Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2179-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-02-17--vii-sa-wa-2179-22

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VII SA/Wa 2179/22

Wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2023 r., VII SA/Wa 2179/22

Wynik

Uchylono akt nadzoru Oddalono skargę w części

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

17 lutego 2023

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska asesor WSA Michał Podsiadło (spr.) Protokolant: referent Tomasz Bilewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 sierpnia 2022 r. znak: WNP-S.4131.15.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odbioru ścieków I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części odnoszącej się do § 2 ust. 4, § 4, § 6 i § 16 ust. 3 i 4 załącznika do uchwały nr \[...\] z dnia \[...\] w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odbioru ścieków na terenie Gminy K; II. oddala skargę w pozostałej części.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B2179%252F22.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B17%2Blutego%2B2023.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bakt%2Bnadzoru%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bw%2Bcz%25C4%2599%25C5%259Bci.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B2179%252F22)

## Uzasadnienie

1\. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z 19 sierpnia 2022 r. znak: WNP-S.4131.15.2022, Wojewoda Mazowiecki – działając na podstawie art. 91 ust. 1 oraz art. 92 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, ze zm.; dalej: u.s.g.) – stwierdził nieważność uchwały nr \[...\] Rady Gminy \[...\] z \[...\] lipca 2022 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odbioru ścieków na terenie Gminy \[...\] w części dotyczącej: § 2 ust. 2 i 4, § 4, § 6, § 9 ust. 2-4, § 11 ust. 1 i § 16 ust. 3 i 4\. 1.1\. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ nadzoru) przywołał treść art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028, ze zm.; dalej: u.z.z.w.) i przyjął, że regulacja ta ma charakter wyczerpujący, a treść regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Jednocześnie wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o istotnym naruszeniu prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości lub w części. Organ nadzoru podniósł, że uchwalając akt prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Odstąpienie od wytycznych zawartych w upoważnieniu ustawowym skutkujące w każdym przypadku istotnym naruszeniem prawa należy rozumieć szeroko, a mianowicie będzie nim z jednej strony wykroczenie poza zakres upoważnienia, z drugiej zaś niewypełnienie zakresu upoważnienia. Wojewoda stwierdził, że taką samą wadą dotknięte są te z postanowień prawa miejscowego, które wprawdzie odnoszą się do materii wskazanej w cytowanym art. 19 ust. 5 u.z.z.w., ale w zakresie uregulowanym już wyczerpująco w ustawie, bądź w rozporządzeniu wykonawczym i stanowią powtórzenie rozwiązań ustawowych albo regulują te same kwestie w sposób odmienny. 1.2\. Uzasadniając stwierdzenie nieważności części uchwały Rady Gminy K., organ nadzoru wskazał co następuje. – W § 2 pkt 2 Regulaminu, Rada postanowiła, że obowiązkiem Przedsiębiorstwa jest zapewnienie ciągłości dostaw wody, z zastrzeżeniem uzasadnionych wyjątków określonych w Regulaminie. Obowiązek ten wynika bezpośrednio z art. 5 ust. 1 u.z.z.w., a zatem regulacja Regulaminu w tym zakresie dotyczy kwestii już uregulowanych w ustawie. – W § 2 pkt 4 Regulaminu nałożono na przedsiębiorstwo obowiązek zapewnienia wody zdatnej do spożycia przez ludzi o minimalnych parametrach, określonych w tabeli. Tymczasem na mocy art. 13 pkt 1 u.z.z.w., jakość wody określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. poz. 2294, ze zm.; dalej: rozporządzenie MZ), w związku z tym Rada nie powinna ingerować w te kwestie, ponieważ nie ma uprawnień do regulowania i modyfikowania ich w akcie prawa miejscowego. – Z zakresu delegacji ustawowej zawartej w art. 19 ust. 5 pkt 2 i 4 u.z.z.w. nie wynika uprawnienie do określenia w regulaminie formy i treści wniosku o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, a także wniosku o wydanie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Jednocześnie regulamin powinien zawierać tylko te kwestie, które zostały wprost wskazane w art. 19 ust. 5 pkt 2 i 4 u.z.z.w. Wojewoda dodał, że na podstawie art. 7 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.471), dokonano zmiany u.z.z.w., polegającej na dodaniu art. 19a, który dotyczy przede wszystkim warunków przyłączenia nieruchomości do sieci. W ust. 4 tego przepisu ustawodawca określił elementy wniosku o wydanie warunków przyłączenia do sieci. Organ nadzoru wskazał, że w świetle art. 6 ust. 2 u.z.z.w., jedynym wymogiem, dotyczącym wniosku o zawarcie umowy