Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VII SA/Wa 1577/21

Wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2021 r., VII SA/Wa 1577/21 – pozwolenie na budowę

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

7 grudnia 2021

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K K i M K na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia \[...\] maja 2021 r. znak \[...\] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B1577%252F21.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B7%2Bgrudnia%2B2021.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B1577%252F21)

## Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z \[...\] maja 2021 r., znak: \[...\], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a"), po rozpatrzeniu odwołania KK i M K od decyzji Wojewody \[...\]z \[...\] listopada 2020 r., nr \[...\] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiego. Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej także: "GINB"). Pismem z 30 czerwca 2020 r. (wpływ do organu wojewódzkiego - 1 lipca 2020r.) KK i M K (dalej także: "inwestorzy" lub "skarżący") wnieśli o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, na działce nr ew. \[...\], obr. \[...\], jedn. ew. \[...\]. Postanowieniem z \[...\]sierpnia 2020 r., znak: \[...\], Wojewoda \[...\]nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia projektowanej inwestycji do zgodności z ustaleniami uchwały Rady Gminy \[...\]z \[...\] października 2010 r., Nr \[...\]w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi \[...\] gm. \[...\] (Dz. Urz. z 2010 nr \[...\]poz. \[...\]– dalej także "MPZP"). Jednocześnie organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał, że ww. obowiązek należy wypełnić w terminie do 30 września 2020 r., wskazując w uzasadnieniu, że niewykonanie obowiązku spowoduje wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu wniosku inwestorów Wojewoda \[...\]postanowieniem z \[...\] października 2020 r., znak: \[...\] ustalił nowy termin uzupełnienia braków określonych w postanowieniu z \[...\]sierpnia 2020 r., znak: \[...\]do dnia 30 listopada 2020 r. Pismem z 12 listopada 2021 r., pełnomocnik inwestorów udzielił odpowiedzi na ww. postanowienie Wojewody \[...\] z \[...\]sierpnia 2020 r. Inwestorzy nie wykonali jednak obowiązku nałożonego na nich ww. postanowieniem, w związku z czym, organ wojewódzki, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej także: "Pr.bud."), decyzją z \[...\] listopada 2020 r., nr \[...\] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K K i M K pozwolenia na budowę budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, na działce nr ew. \[...\], obr. \[...\] , jedn. ew. \[...\]. Od powyższej decyzji Wojewody \[...\], inwestorzy – z zachowaniem ustawowego terminu – złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozpatrując sprawę w II instancji, GINB podzielił stanowisko organu wojewódzkiego, że inwestor nie wypełnił obowiązku wskazanego w ww. postanowieniu z \[...\]sierpnia 2020 r. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego Jak wynika z § 4 ust. 3.1 pkt a MPZP, na całym obszarze położonym w granicach \[...\] Parku Krajobrazowego (dalej także "NPK") obowiązują zakazy określone w rozporządzeniu Wojewody \[...\] oraz przepisach ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z § 3 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa \[...\] z \[...\] kwietnia 2011 r., Nr \[...\] w sprawie \[...\] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. \[...\]. z 2018 r., poz. \[...\] – zmienionej uchwałą Sejmiku Województwa \[...\]z \[...\] grudnia 2017 r., Nr \[...\]), która zastąpiła obowiązujące w dacie uchwalenia miejscowego planu rozporządzenie Wojewody \[...\] Nr \[...\]w sprawie \[...\]Parku Krajobrazowego, na terenie Parku wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Organ odwoławczy zauważył, ze przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie budynku usług turystyki wodnej – wypożyczalni sprzętu sportów wodnych (surfing), pełniącego także funkcję domu wypoczynkowego (projekt budowlany, opis techniczny pkt 1.1.8) znajduje się w pasie technicznym brzegu \[...\] określonego zarządzeniem Nr 14 Dyrektora Urzędu \[...\] z \[...\]listopada 2003 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie gminy \[...\] . Jednocześnie GINB wskazał, że przywołana uchwała Sejmiku Województwa w sprawie NPK przewiduje pewne wyjątki od ww. zakazu, o którym mowa w § 3 pkt 8\. Zgodnie z § 4 ust. 2 ww. uchwały zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego, nie dotyczy: 1) lokalizowania nowych obiektów budowlanych w nadzatokowej części pasa technicznego brzegu morskiego w określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin granicach zwartej zabudowy miejscowości: \[...\],\[...\],\[...\] , \[...\]i \[...\]; 2) nadzatokowej części pasa technicznego brzegu morskiego w określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy \[...\]granicach zwartej zabudowy miejscowości \[...\] , gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej poza pasem szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych, wyznaczonym poprzez połączenie północno-zachodniego narożnika działki ewidencyjnej nr \[...\] w linii prostej z północno-zachodnim narożnikiem działki ewidencyjnej nr \[...