Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VII SA/Wa 2808/16

Wyrok WSA w Warszawie z 20 października 2017 r., VII SA/Wa 2808/16 – pozwolenie na budowę

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

20 października 2017

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi \[...\] sp. z o.o. z siedzibą w \[...\] na decyzję Wojewody \[...\] z dnia \[...\] października 2016 r., Nr \[...\] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B2808%252F16.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B20%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2017.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B2808%252F16)

## Uzasadnienie

Przedmiotem skargi \[...\] Sp. z o.o. z siedzibą w \[...\] jest decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] października 2016 r. nr \[...\], wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania administracyjnego. Postępowanie to wszczęte zostało na wniosek \[...\], która pismem z 3 października 2015 r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wnosząc o powyższe \[...\], powołała się na przesłanki uregulowane w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.). Postanowieniem z \[...\] grudnia 2015 r. nr \[...\], Prezydent \[...\], na podstawie art. 149 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. w zw. z art. 150 § 1 tej ustawy, wznowił na żądanie strony postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą \[...\] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażami podziemnymi, na działkach nr ew. \[...\] z obrębu \[...\] przy ul. \[...\] oraz budowę zjazdu z drogi publicznej w ul. \[...\] na dz. ew. nr \[...\] z obrębu \[...\] do nieruchomości położonej przy ul. \[...\] na dz. nr ew. \[...\] z obrębu \[...\] w \[...\] (następie przeniesioną na \[...\] Spółkę z o.o. w \[...\]). Dalej, decyzją z \[...\] kwietnia 2016 r. nr \[...\] organ ten, na podstawie art. 151 i art. 152 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5, i art. 146 § 1 k.p.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji oraz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\] (wydanej w przedmiocie jw.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na to, że \[...\] nie zachowała terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, uregulowanego w art. 148 § 2 k.p.a., nadto – osoba ta nie posiada statusu strony, co oznacza, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sprawie nie wystąpiła także przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ wskazał również, że okoliczności sprawy nie wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, dlatego uznał, że nie zaistniała określona w art. 152 § 1 k.p.a. przesłanka do wstrzymania wykonania decyzji. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się \[...\], wnosząc odwołanie. Na skutek jego rozpatrzenia zapadła wskazana na wstępie decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] października 2016 r. nr \[...\]. Orzeczeniem tym, Wojewoda \[...\] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Prezydenta \[...\] z \[...\] kwietnia 2016 r. nr \[...\], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a to stanowi o wystąpieniu przesłanki wznowienia uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Podał w tym kontekście, że zgodnie z aktami sprawy, w wydaniu decyzji Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\], brał udział Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy \[...\], o czym świadczy znajdująca się na stronie 4 ww. decyzji pieczątka i podpis. W tej sytuacji, Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy \[...\], stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu nadzwyczajnym, w sprawie zakończonej ww. rozstrzygnięciem. Pomimo tego, ww. pracownik organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji Prezydenta \[...\] z \[...\] kwietnia 2016 r. nr \[...\] odmawiającej wstrzymania wykonania decyzji oraz odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\]. Powyższe potwierdza zamieszczona na stronie 5 decyzji Prezydenta \[...\] z \[...\] kwietnia 2016 r. nr \[...\] pieczątka i podpis. To też skutkować musiało uchyleniem decyzji Prezydenta \[...\] z \[...\] kwietnia 2016 r. nr \[...\] i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie, organ II instancji wskazał, że ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ I instancji powinien zwrócić uwagę na kilka kwestii, ważnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. I tak, Wojewoda \[...\] podał, że w sprawie należy dokonać ponownie ustaleń co do zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wskazał, że ustalenia te winny dotyczyć terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., ale też art. 148 § 1 tej ustawy, skoro podanie o wznowienie opiera się na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Zauważył przy tym, w kontekście oceny organu I instancji dotyczącej zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a., że dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 1999 r. sygn. IV SA 957/97) oraz, że z art. 149 § 3 k.p.a. wynika, iż istotne jest ustalenie, kiedy strona dowiedziała się o decyzji, natomiast roboty budowlane mogą być prowadzone w ramach samowoli lub ewentualnie na podstawie zgłoszenia. Również wywieszenie na terenie budowy tablicy informacyjnej nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez skarżącą o decyzji o pozwoleniu na budowę udzielonej inwestorowi (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2071/10). Wojewoda \[...\] stwierdził przy tym, że ze wskazanych przez organ I instancji okoliczności nie sposób wyprowadzić jednoznacznego wniosku, iż \[...\] posiadała wiedzę o przedmiotowej decyzji Prezydenta \[...