Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-389-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--viii-sa-wa-389-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VIII SA/Wa 389/26

Wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2026 r., VIII SA/Wa 389/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

16 października 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 2 kwietnia 2026 r. nr \[...\] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVIII%2BSA%252FWa%2B389%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B16%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVIII%2BSA%252FWa%2B389%252F26)

## Uzasadnienie

Pan M. S. (dalej: Skarżący, Strona lub Podatnik) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub Organ odwoławczy) z 2 kwietnia 2026 r., nr \[...\] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika \[...\] Urzędu Skarbowego w R. z 31 października 2025 r. nr \[...\]określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok w kwocie 3.348.646 zł oraz odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2020 roku w łącznej wysokości 144.380 zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie sprawy: W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej wobec Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą \[...\] M. S.w zakresie skupu katalizatorów i sprzętu elektronicznego i elektrośmieci, Naczelnik \[...\] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik US lub Organ I instancji) postanowieniem z 11 września 2024 r., nr \[...\], wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok. W jego wyniku, decyzją z 31 października 2025 r. nr \[...\]określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok w kwocie 3.348.646 zł oraz odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2020 roku w łącznej wysokości 144.380 zł. Organ I instancji zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu szereg transakcji skupu katalizatorów, zawyżenie kosztów zakupu dwóch katalizatorów i podwójne zaliczenie w koszty tych samych wydatków z 4 faktur. W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: • art. 22 ust 1\. art. 24 ust 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1426 ze zm., dalej updof) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że Stronie nie przysługiwało prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów transakcji zakupu katalizatorów pomimo nie wykazania aby transakcje zakupu katalizatorów przez Stronę od osób wskazanych w umowach zakupu nie miały miejsca; • art. 22 ust. 1, art. 24 ust 2 updof poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że wydatki poniesione na zakup katalizatorów od osób fizycznych na podstawie umów kupna nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów mimo poniesienia ich przez Stronę w celu osiągnięcia przychodu oraz pomimo braku skutecznego zakwestionowania przez organ pierwszej instancji, że zakup katalizatorów przez odwołującego nie nastąpił od osób fizycznych na podstawie umów kupna oraz nie wykazania braku ich skuteczności prawnej i faktycznej; • art. 22 ust. 1, art. 24 ust 2 updof poprzez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że wydatki poniesione przez Stronę na zakup katalizatorów wynikające z umów zakupu zawartych z \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] nie stanowią kosztów uzyskania przychodu mimo faktycznego zakupu katalizatorów ujętych w umowach zakupu w ilości i rodzaju z nich wynikających; • art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez nie zebranie w całości oraz nie zweryfikowanie już zebranego materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia i tym samym wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W konsekwencji pominięto w uzasadnieniu decyzji istotne okoliczności dla wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonano jego prawidłowej oceny; • art. 120, art. 121 § 1 i art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op poprzez błędne dokonanie ustaleń faktycznych i w konsekwencji kwestionowanie, że wydatki poniesione na zakup katalizatorów od osób fizycznych na podstawie umów kupna nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów pomimo udokumentowania i dokonania zakupu katalizatorów w ilościach i rodzaju określonych w umowach zakupu od osób fizycznych w nich wskazanych; • art. 120, art. 121 § 1 i art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op poprzez nie zebranie w całości materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia oraz pominięcie istotnych okoliczności dla wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania jego prawidłowej oceny przez kwestionowanie, że wydatki poniesione przez Stronę na zakup katalizatorów od osób fizycznych na podstawie umów kupna nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów pomimo udokumentowania zakupu umowami i faktycznego posiadania przez Stronę katalizatorów wskazanych w umowach a które to dokumenty nie zostały skutecznie przez organ pierwszej instancji zakwestionowane; • art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Op poprzez prowadzenie postępowania ukierunkowanego na z góry określony cel jakim było przyjęcie, że odwołującemu nie przysługuje prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów transakcji zakupu katalizatorów pomimo udokumentowania zakupu umowami zawartymi z osobami fizycznymi i nie wykazania braku ich skuteczności prawnej i faktycznej; • art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym włączonym do akt a zebranym przez Prokuraturę Rejonową w R. mimo nie zakończenia postępowania prowadzonego przed tym organem oraz mimo dokonywania przez ten organ dalszego jego uzupełnienia i weryfikacji; • art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym włączonym do akt a zebranym przez Prokuraturę Rejonową w R. w postaci zeznań świadków tj. \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] nie mających żadnego związku z niniejszą sprawą i w stosunku do których to zeznań Strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw poprzez brak możliwości zadawania pytań oraz składania wniosków dowodowych w oparciu o materiał dowodowy dotyczący tych osób a który nie został włączony do akt sprawy. • art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym uzyskanym w drodze pomocy prawnej od organów podatkowych \[...