DIH-18/2019

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW MAREK NIECHCIAŁ Warszawa, 29 listopada 2019r. DIH - 4 .709.47.2019 .BP DECYZJA DIH - IV/18/2019 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930, z późn. zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 178), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Zachodniopomors kiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szczecin ie z dnia 19 lipca 2019 r. (sygnatura: WP N. 8361. 2 27 .201 8 ), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 26 000 zł (słownie: dwadzieścia sześć tysięcy złotych) z tytułu jedenaste go naruszenia obowiązków wynikających z prze pisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Pismem z 15 października 201 8 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dn ia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646, z późn. zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , Zachodniopomor ski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie , zwany dalej również „ Zachodniopomor skim WIIH” , zawiadomił przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, zwanego dalej również „stroną” , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 201 9 r. poz. 178), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach” . Przedmiotowe pismo S trona odebrała 18 października 201 8 r. W toku kontroli przeprowadzonej w dni ach 30 – 31 października 201 8 r. przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego WIIH, w sklepie „Biedronka”, mieszczącym się w Szczec inie przy ul. Pomarańczowej 9 , należącym do S trony, sprawdzono 2 prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 3 0 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając : - brak uwidocznio nych cen i cen jednostkowych w przypadku 6 partii produktów, których ilość nominalna jest inna niż 1 l/kg, 100 ml/g, tj.:  Mr Magic S pray c zyszczący 3 00 ml,  Olejek z Czarnuszki Bioelixire 20 ml ,  Suchy Szampon A q u ell Tropical 0 00 ml ,  Suchy Szampon ByBeauty C are 2 5 0 ml ,  Lacalut Pasta do zębów 75 ml ,  Sensodyne Pro szkliwo 100 ml , - brak uwidocznienia cen jednostko w ych w przypadku partii towarów, których ilość nominalna jest inna niż 1 l/kg. 100 ml / g. tj.:  Cilit Ban g 75 ml ,  Kraft koncentrat płynu do mycia naczy ń 850 ml ,  O lej samochodowy Platinum Orlen Oil 4,5 l , co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. poz. 2121), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen” . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 31 października 201 8 r. (nr akt kontroli: WP N .8361. 2 27 .201 8 ). W okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzon o naruszenie przepisów po raz pierwszy organ ujawnił dziesięć przypadków naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach w toku kontroli przeprowadzonych w następujących okresach: 1. 23, 24, 27 listopada 201 7 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ. 8361. 198 .20 1 7 ) – decyzją z dnia 20 lutego 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 4.400,00 zł, 2. 1 8, 28 grudnia 201 7 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ .8361. 213 . 201 7 ) – decyzją z dnia 21 lutego 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 8.4 00 zł, 3. 22 - 24 stycznia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ .8361. 8 .2018) – decyzją z dnia 22 lutego 2019 r. nałożono kar ę pieniężną w wysokości 1 4.4 00 zł. 4. 27 lutego, 2 marca 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN .8361. 44. 2018) – decyzją z dnia 25 lutego 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 1 7.6 00 zł. 5. 12 - 14 marc a 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ .8361. 40. 2018) – decyzją z dnia 26 lutego 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 1 7.8 00 zł. 3 6. 16 , 19 kwietnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ .8361. 62. 2018) – decyzją z dnia 27 lutego 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 5.6 00 zł. 7. 18 , 21 ma j a 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN .8361. 102 . 2018) – decy zją z dnia 1 marca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 5.4 00 zł. 8. 2 , 7, 13 sierpnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ .8361. 140. 2018) – decyzją z dnia 18 kwietnia 2019r. nałożono karę pienięż ną w wysokości 40. 000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV/1/2019 z 13.06.2019 r. uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego r o z p oznania . Decyzją Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 16 lipca 2019 r. nałożono k arę pieniężną w wys.28.888 zł. D ecyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 10/2019 z dnia 22 października 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 9. 