DIH-109/2022

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 8 września 2022 r. DIH - 3.707.106.2022 .IJ DECYZJA DIH – III/109 /2021 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz . 735 z pó ź n. zm. ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej ( Dz. U. z 2020 r., poz. 1706 ), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwo łania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspek tora Inspekcji Handlo wej w Poznaniu z dnia 7 lipca 2022 r. (nr akt kontroli: UH.8361.104.2022 ), nakładającej na przedsiębiorcę Netto sp. z o.o. z siedzibą w Kobylance , administracy jną karę pieniężną w w ysokości 2.5 00 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych) z tytułu niepobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego przez przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego sprzedającego produkty w opakowaniach, stosownie do obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 201 3 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1114 ze zm.), utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . Uzasadnienie W dniach od 6 do 12 kwietnia 2022 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektor a Inspekcji Handlowej w Poznaniu, dalej: „Wielkopolski WIIH”, „organ pierwszej instancji”, przeprowadzi li czynności kontrolne w sklepie należącym do przedsiębiorcy ( … ) zwanego dalej: „stroną postępowania” albo „stroną” , „spółką ” . W zakresie sprawdzania rzetelności obsługi konsumenta nie zawiadomiono strony o zamiarze wszczę cia kontroli zgodnie z treścią art. 62 ust . 1 pkt 3) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) zwanej dalej: „Prawo przedsiębiorców”. Nie zawiadamia się również przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli 2 zgodnie z treścią art. 48 ust. 11 pkt 1) Prawa przedsiębiorców w zakresie sprawdzenia przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1114 z późn. zm.), dalej: „ustawa o gospodarce opakowaniami . W dniu 6 kwietnia 2022 r. inspektorzy Inspekc ji Handlowej wys tępując w charakterze klientów dokonali zakupu kontrolnego m.in. batonów : Nestle Nesquik, Nestle Corn Flakes i Nestle Cini Mini oraz reklamówkę mini żółtą (1 szt.), reklamówkę dużą (1 szt.) oraz torbę na zakupy z tworzywa sztucznego tzw. „zrywka” – przy k tórej nie uwidoczniono ceny (1 szt.). Przed naliczeniem ww. zakupów w kasie inspektorzy zapakowali batony Nestle do jedn ej z wybranych w czasie zakupu toreb tzw. „zrywki”. Po uiszczeniu zapłaty inspektorzy sprawdzili paragon i stwierdzili, że nie naliczon o opłaty recyklingowej za torbę typu „zrywka”. Żywność zapakowana przez inspektorów w t orbę „zrywkę” posiadała już własne opakowanie i tym samym nie została wykorzystana ze względów higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pom aga to w zapobieganiu marnowania żywności. Została ona użyta jako dodatkowa torba na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczona do pakowania produktów oferowanych i jako taka podlega op ł acie recyklingowej. Pismem z dnia 7 czerwca 2022 r. Wielkopolski WIIH zawiad omił ww. przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art. 58 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami z uwagi na to, że w miejscu sprzedaży detalic znej ( … ) nie pobrano opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego stosownie do obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 tej ustawy. Stronę pouczono również, iż zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. ) zwanym dalej: „Kpa”, ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, tj. m.in. do składania wyjaśnień i wniosków dowodowy ch, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. W piśmie z dnia 22 czerwca 2022 r. spółka wskazała, że udostępnia torby typu „zrywka” zgodnie z ich przeznaczeniem, tj, ze względów higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywnoś ci sprzedawanej luzem dlatego nie pobiera opłaty recyklingowej. Ponadto spółka nie ma wiedzy czy klient podchodzący do kasy z torbą typu „zrywka” posiada swoją torbę (wielokrotnie używaną) czy pobrał ją z sali sprzedaży. Żaden zaś przepis nie nak ła da na 3 sp ółkę obowiązku każdorazowego pytania klienta czy jest to torba jego czy pobrana z sali sprzedaży. Decyzją z dn i a 7 lipca 2022 r. Wielkopolski WIIH wymierzył, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art. 58 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami or az art. 104 Kpa, stronie karę pieniężną w wysokości 2. 