\], z którego wynikają nieścisłości i rozbieżności oraz że, w wielu przypadkach ze względu na brak wystarczających danych identyfikacja poszczególnego kontrahenta Strony nie była możliwa; • art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez dokonanie błędnej oceny zeznań świadka \[...\] i pominięcie wynikających z jego zeznań istotnych okoliczności na tle zaistniałego stanu faktycznego a w konsekwencji wyciągnięcie niezasadnych wniosków w oparciu o ten dowód bez przeprowadzenia jego dokładnej weryfikacji; • art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez nie przesłuchanie w charakterze świadka \[...\],, \[...\], \[...\], \[...\] na okoliczności wskazane we wnioskach dowodowych Strony i tym samym pominięcie dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnie zgromadzonym i zebranym materiale dowodowym. Strona wniosła o dopuszczenie dowodu: • z fotokopii paszportu nr \[...\] oraz nr \[...\] należących do \[...\] zamieszkałego ul. F., \[...\] W., \[...\] na okoliczność udostępnienia Stronie przez \[...\] dwóch różnych paszportów oraz posługiwania się dwoma różnymi paszportami o różnych numerach przez \[...\]; • z wszystkich faktur zakupu paliwa ujętych w ewidencji podatkowej za 2020 rok w tym zawierających wskazanie numeru rejestracyjnego samochodu na okoliczność poniesienia przez Stronę w 2020 roku kosztów zakupu paliwa do wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej samochodów oraz przypisania konkretnego zakupu paliwa do konkretnego samochodu, w tym do samochodów, którymi Strona dokonywała wyjazdów na S. do miejscowości P.. W piśmie z 25 lutego 2026 roku Strona wniosła o włączenie do akt sprawy dokumentów udostępnionych Naczelnikowi \[...\] Urzędu Skarbowego w R. przez Prokuraturę Rejonową R-W. na podstawie zarządzenia z 14 maja 2025 roku sygn. akt \[...\], wyłączonych postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 5 lutego 2025 roku nr \[...\]. Dyrektor IAS zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Organ odwoławczy na wstępie przytoczył mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego, szczególności art. 9 ust., ust. 1a, ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 24a ust. 1 updof. Wskazał też na treść przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, dalej: Op.). Dyrektor IAS powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z regulacją zawartą w art. 22 ust. 1 updof, musi być wydatkiem rzeczywiście poniesionym, jego poniesienie musi mieć związek z prowadzoną przez danego podatnika działalnością gospodarczą, celem poniesienia wydatku jest osiągnięcie przychodów, zaś poniesienie wydatku musi być należycie udokumentowane. Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków pozbawia podatnika możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym samo udokumentowanie wydatku nie jest wystarczające do zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodu w rachunku podatkowym, ale konieczne jest wykazanie, że zdarzenie gospodarcze opisane w dokumencie stwierdzającym poniesienie wydatku rzeczywiście miało miejsce i charakteryzowało się racjonalnością. Wykazanie spełnienia tych warunków, umożliwiające obniżenie podstawy opodatkowania, należy do podatnika. Podatnik nie może ciążących na nim obowiązków przerzucać na organy podatkowe. Dyrektor IAS zgodził się z Organem I instancji, że nie są kwestionowane uzyskane przez Stronę przychody. Kwestię sporną stanowią natomiast ustalenia w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących w szczególności transakcji zakupu zużytych katalizatorów od osób fizycznych w Polsce oraz od osób fizycznych będących obywatelami \[...\]. Organ odwoławczy wskazał na zeznania 11 świadków, którzy dokonali sprzedaży katalizatorów na rzecz Strony. Omówił te zeznania. Z zeznań świadka M. Z. wynikało, że sprzedał jeden lub dwa katalizatory, ale za cenę niższą (580 zł) niż zostało to udokumentowane umową kupna - sprzedaży nr \[...\] z 11 grudnia 2020 roku (2000 zł). Podobnie A.W. zeznała, że otrzymała 500-600 zł na nie 1950 zł, jak widniało na umowie. Zeznane przez tych świadków kwoty przyjęto do kosztów uzyskania przychodów (kpu). Naczelnik US zakwestionował zaliczenie w koszty uzyskania przychodów 94 transakcje zakupu katalizatorów od 13 obywateli \[...\] na łączną kwotę 10.993.392,40 zł, które zgodnie z przedstawionymi umowami miały być zawarte w s. P.. W celu zweryfikowania rzetelności ww. transakcji, Naczelnik US w toku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego m.in.: • skierował do \[...\]ej administracji podatkowej 13 wniosków, do których załączono kserokopie umów kupna-sprzedaży celem potwierdzenia udokumentowanych nimi transakcji; • wystąpił do Komendy Głównej Straży Granicznej o informację, czy w okresie od 1 stycznia 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku obywatele \[...\] widniejący na załączonych umowach oraz Strona przekraczali granicę Polski ze wskazaniem czasu, miejsca oraz wszelkich danych, w tym osobowych jakimi dysponuje Straż Graniczna; • wystąpił do Biura Dyrektora Generalnego Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Warszawie z zapytaniem czy ww. osoby widniejące na spornych umowach kupna - sprzedaży figurują w administrowanym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zbiorze rejestrów ewidencjach i wykazach cudzoziemców; • wystąpił do Komendy Wojewódzkiej Policji w R. celem pozyskania informacji i materiałów dowodowych dotyczących ustaleń poczynionych przez Biuro I. w K.; Postanowieniem z 13 czerwca 2025 r. Naczelnik US włączył do akt postępowania podatkowego materiały pozyskane z Prokuratury Rejonowej R-W.na podstawie zarządzenia z 14 maja 2025 roku \[...