\]; 3) istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. – gdzie dopuszcza się modernizację istniejącego zainwestowania poprzez: rozbiórkę, rozbiórkę i budowę, nadbudowę o poddasze użytkowe w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem niezwiększania powierzchni zabudowy, a także nieprzybliżania zabudowy do brzegów wód i krawędzi brzegów klifowych oraz dopuszcza się przebudowę istniejącego zainwestowania; 4) odcinków plaż nadmorskich (poza otulinami rezerwatów przyrody), na których dopuszczalne jest lokalizowanie w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) sezonowych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 150 m2; 5) budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych służących celom parku krajobrazowego. W ocenie GINB ww. wyjątki nie mają zastosowania w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, GINB przywołał treść § 5 ww. uchwały Sejmiku Województwa, w którym wskazano, że uchwała nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów prawnych, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. Przepis § 3 ust. 1 pkt 7c rozporządzenia Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1994 r., Nr \[...\] w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i wyznaczenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Wojewody \[...\] z dnia \[...\] września 1998 r., Nr \[...\]przewidywał, że zabrania się lokalizowania nowych budynków i budowli w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej wód morskich, jezior i cieków – z wyjątkiem przystani turystycznych i rybackich, kąpielisk i istniejących siedlisk rolniczych. Powyższy zakaz obowiązywał w dniu \[...\] grudnia 2004 r., kiedy Rada Gminy \[...\]podjęła uchwałę Nr \[...\]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. \[...\], gm. \[...\] . Ustalenia dotyczące obszaru, na którym znajdowała się działka inwestycyjna nr ew. \[...\]określone zostały w karcie terenu nr \[...\] . W pkt 10 ppkt b karty terenu nr \[...\]wskazano: "teren położony w obrębie \[...\] Parku Krajobrazowego - obowiązują zasady zawarte w rozporządzeniu Wojewody \[...\] Nr \[...\]z dnia \[...\] listopada 1994 r. i Nr \[...\] z dnia \[...\] września 1998 r.; – jak w par. 4 ust. 3 p. 3.1 niniejszej ustawy." Zgodnie z § 4 ust. 3 p. 3.1 zasady wynikające z przepisów szczególnych: "a) obszar opracowania położony jest w granicach \[...\]Parku Krajobrazowego; b) na obszarze \[...\] Parku Krajobrazowego w oparciu o tekst Rozporządzenia Nr \[...\]z dnia \[...\].11.94r. i Rozporządzenia Nr \[...\] z dnia \[...\] 09.1998r. Wojewody \[...\]w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i wyznaczenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia w nich zakazów i ograniczeń w dostosowaniu do warunków obowiązują następujące ustalenia: (...), - nieprzekraczalne linie zabudowy od linii brzegu morskiego wynoszą minimum 100 m, za wyjątkiem przystani turystycznych i rybackich w tym obiektów obsługi sportów wodnych. Jako ustalenia planu dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy /działki "plombowe"/ w odległości mniejszej niż 100,0 m zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w karcie terenu." Organ zważył, że zasady ochrony przyrody i krajobrazu w NPK nie zostały zatem ustalone we wcześniej obowiązującej uchwale Rady Gminy \[...\] z \[...\] grudnia 2004 r., \[...\], gdyż w planie tym podano jedynie w oparciu o tekst rozporządzenia Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1994 r., Nr \[...\]oraz z dnia \[...\] września 1998r., Nr \[...\] jakie zasady zagospodarowania obowiązują w NPK. Zasady wynikające z ww. rozporządzeń nie zostały wiernie przywołane w ww. uchwale. Rada Gminy \[...\]podała w tekście starego planu, że z treści ww. rozporządzeń wynika, iż w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej możliwe jest wznoszenie przystani turystycznych i rybackich, w tym obiektów obsługi sportów wodnych, podczas gdy w treści ww. rozporządzeń mowa jest tylko o dopuszczeniu w takiej odległości lokalizowania przystani turystycznych i rybackich, kąpielisk i istniejących siedlisk rolniczych. Niezgodne z rzeczywistym tekstem rozporządzenia Wojewody \[...\]podanie w tekście miejscowego planu, że rozporządzenie to zwalnia z zakazu budowy w odległości mniejszej niż 100 m linii brzegowej wód morskich obiekty obsługi sportów wodnych, nie oznacza przyznania prawa do budowy wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych z naruszeniem zakazu zawartego w rozporządzeniu Wojewody \[...\]. Uprawnienie do budowy obiektów obsługi sportów wodnych na dz. nr \[...\] nie zostało nabyte także w późniejszym czasie. Na mocy zarządzenia Dyrektora Urzędu Morskiego w \[...\]z \[...\]listopada 2003 r. nr \[...\]działka ta znajduje się w granicach pasa technicznego. Rozporządzenie Wojewody \[...\]z \[...\]maja 2006 r. Nr \[...\]w sprawie NPK, zastąpiło rozporządzenie tego organu z \[...\] listopada 1994 r., Nr \[...\] . Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 nowego rozporządzenia: w Parku wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. W okresie obowiązywania ww. rozporządzenia Wojewody Nr \[...\], Rada Gminy \[...\]uchwaliła obecnie obowiązujący MPZP (uchwała Rady Gminy z \[...\] października 2010 r., Nr \[...\]), który w § 4 ust. 3.1 pkt a wskazuje, że cały obszar położony jest w granicach NPK – obowiązują zakazy określone w rozporządzeniu Wojewody \[...\] oraz przepisach Ustawy o ochronie przyrody. Rozporządzenie Wojewody \[...