jest obowiązek zachowania formy pisemnej. Nie jest zatem dopuszczalne, aby rada gminy wprowadzała w akcie prawa miejscowego dodatkowe elementy, od istnienia których uzależniałaby przyjęcie takiego wniosku do realizacji. Inaczej mówiąc, zakres delegacji ustawowej nie obejmuje uprawnienia do określenia w regulaminie formy i treści wniosku o zawarcie umowy. Zatem § 4, § 6 i § 9 ust. 3 Regulaminu wykracza poza zakres delegacji ustawowej wynikającej z art. 19 ust. 5 pkt 2 i 4 u.z.z.w. – Zdaniem Wojewody, podobna sytuacja występuje w przypadku § 11 ust. 1 Regulaminu, w treści którego określono elementy dokumentacji technicznej przyłączy. Art. 19 ust. 5 pkt 6 u.z.z.w. wskazuje na konieczność określenia w regulaminie sposobów dokonywania przez przedsiębiorstwo odbioru wykonanego przyłącza, jednakże zakres tej delegacji nie obejmuje uprawnienia do określenia w regulaminie treści dokumentacji technicznej przyłączy. – Regulacja zawarta w § 9 ust. 4 Regulaminu stanowi powtórzenie art. 19a ust. 7 u.z.z.w., zaś § 9 ust. 2 Regulaminu jest powtórzeniem art. 19a ust. 2 u.z.z.w. – Przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego jest również ustalenie w § 16 ust. 3 i 4 Regulaminu, sposobu i terminów rozliczeń za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe. Art. 19 ust. 5 pkt 9 u.z.z.w. wskazuje jedynie, iż w regulaminie winny zostać zamieszczone postanowienia dotyczące warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Terminy rozliczeń nie stanowią "warunków dostarczania wody" ponieważ dotyczą zdarzeń późniejszych, obejmujących skutki pobrania wody na cele przeciwpożarowe. 2\. Pismem z 19 września 2022 r. Gmina K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 2.1\. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że sprawy określone w pkt 1-9 art. 19 ust. 5 u.z.z.w. nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym świadczy sformułowanie "w tym". Autor skargi odnosząc się do rozstrzygnięcia w sprawie § 2 ust. 2 Regulaminu, zobowiązującego do dostarczenia odbiorcy usług wodę w ilości co najmniej 0,08 metra sześciennego na dobę, przytoczył treść art. 5 ust. 1 u.z.z.w. i uznał, że przepis ten nie określa minimalnej ilości wody dostarczanej pojedynczemu odbiorcy. Wskazano następnie, że § 2 ust. 4 Regulaminu stanowi wykonanie obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w. W zakresie dotyczącym elementów wniosku o zawarcie umowy, strona skarżąca wskazała, że art. 19a ust. 4 u.z.z.w. określa minimalne wymogi co do treści wniosku o wydanie warunków przyłączenia do sieci. Zwróciła uwagę, że różnica między wnioskiem o przyłączenie do sieci i wnioskiem o zawarcie umowy jest bardzo istotna. Z kolei odnośnie do § 6 Regulaminu, Gmina wyjaśniła, że przepis ten dotyczy umów zawieranych na podstawie art. 6 ust. 6 u.z.z.w. czyli umów z osobami korzystającym z poszczególnych lokali w budynku wielomieszkaniowym. Oczywistym jest, że dostawca usługi musi znać dane określone w kwestionowanym przepisie a podstawą do takiej regulacji jest właśnie art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w. pozwalający określić prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w zakresie warunków i trybu zawierania umów. Autor skargi wskazał, że § 9 ust. 2-4 Regulaminu wskazał, że powtórzenie treści przepisu ustawowego ma charakter informacyjny i służy upowszechnieniu regulacji ustawowej. 2.2\. Skarżąca wyjaśniła, że zakwestionowany przez organ nadzoru § 11 ust. 1 Regulaminu określa dokumenty jakie powinny być dołączone do odbioru przyłącza. Przepis ten zamieszczony jest w rozdziale zatytułowanym "Sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo odbioru wykonanego przyłącza". Autor skargi podniósł, że przyłącze wodociągowe może być budowane na podstawie zgłoszenia o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. "b" ustawy -.Prawo budowlane i wówczas organ architektoniczno- budowlany stosuje przepisy Prawa budowlanego. Przyłącze może być także budowane w trybie art. 29a ust. 2 Prawa budowlanego. W takim przypadku inwestor nie ma obowiązku składania dokumentacji, o której mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego. Odbierając tak wybudowane przyłącze przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjnego musi mieć dokumenty pozwalające ocenić zgodność wybudowanego przyłącza ze sztuką budowlaną. 2.3\. Strona skarżąca zgodziła się z organem nadzoru co do tego, że termin płatności za zużytą wodę do celów pożarowych nie mieści się w pojęciu warunki dostarczania wody. Podniosła jednak, że poza obowiązkiem określenia warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe (art. 19 ust. 5 pkt 9 u.z.z.w.) rada gminy może określić także prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, a określenie sposobu ustalania ilości zużytej wody na cele przeciwpożarowe i terminu zapłaty za dostarczenia takiej wody, ustalone zostało na podstawie prawa do określenia przez radę w regulaminie, prawa przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego (art. 19 ust. 5 zdanie pierwsze u.z.z.w.). Podkreślono, że na dostawę wody na cele przeciwpożarowe przez jednostki straży pożarnej nie jest zawierana żadna umowa, w której można byłoby uregulować te sprawy. 