\]. Z pism Komendy Głównej Straży Granicznej z 11 oraz 15 stycznia 2024 r. wynika, że nie odnotowano w zbiorach ewidencyjnych faktów przekraczania granicy RP przez ww. osoby i Stronę. Z kolei z odpowiedzi Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, że \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\]nie figurują w administrowanym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zbiorze rejestrów, ewidencjach i wykazach cudzoziemców. Ponadto w zbiorach figuruje więcej niż jedna osoba o mieniu i nazwisku \[...\]oraz \[...\], jednak nie zgadzają się dane 10 paszportu wskazane we wnioskach. W ocenie Dyrektora IAS, istotne znaczenie dla tej sprawy mają odpowiedzi z \[...\]ej administracji podatkowej, pismo Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. z 5 czerwca 2024 roku oraz materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania podatkowego pozyskany z Prokuratury Rejonowej R.- W. wyłączony z akt sprawy postanowieniem Dyrektora IAS z 5 lutego 2026 r. Z zebranych dokumentów wynika, że \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\]nie figurują w \[...\]ej ewidencji ludności lub niemożliwa jest ich jednoznaczna identyfikacja z uwagi na brak daty urodzenia wskazanych osób. Jednocześnie ustalono, że wskazane \[...\]e paszporty nie zostały dla nich wydane. Ponadto Naczelnik US przeanalizował pozyskane podczas kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego odpowiedzi od \[...\]ej administracji podatkowej i stwierdził, że podane na zakwestionowanych umowach kupna - sprzedaży adresy często nie istniały lub były niepełne. Omówił informacje uzyskane z \[...\]ej administracji podatkowej. Dyrektor IAS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nie zostały potwierdzone transakcje sprzedaży katalizatorów przez wyżej wymienione osoby będące obywatelami \[...\]. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji adresy wskazane w umowach kupna - sprzedaży często faktycznie nie występowały lub pod ich adresem znajdowały się inne obiekty m .in. stadion czy też kościół. Osoby widniejące na umowach nie występują również w ewidencjach podatkowych \[...\]ej administracji skarbowej. Sprzedaży katalizatorów na rzecz Strony nie potwierdza również obszerny materiał dowodowy pozyskany z Prokuratury Rejonowej R.-W., który z uwagi na brak zgody Prokuratora na ujawnienia stronie postępowania, został wyłączony z akt sprawy postanowieniem Dyrektora IAS z 5 lutego 2026 r. W konsekwencji Dyrektor IAS uznał, że skoro zawarte przez Stronę umowy z obywatelami \[...\] nie zawierają danych faktycznych sprzedawców, to nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i jako nierzetelne nie mogą stanowić dowodu na poniesienie przez Stronę wydatków w kwotach z nich wynikających. Co więcej, nieprzedłożenie wiarygodnych i miarodajnych dokumentów źródłowych dotyczących danego wydatku podaje w wątpliwość faktyczne jego poniesienie. Organ odwoławczy nie dał również wiary zeznaniom Strony odnośnie transakcji zakupu katalizatorów od obywateli \[...\]. Dane wyszczególnione na umowach, a w szczególności podmiot i przedmiot transakcji nie mogą budzić wątpliwości, co w tej sprawie nie miało miejsca. Tylko takie umowy stanowią bowiem dowód księgowy uprawniający do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków nimi udokumentowanych. Dyrektor IAS przedstawił analizę wyjaśnień Strony. Zauważył, ze Podatnik zeznał, że osobiście jeździła na S. i skupowała tam katalizatory od osób fizycznych - obywateli \[...\]. Nie wiedział jednak w jakim kraju i mieście te osoby zamieszkują, płatność za katalizatory była dokonywana gotówką. Poza umowami kupna - sprzedaży nie było sporządzanych innych dokumentów. Wskazał, że komunikował się ze sprzedawcami (z którymi miał dokonywać powtarzalnych transakcji) przez komunikatory internetowe i umawiał się na stacjach paliw w P.. Wyjaśnił, że ze względu na wymianę telefonu, nie miał danych kontaktowych tych osób. Organ odwoławczy wskazał na sprzeczności w zeznaniach Podatnika. Podczas przesłuchania z 11 marca 2024 r. stwierdził, że miała kontakt z kontrahentami pochodzenia \[...\]ego do dnia przesłuchania, tj. 11 marca 2024 roku. Natomiast w piśmie z 27 marca 2025 r. wyjaśniła, że po 2020 roku nie miał już z nimi kontaktu oraz nie dokonywał zakupów od tych kontrahentów. Słuszne są zatem spostrzeżenia organu pierwszej instancji, że kontrola podatkowa wobec W tej sytuacji Dyrektor IAS za słuszne uznał spostrzeżenie przez Organ I instancji, że skoro podczas składania zeznań twierdził, że w 2024 r. nadal kupował katalizatory od kontrahentów z \[...\], zatem miała możliwość pozyskania dodatkowych danych osobowych na ich temat i ich przedłożenia w trakcie prowadzonej kontroli lub postępowania podatkowego dla uwiarygodnienia transakcji. Naczelnik US czynił ustalenia co do tego, czy Skarżący nabywał euro, którymi miął płacić sprzedającym, jednak nie udało się ustalić, czy nabywał on euro. Skarżący nie przedstawił też takich dowodów. Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, Dyrektor IAS że okoliczność, że \[...\]posługiwał się dwoma różnymi paszportami, nie mają znaczenia dla sprawy, bowiem taka osoba nie była stroną kwestionowanych umów. Dyrektor IAS zauważył też, że Skarżący nie przedstawił dowodów (zakup winiet, zakup paliwa za granicą) by mógł wozić katalizatory z P. własnym transportem. Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę rodzaj, ilość zakupionego paliwa oraz marki samochodów, którymi Strona miała jeździć po katalizatory. Uwzględnił również okoliczność, że umowy były sporządzane w kolejnych dniach oraz wyjaśnienia Strony z 27 marca 2025 roku, z których wynika, że nie nocowała na terenie S.. Zeznała, że w razie potrzeby po powrocie ze S., jechała tam ponownie następnego dnia. Organ pierwszej instancji dokonał analizy ilości dni, w których zawarte były kwestionowane umowy i przejazdy z R. na teren S. do miejscowości P., a także na podstawie posiadanych danych (umów zakupu katalizatorów, faktur potwierdzających nabycie oleju napędowego, wydruków z Google Maps, danych technicznych samochodu T.) ustalił, że w okresie od 6 stycznia do 12 grudnia 2020 roku aby dokonać tych transakcji, Strona powinna być 39 razy (dni) na terenie S.. W okresie tym pokonując trasę tam i z powrotem Skarżący powinien pokonać ok. 31 200 km, na co potrzebowałby około 2 184 I paliwa. Przedstawił jednak faktury na zakup 710 I oleju napędowego, co stanowi około 33 % potencjalnego zużycia paliwa. Naczelnik US wziął też pod uwagę, jakie samochody były tankowane zgodnie z fakturami zakupu paliwa. Dyrektor IAS uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie nie dał wiary zeznaniom Strony, że jeździł na S. w celu zakupu katalizatorów od obywateli \[...