\]Nr \[...\] z \[...\]maja 2006 r. zastąpiła obecnie obowiązująca uchwała Sejmiku Województwa \[...\]z \[...\] kwietnia 2011 r., Nr \[...\]. Zdaniem organu nie można zatem podzielić stanowiska odwołujących się, że uprawnienie do zabudowy działki nr \[...\] istniało po stronie właścicieli działki w momencie wejścia w życie uchwały \[...\], jako nabyte na podstawie obowiązującego w tej dacie MPZP przyjętego uchwałą Rady Gminy \[...\] nr \[...\] z \[...\] października 2010 r. Z uwagi na powyższe GINB stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293, dalej jako: "u.p.z.p."), przyznający każdemu prawo do zagospodarowania terenu, skoro obowiązujący MPZP nie stwarza możliwości wybudowania na spornej działce wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych. W odniesieniu do zarzutu skarżących, dotyczącego zamieszczenia w planie z 2004 r., jak i w planie z 2010 r. na karcie \[...\] szczegółowych zapisów dotyczących możliwości zabudowy działki \[...\], organ zauważył, że w obydwu planach miejscowych w karcie terenu nr \[...\]wprost wskazano jednocześnie na obowiązywanie ustaleń wynikających z usytuowania terenu na obszarze NPK. Ponadto GINB wyjaśnił, że dokonując oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami MPZP nie jest związany interpretacjami/stanowiskami dokonanymi w tym zakresie przez inne organy administracji publicznej. Z powyższych przyczyn GINB uznał, że Wojewoda \[...\] decyzją z \[...\] listopada 2020 r., nr \[...\]zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się K i M K, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca: 1 . Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny w na wynik sprawy, tj. 1) art. 7 i art.77 k.p.a. poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy: - prawidłowo złożonej przez skarżących dokumentacji niezbędnej do uzyskania pozwolenia na budowę, znajdującej się w aktach sprawy; - pisma Wójta Gminy \[...\] z dnia \[...\] września 2020 r. dotyczącego wskazania niezmienionego w stosunku do planu miejscowego z roku 2004 przeznaczenia działki \[...\] 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Wojewody \[...\]w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez nich wszystkich ustawowych przesłanek. 2\. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) § 5 uchwały Sejmiku Województwa \[...\] nr \[...\] z \[...\] kwietnia 2011 r. w sprawie NPK oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Wojewody \[...\] nr \[...\] z \[...\] maja 2006 r. w związku z postanowieniami uchwał: Rady Gminy \[...\] nr \[...\] z \[...\] grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. \[...\] (karta terenu 41) oraz uchwały Rady Gminy \[...\] nr \[...\] z dnia \[...\] października 2010 r. o zmianie MPZP wsi \[...\], gm. \[...\], poprzez ich niewłaściwą interpretację skutkującą niezastosowaniem w stanie faktycznym niniejszej sprawy i uznaniem, że skarżący na podstawie ww. aktów prawa miejscowego nie nabyli uprawnienia do zagospodarowania i zabudowy przysługującej im działki nr \[...\] podczas gdy: a) § 3 ust. 4 Rozporządzenia nr \[...\] stanowi, że Rozporządzenie to nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie Rozporządzenia; - w dniu wejścia w życie ww. Rozporządzenia obowiązywał MPZP uchwalony uchwałą Rady Gminy \[...\] nr \[...\]z \[...\] grudnia 2004 r., zgodnie z którym działka nr \[...\] była przeznaczona pod zabudowę na cele turystyki – a więc wbrew temu, co wadliwie twierdzi organ Il instancji – ustalenia dotyczące NPK wprowadzone Rozporządzeniem i ustanawiające w § 3 ust. 1 pkt 8 zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych o w pasie technicznym brzegu morskiego - nie mogły naruszać uprawnień właścicieli działki nr \[...\], które nabyli oni na mocy planów zagospodarowania przestrzennego z lat 2004 i 2010; b) § 5 uchwały nr \[...\] Sejmiku Województwa \[...\] z \[...\] kwietnia 2011r. w sprawie NPK wyraźnie stanowi, że uchwała ta nie narusza uprawnień nabytych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały; - w dniu wejścia w życie ww. uchwały obowiązywał MPZP przyjęty uchwałą nr \[...\] Rady Gminy \[...\] z \[...\] października 2010 r. zmieniającą plan miejscowy uchwalony na podstawie uchwały Rady Gminy \[...\] nr \[...\] z \[...\] grudnia 2004 r., która to uchwała nie zmieniła jednak zapisów w zakresie prawa do zabudowy i zagospodarowania działki nr \[...\] – zarówno w planie miejscowym z 2004 r. jak i w zmienionym planie z 2010 r., działka ta była przeznaczona pod zabudowę na cele turystyki; - a więc wbrew temu, co wadliwie twierdzi organ Il instancji, ograniczenia zabudowy wprowadzone na mocy uchwały w sprawie NPK (§ 3 pkt 8 – polegające na zakazie lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego nie mogły naruszać uprawnień skarżących do zabudowy ich działki, nabytych na podstawie miejscowych planów, obowiązujących przed datą wejścia w życie przedmiotowej uchwały; 2) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i odmowę wydania pozwolenia na budowę w sytuacji prawidłowo złożonego wniosku i wadliwe przyjęcie, że projekt złożony przez skarżących zawiera braki uniemożliwiające rozpoznanie sprawy w trybie art. 35 Pr.bud., albowiem skarżący nie doprowadzili projektu planowanej inwestycji do zgodności z zapisami uchwały Nr \[...\] Rady Gminy \[...\] z \[...