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych) z tytułu niepobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, stosownie do obowiązku określonego w art. 40a ust. 1 us tawy o gospodarce opakowaniami. W dniu 8 sierpnia 2022 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany też dalej: „Prezesem UOKiK” albo „organem drugiej instancji” otrzymał , za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH, odwołanie strony od ww. decyzji. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i odstąpienie od wymierzenia kary , ponieważ okoliczności sprawy nie przemawiają za nałożeniem kary pieniężnej. Zdaniem strony, torebka typu „zrywka” była oferowana zgodnie z przeznaczeniem, zaś sprzedawca nie m a wiedzy czy klient przyszedł ze swoją torbą czy pobrał ją z sali sprzedaży. Strona wskazała, że udostępnia te torby zgodnie z przeznaczeniem (ze względów higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywności sprzedawanej luzem) w konsekwencji czego zgodni e z przepisami nie pobiera za nie opłaty recyklingowej. Ponadto strona wskazała, iż spełnia przesłanki wskazane w art. 189f § 1Kpa, gdyż waga naruszenia prawa jest znikoma a strona zaprzestała naruszenia prawa. Pismem z 9 sierpnia 2022 r. Prezes UOKiK po informował stronę o toczącym się postępowaniu odwoławczym oraz o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami i prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes U rzędu O chrony K onkurencji i K onsumentów ustalił i stwierdził . Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwsz ej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej w sprawach związanych z wykony waniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest 4 organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzeni a niniejszego postępowania. Zg odnie z art. 8 pkt 15a) ustawy o gospodarce opakowaniami przez torby na zakupy z tworzywa sztucznego - rozumie się torby na zakupy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzywa sztucznego, które są oferowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do których zalicza się: a. lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 50 mikrometrów, b. bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, któ re są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności , c. pozostałe torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału ró wnej 50 mikrometrów i większej. Z godnie z art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami, do zadań Inspekcji Handlowej należy nadzór nad przestrzeganiem przez p rzedsi ębiorców przepisów art. 40a ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurt owego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, kto naruszył ww. obowiązek podlega administracyjnej karze pieniężnej, której wysokość, s tosownie do art. 57 pkt 4) ww. ustawy, wynosi od 500 zł do 20 000 zł. Przeprowadzona. kontrola dała podstawę do stwierdzenia, że strona postępowania n ie wykonała ciążących na niej obowiązków wskazanych w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, co z kolei spowodowało wymierzenie kary pieniężnej ok reślonej w art. 56 ust. 1 pkt 10c ww. ustawy. Ustalenia kontroli jednozna cznie wskazują, iż strona nie pobrała opłaty recyklingowej za torbę typu „zrywka” w którą inspektorzy zapakowali inne opakowane towary , tj. batony Nestle Nesquik, Nestle Corn Flakes i Nestle Cini Mini (nie były one luzem). Strona w odwołaniu podnosi, iż torby foliowe (w tym „zrywka”) mogą być używane wielokrotnie, co było celem ustawodawcy wprowadzają cego. Jednocześnie strona wskazuje, że nie ma i nie może mieć wiedzy czy klient, który przychodzi do sklepu z własną torbą „zrywką” posiada swoją torbę czy j est to torba pobrana z sali sprzedażowej. Jak dodaje żaden 5 obowiązujący przepis nie nakłada na kontrolowaną spółkę obowiązku weryfikacji pochodzenia tzw. „zrywek” u klienta. Strona argumentuje to tym, że torby tego typu nie mają oznaczeń w postaci log o skl epu, producenta, numeru, kodu czy jakiejkolwiek cechy pozwalającej n a identyfikację , co w rezultacie uniemożliwia kasjerowi ustalenie pochodzenia torby . Strona stwierdziła ponadto, że zrywki oferuje zgodnie z przeznaczeniem, tj. ze wzglądów higienicznych l ub jako podstawowe opakowanie żywności sprzedawanej luzem i w konsekwencji nie pobiera opłaty recyklingowej. Strona zatem przyznała w odwołaniu, iż w żaden sposób nie weryfikuje pochodzenia zrywek , ponieważ jak twierdzi nie ma takiego obowią zku prawnego , konkretnego przepisu , który nakazywałby weryfikację pochodzenia „ zrywek ” użytych przez klientów. Należy jednak zauważyć, iż p omimo braku