\]. Mało prawdopodobne wydaje się, że Strona zrezygnowałaby z prawa zaliczenia zakupu paliwa do kosztów uzyskania przychodów. Przedstawione faktury na zakupy paliwa na stacjach na terenie Polski głównie w R. oraz B.-Z. i innych miejscowościach w Polsce nie mogą świadczyć, że zostały poniesione w związku wyjazdami na S.. Reasumując, Organ odwoławczy uznał, że 94 umowy kupna katalizatorów od obywateli \[...\] nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń. Skarżący nie przedstawił (poza umowami kupna-sprzedaży) dowodów na to, że dokonywał takich zakupów. Odnosząc się do wniosku Strony zawartego w piśmie z 25 lutego 2026 r. dotyczącego włączenia do akt sprawy dokumentów udostępnionych Naczelnikowi US przez Prokuraturę Rejonowa R-W. w R. na podstawie zarządzenia z 14 maja 2025 r., sygn. akt \[...\], Dyrektor IAS zauważył, że postanowieniem z 5 lutego 2026 r., ze względu na nie wyrażenie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej R-W. w R. zgody na ich ujawnienie Stronie, dokumenty te wyłączono z akt postępowania. W konsekwencji, brak jest możliwości ich udostępnienia Stronie i włączenia do akt prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik US dokonał pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie spornych kwestii. W związku z powyższym, w tej sprawie nie zostały naruszone zasady postępowania podatkowego zawarte w art. 122, art. 181 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Op. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i rozważono wszystkie dowody zebrane w sprawie, co prowadzi do konstatacji, że uzasadnienie decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 210 § 4 Op. Skarżący zaskarżył omówioną decyzję w całości. Zarzucił tej decyzji: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1\. art. 22 ust 1, art. 24 ust 2 updof poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów transakcji zakupu złomu od kontrahentów pomimo nie wykazania przez organy podatkowe aby transakcje zakupu złomu przez skarżącego od osób wskazanych w dokumentach przyjęcia odpadów nie miały miejsca i ty m samym niezasadne przyjęcie, że skarżący zaniżył koszty uzyskania przychodów poprzez zawyżenie remanentu końcowego i ujęcie w nim dzień 31.12.2020 wartości wynikających z umów kupna sprzedaży zawartych z obywatelami \[...\]; 2\. art. 22 ust. 1, 24 ust 2 updof przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wydatki poniesione na zakup złomu od osób fizycznych na podstawie umów kupna nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów pomimo poniesienia ich przez skarżącego w celu osiągnięcia przychodu oraz pomimo braku skutecznego zakwestionowania przez organy podatkowe, że zakup złomu przez Skarżącego nie nastąpił od osób fizycznych na podstawie umów kupna w nich wskazanych przy jednoczesnym oparciu ustaleń na niekompletnym materiale dowodowym; 3\. art. 22 ust. 1\. 24 ust 2 updof poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że wydatki poniesione przez skarżącego na zakup katalizatorów wynikające z umów zakupu zawartych z \[...\], \[...\], \[...\].\[...\].\[...\], \[...\]. \[...\].\[...\].\[...\],\[...\].\[...\] \[...\], \[...\]. \[...\] nie stanowią kosztów uzyskania przychodu mimo faktycznego zakupu katalizatorów ujętych w umowach zakupu w ilości i rodzaju z nich wynijkajacych od osób w nich wskazanych; 4\. art. 22 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 updof przez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż okoliczność że w kraju objętym wojną jakim jest \[...\] przy niemożności dokonania żadnych ustaleń na terytoriach zajętych przez Federację Rosyjską i objętych działaniami wojennymi osoba fizyczna której miejsce pobytu nic jest znane lub której dane nie figurują w ewidencjach albo która może posługiwać się kilkoma dokumentami w postaci paszportów wydanych przez uprawnione organy jest tożsame z dokonaniem ustalenia, iż zakup przez Skarżącego złomu nie nastąpił od osób fizycznych wskazanych w umowach zakupu i tym samym błędne przyjęcie przez organy podatkowe, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów transakcji zakupu złomu od osób fizycznych wskazanych w umowach; II. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj.: 5\. art. 120\. art. 121\. art. 122 § 1, art. 180 § 1\. art. 187 § 1\. art. 191 w związku z 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez wyłączenie przez organ II instancji z akt sprawy postanowieniem z 5 lutego 2026 r. nr \[...\] materiału dowodowego włączonego do akt sprawy przez organ I instancji i stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia przez ten organ a który to materiał dowodowy łącznie z materiałem nadal gromadzonym przez Prokuraturę Rejonową w R. stanowi podstawę do wznowienia postępowania przed organami podatkowymi; 6\. art. 180 § 1\. art. 187 § 1\. art. 191 w związku z 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez wyłączenie przez organ II instancji postanowieniem z dnia 5 lutego 2026 r. nr \[...\] materiału dowodowego włączonego do akt sprawy przez organ I instancji a uzyskanego przez ten organ z materiału dowodowego zebranego przez Prokuraturę Rejonową w R. mimo, iż Prokurator Prokuratury Rejonowej R-W. prowadzący postępowanie podjął decyzję o udostępnieniu Naczelnikowi US na jego wniosek dla potrzeb postępowania podatkowego dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania przygotowawczego po myśli art. 156 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 kodeks postępowania karnego (Dz.U.2025.46 t.j. z dnia 2025.01.15 ze zm.) oraz pomimo tego, iż pełnomocnik skarżącego reprezentujący go w postępowaniu przygotowawczym po myśli art. 156 § 5 i art. 157 § 3 k.p.k. posiadał możliwość zapoznania się z tym materiałem niezależnie od faktu, iż skarżący i jego pełnomocnik w postępowaniu podatkowym zapoznali się z całym materiałem włączonym do akt sprawy i dokonali fotokopii z tego materiału za zgodą organu I instancji a który to materiał dowodowy łącznie z materiałem nadal gromadzonym przez Prokuraturę Rejonową w R. stanowi podstawę do wznowienia postępowania przed organami podatkowymi. III. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 7\. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, iż organ ten orzekł także na podstawie materiału dowodowego nie będącego przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ II instancji wskutek wyłączenia z akt sprawy przez organ II instancji znacznej części zgromadzonego materiału dowodowego postanowieniem z 5 lutego 2026 r. nr \[...\] oraz pomimo tego, iż dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w związku z tym oparcie rozstrzygnięcia przez organ II instancji na niekompletnym materiale dowodowym; 8\. art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 w związku z art. 179 § 1 O.p. przez bezpodstawne wyłącznie przez organ II instancji z akt sprawy postanowieniem z 5 lutego 2026 r. nr \[...\] materiału dowodowego włączonego do akt sprawy przez organ I instancji z którym skarżący i jego pełnomocnik zapoznali się w całości i dokonali fotokopii z tego materiału za zgodą organu I instancji a uzyskanego z materiału dowodowego zebranego przez Prokuraturę Rejonową w R. i tym samym uchylenie się przez ten organ od dokonania pełniej kontroli ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ I instancji oraz od ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie w oparciu o całokształt wszystkich jej okoliczności faktycznych i prawnych; 9\. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art, 191 O.p. poprzez wyłączenie przez organ II instancji postanowieniem z 5 lutego 2026 r. nr \[...\] materiału dowodowego zebranego przez Prokuraturę Rejonową w R. a uzyskanego przez organ I instancji za zgodą Prokuratora Prokuratury Rejonowej R-W. prowadzącego postępowanie przygotowawcze włączonego do akt sprawy przez ten organ oraz odmowę jego włączenia na wniosek skarżącego i wskutek tego pominięcie dowodów' istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz pozbawienie skarżącego możliwości wykazania swoich twierdzeń i obrony swoich praw a także dokonania przez Sąd kontroli oraz oceny tego materiału dowodowego a w konsekwencji możliwości dokonania odmiennych ustaleń przez Sąd aniżeli uczyniły to organy podatkowe; 10\. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do odmowy przeprowadzenia przez organ I instancji dowodu polegającego na zwróceniu się przez organ podatkowy do organów podatkowych \[...\] celem przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków \[...\], \[...\], \[...\], oraz nie przeprowadzenia dowodu z zeznań \[...\] a o których przeprowadzenie wnosił skarżący i tym samym wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i w konsekwencji pominięcie w uzasadnieniu decyzji istotnych okoliczności i dowodów dla wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania jego prawidłowej oceny; 11\. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez odmówienie włączenia do akt sprawy dowodów w postaci materiału dowodowego wyłączonego z akt sprawy przez organ II instancji postanowieniem z 5 lutego 2026 r. nr \[...\] i tym samym pominięcie dowodu z zeznań \[...\] i fotokopii paszportu \[...\] (wniosek zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji ) mimo że skarżący wnosił także o przesłuchanie tej osoby w charakterze świadka oraz pominięcie zeznań świadka \[...\] na okoliczność posiadania przez tych świadków' kilku różnych paszportów co wynikało także wprost z protokołów’ złożonych zeznań a o których włączenie wnosił skarżący i tym samym wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy a w konsekwencji pominięcie w uzasadnieniu decyzji istotnych okoliczności i dowodów dla wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania jego prawidłowej oceny; 12\. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez bezzasadne wyłączenie przez organ II instancji na podstawie postanowienia z dnia 5 lutego 2026 r. nr \[...\] materiału dowodowego i tym samym pominięcie dowodów z których wynikało, że w 2020 r. w związku z brakiem ogólnokrajowego systemu informatycznego \[...\] oraz brakiem uregulowań prawnych w Ukrainie dotyczących jednolitego systemu wydawania paszportów możliwe było posiadanie przez obywateli \[...\] kilku paszportów wydanych przez uprawnione organy a stanowiących dokumenty tożsamości uprawniające do posługiwania się nimi i do wielokrotnego przekraczania granicy państwa i pominięcie tym samym istotnych dowodów dla wyjaśnia stanu faktycznego i dokonania jego prawidłowej oceny; 13\. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191\. O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na odpowiedziach administracji \[...\] oraz Komendy Powiatowej Policji w R. pomimo tego, że ustalenia tam zawarte były niekompletne i nie zostały zweryfikowane jak również nie obejmowały jednoznacznej weryfikacji danych paszportowych obywateli \[...\] w oparciu o ewidencje prowadzone przez samozwańcze regiony autonomiczne tj. D. Republikę Ludową. Republikę K. i Ł. Republikę Ludową a także ewidencje Autonomicznej Republiki K., miasta S. oraz jednostek na terenie obwodu D. i L. które nie wykonują swoich uprawnień i jednostek znajdujących się na terenie działań wojennych co wynikało z pisma Komendy Powiatowej Policji w R. z dnia z dnia 30.09.2021 roku a także z materiału dowodowego zgromadzonego przez Prokuraturę Rejonową w R. a które to dowody organ 11 instancji wyłączył z akt sprawy i co organy podatkowe pominęły; 14\. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez nie zebranie w całości materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia oraz pominięcie istotnych okoliczności dla wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania jego prawidłowej oceny przez kwestionowanie, że wydatki poniesione przez Stronę na zakup katalizatorów od osób fizycznych na podstawie umów kupna - sprzedaży od obywateli \[...\] nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów pomimo udokumentowania zakupu umowami i posiadania przez Skarżącego katalizatorów wskazanych w umowach a które to dokumenty nie zostały skutecznie przez organ I i II instancji zakwestionowane; 15\. art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. poprzez pominięcie przez organ II instancji w związku z wyłączeniem z akt sprawy na podstawie postanowienia z dnia 5 lutego 2026 r. nr \[...\] materiału dowodowego zgromadzonego przez Prokuraturę Rejonową w R. a otrzymanego od Prokuratury U. a dotyczącego m.in. osób o danych tożsamych (imię, nazwisko) z danymi kontrahentów skarżącego tj. świadka \[...\] oraz \[...\] i tym samym pominięcie istotnych okoliczności na tle zaistniałego stanu faktycznego i w konsekwencji wyciągnięcie niezasadnych wniosków z pominięciem istotnych dowodów bez przeprowadzenia dokładnej ich weryfikacji. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) Sąd kontroluje legalność decyzji i rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami skargi. Uchylenie decyzji wymaga stwierdzenia jednej z przesłanek określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a., przy czym samo odmienne zapatrywanie strony na ocenę dowodów nie przesądza o naruszeniu prawa. Sąd nie zastępuje organów w prowadzeniu postępowania podatkowego, ani nie dokonuje samodzielnego wymiaru podatku. Kontrola oceny dowodów polega na zbadaniu, czy organy zebrały istotny materiał, rozważyły go w sposób wyczerpujący i wyprowadziły z niego wnioski pozostające w granicach logiki i doświadczenia życiowego, bez pomijania okoliczności przemawiających na korzyść podatnika. Na wstępnie wskazać należy na ramy materialnoprawne sprawy. Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Samo ujęcie kwoty w księdze i sporządzenie dokumentu zatytułowanego "umowa kupna-sprzedaży" nie przesądzają, że w rzeczywistości doszło do wydatku w określonej wysokości, na rzecz wskazanego kontrahenta i w związku z rzeczywistą operacją gospodarczą. Art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 updof wymagają odpowiedniego ustalenia dochodu na podstawie rzetelnych danych i prowadzenia księgi. Sąd podziela pogląd, że przy nabyciu towarów handlowych istotne znaczenie ma rzeczywiste źródło ich pochodzenia oraz tożsamość dostawcy. Zbycie przez podatnika określonego towaru w późniejszym okresie nie stanowi jeszcze dowodu nabycia go od konkretnych osób, po konkretnych cenach uwidocznionych w zakwestionowanych dokumentach. Nie oznacza to jednak, że w podatku dochodowym istnieje zamknięty katalog środków dowodowych. Przeciwnie, poniesienie wydatku może być wykazywane wszelkimi legalnymi środkami dowodowymi, ale ich treść musi pozwalać na sprawdzenie realności i wysokości kosztu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie akcentuje się, że dokument wskazujący innego sprzedawcę niż rzeczywisty nie stanowi rzetelnego potwierdzenia zakupu od oznaczonego w nim podmiotu. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA z: 18 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 958/04; 19 grudnia 2007 r., sygn. II FSK 1438/06; 14 marca 2008 r., sygn. II FSK 1755/06; 30 stycznia 2009 r., sygn. II FSK 1405/07; 20 lipca 2010 r., sygn. II FSK 418/09; 7 czerwca 2011 r., sygn. II FSK 462/11; 29 maja 2012 r., sygn. II FSK 2323/10; 28 stycznia 2015 r., sygn. II FSK 2590/12; 25 czerwca 2015 r., sygn. II FSK 1272/13; 14 lipca 2015 r., sygn. II FSK 1435/13; 18 grudnia 2015 r., sygn. II FSK 2821/13, z 11 lutego 2025 r. II FSK 1528/24). W badanej sprawie organy nie poprzestały na stwierdzeniu formalnych wad umów. Uzyskały odpowiedzi \[...\]ej administracji podatkowej i informacje z Policji, porównały dane osobowe, adresowe i numery paszportów, wezwały stronę do przedstawienia dodatkowych danych identyfikujących sprzedawców, zbadały jej wyjaśnienia, wypłaty bankowe i dokumenty zakupu paliwa. Z części informacji wynikało, że podawane adresy nie istniały albo znajdowały się pod nimi obiekty inne niż lokale mieszkalne, zaś weryfikowane serie i numery paszportów nie potwierdzały tożsamości podanych osób. Inne odpowiedzi wskazywały jedynie na brak wystarczających danych do identyfikacji. To rozróżnienie ma znaczenie i zostało uwzględnione przy ocenie całokształtu okoliczności. Skarżący zasadnie zauważa, że niemożność odnalezienia obywatela \[...\] w 2024 r. nie dowodzi sama przez się, że nie dokonał on sprzedaży w 2020 r. Wojna, przemieszczenia ludności, niekompletność rejestrów, odmienne transkrypcje nazwisk czy możliwość posługiwania się w różnym czasie odmiennymi dokumentami mogą wpływać na skuteczność późniejszej weryfikacji. Wnioski organów nie mogą więc opierać się wyłącznie na nieodebraniu korespondencji, braku polskiego wpisu ewidencyjnego ani braku danych o przekraczaniu granicy polsko-s.. Ta ostatnia okoliczność, dotycząca przemieszczania się w strefie Schengen, sama w sobie nie podważa zeznań o wyjazdach do P.. Nie podważa to jednak oceny, że dokumentacja zaoferowana przez skarżącego pozostawała niewystarczającą dla potwierdzenia 94 transakcji o wartości blisko 11 mln zł. W szczególności, nie wykazano weryfikowalnego związku między wskazanymi w umowach osobami, określonymi w nich cenami oraz zapłatą kwot mających być przekazywanymi gotówką w euro. Przedstawione wypłaty złotowe świadczą o dysponowaniu środkami pieniężnymi, lecz nie dowodzą wymiany konkretnych kwot na euro ani ich wydatkowania na rzecz konkretnych sprzedawców w dacie wskazanej w poszczególnych umowach. Brak dokumentu z kantoru nie stanowi samodzielnej przesłanki negatywnej; jest natomiast jednym z elementów szerszej oceny dowodowej. Podobnie, brak wszystkich faktur paliwowych i winiet nie dowodzi nieodbycia podróży. Skarżący powoływał się na korzystanie z kilku pojazdów, a część przejazdów mogła nie zostać należycie udokumentowana. Analiza około 39 wymaganych dni wyjazdów do P., szacowanego zapotrzebowania na około 2 184 litry paliwa i wykazanych 710 litrów nie uprawnia do arytmetycznego wniosku, że nie nastąpił żaden wyjazd. Można jej jednak przypisać znaczenie pomocnicze: nie dostarczyła oczekiwanego potwierdzenia deklarowanego znacznego rozmiaru regularnych zakupów. Również różnice w relacjach co do miejsca spotkań i sposobu organizacji transakcji wymagają oceny z uwzględnieniem upływu czasu, a nie automatycznego zakwalifikowania jako nieprawdziwych zeznań. Przedstawiane przez stronę listy polecone kierowane na Ukrainę nie zostały odebrane przez adresatów. Dowodzą one podjęcia prób korespondencji, lecz nie wykazują rzeczywistego nabycia katalizatorów od osób wymienionych w umowach. Fotokopie paszportów \[...