\] października 2010 r. w sprawie MPZP, podczas gdy: - złożony przez skarżących projekt tego planu nie nakładał i brak było podstaw do nałożenia na nich obowiązku uzupełnienia braków, a skutek ich nieuzupełnienia – do odmowy wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia n budowę, a wskazane przepisy przyznają prawo do zagospodarowania terenu, do którego dany podmiot ma tytuł prawny zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to interesu publicznego oraz osób trzecich - zasada wolności zabudowy może doznawać ograniczeń jedynie w drodze ustawowej, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało miejsca, zaś organy nie zastosowały zasady ochrony praw nabytych, wywodzonej z Konstytucji. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wnoszą o:uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. Poza tym, skarżący wnoszą o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z nw. dokumentów na fakt wykazania, w jaki sposób kształtuje się zabudowa wsi \[...\] w gm. \[...\] : - uwaga/wniosek skarżących do projektu Planu Ochrony dla NPK; - dwa wydruki z Google Maps obrazujące okolicę działki skarżących; - dokumentacja fotograficzna, wskazująca na istnienie zabudowy w pasie technicznym brzegu morskiego działki \[...\]; - kserokopia pozwoleń na budowę wydanych dla hotelu \[...\]w \[...\]wraz z pismem przewodnim; - kserokopia pozwoleń na budowę wydanych dla P. T (właścicieli działki nr \[...\] w \[...\]) wraz z pismem przewodnim. W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, że skoro zdaniem organów obydwu instancji – z którym to stanowiskiem skarżący się nie zgadzają – na terenie należącej doi nich działki nie jest dopuszczalna jakakolwiek zabudowa, to wystosowanie do nich wezwania do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z MPZP było całkowicie bezprzedmiotowe. W przekonaniu skarżących, mają oni prawo do zabudowy działki nr \[...\], a zostało ono nabyte mocą planu miejscowego z 1994 r., istniało także w datach uchwalania nowych planów zagospodarowania z lat 2004 i 2010 r. Zdaniem autora skargi, organ nie zauważył, że uprawnienie do zabudowy działki nr \[...\] istniało już wcześniej – utrzymane zostało na podstawie planu miejscowego z 2004 r. Organ wadliwie ocenił też sam fakt wskazania w planach miejscowych zakazów wynikających z usytuowania działki na obszarze NPK – uznając, że ma on charakter normatywny a nie wyłącznie informacyjny. Art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Brak jest jednak w tej ustawie informacji w przedmiocie obowiązku zawierania w planach miejscowych regulacji odnoszących się do parków krajobrazowych. Oznacza to, że wszelkie odniesienia w planie do zakazów przewidzianych w rozporządzeniach Wojewody \[...\] (których dopatrują się organy obu instancji) nie mają charakteru normatywnego, a jedynie informacyjny. Bezpośrednim źródłem istnienia jakichkolwiek zakazów dotyczących sposobu zagospodarowania nieruchomości położonych na terenie NPK, mogłoby być wyłącznie postanowienia uchwały Sejmiku Wojewódzkiego nr \[...\] oraz rozporządzenia Wojewody nr \[...\]Obydwa akty zawierają jednak jednoznaczne analogiczne uregulowania stanowiące, że ich postanowienia nie naruszają uprawnień nabytych na mocy prawomocnych orzeczeń administracyjnych i ustaleń miejscowych planów oraz innych aktów prawnych obowiązujących w dniu wejścia w życie tych aktów (tj. w dniu 17 lutego 2011 r.). Uprawnienie skarżących do zagospodarowania ich terenu istniało zarówno w momencie wejścia w życie rozporządzenia Nr \[...\] jak i uchwały Sejmiku Województwa \[...\]Nr \[...\] (zostało nabyte w roku 2004). Gdyby zakaz przewidziany w rozporządzeniu Wojewody istotnie miał obowiązywać w odniesieniu do planu miejscowego, to musiałoby to wprost zostać w tym planie przewidziane. W aktach sprawy znajduje się ponadto – nieuwzględnione przez organy – pismo Wójta Gminy \[...\] , w którym organ ten w sposób jasny wskazał, że w obowiązującej zmianie MPZP z 2010 r., jak i również w planach z 2004 r. oraz 1994 r., działka \[...\]przeznaczona była (i jest nadal) pod usługi turystyki. Od 2016 r. skarżący bezskutecznie usiłują uczynić jakikolwiek użytek z działki nr \[...\]. Skarżący nabyli tę działkę, aby móc ją zabudować zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w MPZP, a według zapisów Karty \[...\] MPZP, funkcja podstawowa tego obszaru to teren usług turystycznych – wypożyczalnie sprzętu do sportów wodnych, obiekty związane z uprawianiem żeglarstwa, surfingu, rybołówstwa itp. o parking ogólnodostępny. Funkcji wyłączonych z zakresu funkcji dopuszczonych w strefie – nie ustalono. Niemal wszystkie działki dookoła działki skarżących (w tym też te położone w pasie technicznym brzegu morskiego oraz terenie NPK – cała wieś \[...\]jest położona na terenie NPK) są działkami zabudowanymi. Sposób zagospodarowania i zabudowy \[...\]w ogóle nie daje podstaw do stwierdzenia, że jest ona położona w jakimkolwiek parku krajobrazowym. Skarżący uzyskali kopię pozwolenia na budowę wydanego dla inwestycji znajdującej się w niedalekim sąsiedztwie działki inwestorów – Hotelu \[...\] (dz. \[...\],\[...\],\[...\]) oraz działki bezpośrednio sąsiadującej z ich nieruchomością, tj. dz. \[...\], co potwierdza, że dla działek w rejonie pasa technicznego brzegu morskiego są wydawane decyzje o pozwoleniu na budowę dla obiektów o znacznie większym rozmiarze i oddziaływaniu niż obiekt skarżących, pomimo obowiązywania wskazanych aktów prawnych. Cała ulica \[...