciągi bankowe i faktury za okres od stycznia 2014 r., deklaracje VAT za okres styczeń i luty 2014 r. Pismem z dnia 19 marca 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. W dniu 21 marca 2014 r. strona nawiązała kontakt telefoniczny z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów i poprosiła o pozytywne rozpatrzenie ww. odwołania. Ponadto, zaproponowała spłatę wymierzonej kary w 6 ratach po 500 zł na miesiąc, począwszy od dnia wydania decyzji o rozłoŜeniu kary na raty. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 7 i 8, Ŝe kary pienięŜne stanowią dochód budŜetu państwa (są wpłacane na rachunek bankowy wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej) i do kar pienięŜnych w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 2 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, jeŜeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się równieŜ do opłat i niepodatkowych naleŜności budŜetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niŜ wymienione w § 1 pkt 1 organy i organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych. Pod pojęciem podatków, w myśl art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej, rozumie się takŜe niepodatkowe naleŜności budŜetowe. To ostatnie pojęcie jest rozumiane jako niebędące podatkami i opłatami naleŜności stanowiące dochód budŜetu państwa lub budŜetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych (art. 3 pkt 8). Podatek niezapłacony w terminie płatności, w myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, staje się zaległością podatkową. Tym samym, kara pienięŜna, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, stanowi niepodatkową naleŜność budŜetu państwa. Termin zapłaty kary wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna (art. 40a ust. 6). Przepisy regulujące ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych zawarte są w rozdziale 7a działu III Ordynacji podatkowej. W myśl art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika , z zastrzeŜeniem art. 67b , w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem podatnika lub interesem publicznym moŜe : odroczyć termin płatności podatku lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). Z kolei, zgodnie z art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą moŜe udzielać ulg 4 w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a (podkreślenia Prezesa UOKiK): które nie stanowią pomocy publicznej (pkt 1); które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (pkt 2); które stanowią pomoc publiczną (pkt 3). Datą wszczęcia postępowania na Ŝądanie strony, stosownie do art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, jest dzień doręczenia Ŝądania organowi podatkowemu, z zastrzeŜeniem art. 165a. Z powyŜszego wynika, Ŝe przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych – w niniejszej sprawie kary stanowiącej niepodatkową naleŜność budŜetu państwa – w świetle art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej – moŜe nastąpić, jeŜeli przemawia za tym waŜny interes strony lub interes publiczny. Są to ustawowe kryteria, których istnienie umoŜliwia organowi podatkowemu (w tym przypadku Mazowieckiemu WIIH) na wniosek podatnika (strony) przyznanie ulgi, co nie jest obowiązkiem organu, tylko jego uprawnieniem. NaleŜy podkreślić, Ŝe w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, Ŝe decyzja dotycząca ulgi w spłacie naleŜności ma charakter uznaniowy, co oznacza, Ŝe organ administracyjny, przy ustalonym stanie faktycznym ma moŜliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego dla strony sposobu rozstrzygnięcia jej wniosku. MoŜe on – ale nie musi – zastosować ulgę, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie ustawowych przesłanek nie obliguje organu do zastosowania ulgi, jaką jest np. rozłoŜenie zapłaty kary na raty. Zatem ustalenie, Ŝe istnieją przyczyny, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (określone jako waŜny interes strony lub interes publiczny), które uzasadniałyby ewentualne rozłoŜenie kary na raty, stanowi konieczną przesłankę do rozwaŜenia moŜliwości rozłoŜenia kary na raty, ale samo przez się nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla strony. Ponadto, organ jest związany wnioskiem strony w tym sensie, Ŝe nie moŜe udzielić ulgi innej niŜ ta, o którą wnosi strona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 2130/11). W niniejszej sprawie, decyzja Prezesa UOKiK z dnia 20 grudnia 2013 r. nr DIH- 1/68/2013, utrzymująca w mocy decyzję Mazowieckiego WIIH z dnia 30 sierpnia 2013 r. stała się ostateczna z chwilą doręczenia jej stronie w dniu 27 grudnia 2013 r. i termin, w którym strona była obowiązana dokonać zapłaty kary (wynoszący 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna) upływał w dniu 27 stycznia 2014 r. Wobec powyŜszego, pismem z dnia 2 stycznia 2014 