3\. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5\. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 148 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). 5.1\. W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie w części dotyczącej dokonanej przez organ nadzoru oceny § 2 ust. 4, § 4, § 6 i § 16 ust. 3 i 4 załącznika do uchwały nr \[...\] Rady Gminy \[...\] z dnia 20 lipca 2022 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odbioru ścieków na terenie Gminy \[...\]. 6\. Zgodnie z art. 91 ust 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90\. Z ust. 3 tego przepisu wynika, że rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak natomiast stanowi art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. 6.1\. Powyższe przepisy wyróżniają zatem dwie kategorie naruszeń prawa przez uchwały lub zarządzenia organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 542/21, LEX nr 3287532). Inaczej rzecz ujmując, stwierdzenie nieważności może zostać orzeczone przez wojewodę tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu. Do kategorii istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenia znaczące, jak np. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego – przez ich wadliwą wykładnię – oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zob. wyrok NSA z 29.09.2021 r. sygn. akt I OSK 4382/18, LEX nr 3230418). 7\. W niniejszej sprawie, organ oparł swoje rozstrzygnięcie na poglądzie o sprzeczności Regulaminu dostarczania wody i odbioru ścieków na terenie Gminy \[...\] z przepisami prawa materialnego oraz ogólnymi zasadami tworzenia prawa miejscowego. 7.1\. Oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia należało zatem uwzględnić, że uchwała nr \[...\] Rady Gminy \[...\] z \[...\] lipca 2022 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odbioru ścieków na terenie Gminy \[...\] została wydana na podstawie art. 19 ust. 3 u.z.z.w. Zgodnie z tym przepisem, rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który – o czym stanowi ust. 4 tego przepisu – jest aktem prawa miejscowego. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma jednak art. 19 ust. 5 u.z.z.w., zgodnie z którym, Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. 7.2\. Z analizy językowej art. 19 ust. 5 u.z.z.w. wynikają dwa podstawowe wnioski wpływające na zakres kompetencji prawodawczej rady gminy. Po pierwsze, przedmiotem regulacji prawodawcy miejscowego jest określenie "praw i obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług". Po drugie, określając te obowiązki, rada gminy jest zobowiązana do zawarcia w regulaminie przepisów dotyczących spraw wymienionych w przytoczonych wyżej punktach od 1 do 9 art. 19 ust. 5 u.z.z.w. Zatem nie miał racji Wojewoda Mazowiecki, gdy twierdził, że wyliczenie zawarte w punktach od 1 do 9 stanowi zarówno minimalne jak i maksymalne ograniczenie regulacji dokonywanej przez prawodawcę miejscowego. Sąd wskazuje, że art. 19 ust. 5 u.z.z.w. jest legislacyjnie skonstruowany w ten sposób, że czyni przedmiotem regulacji "prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług". Dopiero po tych słowach, jednak wciąż we wprowadzeniu do wyliczenia, zawarto sformułowanie "w tym". Zatem rada gminy może określać w regulaminie uchwalanym na podstawie art. 19 ust. 3 i 5 u.z.z.w. prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, również jeśli nie dotyczą one zagadnień wprost wymienionych w wyliczeniu, tj. w przytoczonych wyżej punktach od 1 do 9 art. 19 ust. 5 u.z.z.w. Na tle omawianych przepisów analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 maja 2022 r. (sygn. akt III OSK 1115/21, LEX nr 3342709), w którym stwierdzono, że wyliczenie to określa konieczne minimum jakie musi się znaleźć w treści uchwalonego aktu, a brak w tym zakresie oznacza istotne naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego wydanego na tej podstawie. 8\. Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części odnoszącej się do § 2 ust. 4, § 4, § 6 i § 16 ust. 3 i 4 Regulaminu – z następujących przyczyn. 8.1\. W § 2 ust. 4 Regulaminu, prawodawca miejscowy przewidział, że w zakresie dostarczania wody Przedsiębiorstwo jest zobowiązane zapewnić wodę zdatną do spożycia przez ludzi o minimalnych parametrach: 1) mętność – akceptowalna przez konsumentów, zalecany zakres 1,0 NTU, 2) barwa – akceptowalna przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian, 3) smak – akceptowalna przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian, 4) zapach – akceptowalna przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian, 5) odczyn – 6,5-9,5 ph, 6) przewodność właściwa – 2500 μS/cm, 7) ogólna liczba mikroorganizmów w 22° C w sieci wodociągowej – bez nieprawidłowych zmian, zalecane do 200 jtk ml próbki, 8) bakterie grupy coli – 0 jtk/100 ml próbki, 9) enterokoki kałowe – 0 jtk/100 ml próbki. 