\]również jest ulicą zabudowaną. Skarżący podjęli inicjatywę celem uwzględnienia miejscowości \[...\] jako terenu podlegającego formalnemu wyłączeniu od zakazu zabudowy przewidzianego w ww. uchwale Sejmiku oraz wnieśli uwagi do projektu planu ochrony dla NPK, wskazując m.in. na kwestie sporne ujawnione w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Wniosek ten nie został jeszcze rozpatrzony. Tym niemniej, w ocenie skarżących, aktualne uregulowania dotyczące NPK, na które powołują się organy – nie mają rangi ustawowej, a wszelkie odniesienia do ich treści zawarte w planie miejscowym, mają wyłącznie charakter informacyjny i nie mogą stanowi podstawy dla ograniczania ustawowych (i konstytucyjnych) uprawnień skarżących. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z \[...\]maja 2021 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2020 r. nr \[...\], przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ww. decyzje nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich uchylenie, z przyczyn wskazanych poniżej. Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w powyższym zakresie, Sąd uznał jednak za niezbędne w pierwszej kolejności odniesienie się do wniosku skarżących dotyczącego dopuszczenia dowodów z dokumentów załączonych do skargi. W tej kwestii należy wyjaśnić, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, ale tylko z dokumentów i tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza bowiem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym "nowych" dowodów. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest zatem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz Sąd dokonuje oceny, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok. NSA z dnia 6 października 2005r., sygn. akt II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzegł, że wniosek dowodowy zawarty w skardze dotyczy dokumentów, które mają – w przekonaniu autora skargi – wskazywać na to, w jaki sposób kształtuje się zabudowa wsi \[...\] w gm. \[...\] W tym względzie Sąd stwierdza, że okoliczności, które miałyby zdaniem skarżących zostać wykazane tymi dowodami w żadnym razie nie mogą przyczynić się do lepszej oceny meritum sprawy w kontekście zarzutów wyartykułowanych w skardze. Z tej przyczyny wniosek skarżących, w ocenie Sądu nie mógł zostać uwzględniony. Sąd postanowił zatem odmówić dopuszczenia dowodów z załączonych do skargi dokumentów, w oparciu o treść art. 106 § 3 k.p.a. Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest decyzja GINB z \[...\] maja 2021 r., znak: \[...\], którą organ ten utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2020 r., nr \[...\] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K K i M K pozwolenia na budowę budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, na działce nr ew. \[...\], obr. \[...\], jedn. ew. \[...\]. W ocenie tutejszego Sądu decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza prawa, w tym w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. przed zmianą dokonaną ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), której przepisy weszły w życie z dniem 19 września 2020 r. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 25 ww. ustawy z 13 lutego 2020 r., do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżących z dnia 30 czerwca 2020 r. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 3 Pr.bud., w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zasadą jest więc, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko wobec jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 152/10, LEX nr 952961). Ponadto w treści cytowanego przepisu wskazano, że właściwy organ zobowiązany jest zweryfikować zgodność projektu budowlanego także z innymi aktami prawa miejscowego. Takim aktem jest niewątpliwie uchwała Sejmiku Województwa \[...\]z \[...\]kwietnia 2011 r., Nr \[...\] w sprawie \[...\] Parku Krajobrazowego (zmieniona uchwałą Sejmiku Województwa \[...\]z \[...\] grudnia 2017 r., Nr \[...\]). W sprawie nie jest sporne, że teren, na którym położona jest działka skarżących nr ew. \[...\], obr. \[...\], jedn. ew. \[...\] , objęta planowaną inwestycją, zgodnie z postanowieniami obowiązującego MPZP w brzmieniu nadanym uchwałą Nr \[...\]Rady Gminy \[...\]z \[...\] października 2010 r., znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "Ut, Kp" - tereny usług turystycznych, parkingi. Jak wynika z postanowień szczegółowych MPZP, zamieszczonych w Karcie terenu o przypisanym numerze 41, jego przeznaczenie podstawowe to usługi turystyczne – wypożyczalnie sprzętu do sportów wodnych, obiekty związane z uprawianiem żeglarstwa, surfingu, rybołówstwa itp. oraz parking ogólnodostępny (ust. 3.1 Karty terenu). Jako funkcje uzupełniające wskazano obiekty i urządzenia zaplecza przystani jachtowej. Dopuszcza się pensjonat, gastronomię oraz inne funkcje niezbędne dla funkcjonowania ośrodka usług turystycznych, także w formie sezonowych punktów gastronomicznych i handlowych (ust. 3.3). Jednocześnie jednak w ust. 10 Karty terenu nr 41 MPZP określono granice i sposoby zagospodarowania terenów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych, wskazując, że: "a) pas techniczny brzegu morskiego – obowiązują ustalenia zawarte w § 4 ust. 5\. b) teren położony w obrębie \[...\] Parku Krajobrazowego – obowiązują ustalenia zawarte w § 4 ust. 3\. c) teren położony częściowo w otulinie rezerwatu "\[...