Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-525-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-29--viii-sa-wa-525-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VIII SA/Wa 525/26

Wyrok WSA w Warszawie z 29 października 2026 r., VIII SA/Wa 525/26 – podatek od towarów i usług

Wynik

Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

29 października 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2026 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta \[...\] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 maja 2026r., znak \[...\] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług 1\. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 kwietnia 2026r. znak \[...\]; 2\. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy Miasta \[...\]kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVIII%2BSA%252FWa%2B525%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B29%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCone%2Bpostanowienie%2Bi%2Bpoprzedzaj%25C4%2585ce%2Bje%2Bpostanowienie.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVIII%2BSA%252FWa%2B525%252F26)

## Uzasadnienie

Gmina Miasta R. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ lub Dyrektor KIS) z 26 maja 202 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z 3 kwietnia 2026 r. znak \[...\] o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Gmina 23 grudnia 2025 r. wniosła do Dyrektora KIS o wydanie interpretacji indywidualnej. Przedstawiła opis zdarzenia przyszłego, wskazując, że dokonała centralizacji rozliczeń VAT Gminy i jej jednostek organizacyjnych. Wskazała, że w strukturze organizacyjnej Gminy występuje m.in. Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji (MZDiK) będący jednostką organizacyjną Gminy,, działający w formie jednostki budżetowej działającej na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm,, dalej: ufp) . Gmina za pośrednictwem MZDiK realizuje zadania własne określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o samorządzie gminnym, w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów, organizacji ruchu drogowego oraz lokalnego transportu drogowego. Gmina rozbudowuje również infrastrukturę opadowo-roztopową. W tym zakresie za pośrednictwem MZDiK realizuje/będzie realizowała zadanie inwestycyjne pn. "Rozwój infrastruktury mobilnej miejskiej na terenie Obszaru Funkcjonalnego (dalej: Inwestycja) współfinansowanego ze środków unijnych. Na poszczególnych etapach realizacji będą dokonywane wydatki dotyczące kanalizacji deszczowej. Przedmiotem Inwestycji są/będą również inne wydatki inwestycyjne związane z infrastrukturą drogową nie będące przedmiotem wniosku. Gmina ma możliwość bezpośredniego przyporządkowania wydatków na kanalizację deszczową. Wydatki poniesione na kanalizację deszczową będą dokumentowane wystawianymi przez wykonawców fakturami ze wskazaniem Gminy jako nabywcy. Kanalizacja deszczowa będzie budowla w rozumieniu prawa budowalnego. Na terenie Gminy funkcjonuje spółka Wodociągi Miejskie w R. sp. z o.o.( dalej: Spółka), której Gmina jest jedynym udziałowcem. Spółka a posiada stosowne zasoby dla zapewnienia na terenie Gminy odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Spółka ta zawiera umowy na świadczenie usług w tym zakresie z mieszkańcami i innymi podmiotami działającymi na terenie Gminy. Gmina zamierza bezpośrednio po zakończeniu realizacji inwestycji w zakresie kanalizacji deszczowej i oddaniu ich do użytkowania wnieść powstałe budowle do Spółki w formie aportu. Do momentu wniesienie aportu, wybudowana kanalizacja nie będzie użytkowana do jakichkolwiek celów. Kanalizacja deszczowa, która powstanie w wyniku Inwestycji będzie stanowić wyłącznie jeden z elementów całości Infrastruktury występującej na terenie Gminy. Gmina planuje dokonać rozliczenia omawianej transakcji aportu do Spółki w taki sposób, że wynagrodzenie otrzymane przez Gminę w związku z aportem składało się będzie w części z otrzymanych udziałów w kapitale zakładowym Spółki a w części ze środków pieniężnych odpowiadających wartości podatku VTA należnego po stronie Gminy związanego z aportem (a nie w całości z otrzymanych udziałów w odpowiedniej wartości). Zgodnie z przyjętym rozliczeniem: kwota netto otrzymana przez Gminę w związku z aportem stanowi wartość otrzymanych przez Gminę udziałów w kapitale zakładowym. Kwota ta odpowiada zasadniczo wartość netto składników majątkowych wchodzących w skład kanalizacji deszczowej wniesionej w formie aportu. Kwota VAT należnego z tytułu omawianej transakcji, wynikająca z faktury wystawianej przez Gminę zostanie uregulowana na rzecz Gminy przez Spółkę w formie pieniężnej. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Gmina chciałaby potwierdzić sposób traktowania opisanego apotu dla potrzeb VAT, a także jego wpływ na odliczenie VAT naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na kanalizację deszczową, która powstanie w ramach Inwestycji. Gmina zadała pytania: Czy w związku z zamiarem wniesienia aportem do Spółki kanalizacji deszczowej, która powstanie w ranach Inwestycji bezpośrednio po jej oddaniu do użytkowania, Gmina będzie miała prawo do odliczenia kwot VAT naliczonego wynikających z faktur VAT dokumentujących wydatki ponoszone/zaplanowane do poniesienia na wybudowanie kanalizacji deszczowej w ramach Inwestycji? Gmina uważa, że będzie miała takie prawo. Powołuje się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawach: C-268/83 Rompelman, C-110/94 Intercommunale voor zeewateronizilting, oraz na interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: z 1 lipca 2025 r. sygn. \[...\] i z 30 marca 2020 sygn. \[...\]. 3 kwietnia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie znak \[...\], w którym stwierdził, że opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego budzi uzasadnione przypuszczenie, że może stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz że zasadność tych przypuszczeń potwierdza opinia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 30 marca 2026 r. W zażaleniu na to postanowienie Gmina zarzuciła naruszenie: a) art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt 3 OP poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej i uznanie, że w sprawie objętej Wnioskiem Gminy istnieje uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). W szczególności Organ nie wyjaśnił, w jaki sposób w przedstawionym we Wniosku stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym mogą zostać spełnione przesłanki zastosowania klauzuli nadużycia prawa określone w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT; b) art. 217 § 2 OP, art. 121 § 1 OP, art. 14b § 5b pkt 3 OP w zw. z art. 14h OP poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez Organ stanowiska sprowadzającego się do uznania, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Wadliwość działań Organu przejawia się wydaniem Postanowienia z