5 , 11 września 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ .8361. 141. 2018) – decyzją z dnia 18 marca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - I/ 30 /2019 z 17 maj a 2019r. uchylono zaskarżoną decyzje i nałożono karę pieniężną w wys.35,000zł . 10. 4 , 15 października 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cena ch jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.173.2018) – decyzją z dnia 18 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 27.2 00 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 13/2019 z dnia 18 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 8 marca 2019 r., Zachodniopomorski WIIH poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorcę, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego – jedenas tego – naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy . W piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej „k.p.a.”, strona została pouczona również o przysługującym jej prawie do wypowiedz enia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 29 marca 2019 r. (sygnatura: WPN .8361. 227 .201 8 ), Zachodniopomor ski WIIH nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysoko ści 40. 000 zł (słownie: czterdzieści tysięcy złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu czwartego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierd zono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana w dniu 2 kwietnia 2019r. Pismem z dnia 15 sierpnia 2019 r. , strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwoł anie od w w. decyzji, wnosząc o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 4 a w przypadku braku podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia o wymierzenie kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Skarżonej decyzji strona z arzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie istotnych okoliczności mających znaczenie przy wysokości wymierzonej przez organ pierwszej instancji kary pieniężnej, 2) art. 81 k.p.a. , poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów ustalając, że skarżąca dokonała istotnego naruszenia obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, 3) art. 6 ustawy o informowaniu o cenach poprzez wymierz enie przez organ pierwszej instancji rażąco niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej , 4) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez przyjęcie, że niewykonanie przez JMP obowiązków, o których mowa w art. 4 wskaza nej ustawy uzasadnia nałożenie na JMP kary w wysokości 40.000 zł, Prezes UOKiK decy z ją nr DIH - III/23/2019 z dnia 13 czerwca 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do po no wnego rozpoznania . Pre z es UOKiK stwierdził, że organ I insta n c ji nie wyjaśnił w pełnym zakresie , w jaki sposób zostały zakończone sprawy wszystkich dziesięciu narusz e ń wzięty c h pod uwag ę , których strona dopuściła się wcześniej , oraz nie uwzględnił w prawidłowy sposób wszystkich przesłanek wymiaru kary, co zrodziło rażącą dysproporcję pomiędzy karą wymierzoną zaskarżoną decyzją a karami wcześniejszymi. Zachodniopomorski WIIH pismem z 28 czerwca 2019 r., poinformował Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorcę, n a podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego – jedenas t ego – naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. W piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 kpa , S trona została pouczona również o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 1 9 lipc a 2019 r. (sygnatura: WP N .8361. 227 .201 8 ), Zachodniopomor ski WIIH nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 26. 000 zł (słownie: dwadzieścia sześć tysięcy złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu czwartego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana w dniu 23 lipca 2019r. Pismem z dnia 6 sierp nia 2019 r. (d ata stempla 6 sierp nia 2019 r.) , S trona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwoł anie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia . Skarż onej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 6 ustawy o informowaniu o cenach poprzez wymierzenie przez organ pierwszej instancji rażąco niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej , 5 2. art. 8 dyr ektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez wymierzenie kary nieproporcjonalnej do wagi zaistniałych nieprawidłowości cenowych, 3. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez przyjęcie, że niewykonanie przez JMP obowiązków, o których mowa w art. 4 wskazanej ustawy uzasadnia nałożenie na JMP kary w wysokości 26.000 zł, 4. art. 138 § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, a wskazanych w decyzji Prezesa UOKiK nr DIH - III/23/2019 z 13 czerwca 2019 r. 5. art. 77 k.p.a., poprzez ni eustalenie istotnych okoliczności mających znaczenie przy wysokości wymierzonej przez o rgan pierwszej instancji kary pieniężnej , Pismem z 3 września 2019 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa , prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i m ateriałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadcz enia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostę pnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lu b napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według objętości, 2) kilogram lub tonę – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy, 3) metr lub metr kwadratowy – dla towarów sprzedawanych według długości lub powierzchni, 4) sztukę – dla towarów sprzedawanych na sztuki. 6 Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, woj ewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględni a stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. Strona podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stoi na stanowisku, że ich skutkiem było wymierzenie rażąco niewspółmi ernie wysokiej kary pieniężnej. Strona zarzuca, że organ I instancji ustalając wymiar kary błędnie wziął pod uwagę naruszenie, co do którego postępowanie nie zostało zakończone, i z tego względu należy pominąć decyzj e Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 16 i 18 lipca 2019r. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu, należy uznać, że Strona, wnosząc odwołanie zasadnie podn io sła, że organ pierwszej instancji badając przesłankę dotychczasowego postępowania w ramach wymiaru kary, uwzględnił przedmiotowe naruszenie w sytuacji, gdy było ono przedmiotem niezakończonego postępowania odwoławczego. Z drugiej jednak strony, należy mieć na uwadze regulację zawartą w art. 15 kpa, zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny s tanowi inaczej. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że sprawa podlega ponownemu rozpoznani u i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy, przy czym sprawa powinna być tożsama pod względem przedmiotowym i podmiotowym w obu instancjach. Przechodząc na grunt p rzedmiotowej sprawy, należy zauważyć, że organ pierwszej instancji uwzględnił okoliczność w/w naruszenia uznając, że naruszenie to miało miejsce, mimo, że de facto, postępowanie w sprawie tego naruszenia nie zostało jeszcze zakończone. Należy jednak zauwa żyć, że w toku przedmiotowego postępowania odwoławczego, postępowanie wszczęte wskutek wniesienia odwołania od decyzji Zachodniopomorskiego WIIH nr ZKŻ.8361.140.2018 z 16 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 10/2019 z dnia 22 pa ździernika 2019 r., natomiast postępowanie wszczęte wskutek wniesienia odwołania od decyzji nr ZKŻ.8361.173.2018 z dnia 18 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzja Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 13/2019 z dnia 18 listopada 2019 r. Z powyższego wynika, że organ pi erwszej instancji, co prawda naruszył przepisy postępowania błędnie ustalając liczbę dotychczasowych naruszeń w ciągu 12 miesięcy licząc od pierwszego naruszenia, niemniej jednak uchybienie to zostało konwalidowane przez organ drugiej instancji. Z tego też względu, kierując się ekonomiką postępowania nie jest zasadnym przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ organ pierwszej instancji musiałby wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przesłanki, które zostały już prawidłowo ustalone przez organ odwoł awczy. Powyższe potwierdza fakt, że podstawa prawna decyzji art. 6 ust. 2 nie uległa zmianie, a liczba naruszeń na etapie orzekania przez organ odwoławczy jest taka sama jak 7 w decyzji organu pierwszej instancji . Z achowana przy tym została zasada określona w art. 139 kpa . Z tego też względu, podniesiony zarzut należy uznać za bezzasadny . Strona podnosząc zarzut niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej stoi również na stanowisku, że wymierzona kara jest zbyt wysoka w stosunku do kar wymierzonych decyzjam i za wcześniejsze naruszenia. Wg. Strony: - decyzją z dnia 20 lutego 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 4.400 zł za uchybienia w stosunku do 11 partii towarów na 50 skontrolowanych, co stanowi 22%, - decyzją z dnia 21 lutego 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 8.400 zł za uchybienia w stosunku do 20 partii towarów na 48 skontrolowanych, co stanowi 41%, - decyzją z dnia 22 lutego 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 14.400 zł za uchybienia w stosunku do 36 partii towarów na 50 skontrolow anych, co stanowi 72%, - decyzją z dnia 25 lutego 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 17.600 zł za uchybienia w stosunku do 15 partii towarów na 35 skontrolowanych, co stanowi 77%, - decyzją z dnia 27 lutego 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 17.800 zł za uchybienia w stosunku do 71 partii towarów na 80 skontrolowanych, co stanowi 88,75%, - decyzją z dnia 27 lutego 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 5.600 zł za uchybienia w stosunku do 14 partii towarów na 50 skontrolowanych, co stano wi 28%, - decyzją z dnia 1 marca 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 5.400 zł za uchybienia w stosunku do 11 partii towarów na 40 skontrolowanych, co stanowi 27%, Strona stoi na stanowisku, że w świetle powyższego kara pieniężna w wys. 2 6 . 