\]" – obowiązują ustalenia zawarte w § 4 ust. 3." Nie jest kwestionowane, że działka o nr ew. \[...\], obr. \[...\] znajduje się w obrębie NPK. Jak słusznie dostrzegły organy, ww. działka skarżących znajduje się także w pasie technicznym brzegu morskiego określonego zarządzeniem Nr 14 Dyrektora Urzędu Morskiego w \[...\] z \[...\]listopada 2003 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie gminy \[...\] . Zamierzona inwestycja została bowiem zlokalizowana w odległości ok. 40 m od linii brzegowej morza. Tym samym, w myśl przywołanych postanowień MPZP, do planowanej na tej nieruchomości inwestycji zastosowanie znajdą postanowienia § 4 ust. 3 i ust. 5 MPZP. W myśl § 4 ust. 3.1 lit. a MPZP, cały obszar położony w granicach NPK – obowiązują zakazy określone w rozporządzeniu Wojewody \[...\]oraz przepisach ustawy o ochronie przyrody. Z kolei w § 4 ust. 5 zamieszczone zostały ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów, podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym dotyczące pasa technicznego brzegu morskiego. W dacie przyjęcia ww. uchwały Nr \[...\] z \[...\] października 2010 r. w sprawie MPZP, obowiązywało rozporządzenie Nr \[...\] Wojewody \[...\] z dnia \[...\] maja 2006 r. w sprawie \[...\]Parku Krajobrazowego. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, w NPK wprowadzono m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Oznacza to, że w dniu uchwalenia MPZP, tj. w dniu 6 października 2010 r., na całym przebiegu pasa technicznego brzegu morskiego obowiązywał zakaz lokalizowania nowych obiektów budowlanych. Wbrew zarzutom skargi, wobec jednoznacznego odesłania do ww. przepisów rozporządzenia Wojewody \[...\], zamieszczonego w § 4 ust. 3.1 lit. a MPZP, zakaz ten należy jednocześnie rozpatrywać jako wynikający także z uchwały w sprawie planu miejscowego, a więc jako mający zastosowanie do zamierzeń budowlanych podejmowanych pod rządami aktualnego MPZP. Ww. rozporządzenie Nr \[...\] Wojewody \[...\] z \[...\]maja 2006 r., zostało zastąpione obecnie obowiązującą uchwałą Sejmiku Województwa \[...\] z \[...\] kwietnia 2011 r., Nr \[...\] w sprawie NPK. Jednakże w § 3 pkt 8 ww. uchwały podtrzymany został zakaz lokalizowania na terenie NPK obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Przy tym za trafne uznać trzeba stanowisko organów, że do zamierzonego przedsięwzięcia skarżących nie mają zastosowania wyjątki od ww. zakazu, przewidziane w § 4 ust. 2\. ww. uchwały Sejmiku Województwa \[...\] , albowiem obszar miejscowości \[...\]nie został tam wskazany, a charakter i zakres inwestycji nie mieści się w katalogu przewidzianych w tym przepisie wyłączeń. W sprawie nie jest zresztą kwestionowane, że wyżej wymienione wyjątki nie obejmują inwestycji planowanej przez skarżących. Skarżący podnoszą natomiast, że do realizacji projektowanego przedsięwzięcia, obejmującego realizację budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, nabyli prawo na mocy przepisów przejściowych zamieszczonych w powołanych wyżej aktach prawnych. Z § 5 ww. uchwały Sejmiku Województwa z \[...\] kwietnia 2011 r., Nr \[...\] wynika bowiem, uchwała ta nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów prawnych, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. W dniu wejścia w życie ww. uchwały, obowiązywał już jednak MPZP przyjęty uchwałą Rady Gminy \[...\] z \[...\] października 2010 r., którego postanowienia – jak wskazano wcześniej – w zakresie obszaru NPK odwoływały się wprost do uregulowań rozporządzenia Nr \[...\]Wojewody \[...\] z dnia \[...\] maja 2006 r. Dla prawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie powołanego przepisu przejściowego należy zatem ponownie odwołać się do postanowień tego rozporządzenia, które w § 3 ust. 1 pkt 8 wprowadzało m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie technicznym brzegu morskiego. Mając to na uwadze, bez wątpienia organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły przyjąć, że planowana przez skarżących inwestycja jest dopuszczalna w świetle aktualnych postanowień MPZP oraz innych aktów prawa miejscowego, tj. obowiązującej uchwały Sejmiku Województwa \[...\] z \[...\] kwietnia 2011 r., Nr \[...\]. Według skarżących, prawo do realizacji na należącej do nich działce budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych nabyli oni z mocy uchwały Nr \[...\]Rada Gminy \[...\] z \[...\] grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. \[...\], gm. \[...\]. Pomimo faktu, że ww. uchwała odwoływała się do ówczesnych postanowień rozporządzeń Wojewody \[...\]Nr \[...\]z dnia \[...\] listopada 1994 r. i Nr \[...\]z dnia \[...\] września 1998 r. zakazujących lokalizowania nowych budynków i budowli w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej wód morskich, jezior i cieków – z wyjątkiem przystani turystycznych i rybackich, kąpielisk i istniejących siedlisk rolniczych, to niejako rozszerzała katalog wyjątków od tej zasady (§ 4 ust. 3.1) wskazując, że zakaz ten nie obejmuje również obiektów obsługi sportów wodnych. Niemniej ww. wyjątek nie został przewidziany w MPZP przyjętym uchwałą z 6 października 2010 r. Poza tym nowy MPZP nie zawierał przepisów przejściowych, które przewidywałyby zachowanie w mocy uprawnień nabytych na podstawie uchwały z 19 grudnia 2004 r. W konsekwencji powyższego stwierdzić przyjdzie, że wspomniane wyłączenie spod zakazu zabudowy pasa 100 m od linii brzegu morskiego, wynikające z postanowień § 4 ust. 3.1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 19 grudnia 2004 r., dotyczące m.in. obiektów obsługi sportów wodnych, utraciło moc wskutek wejścia w życie MPZP przyjętego w dniu 6 października 2010 r., co wprost wynika z § 8 tej ostatniej uchwały. W tym miejscu wypada zauważyć, że skarżący na poparcie swoich zarzutów dotyczących nierównego traktowania właścicieli nieruchomości położnych w pasie technicznym brzegu morskiego, powołują się m.in. na załączoną do skargi decyzję Wojewody \[...