niewystarczającym, lakonicznym uzasadnieniem faktycznym i prawnym, w szczególności poprzez nie odniesienie się w żaden sposób do okoliczności przedstawionych we Wniosku oraz w odpowiedzi na wezwanie; c) art. 14b § 5b pkt 3 OP poprzez odmowę wydania interpretacji w sytuacji, w której Organ powziął przypuszczenie nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, jednakże Organ w żaden sposób nie wykazał i w zaistniałych okolicznościach nie mógł wykazać, aby miało ono charakter uzasadniony, podczas gdy wyłącznie uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa może stanowić podstawę do odmowy wydania interpretacji w oparciu o ten przepis. Wadliwość działania Organu znajduje wyraz w szczególności w tym, że Organ nie zweryfikował, czy przesłanki zaistnienia nadużycia prawa w ogóle mogą wystąpić w przedmiotowym stanie faktycznym, tj. czy i jak może zrealizować się tu korzyść podatkowa, czy celem transakcji mogło być osiągnięcie takiej korzyści i czy mógł to być główny jej cel oraz czy osiągnięcie takiej korzyści byłoby sprzeczne z celem przepisów w zakresie VAT. Bez takiej weryfikacji nie można uznać przypuszczeń Organu za uzasadnione, bowiem przypuszczenia te nie wynikają z żadnych racjonalnych podstaw mających oparcie w przepisach, a wyłącznie ze swobodnego uznania, czy wręcz z góry założonej tezy Organu; d) art. 14b § 5b pkt 3 oraz 5c OP poprzez odmowę wydania interpretacji na podstawie opinii Szefa KAS, podczas gdy art. 14b § 5c OP nie wskazuje w żaden sposób, aby opinia ta mogła mieć decydujący wpływ na rozstrzygnięcie Organu, a w szczególności w żaden sposób nie zwalnia Organu z wykazania, że przypuszczenie nadużycia prawa ma charakter uzasadniony w danym przypadku oraz z weryfikacji opinii Szefa KAS pod tym kątem (czego nie uczyniono w ramach postępowania). Tymczasem konkluzja opinii Szefa KAS jest całkowicie błędna i podobnie jak samo Postanowienie Organu nie poddaje analizie przesłanek wystąpienia uzasadnionego przypuszczenia nadużycia prawa w kontekście realiów niniejszej sprawy. Dyrektor KIS uzasadniając zaskarżone postanowienie, na wstępie przytoczył przepisy art. 14b i 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622, dalej: OP lub Ordynacja podatkowa) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 4, art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: uptu lub ustawa VAT). Stwierdził, że jedną z przesłanek do odmowy wydania interpretacji indywidualnej jest wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy VAT. Wystarczy, że na podstawie racjonalnych podstaw istnieje podejrzenie, że opisana czynność może stanowić nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy. Taka sytuacja ma miejsce, kiedy okoliczności sprawy wskazują, że czynność została/zostanie dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, która jest sprzeczna w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Wobec tego przy ocenie, że w konkretnej sprawie taka sytuacja miała miejsce, konieczne jest uprzednie wyjaśnienie, co należy rozumieć pod pojęciem "uzasadnionego przypuszczenia". Uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa, o którym mowa w powołanym art. 5 ust. 5 ustawy zachodzi zatem, jeżeli w oparciu o obiektywne przesłanki organ powziął przypuszczenie, że taka sytuacja mogłaby wystąpić w stosunku do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny nie musi posiadać pewności, że sytuacja taka na pewno wystąpi. Dyrektor KIS wskazał na orzecznictwo TSUE dotyczące zakazu nadużycia prawa wspólnotowego w zakresie VAT. Stwierdził, że normatywnym odzwierciedleniem tez wynikających z ww. orzeczeń TSUE w prawie krajowym są przepisy art. 5 ust. 4 i 5 ustawy VAT. Po ponownej analizie sprawy stwierdzam, że Dyrektor KIS prawidłowo wydając postanowienie o odmowie wydania interpretacji, ponieważ analiza nakreślonego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że przedstawiony przez Gminę stan faktyczny i zdarzenie przyszłe może mieć zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych oraz może stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy. Następnie Organ przedstawił stan faktyczny wynikające z wniosku. Stwierdził, że z okoliczności sprawy wynikało, że Kanalizacja deszczowa zostanie wybudowana w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w ramach realizacji zadań własnych Gminy nałożonych przepisami ustawy o samorządzie gminnym. Zatem należało uznać, że budowa Kanalizacji deszczowej wiąże się generalnie z realizacją celu publicznego, do którego Gmina jest zobowiązana ustawowo w ramach realizowanych zadań własnych nie tylko z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, ale i z zakresu gospodarki wodnej, gminnych dróg, ulic, mostów, placów, organizacji ruchu drogowego oraz porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli, a także ochrony przeciwpowodziowej. Bez znaczenia pozostaje fakt, że Gmina realizuje te zadania przez Spółkę, w której jest jedynym udziałowcem. Odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z dróg publicznych gminnych jest ustawowym obowiązkiem zarządcy drogi. Budowa Kanalizacji deszczowej jest obligatoryjnym działaniem, mającym na celu ochronę mienia mieszkańców oraz zabezpieczenie trwałości infrastruktury drogowej przed negatywnymi skutkami zjawisk atmosferycznych. Tym samym, gdyby Gmina nie planowała wniesienia Kanalizacji deszczowej aportem do Spółki, generalnie zakupy towarów i usług na budowę Kanalizacji deszczowej nie miałyby związku z prowadzoną przez Gminę działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem nie przysługiwałoby Gminie prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z budową Kanalizacji deszczowej. W sytuacji, gdy Gmina planuje wniesienie Kanalizacji deszczowej do Spółki w ramach aportu w zamian za udziały w Spółce, Gmina nie będzie działała w roli organu władzy publicznej, lecz w charakterze podatnika podatku od towarów. Gmina zamierza przeprowadzić transakcję aportu bezpośrednio po oddaniu Kanalizacji deszczowej do użytkowania, infrastruktura nie będzie przez Gminę wykorzystywana do jakichkolwiek celów, zatem czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dostawa towaru dokonywana za wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów w Spółce i nie będzie korzystała ze zwolnienia z tego podatku. Skoro aport będzie stanowił czynność opodatkowaną, wydatki poniesione na budowę Kanalizacji deszczowej będą dotyczyły czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem w analizowanej sprawie wystąpiłoby prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na realizację Kanalizacji deszczowej. Inwestycja w zakresie Kanalizacji deszczowej stanowi głównie realizację inwestycji publicznej i jej efekty mają służyć czynnościom pozostającym poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, ewentualnie czynnościom mieszanym — gdyby przyjąć, że Gmina również podpisała umowy z mieszkańcami, przedsiębiorcami i