8.1.2\. W ocenie Sądu, z art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w. wynika, że ustawodawca nałożył na radę gminy obowiązek określenia w regulaminie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Dlatego odpowiednie regulacje stanowionego regulaminu winny zobowiązywać przedsiębiorstwo do zapewnienia usługobiorcom minimalnego ciśnienia wody, minimalnej ilości dostarczanej wody oraz określać minimalne wymagania dotyczące jakości dostarczanej wody. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że pod ustawowym pojęciem "minimalny poziom usług" należy rozumieć zarówno ilość dostarczanej wody, jej ciśnienie, ciągłość dostaw, a także jej jakość (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. II SA/Sz 257/18, WSA w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2018 r., o sygn. II SA/Sz 300/18). Ustalenia uchwały podejmowanej w przedmiocie dostarczania wody i odprowadzania ścieków winny regulować kwestię, o której mowa w art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w., z uwzględnieniem obowiązujących standardów przy określeniu obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w zakresie zapewnienia minimalnego poziomu świadczonych usług (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2033/06, LEX, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 października 2018 r., sygn. II SA/Wr 118/18). Wojewoda prawidłowo dostrzegł, że wymagany minimalny poziom jakości wody został określony poprzez przepisy wydane na podstawie art. 13 u.z.z.w. tj. w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Przepisy te wyznaczają pewien minimalny poziom świadczonych usług, co jednakże nie oznacza jakości wody dostarczanej na terenie gminy, a tym samym braku konieczności uszczegółowienia jej parametrów jakościowych. Z przepisów ww. rozporządzenia wynika jedynie, jaki musi być zachowany minimalny poziom jakościowy wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Czym innym jest jednak określenie w ramach stosownej uchwały, określonych parametrów jakościowych wody, dostarczanej już końcowemu odbiorcy, której to jakość musi być co najmniej równa minimalnym wskaźnikom wskazanym w powyższym rozporządzeniu, ale też może być wyższa, w zależności od konkretnego ujęcia wody. Dana gmina może bowiem wprowadzić – lub nie – zaostrzone wymagania jakościowe dla wody, która ma być dostarczana na terenie obowiązywania regulaminu, jednakże w każdym przypadku ma ona obowiązek określić stosowany na jej terenie poziom jakościowy wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, poprzez wskazanie jej konkretnych paramentów jakościowych (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r., III OSK 5233/21, LEX nr 3355620). 8.1.3\. Tymczasem Wojewoda stwierdzając nieważność przytoczonej regulacji § 2 ust. 4 Regulaminu, ograniczył się wyłącznie do przyjęcia, że jej przedmiot jest już uregulowany w innym akcie prawa powszechnie obowiązującego, a stanowiska tego – z omówionych wyżej powodów – Sąd nie podziela. Należy podkreślić, że w niniejszym postępowaniu Sąd ocenia legalność rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie oceny uchwały Rady Gminy \[...\] nr \[...\] z 20 lipca 2022 r. – nie zaś legalność tej uchwały. W związku z tym, skoro Wojewoda Mazowiecki nie zarzucił prawodawcy miejscowemu określenia wskaźników, które nie są co najmniej równe minimalnym wskaźnikom wskazanym w powyższym rozporządzeniu Ministra Zdrowia, to poza granicami niniejszej sprawy jest wypowiadanie się przez Sąd o prawidłowości § 2 ust. 4 Regulaminu w tym kontekście. 8.2\. W § 4 Regulaminu, prawodawca miejscowy przewidział, że (ust. 1) wniosek o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzenie ścieków z Przedsiębiorstwem powinien zawierać: 1) imię, nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby wnioskodawcy, 2) rodzaj umowy (doprowadzenie wody i odprowadzanie ścieków albo doprowadzanie wody albo odprowadzanie ścieków), 3) wskazanie nieruchomości lub obiektu, co do której wnioskodawca żąda zawarcia umowy, 4) oświadczenie wnioskodawcy czy nieruchomość jest podłączona do sieci wodociągowej w przypadku umowy na odbiór ścieków, 5) oświadczenie wnioskodawcy na jakie cele będzie wykorzystywał dostarczaną wodę, 6) oświadczenie wnioskodawcy jakiego rodzaju ścieki będą odprowadzane przez wnioskodawcę na podstawie zawartej umowy (przemysłowe, bytowe albo komunalne), 7) oświadczenie o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych wnioskodawcy przez Przedsiębiorstwo wyłącznie w celu zawarcia umowy. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że do wniosku określonego w ust. 1 należy załączyć oświadczenie o tytule prawnym do nieruchomości (np. własność, dzierżawa, najem) lub oświadczenie o korzystaniu z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. 8.2.1\. Wojewoda Mazowiecki na uzasadnienie stwierdzenia nieważności tego przepisu wskazywał na art. 19a ust. 5 pkt 2 i 4, art. 19a ust. 4 oraz art. 6 ust. 2 u.z.z.w. Należy zatem zauważyć, że art. 19a ust. 4 u.z.z.w. reguluje minimalną treść wniosku o wydanie warunków przyłączenia do sieci, a zatem reguluje zupełnie inne zagadnienia niż § 4 Regulaminu, którego przedmiotem jest określenie treści wniosku o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzenie ścieków. Ten przyjęty przez organ wzorzec kontroli § 4 Regulaminu był zatem nieadekwatny przedmiotowi jego regulacji. 8.2.2\. Natomiast trafnie Wojewoda wskazał w tym kontekście na art. 6 ust. 2 u.z.z.w., zgodnie z którym przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Rzeczywiście bowiem, art. 6 ust. 2 u.z.z.w. dotyczy wniosku o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków i określa formę tego wniosku na pisemną. W ocenie Sądu, § 4 Regulaminu nie narusza art. 6 ust. 2 u.z.z.w., skoro nie nakazuje składania wniosku o zawarcie umowy w innej formie niż pisemna. Przede wszystkim jednak nie sposób przyjąć, aby art. 6 ust. 2 u.z.z.w. zawierał regulację wyczerpującą zagadnienie wniosku o zawarcie umowy, skoro wskazuje wyłącznie na formę tego wniosku – nie zaś na jego treść. Należy przypomnieć, zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Zatem akty prawa miejscowego wydaje się w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia norm ustawowych na terenie danej gminy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 30.03.2022 r., III SA/Po 1608/21, LEX nr 3339617). Zatem prawo miejscowe może uszczegóławiać regulacje ustawowe – nie może natomiast ich zastępować (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11.03.2021 r., III SA/Gl 789/20, LEX nr 3172890). Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w zakresie § 4 Regulaminu, który uszczegóławia ustawową regulację w zakresie treści wniosku o zawarcie umowy. Jednocześnie, elementy wskazane przez prawodawcę miejscowego, jako składniki wniosku o zawarcie umowy nie skutkują nadmierną (nieproporcjonalną) ingerencją w sferę wolności jednostki. Treść wniosku zgodna z § 4 Regulaminu ma umożliwić szybkie zawarcie umowy, skoro w jego treści należy zawrzeć elementy w zasadzie niezbędne do prawidłowego sformułowania treści umowy. Niewątpliwie, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno móc dysponować na temat swojego przyszłego kontrahenta takimi informacjami, które wskazano w § 4 Regulaminu. 8.2.3\. W ocenie Sądu, § 4 Regulaminu nie narusza również art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w., albowiem przepis ten nakazuje określenie w regulaminie warunków przyłączania do sieci (inny przedmiot regulacji). Zdaniem Sądu, § 4 Regulaminu mieści się w granicach upoważnienia ustawowego, albowiem określa obowiązek odbiorcy usług do sformułowania odpowiedniej treści wniosku (art. 19 ust. 5 u.z.z.w. – wprowadzenie do wyliczenia) oraz zgodnie z art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w. przewiduje warunki i tryb zawierania umowy. Nie sposób przyjąć, aby kwestie związane z inicjatywą zawarcia umowy nie mieściły się w pojęciu "trybu" jej zawarcia. 8.3\. Zgodnie z § 6 Regulaminu, wniosek właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków przez Przedsiębiorstwo z osobą korzystającą z lokalu powinien zawierać elementy wskazane w § 4 Regulaminu, a ponadto: 1) Imię, nazwisko lub nazwę oraz adres osoby korzystającej z lokalu, co do której składany jest wniosek o zawarcie umowy. 2) Wskazanie lokalu, co do którego wnioskodawca żąda zawarcia umowy. 3) Oświadczenie osoby korzystającej z lokalu o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych przez Przedsiębiorstwo wyłącznie w celu zawarcia umowy. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie Wojewody w zakresie dotyczącym tego przepisu zasługuje na analogiczną ocenę jak w przypadku § 4 Regulaminu, wobec czego zbędne jest powielanie argumentacji przedstawionej we wcześniejszej części uzasadnienia. 8.4\. W § 16 ust. 3 Regulaminu przewidziano, że ilość wody pobieranej na cele przeciwpożarowe wraz z określeniem punktów jej poboru jest ustalana na podstawie pisemnych informacji składanych przez jednostki wymienione w ust. 2 po każdorazowym pobraniu wody z sieci. Z § 16 ust. 4 Regulaminu wynika natomiast, że rozliczenia pomiędzy Przedsiębiorstwem a Gminą \[...\] za pobraną wodę na cele przeciwpożarowe dokonywane są co kwartał kalendarzowy. 