\] z \[...\]stycznia 2010 r., nr \[...\] o pozwoleniu na budowę budynku wypożyczalni sprzętów do sportów wodnych i restauracji wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. \[...\]\[...\]i \[...\]w \[...\] . Orzeczenie to zostało jednak wydane jeszcze pod rządami planu miejscowego z 2004 r. i na jego podstawie inwestorzy M i J T nabyli prawo do zabudowy ww. nieruchomości (stąd też decyzja z \[...\]lutego 2015 r. nr \[...\]). Decyzja ta nie może mieć zatem znaczenia w rozpoznawanej sprawie, skoro została wydana w odmiennym stanie prawnym, kształtowanym przez nieobowiązujący od 2010 r. akt prawa miejscowego. Z kolei fakt wydania przez Wojewodę \[...\] decyzji z \[...\]lutego 2015 r., nr \[...\] o pozwoleniu na budowę na działkach o nr ew. \[...\]\[...\]i \[...\] (zmienionej decyzją z \[...\]listopada 2015 r., nr \[...\]) nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia wynikającej z art. 8 § 2 k.p.a. zasady pewności prawa i uprawnionych oczekiwań. Trzeba bowiem w pełni zaakceptować pogląd, że przez utrwaloną praktykę organów należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Praktyka taka powinna być zgodna z prawem, tylko taka bowiem może być uznana za odpowiadającą zasadzie pewności prawa i być źródłem uzasadnionych oczekiwań (zob. A. Wróbel \[w:\] A. Wróbel, M. Wilbrandt-Gotowicz, M. Jaśkowska, Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. VIII, WKP 2020). Nie do zaakceptowania jest natomiast pogląd, jakoby wydanie przez ten sam organ uprzednio decyzji o odmiennej treści, mogło mieć decydujący wpływ na przyjęcie prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa w aktualnie toczącym się postępowaniu. Tym bardziej, gdy w ocenie Sądu zaprezentowana przez organy w niniejszej sprawie wykładnia postanowień aktów prawa miejscowego jest prawidłowa. Rację ma zarazem GINB podkreślając, że organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonując oceny przedłożonej dokumentacji projektowej z obowiązującym MPZP nie są związane wykładnią przepisów tego aktu dokonaną przez inne organy administracji publicznej. Jednocześnie Sąd pragnie wyjaśnić, że dopuszczenie w MPZP z 2010 r. przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem "Ut, Kp" (Karta 41) pod zabudowę usługową (usługi z zakresu turystyki) nie oznacza w żadnym razie, że dla tego terenu nie obowiązują postanowienia odwołujące się do zakazów wyrażonych w przepisach uchwały Sejmiku Województwa \[...\] z \[...\]kwietnia 2011 r., Nr \[...\] w sprawie NPK (wcześniej rozporządzenia Wojewody \[...\] Nr \[...\] Dotyczy to również zakazu lokalizowania nowej zabudowy na terenie pasa technicznego brzegu morskiego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał również na uwadze treść przepisu § 3 ust. 4 rozporządzenia Wojewody \[...\]nr \[...\], który stanowił, że powyższe rozporządzenie na narusza uprawnień nabytych na podstawie prawomocnych orzeczeń administracyjnych oraz ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Powyższe unormowanie ustanawia jednak li tylko gwarancję nienaruszalności ustaleń planu miejscowego z 2004 r. Tymczasem wskutek uchylenia tego planu uchwałą Rady Gminy \[...\] z \[...\] października 2010 r. o MPZP, przepis ten również stracił na aktualności przy ocenie zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami aktualnie wiążących postanowień MPZP. Z przedstawionych powodów, organom administracji architektoniczno-budowlanej w rozpoznawanej sprawie nie można postawić zarzutu nieprawidłowej wykładni i wadliwego zastosowania przepisów obowiązującego obecnie MPZP. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia wywodzonej z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP zasady poszanowania prawa własności i ochrony praw nabytych oraz prawa do zagospodarowania terenu wynikającej z art. 6 u.p.z.p., Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że w istocie rzeczy zarzuty te powinny być odnoszone do postanowień MPZP, nie zaś do decyzji organów, które w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dokonują jedynie oceny zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych aktów prawa miejscowego. Z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., to w zakres władztwa planistycznego wchodzi bowiem ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji konstytucyjnych i ustawowych, nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Tym niemniej, jak już wspomniano, ocena zachowania powyższych zasad może być dokonywana wyłącznie w ramach odrębnej procedury sądowo-administracyjnej, tj. w postępowaniu dotyczącym kontroli konkretnego planu miejscowego, nie zaś decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przez organ przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, ani też naruszenia innych przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