instytucjami z jej terenu i pobierała opłaty. Projekt dotyczy realizacji zadań wykonywanych w ramach władztwa publicznego, charakterystycznych dla działań podmiotów prawa publicznego służących dobru wspólnemu rozumianemu w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, jako korzyść lokalnych społeczności korzystających z terenów, na których wybudowana zostanie Kanalizacja deszczowa. Główny charakter wykorzystania Kanalizacji deszczowej generalnie nie ulegnie zmianie nawet jeśli zostanie przekazany do Spółki. Przyjęte przez Gminę rozwiązanie, w ramach którego wniesie ona Kanalizację deszczową aportem do Spółki może być działaniem sztucznym w celu uzyskania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem Dyrektora KIS, wbrew twierdzeniom Gminy, Organ przeanalizował wnikliwie faktyczne i gospodarcze powody przyjętego przez Gminę modelu i wskazał, że można przypuszczać, że celem planowanej transakcji może być uzyskanie prawa do odliczenia całości podatku naliczonego związanego z realizacją Inwestycji w zakresie budowy Kanalizacji deszczowej, przy jednoczesnym wykazaniu przez Gminę podatku należnego od umowy aportu Kanalizacji deszczowej w zamian za udziały. Organ nie pominął faktu, jaki model organizacyjny stosuje Gmina dla prowadzenia gospodarki wodno-kanalizacyjnej i opadowej. Przyjęty przez Gminę model prowadzenia ww. gospodarki jest przejawem racjonalnego, ekonomicznie uzasadnionego wykonywania zadań publicznych. Jednak należy mieć na uwadze, że gdyby Gmina nie zamierzała wnieść Kanalizacji deszczowej aportem do Spółki, to od zadań publicznych, które Gmina wykonuje w ramach budowy Kanalizacji deszczowej, nie miałaby Gmina prawa do odliczenia całości podatku naliczonego. Mogłaby również Gmina w ramach zadań publicznych wnieść Kanalizację deszczową nieodpłatnie do Spółki, wówczas nie miałaby prawa do odliczenia podatku naliczonego od budowy Kanalizacji deszczowej. Dyrektor KIS w wydanym postanowieniu wprost wyjaśnił w jaki sposób w zaistniałym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym zachodzą przesłanki zastosowania klauzuli nadużycia prawa określone w art. 5 ust. 5 ustawy. Zatem, zarzut sformułowany w pkt 1 zażalenia, dot. naruszenia przez tut. Organ art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej i uznanie, że w sprawie objętej wnioskiem istnieje uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o podatku towarów i usług należało uznać za bezpodstawny. Za niezasadny Dyrektor KIS uznał też zarzut naruszenie art. 14b § 5b pkt 3 oraz 5c Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wydania interpretacji na podstawie opinii Szefa KAS. W wydanym postanowieniu Dyrektor KIS precyzyjnie i jednoznacznie wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie. Organ nie przyjął z góry tezy o istnieniu zamiaru uzyskania korzyści podatkowej. Wydanie postanowienia zostało poprzedzone dokładną analizą wniosku. Gdyby Gmina nie zamierzała wnieść Kanalizacji deszczowej aportem do Spółki, to jako jednostce samorządu terytorialnego realizującej zadania publiczne w obszarze gospodarki wodnej (art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym) nie przysługiwałoby jej prawo do odliczenia całości podatku naliczonego. Dyrektor KIS podkreślił, że wydane postanowienie nie rozstrzyga, czy wystąpiło nadużycie prawa, a jedynie że opisany stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wzbudziły wątpliwości Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w związku z czym uzyskał Opinię Szefa KAS. Dyrektor KIS jest zobligowany do wystąpienia do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Organ wskazał, że regulacje art. 14b § 5b i art. 14b § 5c mają charakter szczególny w odniesieniu do pozostałych przepisów Ordynacji podatkowej oraz analizowane przepisy są ze sobą ściśle powiązane. W konsekwencji, skoro ustawodawca nałożył na organ podatkowy obowiązek wystąpienia o opinię do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przypadku uzasadnionego przypuszczenia wystąpienia w sprawie nadużycia prawa lub korzystania z wydanych już opinii Szefa KAS dotyczących danego zagadnienia (art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej), i jednoznacznie postanowił, że nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej), to zobowiązał tym samym organ uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych do określonego działania. Uwzględniając powyższe przepisy, można przyjąć, że stanowisko wyrażone w opinii Szefa KAS, stanowi swoistego rodzaju wiążący prejudykat dla organu interpretacyjnego. Oznacza to, że jeżeli Szef KAS wyrazi uzasadnione przypuszczenie co do możliwości wystąpienia nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, to organ interpretacyjny, co do zasady, nie ma możliwości dalszego badania sprawy. Tego rodzaju opinia Szefa KAS nakazuje stwierdzić, że przypuszczenie organu jest uzasadnione i w konsekwencji zachodzi ujemna przesłanka wszczęcia postępowania interpretacyjnego. Następnie Organ odniósł się do zarzutów naruszenia art. 217 § 2, art. 121 § 1, art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej w zw. art. 14h Ordynacji podatkowej. Uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów. Zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn, na podstawie których w niniejszej sprawie nie można wydać interpretacji indywidualnej. Stanowisko organu skutkujące odmową wydania interpretacji indywidualnej jest prawidłowe i nie narusza praw Gminy, mimo że nie rozstrzyga wniosku merytorycznie. Dyrektor KIS, wydając postanowienie o odmowie wydania interpretacji, oparł się na przedstawionym przez Gminę opisie sprawy. Nie dokonywał jego modyfikacji czy wybiórczej oceny. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest wynikiem subsumcji okoliczności sprawy w ramach systemowej wykładni przepisów prawa, do której organ jest zobowiązany. W wydanym postanowieniu Dyrektor KIS precyzyjnie i jednoznacznie wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie. Stanowisko to zostało zaprezentowane w oparciu o przedstawiony przez Gminę opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne z podaniem przepisów, które mają w sprawie zastosowanie. W postanowieniu podano dlaczego zastosowano konkretne przepisy i z jakiego powodu zostało wydane takie rozstrzygnięcie. I) Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Gminę, dotyczącego budowy - za pośrednictwem Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. (dalej: "MZDiK") - Kanalizacji deszczowej powstałej w ramach Inwestycji oraz jej wniesienia, bezpośrednio po oddaniu do użytkowania, w formie odpłatnego wkładu niepieniężnego (aportu) do Spółki, co doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia, że opisane we wniosku elementy mogą stanowić nadużycie prawa w rozumieniu ustawy o VAT, a w konsekwencji do bezpodstawnego zastosowania art. 14b § 5b pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 662 - dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "OP") jako podstawy odmowy wydania interpretacji indywidualnej, podczas gdy: a) Organ błędnie uznał, że planowane wniesienie przez Gminę Kanalizacji deszczowej aportem do Spółki ma na celu osiągnięcie korzyści podatkowych sprzecznych z celem przepisów o VAT, podczas gdy z przedstawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego wynika, iż aport stanowi odpłatną dostawę towarów opodatkowaną VAT, za którą Gmina otrzyma wynagrodzenie w postaci udziałów w kapitale zakładowym Spółki oraz zapłaty kwoty podatku VAT należnego, a sam aport jest elementem gospodarczo uzasadnionego, utrwalonego modelu powierzenia Spółce - jako wyspecjalizowanemu podmiotowi - zadań w zakresie gospodarowania infrastrukturą wodno-kanalizacyjno-roztopową na terenie Gminy, ukształtowanego z uwagi na posiadane przez Spółkę zasoby techniczne, organizacyjne i kadrowe, których Gmina nie posiada. b) Organ bezzasadnie przyjął, że odpłatne świadczenie przez Spółkę - jako odrębnego od Gminy podatnika VAT - usług odprowadzania wód opadowych i roztopowych z wykorzystaniem aportowanej Kanalizacji deszczowej, wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych z odbiorcami (w tym z Gminą i jej jednostkami) i dokumentowanych fakturami VAT, prowadzi do nadużycia prawa, podczas gdy jest to typowy, racjonalny gospodarczo i od lat stosowany w Gminie sposób organizacji gospodarki wodno7kanalizacyjno-roztopowej za pośrednictwem Spółki, a społeczność gminna korzysta z efektów Inwestycji w ramach tej odpłatnej, opodatkowanej działalności Spółki, a nie poprzez nieodpłatne czynności Gminy pozostające poza zakresem opodatkowania; c) Organ niesłusznie uznał, że realizacja przez Gminę podstawowego prawa podatnika VAT, tj. prawa do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, od wydatków ponoszonych na budowę Kanalizacji deszczowej, stanowi nadużycie polegające na osiągnięciu korzyści podatkowej sprzecznej z celem tych przepisów, podczas gdy Gmina od początku realizacji Inwestycji jednoznacznie planowała wykorzystanie wytworzonej Kanalizacji deszczowej wyłącznie do dokonania na rzecz Spółki odpłatnej, opodatkowanej VAT dostawy towarów w formie aportu, zaś po aportowaniu Kanalizacja deszczowa ta ma być wykorzystywana przez Spółkę wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych (odpłatnych usług odprowadzania wód opadowych i roztopowych), co oznacza, że prawo do odliczenia VAT naliczonego jest bezpośrednią konsekwencją zasady neutralności podatku od towarów i usług, a nie "korzyścią podatkową, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy". Gmina Miasta R. zaskarżyła omówione postanowienie w całości; Zarzuciła temu postanowieniu: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt 3 OP poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej i uznanie, że w sprawie objętej Wnioskiem Gminy istnieje uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. W szczególności, Organ nie wyjaśnił, w jaki sposób w przedstawionym we Wniosku stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym mogą zostać spełnione przesłanki zastosowania klauzuli nadużycia prawa określone w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT; 2) naruszenie art. 217 § 2 OP, art. 121 § 1 OP, art. 14b § 5b pkt 3 OP w zw. z art. 14h OP poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez Organ stanowiska sprowadzającego się do uznania, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Wadliwość działań Organu przejawia się wydaniem Postanowienia II z niewystarczającym, lakonicznym uzasadnieniem faktycznym i prawnym, w szczególności poprzez nieodniesienie się w żaden sposób do okoliczności przedstawionych we Wniosku oraz w odpowiedzi na wezwanie; 3) naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt 3 oraz w zw. z art. 14h OP poprzez utrzymanie w mocy Postanowienia I w wyniku uznania, że w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że analizowane elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stanowią nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, mające na celu zasadniczo osiągnięcie korzyści podatkowej, w przypadku, w którym istnieje szereg (wskazanych przez Gminę) obiektywnych czynników stanowiących podstawę podjętej przez Gminę uzasadnionej gospodarczo decyzji o wniesieniu w drodze aportu Kanalizacji deszczowej do Spółki, który daje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki ponoszone / zaplanowane do poniesienia przez Gminę zgodnie z przepisami ustawy o VAT; 4) naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 221 w zw. z art. 239 OP poprzez ich niezastosowanie, sprowadzające się do bezpodstawnego uznania, że w sprawie objętej wnioskiem Gminy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że analizowane elementy stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego stanowią nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT mające na celu zasadniczo osiągnięcie korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem któremu służą przepisy ustawy o VAT, które to działanie doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonego przez Gminę Postanowienia I; 5) art. 14b § 5b pkt 3 OP poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, w której Organ powziął przypuszczenie nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, jednakże Organ w żaden sposób nie wykazał i w zaistniałych okolicznościach nie mógł wykazać, aby miało ono charakter uzasadniony, podczas gdy wyłącznie uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa może stanowić podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o ten przepis. Wadliwość działania Organu znajduje wyraz w szczególności w tym, że Organ nie zweryfikował, czy przesłanki zaistnienia nadużycia prawa w ogóle mogą wystąpić w przedmiotowym stanie faktycznym, tj. czy i jak może zrealizować się tu korzyść podatkowa, czy celem transakcji mogło być osiągnięcie takiej korzyści i czy mógł to być główny jej cel oraz czy osiągnięcie takiej korzyści byłoby sprzeczne z celem przepisów w zakresie VAT. Bez takiej weryfikacji nie można uznać przypuszczeń Organu za uzasadnione, bowiem przypuszczenia te nie wynikają z żadnych racjonalnych podstaw mających oparcie w przepisach, a wyłącznie ze swobodnego uznania, czy wręcz z góry założonej tezy Organu; 6) art. 14b § 5b pkt 3 oraz 5c OP poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej na podstawie opinii Szefa KAS, podczas gdy art. 14b § 5c OP nie wskazuje w żaden sposób, aby opinia ta mogła mieć decydujący wpływ na rozstrzygnięcie Organu, a w szczególności w żaden sposób nie zwalnia Organu z wykazania, że przypuszczenie nadużycia prawa ma charakter uzasadniony w danym przypadku oraz z weryfikacji opinii Szefa KAS pod tym kątem (czego nie uczyniono w ramach postępowania). Tymczasem konkluzja opinii Szefa KAS jest całkowicie błędna i podobnie jak samo Postanowienie II Organu nie poddaje analizie przesłanek