\] przed dniem wskazanym przez nią we wniosku, uzupełnionym pismem z 31 stycznia 2016 r. (choć mogła wiedzieć o rozpoczęciu prac na nieruchomości). Organ II instancji dodał przy tym, że niezachowanie terminu uregulowanego w art. 148 k.p.a. winno skutkować (po wznowieniu postępowania), wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, a nie decyzją odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej. Następnie, Wojewoda \[...\] stwierdził, że w sprawie nie poczyniono wyczerpujących ustaleń co do interesu prawnego wnioskodawczyni. Wskazał z tego powodu, że kontrolowana decyzja jest wadliwa jako wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: Prawo budowlane). Stwierdził jednocześnie, że aby właściwie ocenić, czy \[...\] przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\] o pozwoleniu na budowę, organ administracji powinien przeanalizować wpływ planowanej inwestycji na nieruchomość \[...\] i dać temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Co więcej, winien dokonać szczegółowej analizy projektowanej inwestycji w oparciu o przepisy prawa, w tym Prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych, w celu weryfikacji, czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Uznał, że analiza akt sprawy i treść uzasadnienia decyzji Prezydenta \[...\] z \[...\] kwietnia 2016 r. nr \[...\] prowadzi do wniosku, iż organ powiatowy powyższego nie uczynił. Ponadto, zaskarżony organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji postanowieniem z \[...\] grudnia 2015 r. nr \[...\] wznowił, na wniosek \[...\] postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\], o czym powiadomił wnioskodawców - \[...\] oraz inwestora - spółkę \[...\] Sp. z o.o. z pominięciem jednak pozostałych stron postępowania (\[...\]). Analiza akt sprawy wykazała, iż osoby te były stronami postępowania w sprawie z wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Oznacza to, zdaniem zaskarżonego organu, że również w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym ww. decyzji powyższym osobom przysługuje przymiot stron postępowania, a ich pominięcie stanowi o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. i wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy. Ponadto, Wojewoda \[...\] stwierdził, że błędem Prezydenta \[...\] było rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\] oraz wniosku o wznowienie postępowania jednym rozstrzygnięciem. Wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należy rozpatrzyć w formie odrębnego postanowienia wydanego na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody \[...\] z \[...\] października 2016 r. nr \[...\], skarżąca - \[...\] Sp. z o.o. w \[...\] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie również decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego lub w przypadku uznania przez Sąd, że zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia – uchylenie fragmentów uzasadnienia decyzji, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy te wadliwe fragmenty nie były wiążące dla organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, tj.: 1\. art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji podczas, gdy: - z uwagi na niezachowanie przez wnioskodawczynię ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, postępowanie powinno ulec umorzeniu. Zatem, Wojewoda \[...\] powinien, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić decyzję organu I Instancji i umorzyć postępowanie w sprawie wobec niedopuszczalności jego prowadzenia; 2\. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że: a) Wojewoda \[...\] uznał, że stronami postępowania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę powinni być byli współwłaściciele nieruchomości, dlatego tylko, że byli stroną postępowania głównego; b) nieruchomość \[...\] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę przez spółkę, bowiem nie istnieją żadne przepisy prawa materialnego, w tym zwłaszcza przepisy techniczno-budowlane wprowadzające ograniczenia w zabudowie nieruchomości wnioskodawczyni, co organ I instancji prawidłowo zbadał i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, a Wojewoda zupełnie pominął; przy czym Wojewoda w przypadku uznania, że wnioskodawczyni zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie powinien szczegółowo odnieść się do decyzji organu I instancji w tym zakresie, ewentualnie przeprowadzić własne uzupełniające postępowanie dowodowe; 3\. art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji podczas, gdy ewentualne uchybienia organu I instancji, czy potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego, o ile istniały, nie uzasadniają przekazania sprawy organowi do przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, a organ odwoławczy władny był uzupełnić postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie i wydać decyzję co do istoty sprawy, przy czym w ocenie spółki powinna to być decyzja o umorzeniu postępowania wznowieniowego, względnie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji; 4\. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie (str. 5 decyzji), że organ I instancji nie wypowiedział się co do przesłanki wznowienia podnoszonej przez wnioskodawczynię podczas, gdy Wojewoda \[...\] w ogóle nie zauważył fragmentu uzasadnienia decyzji organu I instancji, w której organ ten odniósł się do ww. przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda \[...\] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym co najmniej jej uchylenie. Dlatego też skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] października 2016 r. nr \[...\], wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała w szczególności prawidłowość zastosowania ww. przepisu, i tego też w istocie dotyczą zasadnicze zarzuty rozpoznawanej skargi. Zatem, zważyć trzeba, że zgodnie z ww. unormowaniem (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przeciwieństwie do art. 138 § 1 k.p.a., który nie określa przesłanek wydania przewidzianych w tym przepisie decyzji, art. 138 § 2 k.p.a. upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej wyjątkowo, tj. tylko wówczas, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z ww. unormowania wynika więc, iż organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji formalnej - kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch ww. przesłanek. Przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. nawiązują zaś do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia merytoryczne załatwienie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wprawdzie bowiem postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w którym materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji może być uzupełniony, niemniej organ odwoławczy może to uczynić jedynie w niezbędnym zakresie wyznaczonym treścią art. 136 k.p.a. W żadnym natomiast razie organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji. Powyższe oznacza, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Taka też sytuacja, uzasadniająca zastosowanie art. 138 § 2 Kodeksu, wystąpiła w tym przypadku. Stosując ten przepis i wydając decyzję kasacyjną w niniejszej sprawie Wojewoda \[...\] wskazał, że organ I instancji naruszył art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., a to wypełnia przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Ta też wada, zdaniem Wojewody, nie mogła być w żaden sposób naprawiona w postępowaniu odwoławczym, w efekcie: stwierdzenie jej wystąpienia skutkować musiało zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. Ocenę tę Sąd w pełni podziela. Sąd przede wszystkim stwierdza, że prawidłowo Wojewoda \[...\] zauważył, iż decyzja ostateczna Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. nr \[...\] została podpisana przez \[...\], Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla \[...\], działającego z upoważnienia Prezydenta \[...\]. Ta też osoba podpisała się pod decyzją z \[...\] kwietnia 2016 r. nr \[...\], wydaną po wznowieniu postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta \[...\] z \[...\] lutego 2015 r. Wskazana osoba, działając z upoważnienia, brała więc udział w wydaniu obu ww. decyzji. To zaś stanowi o naruszeniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Naruszenie to ma charakter kwalifikowany, albowiem stanowi o wystąpieniu przesłanki uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., stosownie do którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27\. Sąd stwierdza przy tym, że określone w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pojęcie "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", odnosi się również do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji realizowane jest w trybach nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznej decyzji. Ustawodawca nie ogranicza się tu bowiem wyłącznie do środka zaskarżenia w postaci odwołania, ale używa sformułowania o charakterze ogólnym. Chodzi tu zatem o środki zaskarżenia zwyczajne, jak również nadzwyczajne. Oznacza to, że pracownik, który brał udziału w wydaniu decyzji ostatecznej, nie może brać udziału w wydaniu decyzji w postępowaniu związanym z jej weryfikacją. Takie też stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku NSA z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1286/14 oraz w wyroku WSA w Rzeszowie z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1523/16\. Sąd w całości podziela argumentację w tych orzeczeniach zawartą, a uzasadniającą stosowanie ww. wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd zauważa także, że stwierdzenie ww. wady (stanowiącej o wystąpieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.), na etapie postępowania odwoławczego, prowadzić musi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. eliminacji wadliwej decyzji organu I instancji (jako wydanej przez pracownika działającego z upoważnienia organu, podlegającego wyłączeniu), i powrotu sprawy do etapu I instancji. W inny sposób, usunięcie tego naruszenia, nie jest bowiem możliwe; prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Zważyć zaś należy, iż pogwałcenie prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy stanowi rażące naruszenie prawa; godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony, a jako takie: musi być oceniane jako kwalifikowane. Sąd podkreśla jednocześnie, że tylko ten zarzut, a więc: wskazanie na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., został wyeksponowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako decydujący o wydaniu decyzji kasacyjnej w sprawie, a stanowisko to Sąd także uznaje za prawidłowe. Przy czym, Sąd zauważa, że Wojewoda \[...\] zasadnie w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał również na inne naruszenia, które przed organem I instancji miały miejsce, a które w toku ponownie prowadzonego postępowania przed tym organem winny być usunięte. I tak, organ ten prawidłowo zwrócił uwagę na konieczność uporządkowania postępowania, słusznie wskazując, że w sprawie niniejszej, prowadzonej w trybie wznowienia przede wszystkim należy ustalić, czy wnioskodawczyni zachowała termin z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. do wystąpienia z podaniem o wznowienie. Skoro bowiem powołała się na dwie przesłanki wznowienia, to w kontekście każdej z nich, należało zbadać zachowanie terminu 30 dni, uregulowanego w ww. art. 148\. Prawidłowo przy tym zauważył, że organ I instancji zupełnie nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie w związku z okolicznościami, które zdaniem wnioskodawczyni mają stanowić o wystąpieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prawidłowo także wskazał, że ustalenie po wznowieniu postępowania, iż termin z art. 148 Kodeksu nie