8.4.1\. Należy zatem zauważyć, że art. 19 ust. 5 pkt 9 u.z.z.w. obligował prawodawcę miejscowego do określenia w regulaminie warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Sąd nie podzielił zwięzłej argumentacji Wojewody co do tego, że kwestie dotyczące rozliczeń za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe nie mieszczą się w zakresie "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe". Z art. 22 pkt 2 u.z.z.w. wynika, że gmina ponosi koszty realizacji tego zadania, natomiast przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciąża obowiązek publiczny zapewnienia dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Niemniej jednak skoro na poziomie ustawy nie zawarto regulacji dotyczącej sposobu rozliczania się gminy z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, to zagadnienie to powinno zostać uregulowane w regulaminie. Gmina nie może bowiem zawrzeć z takim przedsiębiorstwem umowy regulującej to zagadnienie (por. wyrok WSA w Białymstoku z 20.05.2021 r., II SA/Bk 298/21, LEX nr 3194938), a prowadzenie sformalizowanych rozliczeń w tym zakresie przez jednostki sektora finansów publicznych jest niezbędne. Skoro tak, to regulamin dostarczania wody i odbioru ścieków, który określa m.in. obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jest odpowiednim aktem normatywnym na zawarcie takiej regulacji. 8.5\. Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części odnoszącej się do § 2 ust. 4, § 4, § 6 i § 16 ust. 3 i 4 Regulaminu – działając na podstawie art. 148 p.p.s.a. W tym zakresie, kontrolowane rozstrzygnięcie naruszało bowiem art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 19 ust. 5 u.z.z.w. 9\. W ocenie Sądu, Wojewoda Mazowiecki prawidłowo stwierdził nieważność § 2 ust. 2, § 9 ust. 2-4 oraz § 11 Regulaminu. 9.1\. W tym zakresie należy podnieść, że powtórzenie przepisów ustawowych jest, w świetle § 137 w zw. z § 143 Zasad techniki prawodawczej, istotnym naruszeniem prawa. Generalnie Zasady techniki prawodawczej nie stanowią wzorca w ocenie ważności obowiązującego prawa. Zatem należałoby przyjąć, że ich naruszenie nie świadczy o sprzeczności z prawem w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności kontrolowanych aktów w całości bądź w części. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie Zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować, jako istotne naruszenie prawa. Będzie to zwłaszcza dotyczyć podstawowych kanonów techniki prawodawczej. Trybunał Konstytucyjny wypracował stanowisko, zgodnie z którym naruszenie zasad techniki prawodawczej może prowadzić do uznania danego aktu prawnego, w całości lub w części, za niezgodny z Konstytucją, jednak tylko wtedy, gdy naruszenie to jest poważne i powoduje naruszenie którejś z konstytucyjnych zasad tworzenia prawa wymagającej, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia (zob. wyrok TK z dnia 24 lutego 2003 r. sygn. K 28/02, OTK-A 2003; wyrok TK z dnia 29 października 2003 r., sygn. K 53/02, OTK-A 2003; wyrok TK z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. P 15/05, OTK-A 2006; por. też T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Stąd, tylko w sytuacji powiązania naruszenia Zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej, można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego (por. wyroki NSA: z dnia 24 października 2018 r., II OSK 2498/16, LEX nr 2589098; z dnia 19 maja 2021, sygn. III OSK 439/21, LEX nr 3180650). Z treści delegacji ustawowej do wydania spornego Regulaminu nie da się wyprowadzić wniosku, że przekazuje ona kompetencję do ponownego uregulowania w akcie prawa miejscowego kwestii już uregulowanych w ustawie. Nieuprawnione wejście prawodawcy lokalnego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy może bowiem wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy ustawowe są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 370/07, LEX nr 446997; wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r., sygn. III OSK 5233/21, LEX nr 3355620). 9.1.1\. Zdaniem Sądu, Wojewoda Mazowiecki prawidłowo uznał, że § 2 ust. 2 Regulaminu, zobowiązujący Przedsiębiorstwo do zapewnienia ciągłości dostaw wody, stanowi powtórzenie regulacji ustawowej z art. 5 ust. 1 u.z.z.w., zgodnie z którym przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. 9.1.2\. Sąd podzielił również stanowisko organu, że § 9 ust. 2 Regulaminu stanowi powtórzenie regulacji z art. 19a ust. 2 u.z.z.w. Przepis ustawowy stanowi, że "w szczególnie uzasadnionych przypadkach przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może przedłużyć terminy określone w ust. 1, odpowiednio o kolejne 21 albo 45 dni, po uprzednim zawiadomieniu podmiotu ubiegającego się o przyłączenie do sieci z podaniem uzasadnienia przyczyn tego przedłużenia", a jego odpowiednik w Regulaminie przewiduje, że "w szczególnie uzasadnionych przypadkach przedsiębiorstwo może przedłużyć terminy określone w ust. 1, odpowiednio o kolejne 21 albo 45 dni, po uprzednim zawiadomieniu podmiotu ubiegającego się o przyłączenie do sieci z podaniem uzasadnienia przyczyn tego przedłużenia". 