wystąpienia uzasadnionego przypuszczenia nadużycia prawa w kontekście realiów niniejszej sprawy. Podnosząc te zarzuty Gmina wniosła o: a) uchylenie zaskarżonego Postanowienia II w całości oraz poprzedzającego go Postanowienia I wydanego w pierwszej instancji przez Organ - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 PPSA, b) zobowiązanie Organu do wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem Gminy, c) zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej jako "p.p.s.a."), w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 maja 2026 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z 3 kwietnia 2026 r. o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy przedstawiony przez Gminę opis zdarzenia przyszłego dawał organowi uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że planowane wniesienie aportem infrastruktury kanalizacji deszczowej do spółki komunalnej może stanowić nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym uzasadniał zastosowanie art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organ nie wykazał istnienia takich podstaw w sposób pozwalający na odmowę wydania interpretacji indywidualnej. Wadliwość zaskarżonego postanowienia polega zarówno na niewłaściwym zastosowaniu art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, jak i na niedostatecznym uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego. Stosownie natomiast do art. 14b § 5b pkt 3 tej ustawy nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Przepis ten ustanawia wyjątek od zasady rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jego zastosowanie wymaga zatem stwierdzenia określonych ustawowo okoliczności uzasadniających odstąpienie od merytorycznej oceny stanowiska wnioskodawcy. Należy zgodzić się z organem, że użyte w art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej pojęcie "uzasadnionego przypuszczenia" nie jest tożsame ze stwierdzeniem wystąpienia nadużycia prawa. Na etapie postępowania interpretacyjnego organ nie ma obowiązku wykazania w sposób stanowczy, że planowane czynności stanowią nadużycie. Nie oznacza to jednak, że wystarczające jest samo powzięcie wątpliwości co do motywów podatnika lub wskazanie, że określony sposób działania może prowadzić do uzyskania korzyści podatkowej. Przypuszczenie, o którym mowa w powołanym przepisie, musi być uzasadnione, a więc oparte na konkretnych i obiektywnie uchwytnych okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Okoliczności te powinny pozostawać w związku z przesłankami nadużycia prawa określonymi w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. W przeciwnym razie ustawowe wymaganie uzasadnionego przypuszczenia zostałoby sprowadzone do samej możliwości zakwestionowania skutków podatkowych planowanej czynności. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT przez nadużycie prawa rozumie się dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1, w ramach transakcji, która pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy. Wykładnia tej regulacji powinna uwzględniać dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności wyrok z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02, Halifax i in. Wynika z niego, że stwierdzenie nadużycia w podatku od wartości dodanej wymaga uwzględnienia dwóch elementów. Po pierwsze, transakcje, pomimo formalnego spełnienia warunków przewidzianych w odpowiednich przepisach, powinny skutkować uzyskaniem korzyści podatkowej sprzecznej z celem tych przepisów. Po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności powinno wynikać, że zasadniczym celem danych transakcji jest uzyskanie tej korzyści. Oba wskazane elementy mają znaczenie również przy stosowaniu art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej. Chociaż organ nie musi na tym etapie przesądzać o ich wystąpieniu, powinien przedstawić racjonalne podstawy przypuszczenia, że mogą one zostać spełnione w okolicznościach opisanych we wniosku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przesłanka uzasadnionego przypuszczenia, o której mowa w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, nie wymaga wykazania, że w odniesieniu do czynności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej rzeczywiście doszło lub dojdzie do nadużycia prawa. Wymaga jednak wskazania obiektywnych okoliczności pozwalających racjonalnie przyjąć możliwość jego wystąpienia. Przypuszczenie organu musi zatem znajdować oparcie w konkretnych elementach przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a nie jedynie w ogólnej ocenie, że określony sposób działania podatnika może prowadzić do korzystnych skutków podatkowych. Na potrzebę dokonania wszechstronnej oceny okoliczności przedstawionych we wniosku wskazano między innymi w wyroku NSA z 16 stycznia 2026 r., sygn. akt I FSK 533/23\. Podkreślono w nim znaczenie analizy zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych elementów planowanej transakcji. Jednocześnie należy zauważyć, że rozstrzygnięcie to zapadło w sprawie dotyczącej udostępnienia infrastruktury na podstawie umowy koncesji, w której istotne znaczenie przypisano relacji pomiędzy wartością inwestycji a wysokością przewidzianego wynagrodzenia. W najnowszym orzecznictwie NSA akceptowano zastosowanie art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących infrastruktury komunalnej, w których występowały szczególne okoliczności mogące wskazywać na instrumentalne ukształtowanie odpłatności za korzystanie z majątku. Przykładowo w wyroku z 27 stycznia 2026 r., sygn. akt I FSK 770/23, NSA uchylił wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę gminy i oddalił tę skargę. Sprawa dotyczyła planowanej dzierżawy infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej spółce komunalnej przy czynszu określonym na poziomie 0,1% wartości inwestycji rocznie. Podobnie w wyroku z 13 maja 2026 r., sygn. akt I FSK 1806/23, NSA zaakcentował znaczenie wysokości czynszu dzierżawnego i jego relacji do poniesionych nakładów inwestycyjnych. Orzeczenia te wskazują, że sam fakt występowania prawnie dopuszczalnej czynności opodatkowanej nie wyklucza zastosowania art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zarazem nie zwalniają organu z obowiązku odniesienia podejrzenia nadużycia do okoliczności konkretnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku nie jest jednak dzierżawa infrastruktury za czynsz pozostający w rażącej dysproporcji do wartości poniesionych nakładów ani zmiana wcześniejszego nieodpłatnego sposobu korzystania z majątku na odpłatny. Gmina opisuje wniesienie nowo wybudowanej kanalizacji deszczowej do Spółki w formie odpłatnego wkładu niepieniężnego, przy czym wartość obejmowanych udziałów ma zasadniczo odpowiadać wartości netto przekazywanych składników majątkowych, a Spółka ma dodatkowo zapłacić kwotę odpowiadającą podatkowi VAT należnemu. W konsekwencji argumentacja przyjmowana w przywołanych