\] mogą potwierdzać, że osoba trzecia posługiwała się różnymi numerami dokumentów, ale nie dowodzą bezpośrednio, że każda z trzynastu osób wymienionych w umowach z 2020 r. była sprzedawcą konkretnego towaru. Okoliczność, że opinia grafologiczna nie przypisała skarżącemu podpisów w rubrykach "sprzedający", nie przesądza o autentyczności podpisów kontrahentów ani o zapłacie ceny. Zebrane okoliczności tworzą zatem obraz braku wiarygodnego potwierdzenia realności spornych zdarzeń w udokumentowanym zakresie, przy równoczesnym uwzględnieniu ograniczeń poszczególnych poszlak. Art. 188 Ordynacji podatkowej wymaga uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeżeli jego przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Obowiązek ten nie oznacza konieczności przeprowadzenia każdego wnioskowanego przesłuchania, lecz wymaga racjonalnego rozważenia przydatności postulowanego dowodu i wyjaśnienia odmowy. Organ powinien odróżnić osoby mające wiedzę o poszczególnych transakcjach od osób mogących potwierdzić tylko ogólny sposób prowadzenia działalności. Wniosek o przesłuchanie \[...\] dotyczył przede wszystkim towarzyszenia skarżącemu w niektórych wyjazdach na S.. Nawet pozytywne potwierdzenie takich wyjazdów nie rozstrzygałoby jeszcze o tym, że w ramach wszystkich 94 umów doszło do zakupów od wskazanych sprzedawców i zapłaty udokumentowanych cen. Podobnie wskazywana przez skarżącego rola osób wskazywanych jako pośrednicy w nawiązywaniu kontaktów nie utożsamia tych osób z kontrahentami z zakwestionowanych umów. Ustalenia dotyczące wcześniejszej współpracy z \[...\] nie stanowią dowodu konkretnych transakcji z 2020 r. Tym samym nawet ewentualna niepełność uzasadnienia odmowy przesłuchania tych osób nie mogłaby w realiach przyjętej oceny stanowić samodzielnej podstawy uchylenia decyzji, o ile zachowana została rzeczywista możliwość wyjaśnienia powiązań z konkretnymi spornymi zakupami. Odmowy tej nie można natomiast uzasadnić twierdzeniem, że wcześniejsze wyjaśnienia podatnika o obecności przy zawieraniu umów dwóch lub trzech osób wykluczają obecność żony podczas wszystkich wyjazdów. Tak daleko idący wniosek nie wypływa z przytoczonej wypowiedzi. Sąd nie przyjmuje również jako przesłanki rozstrzygającej ogólnikowych ocen dotyczących języka używanego przez obywatela \[...\] w serwisie społecznościowym czy podejrzeń niezwiązanych bezpośrednio z kwestionowanymi umowami. Wskazane argumenty organu pierwszej instancji mają niewielką wartość dowodową. Co do zarzutu dotyczącego postanowienia Organu odwoławczego z 5 lutego 2026 r., nr \[...\] dotyczącego dokumentów udostępnionych organowi pierwszej instancji przez Prokuraturę Rejonową R-W. na podstawie zarządzenia z 14 maja 2025 r., to należy zauważyć, że samo pozyskanie dokumentów z postępowania przygotowawczego nie jest niedopuszczalne: art. 181 Ordynacji podatkowej wprost przewiduje możliwość wykorzystania materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym. Z kolei art. 179 § 1 O.p. przewiduje wyjątek od prawa dostępu do akt z art. 178 O.p., m.in. w odniesieniu do dokumentów wyłączonych ze względu na interes publiczny. Wyłączenie dokumentów z jawności dla strony nie jest jednak równoznaczne z ich unicestwieniem jako dowodów. Jednocześnie ochrona postępowania przygotowawczego nie może być utożsamiana z automatycznym i nieograniczonym prawem do odmowy dostępu do każdej informacji pochodzącej z tego postępowania. Organ ma obowiązek zidentyfikować chroniony interes publiczny, rozważyć zakres ingerencji w uprawnienia strony i zapewnić możliwość kontroli legalności wyłączenia. W szczególności odrębne znaczenie ma zgoda na przekazanie kopii dokumentów organowi podatkowemu, a odrębne zgoda na ich dalsze ujawnianie; wcześniejszy wgląd strony w dokumenty nie powoduje sam przez się wygaśnięcia możliwości ochrony informacji, ale może istotnie osłabiać uzasadnienie późniejszego wyłączenia. W niniejszej sprawie nie można podzielić twierdzenia Skarżącego, że samo wyłączenie dokumentów automatycznie pozbawiało organ drugiej instancji kompetencji do utrzymania decyzji w mocy. Organ odwoławczy jest uprawniony i zobowiązany do samodzielnej oceny sprawy; nie musi w każdym szczególe powielać sposobu wykorzystania dowodów przez organ pierwszej instancji. Decydujące znaczenie ma to, czy materiał dostępny w postępowaniu i podlegający sądowej weryfikacji pozwalał na utrzymanie wymiaru także po wyodrębnieniu dokumentów objętych ograniczeniem jawności. Sąd dostrzega, że organ odwoławczy w treści decyzji odwoływał się również do dokumentów prokuratorskich, choć równocześnie poinformował o ich wyłączeniu z akt. Takie sformułowanie uzasadnienia decyzji nie jest wzorcowe. Nie może ono oznaczać, że Sąd domniemywa treść dokumentów, których nie ma w aktach sądowych, ani że zastępuje kontrolę dowodów samym stwierdzeniem organu, iż materiały "zostały przeanalizowane". Dla oceny legalności zasadnicze znaczenie mają dowody możliwe do zweryfikowania przez Sąd, w tym odpowiedzi administracji \[...