3 sierpnia 2021

Symbol z opisem

[6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6010-pozwolenie-na-budowe-uzytkowanie-obiektu-lub-jego-czesci-wykonywanie-robot-budowlanych-innych-niz-budowa-obiektu-prz)

Hasła tematyczne

Budowlane prawo

Skarżony organ

Inspektor Nadzoru Budowlanego

Sędziowie

Grzegorz Rudnicki /przewodniczący/ Mirosław Montowski /sprawozdawca/ Tomasz Janeczko

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20200001333)  
art. 35 ust 1 pkt 1 i ust 3 · Dz.U. 2020 poz. 1333

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I OSK 1073/22 - Wyrok NSA z 2025-05-21](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-1073-22-wyrok-nsa-z-2025-05-21--i-osk-1073-22)
* [II OSK 1073/22 - Wyrok NSA z 2023-09-25](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1073-22-wyrok-nsa-z-2023-09-25--ii-osk-1073-22)
* [II SA/Bd 673/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2021-11-23](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bd-673-21-wyrok-wsa-w-bydgoszczy-z-2021-11-23--ii-sa-bd-673-21)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: VII SA/Wa 1850/21 · 7 grudnia 2021Wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2021 r., VII SA/Wa 1850/21 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1850-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1850-21)
* [Sygnatura: II SA/Bd 208/21 · 7 grudnia 2021Wyrok WSA w Bydgoszczy z 7 grudnia 2021 r., II SA/Bd 208/21 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bd-208-21-wyrok-wsa-w-bydgoszczy-z-2021-12-07--ii-sa-bd-208-21)
* [Sygnatura: II SA/Łd 495/21 · 7 grudnia 2021Wyrok WSA w Łodzi z 7 grudnia 2021 r., II SA/Łd 495/21 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ld-495-21-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2021-12-07--ii-sa-ld-495-21)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6D6003E034)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-1577-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-12-07--vii-sa-wa-1577-21#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVII%2BSA%252FWa%2B1577%252F21.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B7%2Bgrudnia%2B2021.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVII%2BSA%252FWa%2B1577%252F21)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