został zachowany, winno skutkować umorzeniem postępowania, a nie wydaniem decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. Prawidłowo również podniósł, że nie można utożsamiać wiedzy o wydaniu decyzji ostatecznej z wiedzą o prowadzeniu robót budowlanych. W świetle art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotny jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym strona dowiedziała się o realizacji inwestycji. Dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest zaś równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Zgodzić się również trzeba z organem odwoławczym, że wywieszenie na terenie budowy tablicy informacyjnej, nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez skarżącą o decyzji o pozwoleniu na budowę (wskazanej następnie we wniosku o wznowienie opartym na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zdaniem Sądu, bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. powinien być bowiem liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym miała taką możliwość. Sąd zauważa przy tym, wobec argumentacji skargi, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy przesądził w sprawie zachowanie terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Wskazał jedynie na konieczność ponownej oceny tej kwestii, wskazując na wady popełnione przy tej ocenie przez organ I instancji. Sąd stanowisko to w całości podziela; zauważa nadto, że zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot: strona dowiedziała się o decyzji, należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Co istotne, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ natomiast ma obowiązek weryfikacji twierdzeń strony i przedstawionych przez nią dowodów, a także przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie tej okoliczności, i dokonania jej oceny z uwzględnieniem wszystkich dowodów i zgodnie z zasadą uregulowaną w art. 80 k.p.a. Sąd zgadza się również z Wojewodą \[...\], że ocena interesu prawnego wnioskodawczyni, a tym samym – wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wymagała dokonania szerszej analizy, niż ta, która została przeprowadzona przez organ I instancji. Winna ona uwzględniać art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nadto: usytuowanie projektowanej inwestycji (a przy tym: jej parametry i przeznaczenie), względem nieruchomości wnioskodawczyni. Ocena ta nie może jednocześnie sprowadzać się do stwierdzenia, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Ustalenie, czy wnioskodawca ma przymiot strony w sprawie nie jest bowiem tożsame ze stwierdzeniem, że doszło do naruszenia konkretnej normy prawnej. W końcu, Sąd podziela stanowisko Wojewody \[...\], wskazujące na wadliwe zawarcie w decyzji wydanej na podstawie art. 151 k.p.a., również rozstrzygnięcia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji, na podstawie art. 152 k.p.a. Ten ostatni wyraźnie stanowi w jakiej formie organ rozstrzyga z urzędu lub na wniosek o wstrzymaniu wykonania oraz, o przysługującym od tego orzeczenia środku zaskarżenia. Sąd dostrzega przy tym raz jeszcze, że te wszystkie wady popełnione na etapie I instancji, słusznie zostały przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Choć wskazują one na naruszenie w sprawie przepisów procesowych i wadliwe przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji, to jednak nie uzasadniały zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Jednakże decyzja organu I instancji zapadła z kwalifikowanym naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.; to zaś musiało skutkować wydaniem decyzji kasacyjnej przez Wojewodę \[...\]; pozostałe natomiast wady -choć słusznie podniesione przez organ odwoławczy- mogły być naprawione w postępowaniu przed tym organem. Sąd zauważa przy tym, że skarżąca formułując zarzuty, zupełnie pominęła kwestię związaną z naruszeniem w sprawie ww. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Z tych też powodów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi; wobec charakteru wady, popełnionej przez organ I instancji (a związanej z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.), Wojewoda \[...\] nie mógł bowiem po uzupełnieniu postępowania, wydać czy to decyzji merytorycznej (utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej), czy formalnej (o umorzeniu postępowania z uwagi na niezachowanie przez wnioskodawczynię terminu z art. 148 k.p.a.). obowiązany był orzec kasacyjnie, w celu zapewnienia stronom rozstrzygnięcia sprawy przez dwa bezstronne w sprawie organy. Niemniej, Sąd zgadza się ze skarżącą w jednym aspekcie, a mianowicie: podziela stanowisko zawarte w skardze a dotyczące wadliwego powołania się Wojewody \[...\] na naruszenie w sprawie art. 10 § 1 k.p.a. Organ ten zbyt pochopnie (bo bez dokładniejszej analizy i bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego) przyjął, że na etapie I instancji, nie zapewniono udziału wszystkim stronom postępowania, albowiem pominięto część osób biorących udział w postępowaniu zwykłym. Nie zweryfikował jednak, czy te osoby nadal (tj. po wszczęciu postępowania w trybie wznowienia) posiadają interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, czy może, na skutek późniejszych zdarzeń, interes ten utraciły. Skarżąca wskazuje zaś, że osoby pominięte na etapie I instancji, to byli właściciele nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję. Tym samym, wskazanie na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. z ww. przyczyn, bez dokładnej analizy, należy uznać za chybione. Sąd stwierdza jednak, że ta wadliwość zaskarżonej decyzji, nie mogła skutkować uwzględnieniem skargi. To nie kwestia naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., była bowiem decydująca o zastosowaniu w sprawie art. 138 § 2\. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

