Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VII SA/Wa 605/12

Wyrok WSA w Warszawie z 15 marca 2013 r., VII SA/Wa 605/12 – pozwolenie na budowę

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

15 marca 2013

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia \[...\] stycznia 2012 r. znak \[...\] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B605%252F12.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B15%2Bmarca%2B2013.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B605%252F12)

## Uzasadnienie

Decyzją nr \[...\] z dnia \[...\] września 2011 r. Wojewoda \[...\] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu wniosku J. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty \[...\] z dnia \[...\] października 2009 r., Nr \[...\] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielające W. S. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę budynku usługowego przy ul. B. w J., na działkach nr \[...\] i nr \[...\], AM-\[...\], obręb L., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty \[...\] z dnia \[...\] października 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż wszczął, na wniosek J. K. postępowanie nadzwyczajne, uznające go za stronę postępowania z uwagi to, że budynek mieszkalny, na którego rozbudowę i przebudowę wyrażono kwestionowaną decyzją zgodę, położony jest w odległości 4,5 m od działki wnioskodawcy nr \[...\], którą od terenu inwestycji oddziela działka nr \[...\]. Ma on wysokość 7,9 m, co zdaniem organu może wprowadzać ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki wnioskodawcy. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej kwalifikowanej wadliwości organ wyjaśnił, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji tworzy prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Z akt postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji z dnia \[...\] października 2009 r. wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja jest również zgodna z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia \[...\] marca 2005 r. Nr \[...\] ustalającą warunki zabudowy dla przedsięwzięcia obejmującego przebudowę i rozbudowę budynku usługowego o dodatkową część usługową na poziomie parteru i piętra budynku wraz z dobudową schodów zewnętrznych, na działkach nr \[...\] i \[...\], przy ul. B. w J., zmienioną decyzją z dnia \[...\] marca 2009 r. Nr \[...\]. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniami właściwych izb zawodowych. Autorzy dokumentacji złożyli również oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy. Nadto, w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowy budynek dopuszczony był do użytkowania. Powyższa analiza w ocenie organu świadczy, iż kontrolowana decyzja odpowiada prawu i nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a., w szczególności nie jest rażąco wadliwa, na co wskazywał we wniosku J. K.. Organ podkreślił, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany rzez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają ze sobą w oczywiste sprzeczności. Przy tym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, czy wady uzasadnienia kontrolowanego rozstrzygnięcia, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Dodatkowo Wojewoda \[...\] wskazał, że nawet stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w powyżej wskazanym rozumieniu nie pociąga za sobą automatycznie konieczności wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Niezbędną bowiem okolicznością jest rozważenie skutków wywołanych przez taką decyzję, których wystąpienie nie daje się pogodzić z wymaganiami praworządności. Odnosząc się do argumentacji J. K. organ wyjaśnił, że działki nr \[...\] i \[...\], których dotyczy kontrolowana decyzja, stanowią działki budowlane, dlatego też bezzasadne jest powoływanie się wnioskodawcy na treść uchwały Rady Miejskiej w J. z dnia \[...\] listopada 1992 r. Nr \[...\] w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta \[...\], skoro, jak zauważył sam skarżący, plan ten utracił moc obowiązującą w dniu 31 grudnia 2003 r. Podsumowując swoje rozważania organ uznał, że decyzja z dnia \[...\] października 2009 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad powodujących je nieważność. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia \[...\] stycznia 2012 r., znak: \[...\] po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] września 2011 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie nadzorcze jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem. Zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), według stanu na dzień 12 października 2009 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest, ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestor - W. S., wraz z wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2009 r., o pozwolenie na budowę, przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami o numerach ewid. \[...\] i \[...\], na cele budowlane. Ponadto, inwestor uzyskał ostateczną decyzje Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia \[...\] marca 2005 r., nr \[...\], znak \[...\], o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji (zmienioną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia \[...\] marca 2009 r., nr \[...\]). Projektowana inwestycja nie naruszała warunków określonych w decyzji z dnia \[...\] marca 20005 r., a także wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r" Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) - według stanu na dzień 12 października 2009 r. - w tym warunku przewidzianego przepisem § 12 ust. 1 zgodnie z którym budynek należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi łub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Analiza zgromadzonej dokumentacji wykazała, że planowana inwestycja oddalona jest od strony północno-wschodniej (elewacja bez otworów okiennych lub drzwiowych ) od działki nr ewid. \[...\] (należącej do skarżącego) o 3 m; od strony południowo-wschodniej, od działki nr ewid. \[...\] o 4,15 m (projekt zagospodarowania terenu). Tym samym organ stwierdził, iż kwestionowane pozwolenie na budowę z dnia \[...\] października 2009 r., nr \[...\], nie narusza rażąco. § 12 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, Podsumowując swoje rozważania organ stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty \[...\] z dnia \[...\] października 2009 r. nie naruszała przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotem kontroli była wyłącznie decyzja Starosty \[...\] z dnia \[...\] października 2009 r. W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut J. K., dotyczący naruszenia art. 16 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie innych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Przywołane przez skarżącego w odwołaniu decyzje Burmistrza Gminy i Miasta J. z dnia \[...\] sierpnia 1998 r., (zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości o nr ewid. \[...\], AM-\[...\], obręb \[...\] na działki o nr ewid. \[...\],\[...\],\[...\], AM-\[...\], obręb \[...\]), decyzja Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1996 r., nr \[...\], (stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w \[...\] z dnia \[...\] grudnia 1995 r., nr \[...\], zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej W. S. pozwolenia na budowę pawilonu usługowego na działkach nr ewid. \[...\] i \[...\], AM-\[...\], obręb \[...\], położonych przy ul. B. w J.), decyzja Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1996 r., nr \[...\], (stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w \[...\] z dnia \[...\] października 1996 r., nr \[...\], zmieniającej ww. decyzję decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w \[...\] z dnia \[...\] grudnia 1995 r., nr \[...\]), decyzja Wojewody \[...\] z dnia \[...\] października 1998 r., nr \[...\], (uchylająca decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w \[...\] z dnia \[...\] lipca 1998 r., nr \[...\], zatwierdzająca projekt budowany i udzielająca W. S. pozwolenia na rozbudowę - kontynuację robót pawilonu handlowo-usługowego z powierzchni 129,6 m3 do powierzchni 157,52 m3, przy ul. B. w J.), dotyczą zupełnie innych postępowań, i w prowadzonym przez organ postępowaniu nadzwyczajnym nie podlegają żadnej kontroli. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a., gdyż w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ rozstrzyga w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji, w związku z czym niedopuszczalne jest orzekanie w oparciu o materiał dowodowy inny, aniżeli ten, którym dysponował organ wydając kontrolowaną decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. K.. Skarżący decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj., art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. i 138 § 2 K.p.a. naruszenie art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych skarżącego, naruszenie art. 89 § 1 -2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy, naruszenie art. 16 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie decyzji ostatecznej Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1996 roku, Nr \[...\] z dnia \[...\] listopada 1996 roku, Nr \[...\] z dnia \[...\] października 1998 roku, Nr \[...\] oraz postanowienia ostatecznego z dnia \[...\] listopada 1997 roku, Nr \[...\], a także decyzji ostatecznej \[...\] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we \[...\] z dnia \[...\] października 2002 roku, Nr \[...\] i z dnia \[...\] lutego 2004 roku, Nr \[...\], a także decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i .Gminy J. z dnia \[...\] sierpnia 1998 roku z dnia \[...\] listopada 1998 roku, Nr \[...\], naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak własnych ustaleń faktycznych i nie ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu skarżącego; 6) nieuwzględnienie dyspozycji art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Podnosząc powyższe zarzuty wnióśł o uchylenie zaskarzonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zaskarżoną decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania, w którym weryfikowana decyzja została wydana. Instytucja ta będąca w opozycji do zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. może być stosowana jedynie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodzić się trzeba, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". W orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa przyjmuje się, iż naruszenie prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu prawa stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Kolejną przesłanką jest niemożliwość zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 20 września 2009 r" sygn. akt I OSK 1729/07 niepubl.). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania zaaprobować należy stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające brak- kwalifikowanej wadliwości decyzji Starosty \[...\] z dnia \[...\] października 2009 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę - rozbudowę i przebudowę budynku usługowego na dz. nr. \[...\] i \[...\], AM-\[...\], obręb L. Jak niewadliwie ustalił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia \[...\] października 2009 r., nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 kpa. W szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa co prawidłowo wywiódł i uzasadnił organ nadzoru. Odnosząc się do argumentacji i zarzutów skargi stwierdzić należy, iż pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący w istocie nie upatruje rażącej wadliwości kontrolowanej decyzji w naruszeniu przepisów prawa ale podnosi okoliczności (z lat 90-tych), które dla bytu decyzji Starosty \[...\] są bez znaczenia. Zarzuty skargi odnoszą się do braku przeprowadzenia przez organ wszechstronnego postępowania z uwzględnieniem przywołanych przez skarżącego licznych decyzji, co w niniejszym postępowaniu oczywiście nie mogło mieć miejsca. Podsumowując powyższe rozważania Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie nadzwyczajne i niewadliwie ocenił, iż kontrolowana w tym postępowaniu decyzja Starosty \[...\] z dnia \[...\] października 2009 r., nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Z tych względów Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2012 r. poz. 270), orzekł, jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