\]ej, pismo Policji, dokumentacja umów oraz własne wyjaśnienia i dokumenty skarżącego. To one stanowią wystarczające oparcie dla odmowy potwierdzenia kosztów w wysokości wskazanej w umowach. Użyte w decyzji odwołania do akt prokuratorskich nie stanowiły zatem samodzielnej, niezastępowalnej podstawy zakwestionowanego wymiaru. Nie budzi zastrzeżeń co do zasady przyjęcie, że zapisy podatkowej księgi przychodów i rozchodów dotyczące zdarzeń nieodpowiadających rzeczywistości nie korzystają z mocy dowodowej przewidzianej w art. 193 § 1 i § 2 O.p. Ocenę nierzetelności należało odnosić do konkretnych wpisów, bez automatycznego dyskwalifikowania całej ewidencji. Z akt wynika, że organy pozostawiły przychód bez zmian oraz skorygowały wskazane pozycje kosztowe i remanentowe, przyjmując dane pozostałe jako przydatne do rachunkowego określenia podstawy opodatkowania. W zakresie czterech umów z marca 2020 r. na łączną kwotę 427 101 zł organy ustaliły ich powtórne ujęcie w księdze. Korekta ta jest odrębna od oceny autentyczności umów, skoro nawet przy założeniu jednorazowego nabycia towaru poniesionego wydatku nie można rozliczać dwukrotnie. W odniesieniu do umów zawartych z dwiema osobami w Polsce organy oparły korektę łącznie 2 820 zł na rozbieżności między ceną z dokumentów i kwotami podanymi przez sprzedawców. Wreszcie obniżenie wartości remanentu końcowego o 1 022 075,95 zł stanowiło konsekwencję odmowy uznania wartości pochodzącej z zakwestionowanych umów; przeliczenie remanentu nie może prowadzić do powtórnego wyeliminowania tej samej kwoty z podstawy opodatkowania. Organ pierwszej instancji posłużył się rachunkiem: 11 531 259,27 zł minus 10 993 392,40 zł minus 427 101 zł minus 2 820 zł plus 1 022 075,95 zł, co daje 1 130 021,82 zł kosztów po korektach. Przychód 11 650 536,08 zł pomniejszony o te koszty daje dochód z działalności 10 520 514,26 zł. W decyzji uwzględniono ponadto inne źródło przychodów oraz wykazane składki, określając zobowiązanie w PIT w kwocie 3 348 646 zł. Nie było podstaw do oszacowania podstawy opodatkowania, skoro dane po korekcie określonych zapisów, uzupełnione ustalonymi dowodami, pozwalały na ustalenie jej wysokości (art. 23 § 2 pkt 2 O.p.). Konsekwencją zmiany dochodu podatkowego było ponowne określenie wysokości należnych zaliczek za poszczególne miesiące 2020 r. Zaskarżona decyzja objęła także odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek, obliczone według art. 53a § 1 O.p. na dzień złożenia zeznania rocznego, tj. 17 marca 2021 r. Skarga nie zawiera samodzielnej argumentacji dowodzącej błędu w zastosowanej stawce odsetkowej lub rachunku miesięcznym; los tego rozstrzygnięcia pozostaje zasadniczo związany z oceną wymiaru podatku. Wnioski dotyczące zabezpieczeń, hipotek przymusowych, egzekucji, kondycji przedsiębiorstwa i zatrudnienia mogą mieć znaczenie dla odrębnego rozpoznania żądania wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz nie przesądzają o materialnej legalności wymiaru PIT za 2020 r. Samo prowadzenie postępowania egzekucyjnego ani ustanowienie zabezpieczeń nie czyni decyzji wymiarowej niezgodną z prawem. Wnioski dowodowe dotyczące wpłat w 2025 r. i wpisów hipotecznych nie służą wykazaniu poniesienia spornej ceny za katalizatory w 2020 r. W ocenie Sądu, argumentacja skargi jakkolwiek wskazuje na określone uproszczenia w uzasadnieniu decyzji oraz ograniczenia części dowodów, nie wykazuje takiego naruszenia przepisów prawa materialnego albo procesowego, które uzasadniałoby eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Łączna ocena ujawnionego materiału dowodowego pozwalała organom odmówić uznania za koszty uzyskania przychodów kwot wskazanych w 94 umowach, a także skorygować podwójne ujęcie wydatków, dwie zawyżone ceny i wartość remanentu. Nie stwierdzono również przesłanek do podważenia pochodnego rozstrzygnięcia dotyczącego odsetek od zaliczek. W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

9 czerwca 2026

Symbol z opisem

[6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6112-podatek-dochodowy-od-osob-fizycznych-w-tym-zryczaltowane-formy-opodatkowania)

Hasła tematyczne

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Skarżony organ

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

Sędziowie

Cezary Kosterna /sprawozdawca/ Justyna Mazur Marek Wroczyński /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20200001426)  
art. 22 ust. 1 · Dz.U. 2020 poz. 1426

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: III SA/Wa 2333/25 · 16 października 2026Wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2026 r., III SA/Wa 2333/25 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2333-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--iii-sa-wa-2333-25)
* [Sygnatura: I SA/Łd 243/26 · 15 października 2026Wyrok WSA w Łodzi z 15 października 2026 r., I SA/Łd 243/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-ld-243-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-15--i-sa-ld-243-26)
* [Sygnatura: I SA/Wr 578/26 · 15 października 2026Wyrok WSA we Wrocławiu z 15 października 2026 r., I SA/Wr 578/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wr-578-26-wyrok-wsa-we-wroclawiu-z-2026-10-15--i-sa-wr-578-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/39998DB389)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-389-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--viii-sa-wa-389-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-389-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--viii-sa-wa-389-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-389-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--viii-sa-wa-389-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-389-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--viii-sa-wa-389-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-389-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--viii-sa-wa-389-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-389-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-16--viii-sa-wa-389-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVIII%2BSA%252FWa%2B389%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B16%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVIII%2BSA%252FWa%2B389%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