13 grudnia 2016

Symbol z opisem

[6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6010-pozwolenie-na-budowe-uzytkowanie-obiektu-lub-jego-czesci-wykonywanie-robot-budowlanych-innych-niz-budowa-obiektu-prz)

Hasła tematyczne

Administracyjne postępowanie

Skarżony organ

Wojewoda

Sędziowie

Joanna Gierak-Podsiadły /sprawozdawca/ Karolina Kisielewicz Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170001257)  
art. 138 § 2 · Dz.U. 2017 poz. 1257

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II OSK 168/18 - Wyrok NSA z 2019-12-04](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-168-18-wyrok-nsa-z-2019-12-04--ii-osk-168-18)
* [II OZ 383/17 - Postanowienie NSA z 2017-04-12](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-383-17-postanowienie-nsa-z-2017-04-12--ii-oz-383-17)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: VII SA/Wa 2798/16 · 20 października 2017Wyrok WSA w Warszawie z 20 października 2017 r., VII SA/Wa 2798/16 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2798-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2798-16)
* [Sygnatura: VII SA/Wa 2743/16 · 20 października 2017Wyrok WSA w Warszawie z 20 października 2017 r., VII SA/Wa 2743/16 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2743-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2743-16)
* [Sygnatura: II OZ 1321/17 · 20 października 2017Postanowienie NSA z 20 października 2017 r., II OZ 1321/17 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-1321-17-postanowienie-nsa-z-2017-10-20--ii-oz-1321-17)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/75FD0CD0C7)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2808-16-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-20--vii-sa-wa-2808-16#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B2808%252F16.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B20%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2017.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B2808%252F16)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