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 10 stycznia 2014 r., strona wystosowała wniosek, którego istotą było domaganie się rozłoŜenia kary na raty. Wniosek ten umotywowała trudną sytuacją finansową i problemami związanymi ze spłacaniem kar nałoŜonych na nią przez dwie inne instytucje. Nie przedstawiła jednak dowodów na potwierdzenie tego stanu rzeczy. Organ pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do przyznania wnioskowanej ulgi, na podstawie art. 67a § 1 i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w drodze decyzji z dnia 19 lutego 2014 r. nr PO.27.OP.1.2014.PS, odmówił stronie rozłoŜenia kary na raty. 5 Odwołując się od wydanej decyzji, strona wniosła ponownie o moŜliwość rozłoŜenia kary na raty. W odwołaniu powtórzyła argumenty zawarte w ww. wniosku z dnia 2 stycznia 2014 r. oraz podniosła, Ŝe kwota 3 000 zł jest dla niej duŜym obciąŜeniem w sytuacji, gdy od stycznia 2014 r. nie prowadzi ona sprzedaŜy, ani teŜ nie importuje soków. Podkreśliła, Ŝe przyznanie wnioskowanej ulgi sprawiłoby, Ŝe byłaby ona w stanie uregulować dług. Ponadto, dołączyła do odwołania dowody (tj. wyciągi bankowe i faktury za okres od stycznia 2014 r., deklaracje VAT za okres styczeń i luty 2014 r.), na potwierdzenie trudnej kondycji finansowej jej firmy. Odnosząc się do powyŜszego, naleŜy na wstępie zauwaŜyć, Ŝe z treści wniosku strony z dnia 2 stycznia 2014 r. wynika jednoznacznie, Ŝe strona domaga się rozłoŜenie kary na raty. Wniosek ten wpłynął do organu pierwszej instancji i był podstawą wszczęcia postępowania w dniu 10 stycznia 2014 r., a termin płatności kary upływał w dniu 27 stycznia 2014 r. Podkreślenia wymaga, Ŝe przepisy Ordynacji podatkowej, w zakresie ulgi w postaci rozłoŜenia naleŜności na raty, przewidują moŜliwość rozłoŜenia na raty zapłaty podatku (art. 67a § 1 pkt 1) i zapłaty zaległości podatkowej (art. 67a § 1 pkt 2), a więc odpowiednio: kary i zaległości powstałej na skutek niezapłacenia kary w terminie płatności, czyli udzielenia ulgi, która nie stanowi pomocy publicznej (art. 67b § 1 pkt 1). NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe organ pierwszej instancji, ustalając podstawę prawną do wydania zaskarŜonej decyzji, wskazał w sentencji przepisy art. 67a § 1 (uzupełniając je w uzasadnieniu o pkt 1 i 2) i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej, ulga w postaci „rozłoŜenia kary na raty” – jak sformułowała to strona we wniosku skierowanym do Mazowieckiego WIIH – polega na rozłoŜeniu na raty podatku (art. 67a § 1 pkt 1) i nie stanowi ona pomocy publicznej (art. 67b § 1 pkt 1). Skoro strona złoŜyła wniosek, którego istotą było Ŝądanie rozłoŜenia na raty naleŜności w postaci kary przed upływem terminu jej płatności (przed 27 stycznia 2014 r.), to postępowanie w tym zakresie powinno zostać rozpatrzone merytorycznie w oparciu o art. 67a § 1 pkt 1 i art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym, poza art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przywołane w treści zaskarŜonej decyzji przepisy art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie miały wówczas zastosowania w sprawie. Analizując akta sprawy, Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe strona, domagając się przyznania ulgi w postaci rozłoŜenia kary na raty, wskazała na trudną sytuacją finansową i problemy związane ze spłacaniem kar nałoŜonych na nią przez dwie inne instytucje. Nie przedstawiła jednak dowodów słuŜących weryfikacji jej argumentów i pozwalających na ocenę aktualnej sytuacji, w jakiej znajduje się jej firma. Wobec powyŜszego, organ pierwszej instancji, mając na celu dokonanie merytorycznej oceny wniosku w kontekście wystąpienia waŜnego interesu strony lub interesu publicznego, poprzestał jedynie na uwzględnieniu dowodów przekazanych przez stronę na etapie odrębnego postępowania w sprawie wymierzenia kary (tj. informacje o wysokości przychodu i wielkości obrotów strony za rok 2012 oraz o okresie prowadzonej działalności gospodarczej), a takŜe ograniczył się do poinformowania strony w piśmie z dnia 6 20 stycznia 2014 r. nr PO.27.OP.1.2014.PS o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w niniejszym postępowaniu przed wydaniem decyzji, z czego strona nie skorzystała. Podkreślenia wymaga, Ŝe istotą postępowania w zakresie ulgi w spłacie naleŜności jest moŜliwość swobodnego wyboru przez organ administracyjny rozstrzygnięcia (w granicach tzw. uznania administracyjnego), po uprzednim wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy pod względem zaistnienia ustawowych przesłanek, umoŜliwiających przyznanie ulgi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1098/09). Dopiero ustalenie, Ŝe zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (określone jako waŜny interes strony lub interes publiczny), które uzasadniałyby ewentualne przyznanie ulgi, nakazuje rozwaŜenie