orzeczeniach, dotycząca w szczególności symbolicznej odpłatności za wieloletnie korzystanie z infrastruktury, nie może być automatycznie przeniesiona na ocenę planowanego aportu. Wymagałoby to wskazania przez organ, jakie konkretne elementy opisanej transakcji uzasadniają przypuszczenie, że przyznanie Gminie korzyści podatkowej byłoby sprzeczne z celem przepisów ustawy o VAT oraz że uzyskanie tej korzyści stanowi zasadniczy cel planowanych czynności. W rozpoznawanej sprawie organ upatrywał możliwości nadużycia prawa przede wszystkim w tym, że Gmina realizuje inwestycję służącą wykonywaniu zadań publicznych, natomiast bezpośrednio po zakończeniu budowy zamierza wnieść powstałą kanalizację deszczową aportem do spółki komunalnej, w której posiada wszystkie udziały. Zdaniem Organu, gdyby Gmina nie dokonała aportu, wydatki inwestycyjne nie pozostawałyby w związku z jej działalnością opodatkowaną, a zatem nie przysługiwałoby jej prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego. W ocenie organu planowany aport może wobec tego stanowić działanie sztuczne, zmierzające do uzyskania takiego odliczenia. Argumentacja ta nie jest wystarczająca do zastosowania art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim organ nie wykazał, dlaczego uzyskanie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z planowaną odpłatną dostawą infrastruktury miałoby pozostawać w sprzeczności z celem przepisów ustawy o VAT. Organ sam przyjął, że wniesienie kanalizacji deszczowej aportem do Spółki będzie stanowiło odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia od tego podatku. Przyznał również, że w takim przypadku wydatki poniesione na wybudowanie infrastruktury będą związane z czynnością opodatkowaną, a to co do zasady prowadzi do powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego. Pomimo tych ustaleń organ uznał, że skorzystanie przez Gminę z takiego prawa może stanowić nadużycie. Nie wyjaśnił jednak, dlaczego skutek podatkowy wynikający z przyjętego przez niego charakteru planowanej transakcji miałby być sprzeczny z celem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT albo innych konkretnie wskazanych przepisów tego podatku. Samo porównanie skutków podatkowych aportu ze skutkami hipotetycznego pozostawienia infrastruktury w majątku Gminy lub jej nieodpłatnego przekazania Spółce nie rozstrzyga tej kwestii. Odmienny sposób ukształtowania stosunków majątkowych może prowadzić do odmiennych konsekwencji podatkowych. Nie oznacza to jednak, że wybór rozwiązania, z którym przepisy wiążą korzystniejsze dla podatnika skutki, stanowi działanie sprzeczne z ich celem. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym elementem konstrukcji podatku od wartości dodanej i służy realizacji zasady jego neutralności. Ocena, czy podatnik może z tego prawa skorzystać, wymaga zbadania przesłanek określonych w przepisach ustawy o VAT, w tym związku nabywanych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi. Nie można natomiast utożsamiać uzyskania prawa do odliczenia z nadużyciem prawa wyłącznie dlatego, że przy innym sposobie wykorzystania tych samych składników majątkowych prawo to nie powstałoby albo przysługiwałoby w mniejszym zakresie. Nie przesądza to, że w każdym przypadku wniesienie infrastruktury komunalnej aportem do spółki uprawnia jednostkę samorządu terytorialnego do pełnego odliczenia podatku naliczonego. Oznacza jedynie, że odmowa wydania interpretacji ze względu na możliwość nadużycia prawa wymaga wskazania dodatkowych, konkretnych okoliczności uzasadniających przypuszczenie, iż planowana transakcja służy osiągnięciu korzyści sprzecznej z celem przepisów podatkowych. Takich okoliczności organ w zaskarżonym postanowieniu nie przedstawił w sposób dostateczny. Nie można również podzielić stanowiska organu w zakresie, w jakim decydujące znaczenie przypisał publicznemu charakterowi inwestycji. Bezsporne jest, że budowa kanalizacji deszczowej pozostaje związana z wykonywaniem zadań własnych Gminy i służy zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Okoliczność ta nie przesądza jednak o charakterze każdej czynności podejmowanej przez Gminę w związku z realizacją tych zadań. Jednostka samorządu terytorialnego może bowiem wykonywać zadania publiczne również z wykorzystaniem instrumentów prawa cywilnego, w tym poprzez odpłatne rozporządzanie składnikami majątku. Dla oceny skutków w podatku VAT znaczenie ma charakter konkretnej czynności oraz okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, nie zaś wyłącznie publiczny cel, któremu ostatecznie służy określony składnik majątkowy. Organ nie zakwestionował przy tym odrębności podatkowej Spółki ani tego, że prowadzi ona działalność polegającą na odpłatnym świadczeniu usług odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Z przedstawionego przez Gminę zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka dysponuje zasobami niezbędnymi do wykonywania tych usług, zawiera umowy z odbiorcami i ma wykorzystywać aportowaną infrastrukturę w prowadzonej działalności. W takich okolicznościach samo stwierdzenie, że po wniesieniu aportu infrastruktura nadal będzie służyła zaspokajaniu potrzeb mieszkańców, nie stanowi wystarczającej podstawy do zakwestionowania gospodarczego znaczenia planowanej transakcji. Cel publiczny inwestycji nie wyklucza bowiem jej wykorzystania w działalności gospodarczej prowadzonej przez odrębnego podatnika VAT. Istotne jest ponadto, że Organ nie odmówił wiarygodności wskazanym przez Gminę przyczynom organizacyjnym i gospodarczym planowanego aportu. Przeciwnie, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że przyjęty przez Gminę model prowadzenia gospodarki wodno-kanalizacyjnej i opadowej stanowi przejaw racjonalnego, ekonomicznie uzasadnionego wykonywania zadań publicznych. Pomimo takiej oceny organ nie wyjaśnił, z jakich względów należałoby jednocześnie przypuszczać, że zasadniczym celem wniesienia infrastruktury do Spółki jest osiągnięcie korzyści podatkowej. Nie chodzi przy tym o to, że występowanie uzasadnienia gospodarczego zawsze wyłącza możliwość nadużycia prawa. Możliwe jest bowiem współistnienie celów gospodarczych i podatkowych. Jednakże w sytuacji, w której organ sam dostrzega racjonalne uzasadnienie przyjętego modelu organizacyjnego, powinien wyjaśnić, jakie dalsze okoliczności przemawiają za przypuszczeniem, że cel podatkowy ma charakter zasadniczy. Takiej analizy w zaskarżonym postanowieniu zabrakło. Za okoliczność wystarczającą nie można uznać również tego, że Gmina zamierza wnieść kanalizację deszczową aportem bezpośrednio po zakończeniu inwestycji, bez jej wcześniejszego wykorzystywania. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Gmina od początku zakłada przekazanie infrastruktury Spółce, która ma ją następnie wykorzystywać w swojej działalności. Brak wcześniejszego użytkowania infrastruktury przez Gminę pozostaje zatem zgodny z przedstawionym sposobem organizacji inwestycji. Organ nie wykazał, dlaczego okoliczność ta miałaby świadczyć o sztucznym charakterze transakcji, a nie o konsekwentnej realizacji przyjętego modelu gospodarowania infrastrukturą. Podobnie fakt, że Gmina jest jedynym udziałowcem Spółki, nie może samodzielnie uzasadniać przypuszczenia nadużycia prawa. Powiązanie kapitałowe między stronami transakcji może mieć znaczenie przy ocenie jej rzeczywistego charakteru, nie znosi jednak ich odrębności prawnej i podatkowej. Organ nie wskazał, aby w przedstawionym zdarzeniu przyszłym odrębność ta miała charakter pozorny albo aby planowana transakcja nie wywoływała rzeczywistych skutków majątkowych. Wniosek Gminy zakłada natomiast wniesienie określonych składników majątkowych do Spółki w zamian za udziały oraz zapłatę kwoty odpowiadającej podatkowi należnemu. Organ nie wyjaśnił, jakie elementy tak opisanego rozliczenia uzasadniają przypuszczenie, że transakcja ma charakter sztuczny, zwłaszcza że Spółka ma wykorzystywać otrzymaną aportem kanalizację deszczową do świadczenia odpłatnych usług odbioru z posesji wód opadowych, a nie tylko udostępniać do nieodpłatnego odbioru wód opadowych z publicznych dróg i placów. W konsekwencji Dyrektor KIS nie przedstawił przekonującego związku między wskazanymi przez siebie okolicznościami a ustawowymi przesłankami nadużycia prawa. Wywód Organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że skoro aport pozwala Gminie uzyskać prawo do odliczenia podatku naliczonego, którego nie uzyskałaby w przypadku innego sposobu wykorzystania infrastruktury, to może on stanowić nadużycie prawa. Takie rozumowanie nie uwzględnia jednak konieczności odniesienia się do sprzeczności uzyskiwanej korzyści z celem przepisów podatkowych oraz do zasadniczego celu planowanych czynności. Odrębnego rozważenia wymaga znaczenie opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 30 marca 2026 r., na którą powołał się Dyrektor KIS. Zgodnie z art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej organ interpretacyjny występuje do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 5b tej ustawy, z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w tym przepisie. Uzyskanie opinii stanowi zatem element ustawowego mechanizmu rozpoznawania wniosków, w których pojawia się możliwość zastosowania wskazanych regulacji. Nie oznacza to jednak, że opinia Szefa KAS zastępuje ocenę przesłanek odmowy wydania interpretacji, którą powinien przeprowadzić organ wydający postanowienie. Tymczasem Dyrektor KIS stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że stanowisko wyrażone w opinii Szefa KAS stanowi "swoistego rodzaju wiążący prejudykat" dla organu interpretacyjnego, a pozytywna opinia co do możliwości wystąpienia nadużycia prawa oznacza, że organ co do zasady nie ma możliwości dalszego badania sprawy. Stanowisko to jest nieprawidłowe. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowano rozbieżne stanowiska dotyczące wiążącego charakteru opinii Szefa KAS. W wyroku z 6 lutego 2026 r., sygn. akt III FSK 1350/25, NSA opowiedział się za poglądem, zgodnie z którym opinia wydawana na podstawie art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej co do zasady nie wiąże organu interpretacyjnego. Podkreślił, że Dyrektor KIS zachowuje kompetencję do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy, powinien uwzględnić opinię Szefa KAS w swojej ocenie oraz odpowiednio uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie. Postanowienie o odmowie wydania interpretacji podlega przy tym kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ten kierunek wykładni. Art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej nie nadaje opinii Szefa KAS charakteru rozstrzygnięcia wiążącego organ interpretacyjny w zakresie istnienia przesłanek z art. 14b § 5b pkt 3 tej ustawy. Obowiązek zasięgnięcia opinii nie jest równoznaczny z obowiązkiem bezwarunkowego przyjęcia zawartej w niej oceny. Organ może uwzględnić argumentację przedstawioną przez Szefa KAS, jednak powinien uczynić ją przedmiotem własnej oceny i przedstawić w uzasadnieniu postanowienia przyczyny, dla których uznaje, że w konkretnym przypadku zachodzi ustawowa przesłanka odmowy wydania interpretacji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do ograniczenia kontroli prawidłowości zastosowania art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wystarczające byłoby bowiem samo powołanie się przez organ na opinię Szefa KAS, bez konieczności wykazania, że przedstawione we wniosku okoliczności rzeczywiście uzasadniają przypuszczenie nadużycia prawa. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor KIS wprawdzie przedstawił również własne rozważania dotyczące planowanego aportu, jednak — z przyczyn wskazanych wyżej — nie wykazał w nich dostatecznych podstaw do zastosowania art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej. Powołanie się na opinię Szefa KAS nie usuwa tego uchybienia. Sąd podkreśla przy tym, że przedmiotem niniejszej kontroli nie jest samodzielna ocena prawidłowości opinii Szefa KAS, lecz legalność postanowienia Dyrektora KIS. Niezależnie od stanowiska wyrażonego w opinii, organ interpretacyjny pozostaje zobowiązany do prawidłowego zastosowania przepisów stanowiących podstawę własnego rozstrzygnięcia. W świetle powyższego zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, a także art. 217 § 2 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw odmowy wydania interpretacji indywidualnej. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Doprowadziły bowiem do utrzymania w mocy postanowienia odmawiającego merytorycznego rozpoznania wniosku, pomimo niewykazania przesłanek zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie należy zaznaczyć, że uwzględnienie skargi nie oznacza potwierdzenia prawidłowości stanowiska Gminy co do przysługiwania jej prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków ponoszonych na budowę kanalizacji deszczowej. Kwestia ta nie stanowiła przedmiotu merytorycznego rozstrzygnięcia organu, a w konsekwencji nie podlegała ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem kontroli była wyłącznie legalność odmowy wydania interpretacji indywidualnej. Rozpoznając ponownie sprawę, Dyrektor KIS uwzględni przedstawioną ocenę prawną, w szczególności dokona oceny przesłanek określonych w art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem obu elementów nadużycia prawa wynikających z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Jeżeli nie stwierdzi konkretnych, obiektywnie uzasadnionych podstaw do przypuszczenia, że opisane czynności mogą stanowić nadużycie prawa, rozpozna wniosek Gminy na zasadach właściwych dla postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018.265) jak w punkcie II sentencji wyroku. Na zasądzone koszty składają się: wpis – 200 zł, opłata za czynności radcy prawnego – 480 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