9.2\. Sąd podzielił również stanowisko Wojewody odnoszące się do § 9 ust. 3 Regulaminu, zgodnie z którym wniosek o przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej powinien zawierać: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby podmiotu ubiegającego się o przyłączenie do sieci; 2) wskazanie lokalizacji nieruchomości lub obiektu, który ma zostać przyłączony do sieci, w tym jego adres i numer działki ewidencyjnej, na której się znajduje; 3) informacje o przeznaczeniu i sposobie wykorzystywania nieruchomości lub obiektu, który ma zostać przyłączony do sieci; 4) określenie dobowego zapotrzebowania na wodę z podziałem na wodę do celów bytowych, technologicznych, przeciwpożarowych oraz innych, z uwzględnieniem przepływów średniodobowych i maksymalnych godzinowych oraz wielkości ładunku zanieczyszczeń; 5) określenie ilości i jakości odprowadzanych ścieków z podziałem na ścieki bytowe i przemysłowe; 6) plan zabudowy lub szkic sytuacyjny sporządzony na aktualnej kopii mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, określający usytuowanie przyłącza w stosunku do istniejącej sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej oraz innych obiektów i sieci uzbrojenia terenu; 7) oświadczenie o tytule prawnym do nieruchomości (np. własność, dzierżawa, najem) lub o korzystaniu z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. 9.2.1\. Należy bowiem zauważyć, że kwestie te są już uregulowane na poziomie ustawy, a to w art. 19a ust. 4 u.z.z.w., zgodnie z którym wniosek ten zawiera co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby podmiotu ubiegającego się o przyłączenie do sieci; 2) wskazanie lokalizacji nieruchomości lub obiektu, który ma zostać przyłączony do sieci, w tym jego adres i numer działki ewidencyjnej, na której się znajduje; 3) informacje o przeznaczeniu i sposobie wykorzystywania nieruchomości lub obiektu, który ma zostać przyłączony do sieci; 4) określenie dobowego zapotrzebowania na wodę z podziałem na wodę do celów bytowych, technologicznych, przeciwpożarowych oraz innych, z uwzględnieniem przepływów średniodobowych i maksymalnych godzinowych oraz wielkości ładunku zanieczyszczeń; 5) określenie ilości i jakości odprowadzanych ścieków z podziałem na ścieki bytowe i przemysłowe, 6) plan zabudowy lub szkic sytuacyjny, określający usytuowanie przyłącza w stosunku do istniejącej sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej oraz innych obiektów i sieci uzbrojenia terenu. W ocenie Sądu, powielanie oraz modyfikowanie tej regulacji w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalne. Również z uwagi na treść art. 19a ust. 4 u.z.z.w. uprawniony jest pogląd, że regulacja ta ma charakter wyczerpujący, a zatem prawodawca miejscowy nie powinien określać dodatkowych elementów wniosku tego rodzaju. 9.3\. Z kolei w § 11 Regulaminu prawodawca miejscowy określił, że dokumentacja techniczna przyłączy powinna zawierać w szczególności: 1) opis techniczny, 2) plan orientacyjny z zaznaczoną lokalizacją budowy, 3) plan zagospodarowania terenu z naniesionym uzbrojeniem podziemnym i wkreśloną trasą wykonanego przyłącza, 4) profil przyłącza. Zdaniem Sądu, art. 19 ust. 5 u.z.z.w. nie upoważnia rady gminy do określenia składników dokumentacji technicznej przyłączy. W przepisie tym (pkt 6) przewidziano obowiązek uregulowania sposobu dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza. Jak wynika z art. 2 pkt 5 i 6 u.z.z.w., przyłącze kanalizacyjne to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej; zaś przyłącze wodociągowe to odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym. Z art. 19a ust. 8 u.z.z.w. wynika natomiast, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie może odmówić odbioru przyłącza wodociągowego lub przyłącza kanalizacyjnego wykonanego, zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci wydanymi przez to przedsiębiorstwo. Zatem przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa warunki przyłączenia do sieci, a następnie weryfikuje, czy przyłącze zostało wykonane zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci. Kwestie dotyczące dokumentacji niezbędnej do odebrania przyłącza określają zatem warunki przyłączenia do sieci, nie zaś regulamin uchwalany na podstawie art. 19 ust. 3 i 5 u.z.z.w. 9.4\. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w części odnoszącej się do § 2 ust. 2, § 9 ust. 2-4 oraz § 11 Regulaminu. 10\. O kosztach postępowania sądowego nie orzeczono, albowiem strona skarżąca nie była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a postępowanie sądowe w tej sprawie jest wolne od opłat sądowych (art. 100 u.s.g.). Z tych przyczyn, Sąd orzekł, jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