15 marca 2012

Symbol z opisem

[6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6010-pozwolenie-na-budowe-uzytkowanie-obiektu-lub-jego-czesci-wykonywanie-robot-budowlanych-innych-niz-budowa-obiektu-prz)

Hasła tematyczne

Budowlane prawo

Skarżony organ

Inspektor Nadzoru Budowlanego

Sędziowie

Elżbieta Zielińska-Śpiewak /sprawozdawca/ Małgorzata Miron /przewodniczący/ Włodzimierz Kowalczyk

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20000981071)  
art. 156 par. 1 · Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II OZ 856/13 - Postanowienie NSA z 2013-10-09](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-856-13-postanowienie-nsa-z-2013-10-09--ii-oz-856-13)
* [II OZ 36/14 - Postanowienie NSA z 2014-01-24](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-36-14-postanowienie-nsa-z-2014-01-24--ii-oz-36-14)
* [II OZ 1080/12 - Postanowienie NSA z 2012-12-11](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-1080-12-postanowienie-nsa-z-2012-12-11--ii-oz-1080-12)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Sz 1293/12 · 15 marca 2013Postanowienie WSA w Szczecinie z 15 marca 2013 r., II SA/Sz 1293/12 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-sz-1293-12-postanowienie-wsa-w-szczecinie-z-2013-03-15--ii-sa-sz-1293-12)
* [Sygnatura: VII SA/Wa 2913/12 · 15 marca 2013Postanowienie WSA w Warszawie z 15 marca 2013 r., VII SA/Wa 2913/12 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2913-12-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-2913-12)
* [Sygnatura: II SA/Po 68/13 · 15 marca 2013Postanowienie WSA w Poznaniu z 15 marca 2013 r., II SA/Po 68/13 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-68-13-postanowienie-wsa-w-poznaniu-z-2013-03-15--ii-sa-po-68-13)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/671FFD21AA)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-605-12-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2013-03-15--vii-sa-wa-605-12#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B605%252F12.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B15%2Bmarca%2B2013.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B605%252F12)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