nakazu weryfikacji pochodzenia toreb strona ma obowiązek naliczania opłaty recyklingowej w ramach prowadzonej dział alności. W szczególności powinna zatem weryfikować pochodzenie torby w sytuacji , gdy klient używa jej w celach, dla których nie obowiązuje zwolnienie z obowiązku naliczania opłaty recyklingowej. Jak zauważył organ pierwszej instancji weryfikacja ta nie je st trudna bowiem wystarczy zapytać klienta ską d pochodzi przedmiotowa torba. Prezes UOKiK jednocześnie wyjaśnia , że aby bardzo lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego nie podlegała opłacie recyklingowej, poza spełnieniem warunku grubości materiału, z którego została wykonana (poniżej 15 mikrometrów ) , równocześnie muszą zostać spełnione także przesłanki określające cel jej zastosowania tj.: wymagalność ze względów higienicznych, zastosowanie jako podstaw owe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zap obieganiu marnowania żywności (art. 8 pkt. 15a lit b ustawy o gospodarce opakowaniami). Oba te kryteria należy uwzględniać łącznie jako: opakowanie żywności sprzedawanej luzem, stosowane, poza względem praktycznym, także ze względów higienicznych. Jest to więc podstawowe opakowanie żywności, dokonane w sklepie. Opakowanie podstawowe należy rozumieć jako pozostające w styczności z żywnością i nie stanowiące kolejnego opakowania. Nie jest opakowaniem podstawowym, jeśli włożone do niej produkty posiadają własn e opakowania. Mając na uwadze powyższe organ drugiej instancji wskazuje, że st o so wane przez stronę torby z tworzywa sztucznego, poprzez włożenie do nich już opakowanej żywności, nie spełniają definicji bardzo lekkiej torby z zawartej w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o gospodarce opakowaniami, gdyż zostało spełnione tylko jedno z dwóch kryteriów, tj. dotyczące grubości, w związku z czym nie podlegają zwolnieniu z pobierania opłaty recyklingowej od 6 nabywającego torbę z tworzywa sztucznego. Nie zostało zaś spe łnione wymagania odnośnie przeznaczenia i zastosowania powyższej torby. Strona podnosi, iż nie naliczyła opłaty za torbę typu „zrywka” , gdyż są umiejscowione wyłącznie w wybranych miejscach, tj. przy pieczywie i przy owocach. Torby te są wymagane ze wzgl ędów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności. Zdaniem strony tego typu torby są udostępniane w każdym sklepie (nie tylko kontrolowanej spółki) oferującym w sprzedaży pieczywo oraz warzywa i owoce a konsumentom doskonale jest znane p rzeznaczenie tych toreb. Uznaje zatem, że pobieranie opłaty recyklingowej może wystąpić tylko w przypadku gdy klient taką torbę w sposób jednoznaczny kupuje. Zdaniem organu drugiej instancji jednoznaczne jest, że jeśli klient „zrywki” używa ze względów h igienicznych lub do pakowania towarów luzem opłaty recyklingowej nie pobiera się. Jednakże gdy jest ona użyta w innym celu (np. do dodatkowego opakowania już opakowanych towarów) przestaje być torbą w stosunku do której istnieje zwolnienie podmiotowe z obo wiązku pobranie opłaty recyklingowej. Zatem naruszeni e przez przedsiębiorcę przepisów art. 40a ustawy o gospodarce opakowaniami jest w ocenie Prezesa UOKiK bezsporn e i wyczerpując e przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężn ej na podstawie prz episów art. 56 ust. 1 pkt 10c ww. ustawy. Należy również wziąć pod uwagę , że główny m cel em wprowadzenia przez ustawodawcę powyższych opłat za torby z tworzywa sztucznego jest dbałość o środowisko oraz przyjęcie takich instrumentów, aby lekkie torby na zak upy z tworzywa sztucznego nie były oferowane za darmo w punktach sprzedaży towarów lub produktów. Powyższe działanie powinno wpłynąć na ograniczenie wprowadzania do obrotu toreb z tworzywa sztucznego, zastosowanie mniej szkodliwych dla środowiska materiałó w alternatywnych oraz w jeszcze większym stopniu zmianę nawyków konsumenckich. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji . Rozpatrując odwołanie Prezes UOKiK zbadał także , poruszoną w odwołaniu, kwestię odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189 f § 1 i 2 Kpa . P rzepis art. 189f § 1 wskazuje wprost jakie podstawowe przesłanki muszą zostać łącznie spełnione, aby organ mógł odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. Występują wtedy, gdy: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 7 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez in ny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona a dministracyjna kara pieniężna. W przedmiotowej sprawie strona nie naliczyła opłaty recyklingowej, o których mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami . Trudno zatem uznać, iż waga naruszenia jest znikoma. Opłata recyklingowa stanowi element o gólnoeuropejskiej formy dbania o środowisko i w rezultacie również o zdrowie i życie ludzkie. Stanowi te ż istotny element edukacyjny dla konsumentów w zakresie ochrony środowiska. Ignorowanie obowiązku pobierania opłaty lub lekceważące podejście do jej pob rania narusza w efekcie również konstytucyjnie chronione dobra. Skutki fiskalne tej opłaty są jedynie elementem motywującym do rezygnacji z pobrania „zrywki” i nie mogą być elementem usprawiedliwiającym stronę. Wskazać należy, iż strona w odwołaniu przyzna ła, że w żaden sposób nie weryfikuje pochodzenia zrywek i bezrefleksyjnie uznaje, że są one przyniesione do sklepu przez klientów. Powyższe świadczy co najmniej o braku należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej. Odnosząc się do powyższ ego druga część przesłanki z art. 189 f § 1 pkt 1) także nie została spełniona. Zatem, mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK nie znajduje podstaw dla zastosowania art. 189f pkt § 1 pkt 1Kpa. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykrocze nie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowi ą zków nałożonych na nią w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami . Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. 8 Strona wnosiła także o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednak nie wskazuje jakie argumenty czy zarzuty miałyby uzasadniać skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zatem i w tej kwestii Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zmian. Strona podnosi, że nie ma obowiązku prawnego , konkretnego przepisu, który nakazywałby weryfikacje pochodzenia „zrywek” użytych przez klientów. Jednak nie zauważa przy tym, że ma prawny (ustawowy) obowiązek naliczenia opłaty recyklingowej i winna w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonyw ać wszelkie dozwolone (a wiec niezakazane) czynności faktyczne zmierzające do realizacji tego obowiązku. W szczególności czynności te powinny polegać na weryfikacji pochodzenia torby w sytuacji gdy klient używa jej w celach, dla których nie obowiązuje zwol nienie z obowiązku naliczania opłaty recyklingowej – tak jak to miało miejsce w toku czynności kontrolnych. Jednocześnie organ drugiej instancji informuje, że w myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 20 21 r. po z. 1540 z późn. zm. ) organ, który nałożył karę – organ pierwszej instancji, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w któr ej utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identy czna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. Prezes UOKiK przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ pierwszej insta ncji oraz uznał, iż Wielkopolski WIIH zasadnie nałożył na przedsiębiorcę ( … ) karę pieniężną wysokości 2. 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych ) za niepobranie, zgodnie z obowiązkiem zawartym w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami oraz właściwie zastosował przesłanki wymiaru kary wynikające z art. 189 d Kpa. Tym samym, decyzja Wielkopolskiego WIIH z dnia 7 lipca 2022 r. (nr akt kontroli: UH.8361.104.2022 ) o wymierzeniu kary pieniężnej powinna pozostać w obrocie prawnym. 9 Stosownie do art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarowaniu odpadami , karę p ieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy uiścić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Ins pektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej d oręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prez esa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowa nie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł ; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, n ie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do nale żności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Or dynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 15040 z późn. zm . ). Podstawa prawna pouczenia: art. 52 § 1, art. 53 § 1 , art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20 22 r. poz. 32 9 z późn. zm. ); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysoko ści oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami 10 administracyjnymi (Dz. U. Nr 2 0 21, poz. 535 ), art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowym i (Dz. U. z 2020 r., poz. 1114) Z up . Prezesa Urzędu Oc hrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/