20 października 2022

Symbol z opisem

[6099 Inne o symbolu podstawowym 609 6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6099-inne-o-symbolu-podstawowym-609)

Skarżony organ

Wojewoda

Sędziowie

Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Michał Podsiadło. /sprawozdawca/ Tomasz Janeczko /przewodniczący/

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Ke 413/22 · 2 lutego 2023Wyrok WSA w Kielcach z 2 lutego 2023 r., I SA/Ke 413/22](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-ke-413-22-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2023-02-02--i-sa-ke-413-22)
* [Sygnatura: II SA/Ol 212/22 · 26 kwietnia 2022Wyrok WSA w Olsztynie z 26 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 212/22](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ol-212-22-wyrok-wsa-w-olsztynie-z-2022-04-26--ii-sa-ol-212-22)
* [Sygnatura: III SA/Po 1524/21 · 5 kwietnia 2022Wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2022 r., III SA/Po 1524/21](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-po-1524-21-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2022-04-05--iii-sa-po-1524-21)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/0A4B49FCAF)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2179-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-02-17--vii-sa-wa-2179-22#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2179-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-02-17--vii-sa-wa-2179-22#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2179-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-02-17--vii-sa-wa-2179-22#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2179-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-02-17--vii-sa-wa-2179-22#informacje)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2179-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-02-17--vii-sa-wa-2179-22#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B2179%252F22.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B17%2Blutego%2B2023.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bakt%2Bnadzoru%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bw%2Bcz%25C4%2599%25C5%259Bci.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B2179%252F22)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