moŜliwości przyznania ulgi, a brak ich wystąpienia powoduje, iŜ przepis ten w ogóle nie moŜe mieć zastosowania. Zatem w sprawach o udzielenie ulgi szczególnie istotne jest współdziałanie strony z organem, gdyŜ w interesie strony jest wykazanie istnienia przesłanek do przyznania ulgi, a co waŜniejsze, to strona najczęściej, a nie organ, ma wiedzę o swojej sytuacji materialnej, rodzinnej i osobistej oraz o przeszkodach w spłacie długu. NaleŜy takŜe podkreślić, Ŝe ocena istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku strony, jako odnosząca się juŜ do merytorycznej zasadności tego wniosku, musi uwzględniać stan sprawy istniejący w dacie wydania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1413/07). Zdaniem Prezesa UOKiK, wniosek strony z dnia 2 stycznia 2014 r. o rozłoŜenie kar na raty, powinien zobligować organ pierwszej instancji do skierowania do strony wezwania z pouczeniem, Ŝe wniosek ten musi być nie tylko prawidłowo sprecyzowany, co do rodzaju i zakresu Ŝądania, ale takŜe musi być właściwie uzasadniony i zawierać niezbędne dokumenty na poparcie przytaczanych argumentów. Tymczasem, organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do skierowania do strony pouczenia o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w niniejszym postępowaniu przed wydaniem decyzji, po czym dokonał merytorycznej oceny wniosku, w oparciu o dowody przedłoŜone przez stronę na etapie ustalania wysokości kary, w drodze odrębnego postępowania, poprzedzającego postępowanie w sprawie wnioskowanej ulgi i odnoszącego się do sytuacji strony (w zakresie wysokości przychodu i wielkości jej obrotów) za rok 2012, a nie aktualnej sytuacji, w jakiej znajduje się jej firma. Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, rozpoznając wniosek strony o przyznanie ulgi na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ administracji nie jest zwolniony od dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy, co do faktycznej sytuacji materialnej, rodzinnej i osobistej strony pod względem moŜliwości uregulowania przez nią naleŜności. ChociaŜ – co do zasady – naleŜy zgodzić się z tym, Ŝe inicjatywa dowodowa powinna naleŜeć przede wszystkim do strony, to jednak w przypadkach szczególnie osób nieporadnych (czyli działających bez fachowej pomocy), od organu naleŜy oczekiwać nie tylko prawidłowego i wyczerpującego udzielania stronie informacji o prawie, ale równieŜ przynajmniej podstawowej inicjatywy dowodowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2010 r. VIII SA/Wa 869/09). 7 W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby stwierdzić, czy waŜny interes strony lub interes publiczny mógłby uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku, co stanowiło naruszenie przepisów art. 6 i 7 Kpa, w związku z art. 67a § 1 pkt 1 i art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NaleŜy podkreślić, Ŝe organy administracji publicznej, zgodnie z art. 6 Kpa działają na podstawie przepisów prawa, a w myśl art. 7 Kpa w toku postępowania stoją one na straŜy praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. NiezaleŜnie od powyŜszego, Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe strona, pomimo iŜ na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji nie wykazała własnej inicjatywy dowodowej w zakresie udowodnienia korzystnych dla niej okoliczności, to na etapie postępowania przed organem drugiej instancji dołączyła do odwołania dowody (tj. wyciągi bankowe i faktury za okres od stycznia 2014 r., deklaracje VAT za okres styczeń i luty 2014 r.), na potwierdzenie trudnej kondycji finansowej jej firmy. Jak stanowi art. 15 Kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Organ odwoławczy, zgodnie z art. 136 Kpa, moŜe przeprowadzić na Ŝądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, a w świetle art. 138 § 2 Kpa, posiada kompetencje do wydania decyzji, w której uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. ZwaŜywszy, Ŝe zaskarŜona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów prawa, zaś sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w znacznej części, zasadne jest, aby organ pierwszej instancji ponownie rozpatrzył wniosek strony z dnia 2 stycznia 2014 r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w zakresie wniosku strony o rozłoŜenie kary na raty, naleŜy w szczególności uwzględnić materiał dowodowy przekazany przez stronę przy odwołaniu i dokonać jego oceny w kontekście zaistnienia przesłanek waŜnego interesu strony lub interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem 8 przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności naleŜy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poźn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Victoria Sp. z o.o. ul. Kościuszki 26A 05-400 Otwock 2. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie 3. a/a