0 00 zł wym ierzona zaskarżoną decyzją jest nieproporcjonalna i nie uwzględnia stopnia naruszenia przepisów dotyczących oznaczania cen. Strona twierdzi, że „(…) kary wcześniejsze, pomimo, że również zostały wymierzone w warunkach recydywy, i to za naruszenia o znacznie większym stopniu niż naruszenia przedmiotowe, są o wiele niższe niż kara wymierzona zaskarżoną decyzją, w ich przypadku zasada proporcjonalności została zachowana. (…) Organ położył nacisk na przesłankę „odstraszania” kosztem przesłanek pozost ałych. W przedmiotowej sprawie o proporcjonalności można by mówić wówczas, gdyby wymierzona kara była zbliżona do kary w wysokości 8.400 zł wymierzonej decyzją z dnia 21 lutego 2019 r. gdzie stopień naruszonego dobra był zbliżony”. Odnosząc się do podn iesionego zarzutu, organ odwoławczy przede wszystkim zwraca uwagę, że wszelkie przesłanki karania, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, tj. stopień naruszenia obowiązków, dotychczasowa działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jeg o obrotów i przychodu zostały rozpatrzone w treści zaskarżonej decyzji, o czym świadczy jej uzasadnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie ze stosowanym pomocniczo art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom 8 (Dz. U. UE L 80 z 18.3.1998, s. 27), zwanej dalej „dyrektywą 98/6/WE” 1 , kary pieniężne za naruszenie obowiązku informowania konsumentów o cenie oferowanych produktów i usług muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W przypadku naruszenia obowiązków, jest to jedna z przesłanek wpływających na wymiar kary. Przy jej rozpatrywaniu, należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kont ekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia kon sumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei, brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedn iego dla nich towaru. Kolejną przesłanką wskazaną w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, jest dotychczasow a działalność podmiotu działającego na rynku. Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontr oli, włączywszy bieżącą kontrolę, po raz dziesiąty naruszył przepisy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu również fakt, że kontrole we wszystkich ww. przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli, a w przypadku przedmioto wej kontroli w zawiadomieniu wskazano również adres placówki wytypowanej do kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem, fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe naruszenie, stwierdzono 9 naruszeń w zakresie informowania o cenach jednoznacznie wskazuje, że Strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Organ I instancji, trafnie przy tym wskazał, że ustawa o informowaniu o cenach obow iązuje od 12 grudnia 2001 r., zaś Strona prowadzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg. KRS) a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Prezes UOKiK zauważa ponadto, że ustawa o informowaniu o cenach w art. 6 ust. 2 wyraźnie stanowi, że jeżeli przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od stwierdzenia przez organ pierwszego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen dopuści się tego naruszenia co najmniej trzykrotnie, organ nakłada na niego karę pieniężną do wy sokości 40 000 zł. W niniejszej sprawie zostało dowiedzione, że strona naruszyła ustawowe obowiązki dziesięciokrotnie w różnych placówkach do niej należących, co stanowi przesłankę do wymierzenia kary na podst. art. 6 ust. 2 ustawy o cenach. 