27 lipca 2026

Symbol z opisem

[6110 Podatek od towarów i usług 6560](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6110-podatek-od-towarow-i-uslug)

Hasła tematyczne

Interpretacje podatkowe Podatek od towarów i usług

Skarżony organ

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Sędziowie

Cezary Kosterna /przewodniczący sprawozdawca/ Iwona Owsińska-Gwiazda Justyna Mazur

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000622)  
art. 14b par. 5b pkt 3 · Dz.U. 2026 poz. 622
* [Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250000775)  
art. 5 ust. 5 · Dz.U. 2025 poz. 775

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I FSK 622/26 · 29 października 2026Wyrok NSA z 29 października 2026 r., I FSK 622/26 – podatek od towarów i usług](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-622-26-wyrok-nsa-z-2026-10-29--i-fsk-622-26)
* [Sygnatura: I FSK 543/26 · 29 października 2026Postanowienie NSA z 29 października 2026 r., I FSK 543/26 – podatek od towarów i usług](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-543-26-postanowienie-nsa-z-2026-10-29--i-fsk-543-26)
* [Sygnatura: I FSK 410/26 · 29 października 2026Wyrok NSA z 29 października 2026 r., I FSK 410/26 – podatek od towarów i usług](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-410-26-wyrok-nsa-z-2026-10-29--i-fsk-410-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/EC63A60E43)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-525-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-29--viii-sa-wa-525-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-525-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-29--viii-sa-wa-525-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-525-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-29--viii-sa-wa-525-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-525-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-29--viii-sa-wa-525-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-525-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-29--viii-sa-wa-525-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-525-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-29--viii-sa-wa-525-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVIII%2BSA%252FWa%2B525%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B29%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCone%2Bpostanowienie%2Bi%2Bpoprzedzaj%25C4%2585ce%2Bje%2Bpostanowienie.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVIII%2BSA%252FWa%2B525%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