1 dyrektywa 98/6/WE została wdrożona do polskiego prawodaw stwa przepisami ustawy o informowaniu o cenach 9 Odnosząc się do trzeciej przesłanki określonej w art. 6 ust. 3 ww. ustawy należy stwierdzić, że Wielkopolski WIIH na podstawie posiadanych informacji o wielkości obrotu i przychodu strony prawidłowo uznał, że strona mieści się w kategorii pozostałych przedsiębiorców, w myśl ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646 z późn. zm.). D yrektywa nr 98/6/WE, której naruszenie zarzuca Strona, statuuje trzy przesłanki wymiaru kary tj. skuteczność, proporcjonalność i odstraszanie, przy czym w szystkie trzy przesłanki należy traktować równorzędnie. N ależy przyznać, że kary pieniężne nakładane przywołanymi decyzjami są niższe w stosunku do stwierdzonego naruszenia, niż kara wymierzona zaskarżoną decyzją za naruszenie o zbliżonym charakterze. P owy ższe świadczy jednak o tym, że cel kary nie został osiągnięty skoro przeprowadz a ne kontrole za każdym razem wykaz yw ały nieprawidłowości w zakresie oznakowania cen . Logiczną zatem konsekwencją postępowania Strony, będzie wyższy wy miar kary za kolejne uchybi enia, tak aby cel kary został w końcu osiągnięty. Z tego tez względu, błędne jest stanowisko Strony, która w swoim wywodzie dotyczącym naruszenia przesłanki proporcjonalności pomija wysokość kary pieniężnej wymierzonej d ecyzją Prezesa UOKiK nr DIH - I/30/201 9 z 17 maja 2019 r. Została ona bowiem wymierzona za dziewiąte z kolei naruszenie, co oznacza, że kary wymierzone wcześniejszymi decyzjami nie osiągnęły swoich celów . Dlatego też kara wymierzona decyzją Prezesa UOKiK jest wyższa: „W ocenie Prezesa UOKiK wy mierzona stronie kara w wysokości 35 000 zł jest proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary lub usługi opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jedn ostkowych.” - (str. 9 decyzji DIH - I/30/2019). Podobnie należy odnieść się do (również pominiętej przez Stronę) decyzji Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 1/2019 z 13 czerwca 2019 r. uchylającej decyzję Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 18 kwietnia 2019 r. i przekazu jącej sprawę do ponownego rozpoznania: „W przedmiotowej sprawie o proporcjonalności kary można by mówić wówczas, gdyby wymierzona kara była zbliżona do kary wymierzonej decyzją z dnia 21 lutego 2018r., gdzie stopień naruszonego dobra jest zbliżony, aczko lwiek należałoby mieć na względzie powołane wyżej przesłanki wymiaru karty zawarte zarówno w ustawie i informowaniu o cenach, jak i w dyrektywie.” – (str. 8 – 9 decyzji DIH - IV - 1/2019). W oparciu o powyższe wytyczne Zachodniopomorski WIIH decyzją nr ZKŻ.83 61.140.2018 z 16 lipca 2019 r. nałożył karę pieniężną w wys. 28 888 zł. Od w/w decyzji zostało wniesione odwołanie. Prezes UOKiK decyzją nr DIH - IV - 10/2019 z 22 października 2019 r. utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy, uznając, że „(…) utrzymanie w mocy za skarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Zachodniopomorski WIIH zasadnie nałożył na przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A., kare pieniężną w wysokości 28 888 zł. (…)” – (str. 12 decyzji nr DI H - IV - 10/2019). 10 Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że to nie organ, lecz Strona błędnie interpretuje pojęcie „proporcjonalności”, uznając że kara powinna być proporcjonalna do stopnia naruszenia, podczas gdy zgodnie z dyrektywą nr 98/6/WE proporcjon alność oznacza, że kara powinna być proporcjonalna do celu jaki ma osiągnąć. Należy przy tym zauważyć, że Strona w swoich wywodach odnosi się do proporcjonalności w oderwaniu od pozostałych przesłanek kary zawartych w w/w dyrektywie, pomimo, że mają one c harakter równorzędny i powinny być rozpatrywane łącznie. Strona podnosząc zarzuty naruszenia przepisów post ę powania, stoi również na stanowisku, że organ I instancji nie uwzględnił okoliczności wskazanych w decyzji Pre z esa UOKiK nr DIH - III/23/2019 z 13 czerwca 2019 r. Strona twierdzi, że uzasadnienie powołan e j decyzji organu II instan c ji ma zas t o s owanie również do decyzji Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 19 lipca 2019 r. ponieważ nie sposób uznać, że organ I instancji w sposób prawidłowy uwzględnił prze słankę proporcjonalności zawartą w odpowiednich regulacjach normujących wysokość kar, którą organ II instancji nakazuje rozumieć jako adekwatność do popełnionego czynu. Jak już wskazano powyże j , Prezes UOKiK uc hy lając zaskarżoną decy z j ę i przekaz u jąc spra wę do ponow ne g o ro z p a t rz e n ia wyraźnie wsk a zał , że organ I instancji powinien wyjaśnić , w jaki sposób zostały zakończone sprawy wszystkich wcze ś niejszych naruszeń wziętych pod uwagę, a także powinien uwzględni ć w prawidłowy sposób wszystkie przesłanki wymi aru kary . W szczególności Prezes UOKiK podkre ś lił, że organ I instancji położ ył nacisk na przesłankę odstraszania, kosztem przesłanek pozostałych wskazanych w dyrektyw ie nr 98/6/WE . Z kolei, O rgan I instan c ji ponownie rozpatrując sprawę, odniósł się do wy tycznych zawarty c h w decyzji Pre z esa UOKiK , wskazując, ze przy ustalaniu wysokości kary u w z ględniono wymagania art. 8 dyrektyw y nr 98/ 6/WE. Należy przy tym z aznacz y ć , c o już w s kazano powyżej, że przesłanki wymiaru kary należy traktować równorzędnie. A wię c nie sposób przyjąć, jak sugeruj e Strona, że kara wymierzona na podst. art. 6 ust. 2 w/w ustawy, za któreś z kolei n aruszenie powinna być wysokością zbliżona do kary wymierzonej za naruszenie o podobnym rozmiarze. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego pref erowania przesłanki proporcjonalności kosztem przesłanek pozostałych , a w efekcie cele kary nie zostałyby spełnion e . Organ zwraca przy tym uwagę, że właśnie taka sytuacja zach o dzi w przypadku Strony, ponieważ zaskarżoną decyzj ą kara jest wymierzana za je denaste z kolei naruszenie, co jednoznacznie wskazuje, że kary wymierz a n e w dotychczasowej wysokości nie dały rezultatów . Stąd też logicznym jest, że kara wymier z ona za kolejne naruszenie powinna być wyższa od kary wymierzonej za naruszenia wcze ś niejsze, aczkolwiek wymiar powinien nastąpić z uwzględnieniem wszys t k i ch przesłan e k wymiar u karu . Zda niem Pre ze sa UOKiK powyższy wymóg został spełnion y , o czym świadczy f akt, że decy z ją z dnia 29 marca 2019r. wymierzono karę 40 . 000 zł, natomiast po uwzględn i eniu wytycznych Pre ze sa UOKiK wymierzona kara wyniosła 26 . 000 zł. 11 Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, strona argumentuje również , że organ nie wziął pod uwagę faktu, że Strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości. Odnosząc się do powyższego z arzutu, należy przyznać, że z akt sprawy (protokół kontroli) wynika, że s trona podjęła takie kroki, niemniej ustawa o informowaniu o cenach nie przewiduje, aby zastosowanie się do zaleceń pokontrolnych uwalniało s tronę od odpowiedz ialności za powstałe naru szenie bądź też miało wpływ na wymiar kary za ten konkretny czyn. Okoliczność usunięcia stwierdzonych uchybień będzie miała znaczenia przy analizie przesłanki dotychczasowego postępowania wskazanej w art.6 ust.3 ustawy o cenach, ale dopiero przy wymiarze kary za ewentualne późniejsze naruszenia. Organ zwraca przy tym uwagę, że nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach nie zostały usunięte po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, lecz dopiero w czasie jej trwania, co potwierdza pr otokół kontroli. Należy mieć przy tym na względzie, że Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w skali całego kraju, zaś poszczególne placówki handlowe nie są odrębnymi podmiotami Oznacza to, że na wymiar kary, mają wpływ nie tylko u chybienia lub zastosowanie się do zaleceń pokontrolnych dotyczące jednej konkretnej placówki, lecz ustalenia kontroli poczynione przez danego wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej w odniesieniu do wszystkich placówek dla których ten organ jest miejs cowo właściwy. Biorąc powyższe pod uwagę, podniesione zarzuty należy uznać za bezzasadne. Zgodnie z art.189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, je żeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego mater iału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, zaś ewentualne usunięcie naruszenia prawa nie spełni celów kary, która spełnia nie tylko funkcję dyscyplinująco – represyjną, ale też i prewencyjną. Z zebranego materiału nie wynika również, by na stronę by ła wcześniej nakładana administracyjna kara pieniężna za to samo zachowanie przez inny organ. Należy więc stwierdzić, że, organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 KPA, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prezes Urzędu zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przed siębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. 12 Mając powyżs ze na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. W ocenie Prezesa UOKiK wymierzona stronie kara w wysokości 26.0 00 zł jest proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego cel u , jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary lub usługi opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej , jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji H andlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa , organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urz ędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym o d strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy 13 może być przyznane stronie na wniosek złożony prze d wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, a rt. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szc zegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. poz. 2019 poz. 178). Z u poważnie n ia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej Anna Janiszewska Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: pełnomocnik Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie adres do doręczeń: Centrum Dystrybucyjne w Koszalinie ul. S tref owa 9 75 - 20 2 Koszalin 1. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie 2. a/a